Marsjański poślizg w czasie

Proza Philipa K. Dicka budzi mój nieprzemijający podziw od czasów szkolnych. "Marsjański poślizg w czasie" pozostawał na mojej liście życzeń od dawna i podobnie jak większość utworów tego autora nie sprawił zawodu. Dick jest znany ze swoich problemów natury psychicznej oraz uzależnienia od narkotyków. Szczęście w nieszczęściu przekłada to na karty swoich utworów i przedstawia skomplikowanych bohaterów borykających się z podobnymi problemami. Opisywana książka to nie "Ubik" lub "Ostatni pan i władca", ale zawarta w niej wizja kolonii na marsie wzbudziła u mnie dużą ciekawość. Polecam fanom Dicka oraz gatunku sci-fi.

WSZYSCY JESTEŚMY MARSJANAMI

„Marsjański poślizg w czasie” to Dick ze wszech miar typowy. Co to znaczy? Że mamy do czynienia z powieścią genialną i szaloną jednocześnie. Dziełem splatającym ze sobą elementy dziwne, ale znakomicie ze sobą – przynajmniej w jego wykonaniu – współgrające. No i samo to wykonanie też stoi na wysokim poziomie, czyniąc z tej kolejnej przecież w dorobku autora historii o Marsie jedną z najlepszych jego prac.

Mars został skolonizowany, żyją tam ludzi i jakoś te swoje życia wiodą. Jednym z nich jest Jack Bohlen, schizofrenik, który Ziemię opuścił wraz z rodziną. A jego autystyczny syn, Manfred, okazuje się być posiadaczem daru, który zechcą wykorzystać do wzbogacenia się potężni ludzie. Pytanie jednak czy to, co pojawia się w głowie chłopaka to wizje przyszłości czy może coś zupełnie innego…

Taką retro-fantastykę kocham i co tu dużo mówić. Dick był szalony, był genialny, wiecznie był też na środkach, które nie tylko stanowiły pożywkę dla tego wszystkiego, co czaiło się w jego głowie, ale i wykończyłyby z miejsca większość z nas. I tak zrodziło się coś, co mogło się zrodzić tylko w okolicznościach tego typu. A siłą owego produktu finalnego jest zarówno pomysłowość, jak i przekonująca moc wizji – bo najlepiej opisuje się to, w co się wierzy, a Dick wierzył w takie rzeczy, doświadczał ich (choćby tylko w swojej głowie) i miał talent do przenoszenia tego na papier.

A jednocześnie miał talent do czynienia z tego coś więcej niż wynurzenia szaleńca. Bo jego literatura to literatura satyryczna, to komentarz społeczny i analiza, ponadczasowa zresztą, w której nadal możemy przejrzeć się, jak w lustrze. Ale jednocześnie dla tych, którzy nie szukają zbytnich ambicji w jakiekolwiek dziedzinie sztuki, jest tu po prostu kawał dobrej fantastyki, z ciekawym światem, wizjami i intrygującymi momentami akcji, tajemnic i tym podobnych spraw.

Dla mnie najciekawsze w tym wszystkim okazało się wszystko to, co tu schizofreniczne. Całe to szaleństwo, staczanie się w otchłań i ciążenie opowieści w kierunku wręcz horroru. To wszystko jest znakomite, a przy okazji świetnie napisane, niby prosto, a treściwie, niby bez zbędnego rozpisywania się, a zarazem bez zawodu, że czegoś jest tu za mało, że nie ma ciężaru, że jest zbyt nieskomplikowanie. Dobre wyważenie opowieści na każdym kroku to kolejna rzecz, której nie sposób nie docenić.

Co tu więc dużo mówić. Świetna rzecz. Może nie tak znana, jak chociażby „Ubik”, „Blade Runner” czy nawet opowiadania, które stały się podstawą chociażby dla „Zapłaty” czy „Pamięci absolutnej”, ale równie warta poznania, co one. Bo ma wszystko to, czego od książek Dicka się oczekuje, z klimatem i widowiskowością, o których jeszcze nie wspomniałem, włącznie. A i warto też pamiętać o świetnym wydaniu, gdzie sam wygląd tomu, jak i absolutnie genialne ilustracje, robią takie wrażenie, że chce się mieć rzecz na półce.