Karminowe serce (2023)

”Czasami, kiedy wszystkie drogi prowadzą donikąd, ucieczka wydaje się jedynym rozwiązaniem”.

Laura-główna bohaterka powieści Doroty Gąsiorowskiej pt. ”Karminowe serce” ucieka z Warszawy, kupuje domek w Bukowej Górze.

Stary, drewniany, po prostu ”dom z duszą”, który trzeba niestety wyremontować.

Tym remontem zajął się Piotr, który się w Laurze podkochiwał lecz jego była dziewczyna-Iwonka szybko to zauroczenie zakończyła.

O domu i o jego poprzedniej właścicielce Laura właściwie nie wiedziała zbyt dużo.

Właściwie tylko tyle, że pani Bronia mieszkała w nim przez całe życie (ponad 90-letnie) ciesząc się dobrym zdrowiem.

Laura pokochała pewną cukiernię i jej właścicielkę, która ręcznie wyrabiała swoje produkty, poświęcając im dużo swojego czasu i serca.

Ale czy to wszystko pomoże jej ukoić ból i zapomnieć o traumie jaką doznała od ukochanego mężczyzny?

Czy Laura jest w stanie jeszcze kogoś pokochać?

Laura poznała Edwarda na studiach.

Już na pierwszym spotkaniu mężczyzna skradł jej serce, uzależnił ją od siebie, a ona pomyliła miłość z chorobliwą fascynacją.

Jako młoda studentka zachłysnęła się jego dojrzałością i wiedzą.

Zaimponował jej.

Niestety Laura jeszcze wtedy nie wiedziała, że jego spokój jest zwodniczy.

Że to była z jego strony tylko gra.

Okazał się draniem-mało powiedziane - potworem.

Czy Laura w takiej sytuacji potrafi jeszcze zaufać jakiemuś mężczyźnie?

Czy zmiana miejsca zamieszkania jej w tym pomoże?

Przeczytajcie koniecznie.

Ciepła, wzruszająca lektura, która łapie za serce czytelnika i sprawia, że nie można oderwać się od czytania, a do tego podejmuje bardzo życiowe i aktualne tematy, jak choćby wychowywanie niepełnosprawnego dziecka.

Książka idealna na długie jesienne wieczory.

Jest napisana bardzo emocjonalnie, tak że czytając ją nie można powstrzymać łez.

Uwierzcie mi!

Autorka przelała na papier tak wielkie emocje, że czytelnik chwilami nie jest w stanie ich ogarnąć (tak było w moim przypadku).

Polecam ją Wam serdecznie-nie zawiedziecie się!

”Kiedy nie ma już ani drogi powrotu,

ani dna od którego dałoby się odbić,

często nie pozostaje nic innego,

jak tylko skoczyć w najgłębszą toń

mrocznego jeziora, by poznać jego

nieodgadnione tajemnice”.

Miłej lektury i wielu wrażeń.

"Karminowe serce" to książka Doroty Gąsiorowskiej, niezwykła, pełna jesiennego klimatu, nostalgii przy, której obowiązkowo nie może zabraknąć herbatki i ciasteczek.

Jest to opowieść o przygodach Laury, która rozpoczyna nowy rozdział w swoim życiu, od przełomowego wydarzenia, jakim jest przeprowadzka z Warszawy do Bukowej Góry.

Z małego mieszkania przenosi się do wiejskiej chatki, otoczonej sadem, polami oraz jeziorem.

Szybko znajduje sobie nowych przyjaciół. Zakochuje się w Manufakturze czekolady "Złote Serce", z którą wiąże się urzekająca legenda.

Laura jest dobrą dziewczyną, która została straszliwie skrzywdzona przez najbliższą jej osobę. Była zastraszana oraz stosowano wobec niej przemoc fizyczną.

Bardzo ciężko jest się podnieść po tak wielu okrucieństwach, na szczęście mogła liczyć na pomoc ukochanej matki.

Wszyscy bohaterowie są tu szczerzy, prawdziwi i bardzo realistyczni.

W książce bardzo podobało mi się to, że autorka nie skupiła się wyłącznie na głównej bohaterce. Możemy bliżej poznać postacie drugoplanowe, które są równie ważne, jak Laura.

