Nowe czasy. Przeminą smutne dni

Zapraszam Cię Czytelniku do zapoznania się z bohaterami spektakularnej historii autorstwa Edyty Świętek, napisanej w porywającym, wciągającym stylu, kunsztownym, pięknym, polskim językiem.

„Przeminą smutne dni” to wspaniała saga rodzinna, poruszająca, wielopłaszczyznowa opowieść o wielkiej sile rodziny, przyjaźni, miłości, trudnym dojrzewaniu, uzależnieniu, ostracyzmie i braku zainteresowania, których konsekwencją jest choroba, problemach dnia codziennego, a wszystko to, fenomenalnie wpisane przez autorkę w tło historyczne.

Te 377 stron dawkowałam sobie jak tylko mogłam najdłużej. Robiłam to celowo, mając świadomość, że to już ostatni tom, że to już koniec mojej przygody z ulubionymi bohaterami. Wszystko co dobre, ma swój koniec, dotyczy to niestety również i ulubionych sag książkowych.

Myślę, że najpiękniej i najwierniej najgłębsze znaczenie i przesłanie tej niezwykłej książki oddadzą słowa, które odnalazłam na kartach powieści: „Siła więzi rodzinnych posiada wielką moc”; „Jest nam smutno, bo straciliśmy bliskie osoby i zawiódł nas członek rodziny. Ale wciąż jesteśmy siłą. Póki trzymamy się ze sobą, pomagamy sobie, dajemy innym wsparcie w trudnych chwilach, póty nic nie może nas zniszczyć - [...]”; „Ale we wszystkim potrzebny jest umiar, bo jak człowiek go nie zachowa, może zapłacić za to wysoką cenę.”

Edyta Świętek poprzez losy bohaterów, które układają się niczym sinusoida, ( wciągająco, wzruszająco, boleśnie, irytująco, niebezpiecznie, poruszająco,) przekazuje nam wartości i prawdy najcenniejsze.

Ta napisana z epickim rozmachem powieść, trzyma w napięciu, oczarowuje i nie pozwala ani na chwilę oderwać od niej myśli.

Powieść „Przeminą smutne dni” zapamiętam na bardzo długi czas. To intelektualna uczta konesera, duchowe przeżycie dla literackiego smakosza. Niebanalna, nieoczywista historia o życiu i ludziach, którzy mimo różnorakich kłopotów i bolesnych przeżyć, dążą do stabilizacji, odradzają się niczym mityczny Feniks z popiołów, odbudowują mozolnie swoje życie by odzyskać szczęście, by kochać i móc być kochanym.

Pokochałam cykl „Nowe czasy” Edyty Świętek, tak jak pokochałam „Spacer Aleją Róż” . Uważam je za jedne z najlepszych i najwartościowszych sag w ostatnich latach. Bardzo liczę na to, że doczekają się one ekranizacji! Byłaby to dla nas Czytelników niebywała radość!

Polecam!

Nowa Huta lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia zaczyna podupadać gospodarczo. Przed Wiolettą rysuje się perspektywa samotnego macierzyństwa. Zespół muzyczny założony przez Adriana kończy działalność. Marek nie potrafi sobie poradzić z piętrzącymi się trudnościami po tym, jak jego ukochana padła ofiarą brutalnej napaści.

„Przeminą smutne dni” to kontynuacja „Nie czas na łzy”, które bardzo przypadły mi do gustu, nie tylko bohaterami, ale przede wszystkim specyficznym klimatem lat 90. Autorka bardzo wiernie to oddaje, zwłaszcza widać to w rozmowach, jakie słychać gdzieś mimochodem, na boku przez przypadkowe osoby i właśnie one go budują.

Bohaterowie wraz z upływającym czasem zmieniają się, dojrzewają, w ich życiu zachodzi szereg zmian, nie tylko tych na lepsze. Autorka nie oszczędza żadnej z rodzin i na obie Szymczaków i Pawłowskich spadają tragedie, osobiste dramaty. Widzimy jak jedna z nich, próbuje przezwyciężyć ból spowodowany traumatycznymi przeżyciami, jak wzajemnie starają się wspierać i jak bardzo te straszne sytuacje ich do siebie zbliżają. Druga nie szczędzi sobie uszczypliwość, wrogich i raniących komentarzy.

„Przeminą smutne dni” jest powieścią przepełnioną goryczą, smutkiem, skłania do przemyśleń, ale autorka nie zostawia nas z „dziurą” w sercu, wylewa do niego odrobinę nadziei. Jak potoczą się dalsze losy bohaterów sagi „Nowe czasy"? Czekam z niecierpliwością! A Wy, jeżeli jeszcze nie znacie tej serii, to serdecznie polecam!

Książka, którą łyknęłam na raz!

"Miłość. Strach. Nadzieja. Radość. Smutek. Euforia. Rozpacz."

To wszystko znajdziecie tutaj. Przygotujcie paczkę chusteczek, bo łzy będą lały się ciurkiem i wypełnią wasze serca niczym woda Zalew Nowohucki.

Dramaty, rozterki, nieszczęśliwe miłości, trudne związki a przede wszystkim miłość.

"Przeminą smutne dni" to druga część serii Nowe czasy, której akcja dzieje się w klimatycznej dzielnicy Krakowa - Nowej Hucie.

