Harry Potter i Kamień Filozoficzny. Tom 1. Wydanie ilustrowane

Nowe wydanie Harry'ego Pottera to nie tylko ukłon w stronę wieloletnich fanów. To wspaniałe kolekcjonerskie wydanie kierowane jest do każdego rządnego przygód czytelnika, które w oka mgnieniu przenosi do magicznego świata przygód i wielkiej przyjaźni. Ilustracje pobudzają wyobraźnię, sprawiają, ze fabuła żyje własnym życiem a umysł całkowicie wyłącza się z rzeczywistości i zatraca w świecie młodego czarodzieja. Fabuła jest intrygująca, to prawda, ale właśnie najnowsza wizualna wersja oczarowała mnie swoim wykonaniem i skusiła, bym po latach poznała literacką wersję Harry'ego Pottera. I wiecie co? Absolutnie tego nie żałuję!

Nowa, ilustrowana wersja książki "Harry Potter i kamień filozoficzny" to fantastyczna odskocznia od oczywistego świata. Piękne wydanie kryje w sobie - o ile to możliwe - jeszcze więcej magii. To wielki ukłon w stronę fanów serii, ale również możliwość wciągnięcia do świata magii czytelników, którzy nie mieli jeszcze możliwości poznania książki Rowling. Gorąco polecam - każdemu!

HARRY POTTER I ILUSTROWANE WYDANIE

Ta powieść była wspaniała jeszcze zanim doczekała się tak genialnego wydania i nadal, nawet bez ilustracji, broni się rewelacyjnie. To jednak, jak piękną otrzymała teraz oprawę graficzną przenosi ją poniekąd na nowy, cudowny dla oka, poziom.

Harry Potter. Chłopiec, który przeżył. Wiedzie typowy zdawałoby się los dziecka, które po stracie rodziców wychowuje się pod okiem dalekiego od sympatyczności wujostwa, ale typowy wcale nie jest. Dziwne zdarzenia towarzyszą mu przez całe życie. Dnia, kiedy trafił pod opiekę siostry mamy i jej męża, jego imię powtarzali dziwacznie ubrani ludzie świętujący na ulicach Londynu, kiedy to pierwszy raz w historii sowy latały nad miastem w biały dzień, a dziwny kot studiował mapę. Potem wokół małego Harry’ego działy się rzeczy najprzeróżniejsze, teraz natomiast, w dniu swoich jedenastych urodzin chłopiec poznaje prawdę: jest czarodziejem. List z zaproszeniem do Hogwartu, szkoły magii i czarodziejstwa, odmienia całe jego życie…

Minęło już piętnaście lat, od kiedy Rowling zaprezentowała światu postać Harry’ego Pottera, a świat w odpowiedzi oszalał na jego punkcie. I choć seria zakończyła się już ostatecznie (a przynajmniej prawie, bowiem ujawnione kilka lat temu opowiadanie „Harry Potter Prequel” stało się zalążkiem mnóstwa nowych pytań), choć twórcy kinowi niemal wyczerpali temat, a sama potteromania osłabła, Harry pozostaje żywy w sercach czytelników/widzów i ciągle niesamowicie popularny. Rowling zaś nie zostawia fanów z niczym – kolejne ekranizacje są już w planach, ona sama co i rusz uzupełnia własne uniwersum za pomocą strony Pottermore, a teraz oferuje wydanie ilustrowane.

Co się kryje za sukcesem „HP”? Co sprawiło, że dzięki tej książce pokolenie, dla którego literatura była niemal martwa, nagle stało się zagorzałymi czytelnikami? Lekkość pióra, wspaniałe pomysły, nieszablonowe zwroty akcji i stylistyka jak z thrillera czy kryminału przeniesiona na grunt, na którym spotykają się fantastyka i baśń, zadecydowały o takim a nie innym przyjęciu cyklu. I mimo upływu lat, książki o Potterze ani nie zestarzały się ani nie straciły na jakości.