Mamy tu bardzo wiele ciekawych, barwnych postaci, które swoim zachowaniem bardzo mnie urzekły i skradły serce.

Autorka posiada niezwykły dar do pisania o urokach przyrody w sposób bardzo pobudzający wyobraźnię. Szczególnie urokliwa jest okolica w sąsiedztwie jej nowego domu, a zwłaszcza wrzosowisko, kuszące swoim pięknem.

Fabuła powieści bardzo mnie wciągnęła. Akcja rozwija się dynamiczne i pochłonęła mnie  w całości. Lektura ta pieści zmysły i przypomina nam o urokach jesieni.

Dorota Gąsiorowska opisała życie, tak jak ono wygląda, bez ubarwień, wprost. Z przeszłością, która dopada nas w najmniej spodziewanym momencie.

Całość jest perfekcyjnie i szczegółowo opisana, a wszystko to tworzy spójną całość, że z ogromną chęcią sięgamy po książki tej autorki.

Powieść napisana jest z kobiecą subtelnością, z uczuciem i z serca.

"Karminowe serce" to historia, która daje nam nadzieję na lepszy dzień. Niebywale ciepła i wyjątkowa historia, nie tylko o bolesnych końcach i nowych lepszych początkach. t

To w szczególności historia o poszukiwaniu szczęścia i spokoju. O wielkich nadziejach , ludzkiej dobroci i nieoczekiwanej miłości.

Polecam Wam te książkę z całego serca i zachęcam, abyście przed sięgnięciem po nią zrobili sobie gorącą herbatę.

Wspaniała, wzruszająca powieść. Doskonała propozycja na jesienne i zimowe wieczory. Historia Laury wzrusza i daje nadzieję – miłość musi przecież zwyciężyć! Powieści Doroty Gąsiorowskiej pokochały tysiące fanów. Zostań jednym/jedną z nich! Szczerze polecam :)

Karminowe serce to książka, która już okładką zachęca do przeczytania. Taka jesienna, idealna na wieczór z herbatą i kocem.I akcja rozpoczyna się jesienią.

Laura wyjeżdża z Warszawy,aby rozpocząć życie w całkiem nowym miejscu.Chce zapomnieć o wydarzeniach,które odcisnęły piętno na jej psychice. Jaką tajemnice kryje jej przeszłość? Czy uda jej się pokochać na nowo? Wszak adoratorów jej nie brakuje.

Czyta się zaskakująco łatwo i przyjemnie, choć książka do cienkich nie należy. Mnie najbardziej zaskoczyło, gdy nagle ni stąd ni zowąd zobaczyłam, wplecioną w akcję, nazwę osiedla na którym mieszkam. To miłe.

MOC ZŁAMANEGO SERCA

Przyznaję – gdy przeczytałam kilka pierwszych stron najnowszej powieści Doroty Gąsiorowskiej, pomyślałam że to typowa, banalna historia, taka jakich już wiele powstało Poczułam więc przez moment zawód, bowiem do tej pory żadna z przeczytanych przeze mnie książek autorki mnie nie rozczarowała. Jednak szybko okazało się, że „Karminowe serce” nie dość, że mnie nie rozczarowało, to jeszcze uważam ją za najlepszą powieść Gąsiorowskiej, jaką miałam przyjemność przeczytać.

Powieść zaczyna się banalnie, jak już wspomniałam. Młoda, zraniona przez faceta dziewczyna, wyprowadza się z dużego miasta, aby odnaleźć swoje szczęście w małej miejscowości, gdzie niedawno nabyła dom. Zostawia za sobą bolesną przeszłość i ma nadzieję na happy-end w urokliwej Bukowej Górze. Wykonuje zawód typu „wolny strzelec”, więc nie musi się martwić o miejsce zatrudnienia. Po przeczytaniu tych kilku stron „Karminowego serca”, pomyślałam ile już takich historii było mi dane poznać, tyle że sygnowanych przez inne, polskie i zagraniczne pisarki. Jednak dałam szansę tej powieści, i tak jak napisałam już na wstępie, nie żałuję.

