Trogirskie wakacje

Zachwycająca kolorystyka okładki i wiele tajemnic w środku. Jesteście gotowi spędzić wakacje w Trogir?

Trogir to zabytkowe chorwackie miasteczko, gdzie w sierpniu panuje upał. Nigdy nie słyszałam o tej miejscowości i to bardzo ciekawe, że zamiast wszystkim znanych lokalizacji autorka wybrała coś niepopularnego.

To właśnie w Trogirze Olga spędza swoje wakacje, choć nie jest to jej pierszy raz. Rok temu odwiedziła to miasto razem z córką, Natalią teraz jest tu sama. To samo miasto, ten sam hotel, ten sam pokój...

Niedokończone sprawy i pytania bez odpowiedzi przytłaczają kobietę do tego stopnia, że w tym właśnie piękny, pełnym wspomien miejscu planuje odwbrać sobie życie. Niespodzianie na jej drodze pojawi się Martin, młody Chorwat, który może pomóc jej wyjaśnić tajemnice sprzed roku.

Myśli o samobójstwie to bardzo trudny i poważny temat. Gdy się o tym nie rozmawia ciężko zauważyć, że ktoś się z tym mierzy. Nigdy nie wiemy co dzieje się w czyjejś głowie, a może tam być wiele bolesnych myśli, które odbierają radość życia.

Olga między się z wyrzutami sumienia, poczuciem, że zrobiła za mało, zawiniła. Bycie rodzicem to bardzo trudna sprawa. Zwłaszcza, gdy traci się dziecko... Poczucie starty może być strasznie przytłaczające, nie do zniesienia, aż wydaje się, że już nigdy nie będzie lepiej.

"Poczucie winy wobec córki było obecne w życiu Olgi właściwie od zawsze. Obwiniała się, że wybrała na ojca dla swojego dziecka Łukasza, mężczyznę, jak się później okazało, skrajnie nieodpowiedzialnego, obwiniała się, że jej córka została emocjonalną półsierotą, porzuconą przez ojca, choć przecież to nie ona ją porzuciła i nie z jej winy związek z Łukaszem się rozpadł. Obwiniała się również, kiedy zaczęła spotykać się z Igorem."

Książka podejmuje trudne i ważne tematy, o których za bardzo się nie mówi, a powinno. Myśli samobójcze, samobójstwo, strata dziecka, a nawet gwałt. Podziwiam za odwagę ujęcia tak ważnych tematów i przedstawiania jej w ciekawiej, choć trudnej historii.

Ciekawa, pełna bólu, tajemnic i napięciami. Nawet gdy wraz z Olgą znajdujemy odwiedzi na jedne pytania, pojawiają się kolejne. Książka wywołuje wiele emocji i sprzyja refleksom nad tematami tabu i ogólnie życiem. Jest jesteście gotowi się z tym zmierzyć, polecam.

Olga ponownie wyjeżdża do Chorwacji do Trogiru, gdzie rok temu spędziła wakacje wspólnie z córką Natalią. Tym razem wbrew pozorom nie przyjeżdża tutaj na wakacje, ale aby wszystko jeszcze raz przeanalizować i zakończyć swoje życie. Ostatni rok był dla Olgi niezwykle trudny. Została sama z mnóstwem pytań bez odpowiedzi. W Trogirze poznaje sympatycznego Stanisława, który staje się dla niej ogromnym wsparciem. I jest jeszcze Martin, młody Chorwat, z którym jej córka podczas wspólnych wakacji spędziła kilka wieczorów. Olga zaczyna odkrywać prawdę, co tak naprawdę wydarzyło się rok temu.

„Życie jest trudne, ale nikt nie obiecywał, że będzie łatwe. Odwagą jest zmierzenie się z nim. Przyjęcie swojego losu, zaakceptowanie go.”