Strona graficzna w wykonaniu Jima Kaya to absolutna perełka. Bliższa moim zdaniem wizji książkowej, niż filmowej, choć trudno byłoby szukać tu zupełnego odcięcia się od tego, co widzieliśmy na ekranach kin, przepięknie malowana, wspaniale rysowana… Kay oferuje nie kilka rysunków wciśniętych tu i tam, ale zmienia całą powieść w album. I nawet na stronach, na których nie otrzymujemy ilustracji, możemy znaleźć jego artystyczną rękę w postaci kleksów farby czy stylizowania poszczególnych kartek. Efekt jest cudowny, aż chce się oglądać tego nowego Harry’ego wciąż i wciąż, i długo kontemplować poszczególne ilustracje. Wspaniała treść i wspaniała grafika przeplatają się razem w jedną z najlepszych książek dla dzieci, jakie powstały. Książki, której polecać nie trzeba, ale którą polecić i tak muszę, bo jest tego absolutnie warta. Szczególnie, że być może najmłodsze pokolenie jeszcze się z nią nie zetknęło. Jeśli tak, ma cudowną okazję do poznania jego losów. I wiecie co? Jeśli dla kogoś będzie to pierwsze zetknięcie się z tą żywą legendą, śmiało mogę rzec, że zazdroszczę mu tego, bo te pierwsze wrażenia są w końcu niezastąpione.

A więc polecam, raz jeszcze, i polecać będę nie raz, w końcu co dwa lata ukazywać się będą kolejne ilustrowane tomy, a wydawnictwu Media Rodzina składam gorące podziękowania za udostępnienie mi egzemplarza do recenzji.

Harry Potter i kamień filozoficzny to książka, której fabuły nie trzeba chyba nikomu przypominać. Dla formalności, dla tych, którzy być może mimo wszystko jakoś się uchowali i nie wiedzą w czym rzecz napiszę. Oto jedenastoletni chłopak wychowywany przed rodzinę zmarłej tragicznie mamy dostaje list wzywający go do nauki w Hogwarcie – szkole magii i czarodziejstwa.

Życie niczego dotąd nieświadomego, pomiatanego chłopca w momencie zmieni się nie do poznania. Ze świata, w którym był popychadłem, trafia do miejsca, w którym na dźwięk jego imienia i widok znaczącej jego czoło blizny w kształcie błyskawicy, wszyscy zaczynają szeptać i pokazywać go sobie palcami. Każdy o nim słyszał, każdy wie, czego dokonał. Każdy – za wyjątkiem jego samego.

Pierwszy tom przygód to powolne odkrywanie tożsamości przez głównego bohatera, zawieranie pierwszych przyjaźni, rozbudzanie nieznanych dotąd umiejętności, poznawanie samego siebie i swoich możliwości. To także czas ponownego starcia z tym, który pozbawił go ukochanych rodziców, gdy ten był jeszcze niemowlęciem.

Ktoś powie: po co wznawiać książkę, która od lat tak fantastycznie sprzedaje się w starszych wydaniach? Po co robić coś, co – wydaje się – pozbawione zupełnie sensu, przebrzmiałe i nie na miejscu? Wszyscy ci, którzy mieli podobne wątpliwości, powinni teraz pokornie uderzyć się w pierś.

Ilustrowane wydanie Harry’ego Pottera jest bowiem tak obłędnie piękne, że brakuje mi słów, by wyrazić swój zachwyt.

Całość ma dość duży format, wydrukowana została na dobrej jakości kredowym papierze, tekst zachowany został w dwu kolumnach, co imituje nieco prasę i utrudnia lekturę (jedyny mikrominusik), a towarzyszące mu ilustracje zwalają z nóg. Po prostu.

Maj-ster-sztyk, arcydzieło wydań dziecięcych, crême de la crême ilustrowanych książek dla dzieci, rzecz, którą absolutnie każdy fan HP, bez względu na to ile wydań tej serii ma już na półce, powinien kategorycznie zakupić.

