Kilka godzin do szczęścia

szczęście ...tak niewiele trzeba

Książka świetnie wydana, książka dla każdego! Wciąga od pierwszych stron i nie sposób się od niej oderwać, by na chwilę wrócić do codziennych obowiązków. Czyta się jednym tchem! Poznajemy niezwykłe poznańskie klimaty i pięknie opisane malownicze Kaszuby - wędrując z bohaterkami chciałoby się tu spędzić urlop, a najlepiej zamieszkać na stałe:) Piękna i ciepła opowieść o przyjaźni, miłości i wzajemnej pomocy, do samego końca chwyta za serce, czasami wyciska łzy, ale nie brakuje też dużej dawki humoru. Do szczęścia tak niewiele potrzeba...wystarczy kilka godzin. Niecierpliwie czekam na tom następny. Książka godna polecenia!

Szczęście- pojęcie, które można interpretować na wiele różnych sposobów. Każdy z nas poda inną definicję magicznego słowa. Mogą to być: zdrowie, miłość , spełnianie marzeń, worek pieniędzy, książę za męża. Do wyboru, do koloru. Jedno jest pewne- każdy z nas chce być szczęśliwy.

Bohaterki powieści " Kilka godzin do szczęścia" nie są wyjątkiem. Anna, Kasia i Eliza to : babcia, córka i wnuczka. Mieszkają w Poznaniu, ich życie układa się nie do końca tak jakby tego chciały. Najmłodsza z klanu zaczyna swoje dorosłe życie. Wybiera studia, mama nie do końca jest z tego zadowolona, próbuje wpłynąć na córkę. Kasia ma udane życie zawodowe, uczuciowe niekoniecznie. Po śmierci ojca Elizy, nie związała się z żadnym mężczyzną uczuciowo. Od wielu lat jest kochanką swojego szefa. Anna po śmierci męża, przez przypadek poznaje tajemnicę, która diametralnie zmienia jej życie.

Okazuje się, że jej mama nie była jej biologiczną matką. Listy, które dla niej zostawiła wyjaśniają sytuację, ale nie do końca. Seniorka postanawia wyruszyć na Kaszuby i poznać resztę prawdy o swoim pochodzeniu. Wyjawia swój plan córce i wnuczce. Kiedy mija pierwszy szok, zapada decyzja o wspólnym wyjeździe.

Spragnione przygód i prawdy kobiety trafiają do Parchowa, rodzinnej miejscowości Anny. To co spotka je na miejscu, z pewnością nawet im się nie śniło. Przypadkowe spotkania, uzyskane informacje, sprawią, że kobiety zupełnie inaczej spojrzą na świat, na swoje życie.

Roma J. Fiszer zabiera czytelników na wycieczkę po wielu miejscach w Polsce. Nie szczędzi dokładnych opisów odwiedzanych miejsc. Nie ogranicza się jedynie do pięknych krajobrazów. Dodatkowo serwuje historię miast, do których trafiamy razem z bohaterkami. Momentami czułam się jakbym szła uliczkami opisywanych miejscowości ( niektóre odwiedziłam osobiście, niektóre nie są mi znane).

Nie tylko piękne opisy miejsc sprawiają, że lektura wciąga. Życie toczące się na kartach powieści, rozterki bohaterów, ich radości i smutki zmuszają do dalszego czytania. Idealnie pasuje tu cytat "Jeszcze jeden rozdział i pójdę spać".

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Romy J. Fiszer i wiem, że nie ostatnie. Szykuję się do przeczytania dalszych losów Anny, Kasi i Elizy. Wam również gorąco polecam.

Są momenty w życiu, kiedy wszystko wydaje się poukładane – dni mają swój rytm, ludzie swoje miejsce, a my… swoje przekonania o tym, kim jesteśmy. I nagle wystarczy jeden list, jedno zdanie, jeden sekret, żeby to wszystko rozsypało się jak domek z kart. Co byś zrobiła, gdybyś dowiedziała się, że Twoje życie od zawsze opierało się na niepełnej prawdzie? Czy miałabyś odwagę ruszyć w nieznane i poskładać siebie od nowa?

Po tę książkę sięgnęłam, nie przez przypadek. "Kilka godzin do szczęścia" to pierwsza z czterech części serii „Do szczęścia”, która od razu przyciągnęła mój wzrok. Autor Roma J. Fiszer nie jest mi obcy, mam już za sobą wiele jego książek i wiedziałam, że spędzę przy książce miło czas. Bardzo lubię zaczynać coś od początku, wchodzić w historię krok po kroku i poznawać bohaterów od pierwszych stron. Seria ta ma 4 tomy, więc z wielką radością się z Wami podzielę, historią głównej bohaterki od samego początku.

