Nieboszczyk wędrowny

Współpraca barterowa z

LUCKY Wydawnictwo

"Przez chwilę człowiek i kot wpatrywali się w siebie, trwając nieruchomo. Belzebub miał lepszy refleks. Morda absolutnie nie przynależała do jego inwentarza ludzkiego i nie miała prawa plątać się po terytorium, które objął w posiadanie. Uniósł się nieco, oparł łapy o skamieniałe oblicze, wbijając w policzki pazury i bez namysłu dziabnął to, co było mu dostępne, czyli wystający nos."

Lubicie powieści, w których jednym z bohaterów jest kot?

Nieboszczyk wędrowny to zabawna i lekka komedia kryminalna, która sprawi, że niejeden raz uśmiech pojawi się na waszych ustach.

Maryla i Sławek Lipscy otrzymują w spadku dom i aptekę. Nie wiedzą jeszcze, że za sprawą Belzebuba, czarnego jak smoła kocura, czekają ich dodatkowe atrakcje...

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, które uważam za niezwykle udane.

Jako pierwsza urzekła mnie okładka tej powieści. Osobiście uwielbiam historie, w których zwierzęta odgrywają ważną rolę. A jeśli tym zwierzęciem jest kot, który dostarcza wielu atrakcji, niekoniecznie wyczekiwanych, tym bardziej nie można się od niej oderwać.

"Belzebub przeczekał to podwójne śniadanie w pokoju na górze. Wczoraj Sławek, jak ostatni grubianin i - nie bójmy się tego słowa - cham, wyeksmitował słodko śpiącego kocura z materaca na kocie legowisko i Belzebub był śmiertelnie obrażony."

Muszę przyznać, że autorka ma niesamowitą zdolność opisania kocich zachowań, co pozwala lepiej poznać charakter czworonoga, a także przysparza tej historii mnóstwa zabawnych sytuacji.

"Bulwy dodawały piaskowi upojnej, gnilnej woni, ale przeszkadzały w rozrywce, zatem Belzebub postanowił je usunąć. Wlazł do skrzyni i najpierw próbował nabić jedną na pazur(...) Po chwili kilka zapomnianych przez byłą gospodynię ziemniaków potoczyło się w ciemne kąty piwnicy, a zachwycony kocur radośnie tarzał się w woniejącym stęchlizną i pleśnią piasku."

Mam nadzieję, że Belzebub zachęcił was do sięgnięcia po tą książkę.

Jeśli jednak dodatkowo jesteście ciekawi, w jaki sposób Belzebub zyskał miano kota obronnego i co zrobić z nadprogramowym nieboszczykiem, którego nikt nie che polecam wam tą historię.

Małgorzata J. Kursa zabierze was w pełną nieoczekiwanych przygód podróż do Kraśnika, gdzie wszystko może się zdarzyć...

👉Dawno nie czytałam książki, w której główną rolę będzie odgrywał kot. 😳To nie jest byle jaki kot to piękny, czarny jak smoła,🖤charakterny i niesamowity, który niczego się nie boi i łapie złodziei — nazwali go Belzebub.🐈‍⬛🖤

👉Młode małżeństwo Sławek i Maryla otrzymują niespodziewanie w spadku dom oraz aptekę. To spełnienie ich marzeń, gdyż ledwo wiązali koniec z końcem, a tu spada na nich taka wiadomość. Postanawiają się przeprowadzić do Kraśnika. 👌

👉W małym miasteczku nic się nie dzieje, każdy żyje sobie spokojnie i czuć wręcz sielskie życie. 😎 Belzebub za bardzo się nudzi i chce poznać nową okolicę, lecz utrudnia mu to włamywacz. Więc kot postanawia działać. Fabuła książki zaczyna nabierać tempa i dzieją się niespotykane rzeczy w tak małym miasteczku. 😎💚

👉Powieść „Nieboszczyk wędrowny” do zabawna komedia kryminalna z kotem w roli głównej. Lekkie pióro autorki sprawiło, że książkę czytało mi się jednym tchem, a momentami uśmiech pojawiał mi się jak czytałam poczynania sąsiadów względem truposzka. 🤣👌💚

👉“Nieboszczyk wędrowny” to idealne lekarstwo na poprawę humoru. Rozbawi i zaciekawi, a na dodatek są instrukcje jak pozbyć się trupa od sąsiada.🤣

Polecam 👌😉💚

Ciocia.