Laura szybko trafia do uroczej cukierenki o nazwie „Złote Serce”. Staje się to za sprawą niepełnosprawnego intelektualnie chłopca, który pewnego dnia krąży samotnie wokół jej nowego domu. Kiedy Laura odprowadza chłopca do rodziny, okazuje się, że dziadkowie i matka Michałka pracują w danej cukierence, specjalizującej się w wyrobie i sprzedaży czekolady. Laura i Hania zaprzyjaźniają się, a i z Gabrielem i Rozalią, jej rodzicami, dziewczyna łapie bardzo dobry kontakt. Żeby tego było mało, Laura szybko zyskuje kilku adoratorów w Bukowej Górze – Piotra, który zajmował się remontem jej domu; Błażeja, syna Gabriela i Rozalii; a także Witolda, podstarzałego amanta i starego kawalera, który jest również kuzynem Hani i Błażeja. I o ile znajomość i zaloty tego ostatniego, mimo że są irytujące, to zazwyczaj jednak po prostu śmieszne, o tyle całkiem inaczej przedstawia się sytuacja z Piotrem i Błażejem. Z tym pierwszym bywa naprawdę strasznie, za sprawą jego eks, niejakiej Iwonki, która zastrasza główną bohaterkę, praktycznie od dnia jej przyjazdu do miasteczka. Natomiast z Błażejem sprawa ma się całkiem inaczej. Z zawodu lekarz, pracujący w Krakowie, wydaje się naprawdę miły i wart rozważenia, a jeśli dodać do tego jego urodę, Laura może wpaść w tę znajomość jak przysłowiowa „śliwka w kompot”. Tyle że właśnie to ją przeraża. Nauczona złym doświadczeniem, kobieta boi się zaangażować w nowy związek. Komu więc odda swoje serce, jeśli w ogóle się na to odważy?

Aby odsunąć od siebie koszmarne lęki z przeszłości, a także strach przed nowym uczuciem, Laurę zajmują problemy innych osób. Szczególnie jej nowej znajomej Hani, która zaczyna na nowo spotykać się z partnerem sprzed lat. Jednak również Agnieszki, młodej dziewczyny, która uciekła z rodzinnego domu, pozostawiając pod opieką swojej matki kilkuletniego syna. Nie można zapomnieć także o Agacie, przyjaciółce z Warszawy, która najwidoczniej skrywa jakąś tajemnicę, oraz o jej rodzicach, którzy niebezpiecznie zaczynają się od siebie oddalać.

Jeśli już o tajemnicach mowa, to „Złote Serce” oraz jego właściciele skrywają niezwykłą i urokliwą zagadkę z przeszłości własnej rodziny, której magia napędza ich wszystkich do prowadzenia tego interesu. Jednak czy wyrób czekolady może być odpowiednią terapią na złamane serce? I czy złamane serce ma jeszcze jakąś moc, aby pokochać? Jak zwykle u Gąsiorowskiej pytań jest wiele, a i prawdopodobnych scenariuszy nie najmniej. Ta autorka pisze naprawdę dobrze, jej powieści dosłownie się pochłania. Ona potrafi grać na emocjach czytelników tak mistrzowsko, że lektura „Karminowego Serca” nie jest w stanie znudzić. Krótko mówiąc, płakałam, pani Doroto, i za te łzy pani dziękuję.

[Adres usunięty]

To nic, że czasami fabuła nie do końca się klei… To nic, że niektóre wątki jakby zanikają na wiele stron, po czym nagle następuję ich nieoczekiwane zamknięcie… To nic, że pewne wydarzenia, które aż prosi się o szersze opisanie, są potraktowane bardzo ogólnie… To nic, że zakończenie przewidywalne…

Ta książka to idealna pozycja na jesienną chandrę!!!! Niektóre sceny są tak zabawne, że można śmiało rechotać na całe gardło (kto czytał niech przypomni sobie m.in. scenę z „oświadczynami” ).

Książka może i naiwna, z odrobiną magii, mnóstwem przyjaźni oraz kilkoma tajemnicami. Taka pozycja lekka i łatwa w odbiorze. Ale nie oszukujmy się. Takie lektury są chyba każdemu bardzo potrzebne! Po całym dniu wysiłku umysłowego, wieczór spędzony z tą książką to najlepsze co możemy dla siebie zrobić!