„Zwierciadło Ain Eingarp” – przeszło mi niespodziewanie przez myśl, przeglądając po raz pierwszy ilustrowaną wersję pierwszego tomu serii książek o przygodach Chłopca, Który Przeżył. Dlaczego pomyślałam akurat o tym? Jak wszystkim Potteromaniakom wiadomo (a wszystkim nie-Potteromaniakom powinno przynajmniej obić się o uszy), zaczarowane zwierciadło o tej właśnie nazwie odsłaniało przed bohaterami powieści ich najgłębiej skrywane pragnienia. Przyznaję, że z niecierpliwością wyczekiwałam chwili, kiedy to ilustrowane wydanie Harry'ego Pottera ujrzy światło dzienne. Wyczekiwanie to było jednak obarczone pewną dozą obawy. Trzymając w ręce swoje stare, wysłużone wydanie pierwszego tomu przygód małego czarodzieja zadawałam sobie pytania: czy Jim Kay stanie na wysokości zadania i stworzy ilustracje godne tego epokowego dzieła? Czy można w ogóle oddać na papierze coś, co każdy z czytelników ma tylko w swojej głowie? Czy w nowym wydaniu pierwszego tomu zobaczę – niczym w zwierciadle Ain Eingarp – to, co pragnę zobaczyć? Przyznaję, że pragnęłam wiele. Chciałam ujrzeć obrazki godne książki, która w zaledwie parę lat od swojego powstania weszła do kanonu klasyki literatury. Chciałam zobaczyć ilustracje, które w dobie smartfonów i tabletów będą w stanie zachęcić najmłodsze pokolenie do sięgnięcia po papierową książkę. Wreszcie, chciałam ujrzeć na papierze odbicie swoich własnych, wyimaginowanych ilustracji, które powstały w mojej głowie jeszcze wtedy, kiedy byłam małą dziewczynką i z zapartym tchem śledziłam losy Harry'ego i jego przyjaciół. Nic więc dziwnego, że to nazwa słynnego zwierciadła była pierwszym, co przyszło mi do głowy. Teraz, kiedy ilustrowany „Harry Potter i Kamień Filozoficzny” trafił już do moich rąk, mogę odetchnąć z ulgą. Zapewniam wszystkich tych, których nurtowały bądź nurtują podobne wątpliwości: naprawdę warto sięgnąć po to wydanie. Ilustracje nie umniejszają wartości książki – wręcz przeciwnie. Dzieła Jima Kay'a znacznie wzbogacają słynną powieść, a zarówno dorośli, jak i dzieci z pewnością nie będą mogli pozostać obojętnymi wobec tak baśniowych ilustracji. Podsumowując: z czystym sumieniem polecam najnowsze wydanie „Harry'ego Pottera i Kamienia Filozoficznego” wszystkim czytelnikom – zarówno wielbicielom magicznej serii, jak również tym, którzy nigdy wcześniej nie czytali przygód Harry'ego. Ci pierwsi będą mieli okazję wzbogacić swoją biblioteczkę o pięknie wydany tom; ci drudzy natomiast, razem z J. K. Rowling i Jimem Kay'em, wyruszą do krainy Magii i Czarodziejstwa – wszystko po to, by przeżyć niezapomnianą przygodę, bogato okraszoną wspaniałymi ilustracjami.