Ambitna staruszka, która wiodła osamotnione życie na kraśnickiej ziemi. Dom, apteka i ogromna sympatia tubylców.

To po niej Marylka i Sławek Lipscy odziedziczyli majątek, który pozwolił ich trzyosobowej rodzinie na nowy start.

Nie, nie mieli dzieci.

Mieli jego – czarnego jak oczy samego Szatana – kota. Niepozorny maluch szybko owinął sobie właścicieli wokół palca.

W tej relacji nie byłoby nic dziwnego, gdyby nie fakt, że i zwierzak czuł się bardzo odpowiedzialny za swoich ludzi.

Co się stanie, kiedy rodzina zmieni lokum? Czy jest im pisany błogi spokój?

Jedno jest pewne – atrakcji nie zabraknie, choć towarzystwo zapowiada się na „sztywne”. 🤪🤭

🤎🤎🤎🤎🖤🖤🖤🤎🤎🤎🤎

Z piórem autorki spotkałam się już kilkakrotnie i nie tajemnicą jest, że „Wiedźmy” okazały się jedną z najlepszych serii komedii kryminalnych.

Tym razem w moje ręce wpadła historia niesamowitego kota. Tak! Kota! Tak osobliwy bohater jeszcze nigdy nie stał na pierwszej linii w tej kategorii literackiej.

Ten niezwykle inteligentny futrzak okazał się strzałem w dziesiątkę. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz tak bardzo się śmiałam!

Fabuła książki została starannie dopracowana, a dialogi zgrabnie przeplatają się, zdradzając wiele szczegółów o przeszłości bohaterów.

Tytułowy nieboszczyk to jeden z wątków przewodnich, lecz w tej książce nie chodzi o odnalezienie mordercy. Autorka wyznacza nowy szlak powieści kryminalnych, idąc pod prąd! Wiecie, co w tym wszystkim jest najlepsze? Że czytelnik wcale nie zwraca na to uwagi! Jest zbyt zajęty toczącą się akcją, a także dopinguje barwnych bohaterów drugoplanowych.

Już po pierwszych rozdziałach wiedziałam, że ta książka będzie świetna. Nie zliczę, ilu osobom napisałam, aby wyciągnęły po nią dłoń.

Jeśli lubicie: książki, śmiało wychodzące poza ramy; grobowy humor, konsekwentnie sprawiający niekontrolowane wybuchy śmiechu oraz kociego agenta, to nie czekajcie! Przy tej pozycji nie sposób się nudzić, a i emocji również nie zabraknie.

Tym razem w ramach Book Tour przywędrował do mnie "Nieboszczyk wędrowny". Tytuł tak mnie zaintrygował, że musiałam dorwać tę książkę w swoje ręce. Dlatego kiedy dostałam paczkę, rzuciłam "Prawdodziejkę" w kąt (spokojnie, tak dosłownie nią nie rzucałam, tylko grzecznie odłożyłam na półkę) i zabrałam się za to cudo.

Przedmowa kota - i to nie byle jakiego, tylko czarnego jak smoła Belzebuba - od razu robi dobre wrażenie i wprowadza odpowiedni nastrój dla tej przezabawnej historii kryminalnej. Nasz koci bohater przeprowadza się ze swoimi "dwunożnymi" (czyli Marylką i Sławkiem) z Lublina do Kraśnika. Marylka odziedziczyła właśnie spadek po zmarłej ciotce. Chociaż zupełnie się tego nie spodziewała (była przekonana, że wszystko dostanie ukochany synek), perspektywa zamiany wynajmowanego mieszkania na dom okazała się niezwykle kusząca. A do tego jeszcze własna apteka! Dla dwójki młodych farmaceutów to istne spełnienie marzeń.

Marylka i Sławek dzielnie zabierają się za uporządkowanie zaniedbanego lokum. Belzebub tymczasem zwiedza nocą nowe miejsce. Szczególnie atrakcyjna jest dla niego piwnica (w piasku po ziemniakach zawsze chętnie się wytarza), choć niespodziewanie jakaś postać zakłóca jego zabawę. Jak przystało na kota obronnego, Belzebub przegania intruza. To jednak dopiero początek dziwnych zdarzeń. Kto próbuje dostać się do środka i czego szuka? Co takiego się tu wydarzyło, że ciotka podjęła decyzję o wydziedziczeniu jedynego syna? Czy miejscowy notariusz wie więcej niż odważył się przyznać?

