Kres zaślepionych

„Kres zaślepionych” to drugi tom książki Marcina Halskiego cyklu Zaślepieniu, pamiętacie, jak wspominałam wam o pierwszym tomie? Autor zaprosił nas do świata pełnego brutalności, niebezpieczeństw i klątwy, która dziesiątkuje ludzkość. Zaślepieni atakują zbiorowiska ludzkie, sprawa nie wygląda dobrze. Czy tym razem ludzkość osiągnie to, czego pragnie? Jak żyć, kiedy nad tobą widnieje zagrożenie? Marcin Halski potrafi zaskoczyć czytelnika, sprawić, że nie będzie w stanie się domyślić jego następnych posunięć. Niewielu autorów potrafi w taki sposób igrać z czytelnikiem. Nie wiedziałam, czego się spodziewać, a kiedy otworzyłam książkę ogrom zaskoczenia, emocji i niebezpieczeństw uderzył we mnie.

W książce „Kres zaślepionych” aktorstwa Marcina Halskiego dzieje się naprawdę wiele, Soni została uwieziona w stolicy Walmii. Dziewczyna spodziewa się dziecka, a to właśnie w niej i jej potomstwu kładzie się tak wielką nadzieję na pokonanie klątwy zaślepienia. Los Heniego pozostaje nieznany, Soni traci nadzieję na uwolnienie. W zamku, w którym przebywa Soni jest tajemnica do rozwiązania, czy uda się kobiecie to zrobić? Co jeśli to właśnie tam można stworzyć antidotum, o którym wszyscy marzą? Czy znajdzie się ktoś, kto pomoże tego dokonać? W świecie, gdzie zaufanie może kosztować człowieka zbyt wiele trzeba uważać, kogo otacza się wiarą w uczciwość jego motywów. Czy ludzkość zostanie ocalona?

„Kres zaślepionych” ukazuje nam genezę klątwy, co nie było przyjemne, świat ukazany zaraz po jej wybuchu, dezorientacja. W końcu autor pokazał nam, co doprowadziło do katastrofy, a ja nie mogę wyjść z podziwu. Powieść Halskiego jest równa, utrzymuje poziom poprzedniego tomu, jest mrocznie i niepewnie. Akcja książki jest bardzo dynamiczna, czasami zwalnia, daj nam wytchnienie, aby znowu przytłoczyć nas obecnymi wydarzeniami. Zastanawiałam się, czy i tym razem uderzą w nas moralne rozważania i tak było. Ludzka natura ostatnio często mnie negatywnie zaskakuje, jako gatunek jesteśmy zaślepieni i dążymy po trupach do celu. Tak, jak w przypadku poprzedniej książki nie mogłam się oderwać od lektury. „Kres zaślepionych” to książka, która zagościła na dłużej w moich myślach, pomysł, jak i wykonanie są na najwyższym poziomie. Styl Marcina Halskiego jest bardzo przystępny, łatwy w odbiorze i sprawiający, że bardzo trudno jest odłożyć książkę na półkę. W powieści znajduje się wszystko, co powinno w dobrej lekturze, emocje, fabuła z silnym i wyraźnym przesłaniem, zaskoczenia, nagłe zmiany fabularne. Z całą pewnością czytając powieść nie będziecie się przy niej nudzić.

"Lęk przed odmiennością, od zawsze działał na szkodę gatunku ludzkiego, ale czym bylibyśmy bez strachu? To właśnie on napędzał nas, zmuszał do działania i paradoksalnie...postępu. Właściwie to szkoda, że w konsekwencji doprowadził on do zguby ludzkości."

"Człowiek, który zna datę swojej śmierci, zmienia się z każdym zbliżającym do niej dniem. Im mniej tych dni mu zostaje, tym mniej pozostaje człowieczeństwa w jego przerażonym umyśle."

Kres zaślepionych jest drugim tomem cyklu Zaślepieni. Przedstawia on dalsze losy ludzi zdeterminowanych by ocalić ludzkość.

Los Heniego pozostaje nieznany, natomiast Soni, uwięziona przez władcę Walmii, powoli traci nadzieję na odzyskanie wolności.

Klucz do stworzenia antidotum znajduje się w zasięgu ręki, jednak zaślepieni, rozproszeni po zagładzie oazy, obierają sobie nowy cel.

Niebezpieczeństwo zbliża się do bram miasta.

Czym tak naprawdę jest zaślepienie? Czy uda się stworzyć antidotum? Czy losy ludzi są przesądzone?

Świetnie poprowadzona akcja i bardzo dobrze wykreowane postacie to niewątpliwe atuty tej książki.

Jest krwawo i mrocznie, a sama powieść skłania nas do wielu przemyśleń.

Początek historii jest mało dynamiczny. Powiedziałabym, że po wydarzeniach, które miały miejsce w poprzednim tomie, autor dał nam chwilę na złapanie oddechu, zanim akcja znowu zacznie pędzić z zawrotną prędkością.

Pod koniec tomu pierwszego otrzymaliśmy zalążek informacji, które mogą naprowadzić nas na trop początków zaślepienia.

