Lokatorka Wildfell Hall

Trzeba przyznać, że wydawnictwo MG miało wspaniały pomysł, żeby ruszyć w wznowionymi wydaniami książek sióstr Bronte. Okładkowe sroki mają nie lada gratkę jeżeli chodzi o tę serię, która nie dość, że pięknie się prezentuje, to jeszcze zawiera wspaniałą treść.

Główną bohaterką jest pani Graham - tytułowa lokatorka Wildfell Hall. Jest to kobieta, która na tle typowych przedstawicielek płci pięknej z XIX wieku, prezentuje się naprawdę imponująco... Nie ma ochoty na zajmowanie się plotkami i nie snuje domysłów o ludziach ze swojego otoczenia. Z kolei znajomi pani Graham postępują wręcz przeciwnie. Nie da się ukryć, że główna bohaterka jest dość tajemniczą postacią, nie lubi mówić o swojej przeszłości, więc automatycznie staje się jedną wielką zagadką i intrygą dla swojego otoczenia.

Anne Bronte poruszyła w swojej książce tematy, które w XIX wieku były po prostu zakazane. Kobieta nie pełniła wtedy żadnej ważnej roli, musiała się podporządkować i żyć zgodnie z ustalonymi regułami. Główna bohaterka próbuje te reguły złamać i na każdym kroku pokazuje, że nie jest jedynie głupiutką kokietką w pięknym stroju. "Lokatorka z Wildfell Hall" jest w dużej mierze powieścią psychologiczną, która w czasach Anne Bronte była czymś kontrowersyjnym. To właśnie dlatego autorka wydała tę książkę pod męskim pseudonimem - Acton Bell.

Książka ta jest podzielona na dwie części. Jednej z nich nie będę zdradzać, żebyście sami mogli delektować się fabułą i kreacją bohaterów. Natomiast drugą jest pamiętnik pani Graham! Pamiętnik to zawsze dobry wybór i prawie zawsze intryguje czytelnika. :)

Myślę, że "Lokatorka z Wildfell Hall" dorównuje, a może nawet przewyższa "Wichrowe wzgórza". Moim zdaniem powinniście spróbować i przekonać się na własnej skórze, że po klasyki zawsze warto sięgać. Ze swojej strony serdecznie polecam tę książkę w szczególności kobietom. :)

Czytając „Lokatorkę Wildfell Hall" nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że patrzę na tę historię przez pryzmat innej, przeczytanej dość dawno książki. Była to publikacja „Charlotte Brontë i jej siostry śpiące", w której autor wysnuł ciekawą hipotezę, jakoby tylko jedna z wybitnych sióstr potrafiła pisać na tak wysokim poziomie. Zdaniem Eryka Ostrowskiego to właśnie spod pióra Charlotty i jej brata Branwella miały wyjść wszystkie dzieła, rozdzielone następnie na całe rodzeństwo. O ile w przypadku ubóstwianych przeze mnie „Wichrowych wzgórz" i niezdrowej wręcz fascynacji postacią Heathcliffa trudno mi było uwierzyć, że to nie Emily była autorką jednej z najważniejszych książek w moim życiu, o tyle w przypadku „Lokatorki Wildfell Hall" moje przekonanie nie jest już tak silne.

Dlaczego bowiem to właśnie cicha, łagodna, skłonna do refleksji i melancholii Anna stworzyła postać kobiecą, która na tle ówczesnego społeczeństwa musiała się wyróżniać w sposób niegodny kobiety? Do takiego sposobu myślenia było przecież zdecydowanie bliżej właśnie jej starszej siostrze. Helen Graham, główna bohaterka tej intrygującej powieści, pojawia się nagle w opuszczonej rezydencji, gdzie zamieszkuje wraz z synem. Słowa, jakimi raczy swoich sąsiadów w trakcie nielicznych spotkań, w których uczestniczy, są gorszące dla tamtejszego społeczeństwa i niegodne dobrze prowadzącej się kobiety. Pani Graham, uważana za wdowę, wyłamuje się bowiem z kanonu bałwochwalczych żon i matek, dla których jedynym celem w życiu jest dogadzanie mężowi i poczucie spełnienia w roli własności swojego małżonka. Pod wpływem uczucia, jakie rodzi się na kartach powieści, przekazuje ona swój dziennik do przeczytania jednemu z tutejszych mężczyzn. Czy to, czego dowie się ON o przeszłości kobiety, będzie silniejsze od miłości, jaką ją darzy?