W jednej z ostatnich recenzji pisałam Wam o tym, iż niewiele jest autorek, których drogę śledzę we właściwej kolejności od debiutu. Drugą członkinią tego grona jest Dorota Gąsiorowska, której najnowszą powieść miałam właśnie okazję czytać przed premierą. Dotychczas twierdziłam, że każda kolejna książka jest coraz lepsza, piękniejsza, ciekawsza, intrygująca. Jak będzie z "Karminowym sercem"?

Nadeszła przełomowa jesień w życiu Laury Adamowicz, która po dziesięciu latach opuszcza kawalerkę w stolicy, żegna się z przyjaciółką Agatą i wyrusza do Bukowej Góry w Małopolsce. To tam dobiegł końca roczny remont stuletniego domu, który młoda kobieta zakupiła, by zmieniając otoczenie wyleczyć rany serca i duszy. Dzięki temu, że jest graficzką, może pracować wszędzie, nawet w małej wiosce pośród wrzosowisk. Tylko czy demony przeszłości tam jej nie znajdą? Czy ukoi wreszcie swe cierpienie, ból i tęsknotę? Czy przestanie się bać tego, który ją skrzywdził i oszukał? Jakie niespodzianki mają dla niej mieszkańcy Bukowej Góry?

Już pierwszego dnia uwagę Laury przyciągnął około dziewięcioletni chłopiec z zespołem Downa, który spacerował obok jej domu. A to przecież spory kawałek od centrum, dlatego postanowiła odprowadzić Michałka do cukierni "Złote serce" prowadzonej przez jego mamę i dziadków. Rodzina Witkowskich bardzo szybko zjednuje sobie Laurę ciepłem, dobrocią a także pyszną czekoladą i pralinkami. Kobieta czuje się u nich jak w domu, mama Michałka - Hania staje się bliska jej sercu, ale czy to wszystko nie jest tylko fasadą? Ukrywaniem się z problemami za uśmiechem? Wszak Hania jest z jakiegoś powodu samotną matką a i jej rodzice skrywają pewną historię...

W życiu bohaterki pojawia się cały wachlarz mniej lub bardziej sympatycznych postaci. Mama, która od początku sprawiała wrażenie, iż coś ukrywa przed córką. Kilku mężczyzn zakochanych w Laurze, ale z ciemnymi plamami na przeszłości a nawet zazdrosne dziewczyny czy matki-swatki. Czy serce Adamowicz, choć złamane może jeszcze kogoś pokochać? A właściwie co wydarzyło się w jej życiu, że bez żalu uciekła na koniec świata szukać ukojenia? Co zawierają teczki, które wywołują w niej ból? Co kryje tajemnicza fotografia? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie w powieści.

"...każdy nowy dzień daje szansę na zmiany..." *

Dorota Gąsiorowska to w moim odczuciu mistrzyni pięknych opisów, która tym razem mocno ograniczyła się w swym czarowaniu słowem... Widać to już na pierwszy rzut oka, gdyż książka liczy niewiele ponad czterysta stron. Trochę żałuję, choć będąc w szkole opisy raczej nudziły, gdyż autorka potrafiła mnie nimi naprawdę oczarować. W swej książce Gąsiorowska zawarła ogrom przeżyć, tajemnic i tragedii, które ukryła za zasłonką i trzeba cierpliwie poczekać, by otrzymać odpowiedzi na cisnące się pytania. Owszem, pewnych wydarzeń można się domyślić, ale nie wszystkich a już na pewno nie kalibru okrucieństwa niektórych bohaterów czy finałowych zdarzeń.

Powieść jest obrazem namalowanym ku czci matek. Zawiera wiele barw macierzyństwa, blaski, cienie, lęk, strach, pragnienie szczęścia a nade wszystko ogromną miłość. Pokazuje z jak trudnymi wyborami musimy się zmagać, wielokrotnie z czegoś rezygnując a czasem upadając...