Możemy do pewnego stopnia przewidzieć wydarzenia tego tomu. Jednak nie do końca... Element zaskoczenia zostaje.

Tą historię możemy potraktować, jako pewnego rodzaju ostrzeżenie przed tym, co może się stać, gdy człowiek zaczyna bawić się w Boga.

Czytając Kres zaślepionych na myśl przyszedł mi film Stevena Spielberga Park Jurajski.

Dlaczego? Ponieważ w jednym i drugim przypadku mamy pokazane, jak pęd człowieka do manipulowania materiałem genetycznym może doprowadzić do tragedii.

Natura nie znosi próżni i w najmniej oczekiwany sposób wszelkie manipulacje mogą nam się odbić czkawką.

Zakończenie zostawiło mnie z ogromnym niedosytem. Czekam na dalszy ciąg historii, bo mam wrażenie, że autor nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.

Nietuzinkowa fabuła, genialne opisy, brutalność zaślepionych, ingerencja w ludzkie życie, rollercoaster emocji, gdy do głosu dochodzi mroczna strona ludzkości oraz ta jedna, maleńka iskra tlącej się nadziei powodują, że od tej historii trudno jest się oderwać.

Gorąco polecam.

"Człowiek pozbawiony nadziei staje się albo marionetką w rękach silniejszych, albo szaleńcem."

Po dramatycznym zakończeniu pierwszego tomu nasi bohaterowie zostają rozdzieleni. Los Heniego pozostaje nieznany, ciężarna Soni jest uwięziona w lochach Walmii, której Król zamierza poświęcić ją i jej dziecko do eksperymentów. Skalp wciąż pała żądzą zemsty doprowadzając do brzemiennych w skutkach wypadków. Zdezorientowani, po zagładzie oazy, zaślepieni tułają się po świecie atakując kolejne ludzkie osady. Tymczasem w podziemnych tunelach Walmii zbiera się grupa ludzi, którzy chcą zmian, do swego stowarzyszenia werbują nadwornego alchemika Marika, ponieważ ma on dostęp do Sonii. Czy tym razem uda się znaleźć antidotum na zaślepienie?

Kontynuacja serii o Zaślepionych zaczyna się z wysokiego C a potem jest jeszcze lepiej. Mimo, że wciąż jednym z przewodnich motywów jest motyw drogi to w tej części jest on znacznie bardziej dynamiczny. Na bohaterów na każdym kroku czycha niebezpieczeństwo, wokół same tajemnice a wewnątrz walka emocji. Autor świetnie kreuje postacie - są nietuzinkowe, pełne targających nimi uczuć i dylematów moralnych. Ta książka to nie tylko gratka dla fanów fantasy, postapo czy survivalu. To także refleksja nad tym dokąd zmierza świat i ludzkość w swoim pędzie do posiadania i ingerowania w naturę.

"Kres Zaślepionych" to mroczna, depresyjna i pełna skrajnych emocji literatura. Autor wyjaśnia wiele wątków z pierwszego tomu a jednocześnie zostawia nas z koleinymi zagadkami i w oczekiwaniu na kontynuację.

Ja z niecierpliwością czekam na tom trzeci a Wam polecam do tej pory nadrobić zaległości i przeczytać oba tomy, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście 😉

Kilka dni temu pisałam o pierwszej części, gdzie z wielką niecierpliwością czekałam aż sięgnę po tą kontynuację. Doczekałam się... i tak się zastanawiam... czy autor kończy, może już szykować tom III? Jestem totalnie usatysfakcjonowana tymi dwoma tomami, ale czuję jeszcze niedosyt i chcę więcej, bo w tym tomie nie tylko otrzymujemy odpowiedzi na liczne pytania, które zostały nam po części pierwszej, ale co chwilę dochodzą nowe. Szczególnie o losy potomka Sonii i postępów badań nad zaślepieniem...

Wyobraźnia została rozpalona do granic możliwości, z każda kolejną stroną podsuwa coraz mroczniejsze obrazy i podpowiada, że jakby nasz świat tak wyglądał, to mielibyśmy z lekka przechlapane...

Nadal trzymam się zdania, że pomysł na fabułę jest po prostu genialny, idealnie skrojony i poprowadzony. Nie będę opisywać fabuły, bo tyle się tu dzieje, że nie chciałbym pominąć czegoś istotnego, a tym bardziej zaspojlerować, coś, co sami chcielibyście odkryć.

Drugi tom bardzo nawiązuje do poprzednika i chcąc nie chcąc trzeba znać "Czas zaślepionych" by zrozumieć całą fabułę, poznać istotę zaślepienia, zrozumieć jego działanie, ale tak samo jak poprzednio krótkie rozdziały składają się w spójny i klarowny obraz przedstawionego świata.

Cała historia napisana została przystępnym językiem, z drobiazgowymi opisami realnie oddając bieg wydarzeń, pozwalając puścić czytelnikowi wodze wyobraźni, postawić się w miejscu bohaterów, niemal czując na samym sobie ich emocje, uczucia, pozwalając zrozumieć (i nie zawsze zganić) motywy, które nimi kierują.