Książka ma postać listów Gilberta Markhama, czyli owego mężczyzny zauroczonego główną bohaterką, do swojego przyjaciela. Wpływa to moim zdaniem na utrzymanie Czytelnika w permanentnym stanie napięcia i gotowości na nowe wątki. Za każdym razem, gdy zbliżałam się do końca rozdziału, myślałam - nie, nie teraz, nie przerywaj w takim momencie! Co prawda jestem przypadkiem uzależnienia od twórczości sióstr Brontë, niemniej uważam, że wielu z Was znajdzie upodobanie w takiej formie przekazania treści.

Polecam, gorąco polecam Wam tę książkę. Powiem więcej - całą serię wydaną przez Wydawnictwo MG, bo jest ona wspaniała pod każdym względem - umysł zadowoli się treścią, oko nacieszy intensywnymi barwami okładek, pięknie wyglądających obok siebie na półce!

[Adres usunięty]

Z klasyką literatury jest tak, że trzeba ją lubić by w pełni zaakceptować. Każda powieść czytana na siłę wzbudzi w nas więcej niechęci niż potrzeba. A szkoda, bo czasami niesłuszne uwagi kierowane w stronę takich powieści sprawiają, że obok nosa przechodzą nam wyjątkowe historie. Takie jak choćby "Lokatorka Wildfell Hall" Anne Brontë, moja ulubiona lektura sióstr obok "Wichrowych wzgórz" oraz "Jane Eyre".

Główną bohaterką powieści jest Helen Graham, tytułowa lokatorka, która wraz z pięcioletnim synkiem i służącą wynajmuje część posiadłości. Zamknięta w sobie kobieta żyje na uboczu i nie brata się z sąsiadami. Tym samym staje się jedną z najczęściej wytykanych tajemnic przez okolicznych mieszkańców - osobowością nie tylko niemiłą w obyciu, ale i do głębi tajemniczą.Wszystko potęguje się wraz z pojawieniem się Gilberta Markhama, właściciela pobliskiego majątku, który wyciąga do niej przyjacielską dłoń. Plotki nie mają końca, powstają nowe teorie na temat życia Helen a ona sama nie jest skłonna do tego, by choć połowę z nich skutecznie uciąć. Czy wyjdzie jej na dobre milczenie w stosunku do pobliskich mieszkańców? I jak wyjdzie na tym jej nowa przyjaźń?

Fabuła opiera się na tajemnicy wciąż otaczającej tajemniczą postać Helen, która stopniowo zaczyna się wyjaśniać poprzez zajmujący niemal połowę powieści dziennik kobiety. To w nim ujawnia swoje wszystkie mroczne wydarzenia z przeszłości, które jednocześnie nadają jej osobie nieopisanego zachwytu - była bowiem kiedyś zupełnie inna niż teraz. Muszę przyznać, że to największy atut tej powieści: autorka fantastycznie ukazała rozłam jednej osobowości na dwa skrajne światy i przedstawiła je jakby w roli dwóch oddzielnych bohaterów, by następnie w finale połączyć je w jedną kompletną całość. To przemawia na korzyść kreacji bohaterów: intrygujących i zmuszających czytelnika by na moment przystopował i przyjrzał się im bliżej.

Pamiętajcie, że to powieść pisana w czasach, kiedy prym wiodły długie opisy miejsc i wewnętrznych przeżyć, więc na tej zasadzie poznajemy wszystkie kłębiące się w Helen nastroje. Jednak absolutnie nie umniejsza to powieści, ponieważ styl Anne Brontë jest przejrzysty i obrazowy. Autorka na bazie wiktoriańskich zasad stworzyła społeczeństwo, które łatwo można przełożyć na współczesne czasy - nieprzyjemne dla siebie nawzajem, wciąż knujące za plecami i życzące drugiemu wszystkiego co złe. A jednak jest w tym pewien urok, ponieważ nie przez czyny przemawiają bohaterowie a słowem: subtelnym i dostojnym, które czasem bywa ostrzejsze niż nóż. To właśnie lubię w powieściach sióstr Brontë - ich elegancję i klasę widoczną w każdym zdaniu, jednocześnie odkrywającą ludzką naturę w każdym możliwym aspekcie.

