Ja, kochanka

Ładna okładka, a takie rozczarowanie. Karolina Wilczyńska pisze specyficznie, to fakt, raczej powieści skupiają się na uczuciach i emocjach niż fabule, ale tutaj to już poszło w złą stronę.

Książka opowiada historię kobiety, kochanki, tej drugiej. Zakochanej, pochłoniętej uczuciami, zaślepionej. Jest to taki pamiętnik pełen zachwytów nad tajemniczym mężczyzną, który pozwala sobie na życie na dwa fronty. Pomijając aspekt moralny, to jest to wszystko strasznie infantylne, dziecinne i nudne. Ot, takie wynurzenia zauroczonej kobiety, których nikt nie chce słuchać. Ani to rozrywka, ani nauka czy okazja do przemyśleń. Dla mnie - strata czasu.

Przyznam, że twórczość Karoliny Wilczyńskiej nie jest mi obca. Moje uznanie autorka zyskała dzięki książce: Jeszcze raz, Nataszo. Tym razem oddała w ręce czytelników zupełnie inną powieść, która w dużej mierze przedstawia zapiski głównej bohaterki z tego, co czuje, dając w ten sposób ujście emocjom, skrywanym głęboko. Kim jest tytułowa Kochanka? Otóż od początku do końca nie wiadomo, wiemy jedynie, że to kobieta, kochająca i pożądająca swojego Ukochanego, wyczekująca jego telefonu i odwiedzin. Na razie nie zdradza nikomu swoich uczuć z wielu powodów, ale głównym jest ten, że czeka na dzień, kiedy naprawdę będą razem, bo pragnie z nim spędzić całe życie.

Niewiele wiemy o parze kochanków, bowiem nie znamy podstawowych informacji takich jak: ich imion, miejsc zamieszkania, czy chociażby tego, czym się zajmują. Nie dowiadujemy się, czy Ukochany ma żonę i faktycznie ją zdradza, czy kieruje się zupełnie innymi pobudkami. Nie wiemy, co stoi na przeszkodzie do ich Pełni Szczęścia. Dzięki temu autorka owiała powieść nutką tajemniczości i bez wątpienia każdy może się postawić na miejscu bohaterów i snuć własne domysły. Co jest bardzo oryginalnym pomysłem i korzystnie wpływa na odbiór lektury. Dodatkowo historia jest bardzo prawdopodobna, bo z pewnością podobne przygody mogą przytrafić się zawsze, wszędzie i tak naprawdę, każdemu.

Kim jest kochanka? Jestem pewna, że 99% populacji odpowie, że jest to tzw. „ta druga” – kobieta, która sypia z cudzym mężem, bądź żona przyprawiająca „rogi” mężowi – ta potępiana, w którą rzucane są wszystkie oszczerstwa, a której postępowania nikt nie rozumie i nawet nie chce poznać. Wilczyńska podjęła się próby objaśnienia ludziom, że kochanką jest również kobieta, która kocha, być może ta miłość przytrafiła jej się w mało odpowiednim czasie, ale czy to ma jakiekolwiek znaczenie? Przedstawia to słowo w bardziej pozytywnym znaczeniu. Skupia się na emocjach, wykonywanych gestach i na wewnętrznych przemyśleniach Kochanki oraz Ukochanego. Pokazuje, jaki może lub powinien być mężczyzna. Akcentuje również znaczenie miłości: silnej, czystej, szlachetnej i niemożliwej do powstrzymania. Pisze o wszystkich jej obliczach, tych pięknych i romantycznych, pełnych namiętności oraz tych trudnych, które powodują płacz, złość i lęk. Gdzie liczą się drobne gesty, czułe słowa i chwytane wspólne chwile. Przedstawia całą historię w sposób bardzo subtelny, a zarazem zmysłowy.

Ja, kochanka to dobra książka, po przeczytaniu której nie pozostaniecie obojętni, poruszy najgłębsze zakamarki Waszej duszy, zaskoczy i skłoni do refleksji. Zadacie sobie pytanie: czy kochanka to ta wyrachowana kobieta, która kradnie cudzych mężów i rozbija rodziny, a może kobieta, która ma prawo być szczęśliwą u boku Ukochanego? Pozwoli zrozumieć czyny, uczucia i myśli Kochanki. Jednak nie dopuści do jej krytyki i obwiniania, bo nie ma znaczenia, kim ona jest, liczą się tylko uczucia i emocje.