Hanna Dikta w swojej powieści porusza temat utraty bliskiej osoby, życia w żałobie, przygnębieniu i wielkiej tęsknocie za tym, co się utraciło. Pokazuje nam jak bardzo może zmienić się życie takiej osoby. Pogodzenie się z utratą kogoś bliskiego wcale nie jest proste. I choć mówi się, że „czas leczy rany”, to nie zawsze tak jest. Czasem ten czas po prostu je usypia na jakiś czas.

Niektórzy szybciej radzą sobie z stratą kogoś bliskiego, inni nie są w stanie się z nią pogodzić. Ich życie nagle traci sens. Ale czy którakolwiek matka jest w stanie pogodzić się z odejściem własnego dziecka? Czy takie matki w większości przypadków winę za to co się stało nie biorą właśnie na siebie?

Nasza bohaterka Olga, to właśnie kobieta, która nie potrafi sobie poradzić ze stratą. Zmienia pracę i izoluje się od całego społeczeństwa. Stroni od wszelakiego kontaktu ze znajomymi, zamykając się sama w sobie. Olga tak naprawdę nie widzi dalszego sensu swojej egzystencji. Wraz z utratą swojej pociechy, traci też chęci do dalszego życia. Nie potrafi poradzić sobie z tym co ją spotkało, dlatego planuje popełnić samobójstwo. Trapi ją jednak to, czego się dowiaduje w Trigorze, więc wciąż odkłada swój plan. Czy zatem nowe fakty, które ujrzą światło dziennie wpłyną na zmianę jej decyzji?

Autorka umiejętnie lawiruje fabułą powieści, wprawiając czytelnika w coraz więcej pytań. Im dalej brniemy w tę powieść, tym bardziej czujemy dreszczyk emocji. Nowe fakty, które odkrywamy wspólnie z bohaterką pozostawiają i w naszych głowach mnóstwo pytań, których odpowiedzi chcielibyśmy poznać. Pomimo tego, iż książka tak naprawdę przesycona jest smutkiem, to widać w niej też jasne światełko w tunelu. Historia przedstawiona przez autorkę pokazuje nam, że nawet po największym cierpieniu, człowiek jest w stanie podnieść się i iść do przodu. Czasem nie zdaje sobie jednak sprawy z tego, że musi nauczyć się poprosić o pomoc i przyjąć wyciągniętą przez kogoś dłoń. Czasem nie jesteśmy w stanie udźwignąć samemu tego, co przygotował dla nas los. Zamykanie się w sobie i odcinanie od świata tylko tę sytuację pogarsza. Z każdej tragedii da się jakoś wyjść, znaleźć jakieś rozwiązanie, aczkolwiek trzeba tego chcieć.

Hanna Dikta przeniosła mnie do innego świata. Czytając niemal odczuwałam na własnej skórze ból i cierpienie bohaterów. Napisana historia nie jest banalna, oklepana, napisana wg danego schematu. Historia ta jest niezwykle poruszająca, ukazująca nam kruchość ludzkiego życia, niemoc rodziców pod względem własnych dzieci. To historia, która mogłaby przydarzyć się każdemu z nas, czego nikomu nie życzę. Świetnie wykreowane postacie, których emocje przechodzą i na nas samych. Moje serce skradł Stanisław, niezwykle mądry i doświadczony człowiek, który uczy naszą Olgę życia po stracie kogoś bliskiego. Jego słowa mogłyby być mottem dla każdego z nas. On uczy nas jak pogodzić się z losem i pomimo tego móc znów w pełni czerpać z życia pełnymi garściami. Pokazuje nam, że nawet z najbardziej bolesną stratą idzie sobie poradzić. Wypowiada wiele mądrych, przemyślanych słów.

„- Widzisz, Olgo, kiedy życie traci cel, trzeba za wszelką cenę znaleźć inny. Tylko to może nas uratować.”

