Hiobowe wieści

George Rodson, ceniony detektyw z Huston, zostaje skierowany do niewielkiego miasta w stanie Luizjana, gdzie ma pomóc miejscowej policji w wykryciu sprawcy brutalnego morderstwa popełnionego na Michealu Higgsie, mieszkańcu miasta.

Morderstwo wydaje się być doskonałe. Na miejscu zdarzenia ani policja, ani detektyw z Huston nie znajdują wyraźnych śladów zostawionych przez sprawcę. Intrygujące jest natomiast to, że na ciele denata wycięty jest znak przypominający krzyż, zaś między palce morderca włożył mu ptasie pióro.

Prowadzone przez policję dochodzenie ślimaczy się. Rodson jest izolowany przez szeryfa od szczegółów związanych z pracą funkcjonariuszy, dlatego rozpoczyna własne śledztwo. Pierwszy przesłuchany przez niego podejrzany wkrótce zostaje zamordowany w sposób podobny do tego, w jaki zabity został Higgs. Rodson zaczyna podejrzewać, że w mieście działa sekta, a morderstwa mają podłoże religijne. Domyśla się też, że wkrótce i ON stanie się celem ataku mordercy, dlatego musi działać szybko i nie w pojedynkę. Na szczęście wśród nieprzychylnie nastawionych do niego policjantów znajduje jednego sprzymierzeńca, który będzie mu towarzyszył w tej niebezpiecznej pracy, a nawet uratuje mu życie…

„Hiobowe wieści” są opowiadaniem utrzymanym w stylu „czarnego kryminału”, gatunku, który już od ponad ośmiu dekad ma grono swoich zagorzałych wielbicieli. Polecam nie tylko amatorom tego stylu.

Czarny humor George Rodsona sam siebie wykreował na cichego bohatera książki. Rozhisteryzowanie i zrezygnowanie miesza się z groteską. Trudne i wymagające aspekty sprawy tracą swoje mroczne znaczenie i ulegają absurdowi żartu Rodona. Mimo iż akcja osadzona jest w ciemnych i zimnych miesiącach roku 1999, a prowadzona sprawa mrozi krew w żyłach, zgroza łagodnie schowa się w obliczu niespotykanego humoru dzięki któremu Rodsonowi z taką łatwością przychodzi wyśmiewanie ludzi i ich rozterek. Wprowadza swoje własne problemy, które przyćmiewają powagę sprawy. Kąśliwe uwagi nadają sytuacją nowe znaczenie.

"Ludzie stwarzają tylko same problemy: wywołują wojny albo popełniają jeszcze bardziej odrażającą zbrodnię - zawracają głowę innym."

Świetna, zwięzła, mocno nasycona treścią, powieść kryminalna. Bardzo ekscentryczny bohater główny, histeryk, hipochondryk, uzależniony od leków, a lista jego wyimaginowanych chorób wydaje się nie mieć końca. Skłócony z całym światem, bezpośredni w wyrażaniu własnego zdania, zgorzkniały i ironiczny. Jednak detektyw Rodson wzbudza naszą sympatię, niezwykle ubarwia powieść cynicznym zachowaniem, twardym sposobem prowadzenia śledztwa, na nim opiera się intrygująca fabuła. Nie drażni nas jego poczucie wyższości, gdyż wszystkie negatywne cechy podane są w żartobliwym i humorystycznym tonie. Przytoczony cytat z książki idealnie obrazuje sposób podejścia głównej postaci do otaczającego ją świata.

Kryminał bardzo szybko nas wciąga, niejako w pigułce śledzimy wypełniające go wydarzenia, a zakończenie książki osadzone jest w zaskakującym duchu. Mroczny i ponury klimat małego miasta, mieszkańcy pod fasadą uprzejmości i troski kryją niechęć i wrogość wobec obcych. Rodson natyka się na wielki mur milczenia, odmowę współpracy, podwójne standardy etyczne i zacieranie śladów zbrodni. Detektywowi zaczyna grozić niebezpieczeństwo, z każdym nowym wątkiem śledztwa czuje się coraz mniej pewnie. Czy zdoła złapać mordercę? W jaki sposób uda mu się rozwikłać zagadkę śmierci ofiary? Dlaczego tak trudno dotrzeć do prawdy? Podoba mi się taki zwięzły styl pisania, choć książkę przeczytałam w trzy godziny, to jednak znalazłam w niej wszystko, co charakteryzuje dobry czarny kryminał. Niezła rozrywka czytelnicza, trzyma w napięciu do ostatniej strony.

[Adres usunięty]