"Karminowe serce" to również zbuntowana młodość, błędy, samotność, intrygi miłosne oraz magia przyjaźni. Autorka opisała życie, tak jak ono wygląda, bez ubarwiania, wprost. Z brudami z przeszłości, które nas dopadają w najmniej spodziewanym momencie. Z tęsknotami i marzeniami. Z samorealizacją i walką o rodzinę.

Ta książka jest inna. Mam wrażenie, że miała być inna. Coś mi mówi, że ta historia - lub choćby jej zarys - 'siedziała' w głowie autorki i tylko czekała, by się napisać. Nie zawiera tak mocno rozbudowanej fabuły czy zawiłych i licznych tajemnic jak poprzednie cztery powieści. Moje detektywistyczne serce rwie się ku tamtym opowieściom, zaś dusza romantyczki szepce, iż tu było jej lepiej... Hmmm... Sami musicie sprawdzić, co jest lepszą literacką ucztą dla Was.

"Miłości do dziecka nie zastąpi żadna inna miłość." **

Podsumowując - "Karminowe serce" to powieść o tym, jak blisko jest od miłości do nienawiści. O miłości matki do dziecka, która choć musi pokonać wiele, jest ponadczasowa. O samotnym macierzyństwie naznaczonym trudnymi decyzjami i walką o radosną przyszłość potomka. Przepełniona poturbowanymi przez los bohaterami opowieść, która pomimo krwawiących ran w sercu daje nadzieję a jezioro, wrzosowiska oraz fabryczka czekolady Rozalii i Gabriela dopełniają tę otoczkę specjalną magią.

* D. Gąsiorowska, "Karminowe serce", Wyd. Między słowami, Kraków 2018, s. 247

** Tamże, s. 409

recenzja pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

Książka Doroty Gąsiorowskiej idealnie wpisuje się w klimat długich jesiennych wieczorów oraz specyficzną atmosferę, która łączy ze sobą nie tylko aktualne problemy, ale też wątki poboczne, gdzie mnóstwo afektywnych sytuacji odsłania pewne zależności. Cieszę się, że autorki emigrują swoje młode bohaterki do małych miejscowości, bądź też na wieś i obciążają je bagażem często trudnych doświadczeń. Pozwalają im spojrzeć na swoje życie z nieco innej perspektywy. To dowodzi tylko jednemu, że każda z tych postaci jest niezwykle autentyczna w swej szczerości i prostocie ujmujących chwil.

Laura pojawia się w Bukowej Górze w trudnym momencie swojej życiowej drogi. Nie od razu dowiemy się, co takiego kobieta przeżyła. Autorka bowiem dozuje nam wszelkie informacje, spowijając je aurą tajemnicy. Kobieta aklimatyzuje się w nowym miejscu, poznaje ciekawych ludzi, buduje na nowo poczucie swojej wartości. Jednak niektórzy wcale jej niczego nie ułatwiają. Epatują chorymi domysłami, fałszywymi oskarżeniami. Są jednak bratnie dusze, które od początku oferują swą przyjaźń i dobre słowo. Są też kobiety, które skrywają pewne sekrety swojej przeszłości, zmagają się z trudami samotnego macierzyństwa, stawiają czoła wielobarwnej codzienności. Jak w tym wszystkim odnajdzie się Laura?

„Karminowe serce” to opowieść o silnych kobietach, trudnych relacjach i jeszcze trudniejszych związkach. To ważny głos obrazujący emocjonalnie dojmujące sylwetki różnych bohaterek – siłaczek, matek, kobiet odrzuconych. To opowieść autentyczna i poruszająca w głębszej warstwie afektywnej fabuły. Autorka porusza sugestywnymi plastycznymi opisami, kreśli zawiłe ścieżki swoich bohaterów, odsłania karty przeszłości, daje nadzieje, rozczarowuje. Cała paleta nastrojów i barw wpływa na aurę, która otacza nas z każdym wersem. To także opowieść o pięknej przyjaźni, chorobie, z którą trzeba nauczyć się żyć i pięknie macierzyństwa, które ma też swoje nastroje i odcienie. Poczujcie ten niepowtarzalny klimat na własnej skórze. Szczerze polecam!