Autorka ma niezwykły dar pisania, obok którego nie można przejść obojętnie. Kiedy zaczynam czytać jej książki, wprost nie mogę się oderwać. I tak było również w tym przypadku. Czytając zupełnie wyłączyłam się z rzeczywistego świata w pełni oddając się temu z powieści. Czułam każdą emocję zawartą na łamach kart, wspólnie z bohaterką przeżywałam jej osobistą tragedię. A zakończenie mnie zaskoczyło i już z wielką niecierpliwością oczekuję kontynuacji, gdyż jestem okropnie ciekawa, co tam będzie się działo.

"Trogirskie wakacje" to historia chwytająca za serce, którą warto poznać. Być może pozwoli ona wielu ludziom uwierzyć w to, że nawet po odejściu kogoś bardzo nam bliskiego, mamy prawo znowu się uśmiechać. Strata zdecydowanie boli, ale jednocześnie nie może przekreślić naszego własnego życia. Gorąco zachęcam do przeczytania tej pozycji.

Jaki kolor kojarzy się Wam z rozpaczą? Taką bezdenną, która zaburza patrzenie na świat, która odbiera umiejętność patrzenia, czucia, funkcjonowania w świecie.

„Trogirskie wakacje” autorstwa Hanny Dikta to opowieść o bólu, który odbiera nadzieję. O miłości matki do córki. I o stracie, która odbiera chęć życia.

Autorka porusza tu również temat pewnego wzorca „dobrej matki”. „Przyjęły od swoich matek i babek wzorzec Matki Polki, idealnej do bólu karmicielki, która nie może sobie pozwolić na najmniejszy nawet błąd. To zabawne, kobiety mogą być kiepskimi pracowniczkami, śmieją się z dowcipów o blondynkach, nie mają pretensji, kiedy mężczyźni żartują sobie ze sposobu, w jaki prowadzą samochodów, ale nigdy, przenigdy nie zaakceptują krytyki ich umiejętności rodzicielskich.”

Olgę poznajemy rok po wielkiej stracie, przemierza niespiesznie urokliwe uliczki Trogiru, rozpamiętując stratę i ostatnią podróż z córką… właśnie do tej malowniczej chorwackiej miejscowości. Jej ból, smutek i wyrzuty sumienia właśnie tu mają mieć swój kres. Czy Oldze uda się odkryć prawdę o ostatnich tygodniach „starego życia”? Czy znajdzie siłę, by dalej żyć? Czy uda się jej wreszcie żyć dla siebie, nie dla córki? Czy mądrość przypadkowo spotkanego Stanisława pomoże jej rozpocząć nowy rozdział?

Ta książka stawia przed każdą matką ważne pytania: Czy możemy uchronić dziecko od całego zła świata? Czy mamy prawo do własnego życia? Czy jesteśmy niezależną jednostką, czy „tylko częścią” swojego dziecka?

Stanisław wnosi do tej opowieści mądrość doświadczonego stratą rodzica, dojrzałość wynikającą z wieku, akceptacji życia i pogodzenia z losem. To ON uczy Olgę życia bez poczucia winy: „odpowiedzialność rodzica dorosłego dziecka w którymś momencie się kończy. Trzeba wypuścić dziecko spod skrzydeł i choć bardzo się boimy, pozwolić mu odejść.”

Dla mnie to opowieść pisana sercem. Historia zrozpaczonej kobiety z pękniętym sercem, która po roku potrafi powiedzieć o bólu. „Nie potrafię być bohaterką. Chciałabym tylko, żeby moja Natalia do mnie wróciła. Żeby uśmiechnęła się do mnie, przytulała mnie, mówiła: mamuś. Chciałabym jeszcze, choć jeden raz usłyszeć to słowo wypowiedziane jej ustami. Zobacz, inne kobiety słyszą je codziennie. I lekceważą je, uważają za coś stałego, co będą słyszeć zawsze. Ja też tak myślałam. Byłam matką i zawsze już miałam nią być, to było oczywiste. I nagle wszystko się zmieniło…”

Gorąco polecam Wam lekturę i bardzo czekam na kolejny tom, bo koniec tak bardzo zaskakuje, ale nic Wam nie zdradzę, bo to trzeba samemu przeczytać i co ważniejsze poczuć.