Historia Anny zaczyna się spokojnie… aż do chwili, gdy w jej ręce trafiają listy, które wywracają jej świat do góry nogami. Informacja o adopcji to nie jest coś, obok czego można przejść obojętnie. To pytania, które nie dają spokoju. To emocje, które rozrywają od środka. Anna podejmuje decyzję, że wruszy na Kaszuby, by odkryć prawdę o sobie. Nie jedzie sama. Towarzyszą jej córka Kasia i wnuczka Eliza. Trzy kobiety, trzy różne etapy życia, trzy różne historie… a jednak połączone czymś znacznie głębszym.

Najbardziej w tej historii poruszyło mnie to, jak różne są te trzy kobiety, a jednocześnie jak bardzo są sobie potrzebne. Każda z nich niesie swój bagaż doświadczeń, swoje rozterki i swoje niedopowiedzenia. I nagle ta wspólna podróż sprawia, że zaczynają patrzeć na siebie inaczej... uważniej, głębiej, z większym zrozumieniem. Nie wszystko jest tu łatwe, nie wszystko piękne, ale właśnie w tym tkwi prawda tej relacji. Bo to nie jest idealna więź, tylko taka, którą się buduje, czasem od nowa.

Najciekawsze momenty? Dla mnie zdecydowanie te, w których przeszłość zaczyna się odsłaniać kawałek po kawałku. Każde spotkanie, każda rozmowa na Kaszubach niesie ze sobą napięcie i pytanie, czy to już prawda? Czy jeszcze coś zostało ukryte? I to uczucie niepewności… ono naprawdę trzyma w napięciu. Do tego dochodzą momenty zupełnie nieoczywiste, takie ciepłe, czasem zaskakujące, a czasem takie, które łapią za serce zupełnie niespodziewanie.

Anna jako bohaterka jest bardzo prawdziwa. To kobieta, która całe życie myślała, że zna swoją historię. A jednak w jednej chwili musi nauczyć się żyć z czymś zupełnie nowym. Podziwiałam w niej odwagę, bo nie każdy zdecydowałby się rozgrzebywać przeszłość. Czasem łatwiej byłoby zamknąć ten rozdział i udawać, że nic się nie stało… ale ona tego nie robi. I właśnie dlatego tak bardzo jej kibicowałam.

Emocje? Jest ich cała gama. Od niepokoju i smutku, przez wzruszenie, aż po ciepło i nadzieję. To jest jedna z tych książek, które czyta się niby spokojnie, a jednak gdzieś w środku coś pracuje. Coś się porusza. Coś zostaje na dłużej.

Ogromnym atutem są też Kaszuby – opisane tak, że naprawdę można się tam przenieść. Czułam ten klimat, tę ciszę, tę bliskość natury. I mam wrażenie, że to miejsce nie jest tylko tłem, ale pełnoprawnym bohaterem tej historii.

Co najbardziej mi się spodobało? Autentyczność. To, że ta historia nie jest przesłodzona, a jednocześnie daje nadzieję. Pokazuje, że nawet po trudnych odkryciach można odnaleźć coś dobrego. Że czasem trzeba stracić grunt pod nogami, żeby naprawdę zrozumieć, czym jest szczęście.

Z całego serca polecam tę książkę. Jeśli lubisz historie o kobietach, o rodzinie, o sekretach, które zmieniają życie, to będzie coś dla Ciebie.

Ania wraz z córką i wnuczką jedzie na Kaszuby by wyjaśnić rodzinne sekrety i odkryć swoją przeszłość, po wielu latach okazuje się bowiem że była adoptowana. Ta wyprawa zmienia w życiu kobiet wiele, Eliza dostaje się na wymarzone studia, Kasia zmienia pracę i każda z nich dostaje szansę na miłość.

Co odkryje Anna? Jakie tajemnice skrywała przed nią mama? Czy naprawdę mają szansę na ułożenie życia od nowa i szczęście?

To była naprawdę cudowna historia, z silnymi postaciami kobiecymi, które wiedzą czego chcą od życia. Mimo iż nie zawsze się z sobą zgadzają, to wspierają się w wspólnej walce o swoje szczęście i to co w życiu najważniejsze. Opisy miejsc tak piękne i barwne że niemal widziałam je przed sobą, a jest tu opisanych naprawdę sporo niesamowitych miejsc. No i ta rodzinna tajemnica, którą trzeba rozwikłać, a za sprawą której życie trzech kobiet zostaje wywrócone do góry nogami.