[Adres usunięty]

Jeśli lubicie klimatyczne historie, które aż się proszą, by owinąć się kocem, w zasięgu ręki postawić kubek gorącej herbaty i zapachową świeczkę, zapewniam, że pokochacie najnowszą powieść Doroty Gąsiorowskiej. Kilka dni temu rozmawiałam na temat twórczości autorki z inną blogerką i padło określenie: malowanie słowem. To chyba najtrafniejsza definicja twórczości Doroty Gąsiorowskiej, gdzie nie znajdziecie pędzącej do przodu dynamicznej akcji, poczujecie za to niezwykły klimat opowieści. To jedna z tych historii, przy których czytelnikowi towarzyszy wrażenie, że czuje zapach opadających liści i muśnięcie jesiennego słońca, że oczyma wyobraźni widzi pasemka unoszącej się mgły i płomienie strzelające w kominku. Nietrudno wczuć się w taką powieść, gdy przeżywa się ją tak od środka…

Ale Karminowe serce nie jest lekką opowiastką, jak mogłoby się wydawać, patrząc na tytuł i czytając zapowiedź historii z magiczną cukierenką i domkiem wśród wrzosów w tle. Na jej kartach autorka porusza ważne, życiowe tematy, bliskie wielu spośród nas, takie jak niepełnosprawność, przemoc, żałoba, samotność i bezradność. Owszem, opakowuje je w nieco słodką otoczkę, która ogrzewa nas w długie jesienne wieczory i daje nadzieję na odmianę losu. Czyni to jednak z taką subtelnością, że od słodyczy z pewnością Was nie zemdli. Choć poczujecie się głodni. To Wam gwarantuję, bo sama czytając o przysmakach z cukierni Złote Serce, nabrałam ochoty na domowe ciasto i raz dwa je upiekłam :)

Karminowe serce to moje drugie spotkanie z twórczością autorki i jestem pewna, że nie ostatnie. Nieczęsto czytam takie powieści, ale kiedy już po nie sięgam, szukam klimatycznych historii, które naprawdę "poczuję". Książki Doroty Gąsiorowskiej są nastrojowe, ciepłe i bardzo ładnie napisane. Idealne na jesienne wieczory i nie tylko. Polecam :)

W ostatnim czasie postanowiłam zapoznać się z najnowszą powieścią Doroty Gąsiorowskiej, która premierę będzie miała 3 października. Czy jest to lektura godna przeczytania?

6 lat wcześniej w życiu Laury wydarzyło się coś, po czym do teraz nie może się pozbierać. Za namową matki przeprowadza się w okolice Krakowa, gdzie będzie mieszkała we własnym domku. Dopiero po czasie orientuje się, że to właśnie rodzicielka podsunęła jej tę okolicę. Czy matka także była w przeszłości związana z tym miejscem?

Nie ukrywam, że fabularnie książka zapowiadała się naprawdę ciekawa, dlatego po raz pierwszy postanowiłam dać szansę twórczości tej pisarki. Nie będę zaprzeczać, że zarówno pomysł na fabułę, jak i zakończenie okazał się dość ciekawy. Niezwykle irytowało mnie jednak bardzo częste nawiązywanie do wydarzeń sprzed 6 lat, nie zdradzając początkowo żadnych szczegółów.

Rozumiem, że Laura miała być bohaterką skrzywdzoną przez najbliższe jej osoby i autorka w jakiś sposób starała się oddać to tło. W moim odczuciu jednak tak częste nawiązywanie do jakichś zdarzeń sprzed lat tylko bardziej zirytują, niż zachęcą czytelnika do dalszej lektury. Myślę także, że kilka wątków można by było bardziej rozwinąć.

,,Karminowe serce" to publikacja z dość nieśpieszną akcją. Z całą pewnością nie jest to powieść, którą pochłonie się w ekspresowym tempie. Jest to jedna z tych lektur, którymi należy się delektować pod kocem i z ciepłą herbatą w ręce.