Tutaj non stop coś się dzieje, zwroty akcji są niezwykle zaskakujące oraz pojawiają się niespodzianki, które przewracają nasz ogląd na sytuację o sto osiemdziesiąt stopni, a zaskoczone wrażenie i emocje niejednokrotnie fikają radosne fikołki. Nie sposób się tu nudzić. Jest wszystko, co trzeba i to, co lubię najbardziej, czyli krew, pot, intrygi tajemnice, walki, wielkie bitwy i skrajne emocje, do tego dochodzą zombiaki i inne mutanty, i ja jestem kupiona na maksa.

Książkę czyta się fenomenalnie, nie sposób się od niej oderwać. Autor pod intrygującą fabułą i niejednoznacznymi rozwiązaniami patowych sytuacji, skrywa prawdę o nas samych zmuszając nas do refleksji nad tym jak teraz żyjemy, tutaj w tej rzeczywistości. Jest to także opowieść o poszukiwaniu własnego "JA", o walce z przeciwnościami losu, godzeniu się z przeznaczeniem, o spełnianiu marzeń, ale także o konsekwencjach nie zawsze trafionych decyzji.

Czy polecam?

Jak najbardziej tak. Jeśli poszukujecie naprawdę kawałka dobrej fantastyki, która daje też do myślenia, to wybór tej serii będzie doskonały.

Marcin Halski @[Adres usunięty]

"Kres zaślepionych"

Cykl zaślepieni

@wydawnictwohm

* " Wśród zgliszcz powoli snuły się istoty, które zdawały się szukać czegoś po omacku, nie kierując się jednak węchem."

* " Człowiek, który zna datę swojej śmierci, zmienia się z każdym zbliżającym do niej dniem. Im mniej tych dni mu zostaje, tym mniej pozostaje człowieczeństwa w jego przerażonym umyśle."

* " - Świat należy do tych, którzy działają, a nie pędzą, biernie czekając na nadejście śmierci."

* " Jak wspomniałem, człowiek boi się odmienności, tak było od tysiącleci, stosy zawsze płonęły, a jeżeli na szali leży dodatkowo jego życie, to staje się nieobliczalny."

Fabuła jest niczym choroba, która ogarnia ciało powodując coraz więcej cierpienia, ale takiego emocjonalnego. Napiera z każdą przeczytaną stroną, a kiedy osiągnie swój cel, wtedy następuje koniec, który człowiek odwleka, bo nie wie co będzie później. To co wydarzyło się w tej książce jest naprawdę mocne!

Akcja jest niczym jazda na rolkach, nigdy nie wiesz kiedy się wywrócisz, ale nawet mimo tego, że coś boli, że się nie podoba to co tam się dzieje, to i tak wstajesz i jedziesz dalej, bo musisz, bo chcesz, bo więź z bohaterami jest tak silna, że nie sposób przestać im towarzyszyć.

Bohaterów czeka nie lada wyzwanie. Ich kreacja jest genialna, autor wie jak stworzyć bohaterów i to takich z krwi i kości, pełnych emocji i własnych wewnętrznych rozterek. No i dzięki temu kocha się ich bardziej, albo nie cierpi, ale tutaj to już zależy jaki typ jest waszym ulubionym.

Emocje w tej części wręcz wylewają się z kartek pod postacią literek, łez wzruszenia, łez smutku i rozpaczy! Złości za to co się wydarzyło i co spotkało bohaterów, a ja nie mogłam nic zrobić tylko czytać dalej i przeżywać. Lecz były też pozytywne emocje takie jak zadowolenie z krwistych opisów, których mogłoby być więcej, bo jak wiecie lubię na krwisto i brutalnie. 🤪

Opisy są genialne, rewelacyjne i takie to ja uwielbiam, pełne wszystkiego, czyli emocji, miejsc z dokładnością, gdzie wyobraźnia naprawdę może zdziałać cuda! I do tego było krwiście tak jak lubię z dokładnością. 🤤 Nie trudno sobie wyobrazić czy wręcz poczuć ból jaki towarzyszył bohaterom. Nie trudno wyobrazić sobie piękne widoki czy również te mniej urokliwe. Po prostu tam się jest, było i będzie, zawsze!

Podsumowując "Kres Zaślepionych" to genialna kontynuacja "Czasu Zaślepionych" wręcz idealna. Pełna zwrotów akcji, fabuły wciągającej niczym ruchome piaski, bohaterów, których uwielbia się jeszcze bardziej! Opisy budzące wyobraźnię, ale i nie tylko! Dla tych, którzy jeszcze nie czytali, zachęcam tutaj nie ma mowy o nudzie czy zawiedzeniu! 😁 Te książki się po prostu pochłania i kocha!

Polecam! ❤️

A ja będę czekać z niecierpliwością na kolejny tom! 🥺

Perun stwierdza, że potrzebuję tomu 3 na już, bo inaczej się przemieni i będzie musiał zjeść autora 🤭🤨