Powyższa historia to ukłon w stronę kobiecości, które została wystawiona na ciężką próbę. Anne Brontë stworzyła postać Helen, która musiała samodzielnie, bez męża u boku, walczyć o dobro swoje i własnego dziecka. Tym sposobem "Lokatorka Wildfell Hall" staje się powieścią ponadczasową, głoszącą prawdy o których nie wolno nam zapominać. Powieść jest doskonałym studium ludzkiej psychiki i nie jeden raz zaskakuje nawet nie przekonanego do klasyki literatury czytelnika. Ze swojej strony potwierdzam - to jedna z najlepszych powieści w dorobku sióstr Brontë.

„Ludzie wielkoduszni nie znajdują przyjemności w ciemiężeniu słabszych. Wolą raczej troszczyć się o nich i być im wsparciem.”

Niezależność w czasach, kiedy kobieta jest tylko ozdobą dla męża, stanowi nie lada rewolucję. Jednak jest to walka o większe dobro w imię wolności, własnych wartości i przekonań. W tamtych czasach to była bitwa, która swoimi pociskami potrafiła ranić głębiej niż ostrze, gdyż ludzie obawiali się tego, czego nie rozumieli, a wszystko, co nowe traktowali jak zagrożenie.

Historia zaczyna nas wciągać nowym wydarzeniem w życiu bohaterki, którym jest przeprowadzka do Wild fell Hall. Jest niczym okaz w tej społeczności, która zna się między sobą a więc i plotką nie ma końca. Przecież kobieta bez męża to już margines społeczeństwa, który należy potępiać.

Ponadczasowość takiego postępowania staje się wręcz rażąca ukazująca, że pomimo rozwoju czasowego nadal pozostajemy takimi samymi ludźmi, nie wyciągamy wniosków, nie przyjmujemy nowości, staliśmy się staromodni, myśląc, że dzięki temu otoczymy się kokonem bezpieczeństwa. Nadal przerażają nas nowości, które nie są dla nas zbyt zrozumiałe bądź trwale wyryte nawyki nie pozwalają nam wznieść się na wyżyny. Bronimy się przed nimi, gdyż się ich boimy. Nadal żywe jest ocenianie ludzi poprzez pryzmaty, te które widzimy na pryncypale. Nie bawimy się w poznawanie, zrozumienie czy nawet wysłuchanie. Przyklejamy łatkę tylko po pierwszym spojrzeniu.

Okraszona pięknym słowem powieść, która swoim spokojem, tajemniczością zabiera nas w podróż, gdzie pośród malowniczych krajobrazów chcemy odnaleźć własne katharsis. Powieść, która swoim spokojem ma pomóc zrozumieć siebie i odnaleźć swoje jestestwo. Życie weryfikuje naiwne podejście do niego, zbyt lekkoduszne, ale także uczy pokory i mądrości, która powinna być drogowskazami w tej niełatwej drodze.

Autor: Anne Brontë

Tytuł: Lokatorka Wildfell Hall

Wydawnictwo: MG

Pojawienie się we dworze Wildfell Hall pięknej i tajemniczej wdowy wywołuje wielkie poruszenie i huragan plotek wśród okolicznych mieszkańców. Jednym z nich jest coraz bardziej nią zaintrygowany Gilbert Markham. Czy młoda kobieta skrywa jakiś mroczny sekret? Kiedy żyjąca pod przybranym nazwiskiem „Helen Graham” pozwala dżentelmenowi na lekturę swojego dziennika, na jaw wychodzą wstrząsające szczegóły jej nieszczęśliwego małżeństwa i dramatycznej decyzji o porzuceniu męża. Wydaje się jednak, że nikt nie może uciec przed przeszłością...

Książki autorki oraz jej sióstr bardzo lubię. Podeszłam do niej, ponieważ byłam jej bardzo ciekawa. Od początku miałam problem z wcieleniem się w rolę bohaterów. W końcu mi się to udało i zaczęło mi się podobać. Jak to na klasyk przystało nie była dla mnie prosta do czytania książka. Czytanie jej wlekło się w czasie, co nie było dobre, ponieważ przy kolejnym podejściu nie mogłam się wcielić w rolę bohaterów na nowo. Kiedy byłam już po połowie to w końcu mnie ona zainteresowała. Zaintrygowałam się do czytania tej książki. Kilka elementów, które dodała autorka wprawiły mnie w lekkie osłupienie. Nie mogłam się szybko po nich pozbierać. Mimo problemów z książką chcę ją przeczytać za pewien czas jeszcze raz. Jest ona dobra i myślę, że osoby, które czytają taką literaturę nie pewno będą się przy niej dobrze bawić. Ocena 7/10