NAZNACZONE TRUDEM

Z jednej strony pełna zapału pani grafik, kobieta zdecydowanie pomocna – co udowadnia już na samym początku – niekonfliktowa, otwarta na innych ludzi. Pełna ciepła osoba, jak z resztą wszystkie główne bohaterki powieści Doroty Gąsiorowskiej. Z drugiej - nosząca na swoich barkach pewien ciężar, który od czasu do czasu daje o sobie znać. Nie jest to w owej historii jedyna osoba borykająca się ze swoim bagażem trudnych doświadczeń. Pojawia się także motyw samotnej matki zmagającej się z wychowaniem dość charakterystycznego dziecka, bo przecież i w rzeczywistości wokół nas pełno ludzi, którzy w swojej codzienności dźwigają jakiś krzyż.

MIESZANKA DRUGOPLANOWYCH OSOBOWOŚCI

Smaczku dodają postaci drugoplanowe, sprawiające, że książka nie podąża wyłącznie jednym torem. Jest miły Piotrek, jego zdecydowanie nieprzyjemna partnerka – budująca negatywny obraz dość stereotypowej pustej blond lali. Pojawia się Błażej, który również namiesza w życiu głównej bohaterki, mały Michałek – niezwykle celnie interpretujący smutne rysunki Laury i jest wspomniana już powyżej, borykająca się z samotnym wychowywaniem dziecka Hania – która z kolei sprawia, że w powieści nie brakuje motywu przyjaźni. Prawdziwa mieszanka osobowości i wrażeń. Do wyboru, do koloru.

WIDOKI, ZAPACHY, SMAK

Przytulny dom z kominkowym piecykiem, małe kamieniczki, kubek imbirowej herbaty pitej na werandzie. Do tego zapach czekolady wydobywający się ze starej, mającej swoją historię i duszę cukierenki oraz nieraz przywoływany aromat pobudzającej kawy. Autorka zdecydowanie lubi rozpieszczać zmysły czytelnika, stroniąc od zimnego obrazu zatłoczonych metropolii, stawiając zaś na urokliwe, niepowtarzalne miejsca, w których każdy element ma jakieś znaczenie.

POWIEŚĆ O KILKU WĄTKACH

Co oznaczają smutne rysunki bohaterki? Kim jest mężczyzna z zawadiackim spojrzeniem zerkający na Laurę ze zdjęcia? Jakie rodzinne sekrety staną z nią w końcu twarzą w twarz? Powieść o przyjaźni, szczęśliwej i nieszczęśliwej miłości – o różnych jej obliczach. O utracie, szukaniu własnego miejsca na ziemi, o ludziach przychylnych, ale i nieobliczalnych, o nowym rozdziale życia i wielkiej niespodziance. Przygotowała bowiem autorka zaskakujący finał, który musiałam przeczytać dwa razy, by upewnić się, czy czegoś nie pomyliłam. Ciepła powieść obyczajowa, przyjemna, choć niepłytka, pełna uroku małej społeczności i starego domu, z tajemnicą, kilkoma wątkami i bohaterką, której ciężko nie polubić. Ja ze swojej strony polecam.

[Adres usunięty]

To bardzo przyjemna powieść, po którą warto sięgnąć. Opis miejsc i sytuacji pobudzają wyobraźnie, a bohaterowie nie są bezbarwnymi postaciami, które irytują z każdą przeczytaną stroną. Ta książka potrafi obudzić w czytelniku wiele emocji.

Pomysł na fabułę ogromnie przypadł mi do gustu, a historia wyłaniająca się stopniowo wraz z odkrywaniem kolejnych części układanki zupełnie mnie zaskoczyła. Z przejęciem śledziłam rozwój wydarzeń, dając się kompletnie wciągnąć w tę opowieść.

Czy w Bukowej Górze odnajdzie spokój , ukojenie, radość życia, przyjaźń a może miłość, lecz czy po traumatycznych przeżyciach odważy się jeszcze kogoś pokochać.

Czy otulona wrzosowymi polanami odzyska cząstkę siebie. Czy rozwikłanie tajemnicy Złotego serca pomorze jej zmierzyć się z własną przeszłością? Kto uratuje jej serce czy to będzie magia czy ktoś całkiem realny?

Do uzyskania odpowiedzi na te oraz wiele innych pytań gorąco zachęcam do lektury Karminowego serca.