Ta książka to niesamowita historia dwóch rodzin, których losy przeplatają się wzajemnie. Autorka porusza problemy, które mogliśmy spotkać w naszym życiu zarówno w wieku dojrzewania jak i w latach późniejszych. Chociaż problemy to zbyt lekkie słowo. To prawdziwe dramaty!, które doświadczamy razem z bohaterami. W tym m. in. napad, uzależnienie, próbę samobójczą a nawet śmierć.

To wichura wzruszających i ściskających za serce przeżyć, które mimo wielu przeciwności losu dają nadzieję na lepsze jutro. Bo w końcu kiedyś "Przeminą smutne dni" a "po każdej nocy nastaje dzień".

A końcówka - aż drżałam!

Przygotujcie sobie wolny wieczór, bo czeka Was bardzo wzruszająca i naładowana emocjami lektura!

Zaczęłam czytać i po raz kolejny przepadłam, żyłam tuż obok bohaterów śledząc ich losy. Nie raz i nie dwa zakręciła mi się łezka w oku. A teraz siedzę i myślę, że przykro mi, iż to już koniec tej opowieści. Ale wiem, że będą kolejne, nowe i to mnie pociesza.

Lata dziewięćdziesiąte ubiegłego stulecia wcale nie były takie kolorowe jakby mogło się wydawać. Ludziom ciężko było o uczciwą i płatną pracę, gdyż pracownicy często szukali taniej siły roboczej i zdarzało się tak, że nie wypłacali wynagrodzenia. Nasi bohaterowie musieli szybko dorosnąć. I po raz kolejny przyszło im się zmierzyć z niejednym problemem. Czasem odnosiłam wrażenie, że powieść mimo wszystko jest przesiąknięta ogromnym smutkiem, gdyż Edyta Świętek zafundowała dość sporo przykrych losów naszym bohaterom. I wiecie co jeszcze zauważyłam? Że to nie były tylko problemy tamtych lat, gdyż w dzisiejszym czasie też się takie zdarzają. Ludzie potrafią gonić za pieniędzmi, zapominając, że w domu czekają na nich dzieci, które pragną rodzicielskiej uwagi. A jeśli jej nie dostają, próbują zrobić wszystko, by w końcu im się to udało. Tylko, że czasami takie coś potrafi doprowadzić do tragedii. Swoją drogą zastanawiam się jak ludzie potrafią być tak ślepi i nie zauważać, że ich dziecko jest poważnie chore.

Przed Wiolettą kreuje się wizja samotnego macierzyństwa. I kiedy już w miarę godzi się z tym faktem, spotyka ją kolejne nieszczęście. Adrian rozwiązuje działalność zespołu, a Marek nie potrafi poradzić sobie ze samym sobą po tym jak napadnięto i zgwałcono jego dziewczynę.

"Pokochać go… Gdyby to było takie łatwe! Gdyby dało się zmusić serce do szybszego bicia, gdyby można było nadać myślom odpowiedni tor, a ciału pragnienia!"

Autorka po raz kolejny zabiera nas w magiczną podróż w przeszłość Nowej Huty. Muszę przyznać, że Edycie ewidentnie spasowały te czasy, bo pisze o nich w wyśmienitym stylu. Od jej książki nie sposób się oderwać. Bohaterowie są niezwykle rzeczywiści, czasem miałam wrażenie, że stoję tuż obok nich. Nie raz i nie dwa miałam ochotę zatrząść niejednym z nich. Do tego ogrom emocji, które odczuwa się na własnej skórze.

Co możemy tutaj zastać? Rodziców zapatrzonych w swoją karierę, zapominających o własnym dziecku; zmagania z narkotykami i bezsilność bliskich próbującą pomóc uzależnionemu; trudność znalezienia uczciwej pracy; perspektywa samotnego macierzyństwa; próba samobójcza przez złamane serce. W dzisiejszym świecie są miliony osób zmagających się z podobnymi problemami. Autorka przedstawiła nam je w jasny i klarowny sposób, niczego nie ubarwiając, lecz przedstawiając nam świat takim jakim jest.

"Chłopak nie mógł dalej słuchać karcących słów ojca. W głębi duszy nie mógł odmówić mu racji, ale z drugiej strony to wszystko tak bardzo bolało! Ciężar istnienia bez szczypty magicznych substancji był nie do udźwignięcia. Życie z miejsca nabierało kolorytu, gdy znieczulał się na atakujące go zewsząd problemy. Kiedyś na pewno ostatecznie odstawi narkotyki. Ale jeszcze nie teraz. Nie w chwili, gdy nastąpiła taka fatalna kumulacja."

Borykamy się z różnymi problemami, ale najgorsze w tym wszystko jest to, że często nie chcemy przyjąć wyciągniętej do nas pomocnej dłoni, wierząc, że jesteśmy w stanie sami sobie pomóc. Ale są takie problemy z których samemu nie da się wyjść, które z każdym kolejnym dniem pogrążają nas coraz bardziej. Bywa, że na ratunek też jest za późno. Dlatego tak ważne jest, aby informować innych, jeśli zauważymy coś podejrzanego u innej osoby. Nie wyśmiewać się z niej, nie dokazywać, bo to tylko potęguje ból jaki w sobie kumuluje. Ważne jest, aby działać.

"Przeminą smutne dni" to historia o niezwyklej sile miłości, przyjaźni i rodziny. To opowieść o trudnych wyborach i jej niewiadomych. To historia niezwykłych ludzi żyjących w dawnych czasach, którzy pragnęli żyć i kochać, choć nie zawsze im to wychodziło tak jakby tego chcieli. Polecam, to trzeba przeczytać!