"Nieboszczyk wędrowny" zafundował mi kilka niezapomnianych wieczorów z czarnym humorem i nietypową historią kryminalną. Belzebub jako bohater był iście wspaniały, takiego kota obronnego można tylko pozazdrościć. Marylka wprawdzie momentami działała mi na nerwy, ale za to Leokadia z Walerianą stanowiły, jak dla mnie, duet idealny. Z przyjemnością zostałabym z nimi na dłużej. Chociaż było to moje pierwsze spotkanie z powieścią Małgorzaty Kursy, z całą pewnością nie będzie ostatnie. Nietuzinkowa fabuła, świetni bohaterowie, masa humoru, a do tego jeszcze tajemnica - polecam zdecydowanie!

[Adres usunięty]

NIEBOSZCZYK W SPADKU

Literatura kobieca i czarny humor rzadko idą ze sobą w parze, ale czasami zdarzają się wyjątki. „Nieboszczyk wędrowny” jest takim właśnie wyjątkiem, splatającym w jednej opowieści kobiecy styl pisania z mało kobiecymi tematami (żywy trup!) i porażającą dawką wisielczego humoru, który spodoba się fanom podobnej rozrywki niezależnie od płci.

Śmierć to tragedia. Śmierć to łzy. Śmierć to strata. Ale czy aby na pewno? Marylka i Sławek Lipscy są nieco innego zdania, kiedy z tego świata odchodzi ciotka Marylki. Dwójka farmaceutów z wykształcenia (i ich czarny kot o imieniu Belzebub, który doskonale wytresował swoich właścicieli) nie miała zbyt dobrych perspektyw na życie, ale nagły spadek po krewnej staje się szansą na spełnienie marzeń. I to jeszcze jaki spadek! Nie dość, że domostwo jest całkiem niczego sobie, to jeszcze i apteka także wchodzi w skład spuścizny! A jakby tego było mało, całość nie trafiła jakimś cudem w ręce syna zmarłej, który był przecież ukochanym dzieckiem mamusi. O co tu chodzi? Co się dzieje? Spokojna okolica, przyjemne perspektywy… Wścibskie sąsiadki, które wszystkich obgadują i okazują się być nad wyraz żywotne szybko się znajdują, ale to przecież żaden problem, prawda? A co problemem by być mogło? Na przykład taki szwendający się truposz, który włóczy się po okolicy. Czy na tym jednak koniec?

Bohaterem tej powieści nie jest ani Sławek, ani Marylka, ani nawet tytułowy nieboszczyk, któremu nie chciało się spokojnie leżeć w ziemi i wąchać kwiatków od spodu, a Belzebub. Czarny kot należący do Lipskich rozbraja już w pierwszej scenie książki, kiedy to wkracza do akcji i nie przestaje bawić do finału. Bo co tu się dużo oszukiwać – ta kocia bestia, której imię doskonale pasuje do charakteru to taki nasz odpowiednik Garfielda. Jego logika jest niepodważalna i rozbrajająca. Jest piasek? No to trzeba rozsypać po dywanie i zrobić sobie kąpiel. Jedzenie? Po co czekać, aż właściciele coś dadzą, skoro wyćwiczyło się niezwykłą sztukę niezauważonego opróżniania wszystkiego, co wpadnie w łapki! Przy wyczynach Belzebuba blednie cała reszta, ale jest przecież obecna i wcale nie mniej ciekawa, a pewne dwie staruszki starają się nie ustępować mu kroku. I bardzo dobrze im to wychodzi, bo gdy wkraczają do akcji (przyjęte przez krewnego, który czeka na ich zgon, nieświadom, że wrobiły go właśnie w przygarnięcie pod swój dach), trudno przestać się śmiać z ich wspomnień o zgonach.

Małgorzata J. Kursa stworzyła naprawdę udaną i zabawną powieść. Kobiecą, ale o niebo lepszą od większości stricte kobiecej literatury humorystycznej, która zazwyczaj prezentuje bardzo niski poziom i miałkość fabularną. Tu fabuła jest konkretna, humor ma swoje umotywowanie, a stylistyka jest lekka i przyjemna. „Nieboszczyka…” czyta się szybko, a w trakcie lektury uśmiech nie schodzi z twarzy. I chociaż nie ma co szukać tutaj głębi, jako powieść rozrywkowa historia Belzebuba, jego właścicieli i trupa sprawdza się znakomicie i doskonale nadaje na spokojne, wakacyjne wieczory.

Polecam, bo warto.