Na tropie trupa

"Pierwsza myśl, przebłysk intuicji zawsze są najtrafniejsze, choćby cały tabun policjantów próbował nam wmówić, że czarne jest białe, a białe jest czarne."

Małgonia, chce zrobić badania do nowej książki. Tym razem wybiera się do Nowogrodu na kurpiowszczyznę. Chcę zabrać swoją przyjaciółkę Baśkę, jednak... ta zostawia ją na lodzie i proponuję by wzięła swojego męża. Kobieta mimo że na początku trochę oporna, postanawia namówić męża na wspólny wyjazd. Oczywiście jak u Małgoni nie może być normalnie, zwyczajnie... seria zdarzeń powoduje, że pojawia się trup, cała poobijana Małgosia i jej mąż, a także zaginiona pozostaje właścicielka pensjonatu w Nowogrodzie. Małgonia oczywiście musi zbadać temat, a towarzyszy jej nie kto inny, tylko komisarz Bączyński! A we wszystko zaplątany jest bursztyn! Czy nasza bohaterka wyjdzie z tego cało?

Z książkami Małgorzaty Starosty jest jak.... z dobrą szarlotką. Za szybko się kończą. Fabuła od początku nas wciąga. Szaleństwo, ale takie pozytywne, głównej bohaterki powoduje że od początku pałamy do niej sympatią, staje się kimś w stylu swojskiej kumpeli. Historia jak zwykle niezwykle ciekawa, chociaż teraz troszkę zabrakło mi więcej odkrytych kart, może troszkę więcej zmyłek. Jednak wciąż... to świetna lektura, którą się wręcz połyka. Chociaż pierwszy raz, tak naprawdę bałam się o zdrowie głównej bohaterki, pod każdym względem 😄

PS tak naprawdę to ja czekam, aż ktoś zdecyduje się nakręcić film z książką Autorki i zobaczyłabym kogo by obsadzili w głównej roli. 🤣

Jeśli jeszcze nie czytaliście tej książki, to serdecznie Wam polecam!

NA TROPIE TRUPA to zwariowana komedia kryminalna z Małgorzatą Starostą, autorką poczytnych kryminałów, na czele.

Wprawdzie była to moja pierwsza książka spod pióra Małgorzaty Starosty i powiem wam, że miło spędziłam przy niej czas.

Fabuła to nie tylko trup i amatorskie śledztwo Gosi Starosty, głównej bohaterki na spółkę z nowo poznamy kompanem Bogumiłem. Ale też znalałam w niej ciekawe zawirowania, boskie postacie i dobry humoru. Chociaż historia nie wywoływałam u mnie salw śmiechu, to podczas czytania sprawiła, że parę razy uśmiechałam pod nosem z perypetii bohaterów.

Podobało mi się, że autorka przemyca wiele ciekawostek, których wcześniej nie znałam. Bo czy wiedzieliście, że bursztyn wydobywany był również na ziemiach Kurpiowskich? Otóż to! Zatem to powieść, która nie tylko rozwesela, ale opowiada o złożach bursztynu na tamtejszych ziemiach, wykorzystaniu go jako biżuterii do tradycyjnych strojach ludowych i lokalnej kulturze.

„ (…) człowiek nie wylogowuje się ze świata bez powodu”.

Jeśli komedia kryminalna, to Małgorzata Starosta wymiata.

Tym razem „kobieta rakieta” mająca „ogień w tyłku” oraz swobodną i nie na żarty rozhulaną wyobraźnią zabiera nas na Kurpiowszczyznę. A dokładniej, do ukochanego przez Nią skansenu w Nowogrodzie. Jak każda pisarka, tak i Ona potrzebuje bowiem przewietrzyć głowę, złapać oddech i znaleźć wenę, napotkać inspirację.. co by napisać tym razem jakiś romans historyczny czy coś.. Ale nie, nie będzie tu zbyt ludowo o haftach, wycinankach, rękodziele. Nie będzie też ani sielsko, ani anielsko. Małgonia, w swoim stylu, prosto z SOR-u, w gustownym kołnierzu ortopedycznym, z nieco również „rannym” mężem u boku - rusza ku przygodzie. Zacne „nicnierobienie” ni jak nie wpisuje się bowiem w Jej naturę. I tak, oczywiście przypadkiem, nasza zacna autorka komedii kryminalnych, staje się świadkiem kilku co najmniej podejrzanych zdarzeń.. które niestety zmuszają ją do tego, by zebrać dane, odszukać tropy, zidentyfikować zagrożenie, wysnuć tezę na potwierdzenie faktów. A że „pycha kroczy przed upadkiem” jest racją bezdyskusyjną i dobrze znaną wybitnym pisarkom, dopasowanie wszystkich puzzli w tej mieniącej się kolorami bursztynu układance, nie będzie dla niej zbyt problematyczne, choć może przysporzyć kilku siniaków, otarć, czy zadrapań.. albo pośliwkowego bólu brzucha.

Jak to bywa w tak wyborowym towarzystwie, nie brakuje tu wyrafinowanych intryg, sensacyjnych zwrotów akcji, dobrego humoru i nutki sarkazmu. A wszystko to w pięknej, klimatycznej kurpiowskiej scenerii wykraczającej jednak poza dobrze znane obrazki.

„Na topie trupa” to urodziwa komedia kryminalna. Barwna, zgrabna, lekka. Gwarantuje świetną zabawę i dobre smaki w postaci regionalnych ciekawostek.

To idealna pozycja na miłe popołudnie z książką i ani „jeż w jeżynach”, ani „psia kosteczka” nie będą w stanie oderwać zapatrzonego w iskrzące literki, jak „sroka w gnat” czytelnika.

Polecam.