Od dawna nosiłem się z zamiarem powrotu do świata Harry'ego Pottera, ale zawsze pojawiały się inne, pilniejsze lektury, ale obok wydania ilustrowanego po prostu nie mogłem przejść obojętnie. Książka zawiera ponad sto przepięknych ilustracji, autorstwa Jima Kay'a, zdobywcy nagrody Kate Greenway Medal. Stąd też nie ma praktycznie strony, na której nie byłoby jakiejś ilustracji, nawet drobnej, co jest dużym plusem. Co ważniejsze, Jim Kay nie sugerował się filmem, ale stworzył własną wizję świata Harry'go Pottera. Niektóre miejsca, czy postacie wyglądają zatem nieco inaczej, przez co mają swój niepowtarzalny urok, co bardzo przypadło mi to do gustu. Dlatego czytając to wydanie miałem wrażenie, jakbym poznawał tę historię zupełnie na nowo, pomimo że wcześniej czytałem już książki dwukrotnie, jak również widziałem wiele razy wszystkie filmy. Nie spodziewałem się, że wydanie ilustrowane tak bardzo przypadnie mi do gustu!

Książka została wydana w większym formacie niż dotychczasowe wydania, w twardej oprawie z piękną obwolutą przedstawiającą peron 9 i 3/4, a pod nią znajdziemy minimalistyczną ilustrację, przedstawiającą sowę z listem na białym tle. W środku użyto bardzo dobrej jakości błyszczącego papieru, na którym ilustracje wyglądają po prostu świetnie. Całości dopełnia złotawa wstążeczka, które jest może drobnym, ale bardzo miłym dodatkiem. Wydanie stoi zatem na bardzo wysokim poziomie i jest warte swojej ceny.

Jeśli chodzi o samą treść książki, to niesamowicie trudno mi pisać o przygodach bohaterów, kiedy wiem jak się one zakończą. Niemniej jednak spróbuję. Od samego początku nie sposób nie współczuć a zarazem nie podziwiać Harry'ego, który wycierpiał wiele drwin i upokorzeń ze strony swojego wujostwa i kuzyna. W Hogwarcie nie ma wcale o wiele łatwiej, ponieważ nauczyciel eliksirów Snape czepia się go na każdym kroku. Ma jednak wsparcie w przyjaciołach - Ronie i Hermionie, których poznaje w szkole. Na oczach czytelnika rodzi się się ich przyjaźń, przeżywają razem przygody i pomagają sobie nawzajem. A pod koniec książki razem będą musieli zmierzyć się z wieloma niebezpieczeństwami. Całą trójkę mamy okazję dobrze poznać, jak również ich szkolnych kolegów, czy nauczycieli w tak stosunkowo krótkiej powieści. Co ważne, jest to nie tylko książka o przygodach młodego czarodzieja, ale również powieść pokazująca niezwykłą siłę przyjaźni, dzięki której bohaterowie są w stanie pokonać wszystkie przeszkody, jak również o odwadze, męstwie, lojalności, sile prawdziwej miłości i pokonywaniu własnych słabości.

Za sprawą ilustrowanego wydania książki Harry Potter i Kamień Filozoficzny, miałem okazję ponownie przenieść się do świata czarodziejów i przeżyć przygody z Harry'm, Ronem i Hermioną. Po tylu latach i pomimo znajomości całej historii, książkę czytało mi się rewelacyjnie, czego dużą zasługą są przepiękne ilustracje Jima Kay'a. Polecam!

Gdy 26 czerwca 1997 na anglosaskim rynku pojawiła się młodzieżowa powieść fantasy, zatytułowana „Harry Potter i kamień filozoficzny”. Niewielu recenzentów oraz krytyków przewidywało jej rychły sukces. Takie przypuszczenia nie były bynajmniej wyssane z palca. Opinie mocno opierały się na zarzewiu dystrybucji. Otóż autorka zgłaszając swoją propozycję wydawcom, otrzymała kilka odmów i nieprzychylnych recenzji wewnętrznych. Jednak prozaiczce, której przygoda z – współcześnie – ikoną zarówno popkultury, jak i literatury young adult zaczęła się od paru zdań spisanych na kawiarnianej serwetce, pomogło Bloomsbury Publishing, nieduże podówczas brytyjskie wydawnictwo. Jak się później okazało, pierwszą część cyklu przyjęto naprawdę ciepło, a niedługo potem stała się bestsellerem, który powoli poczynał rewolucjonizować rynek oraz stał się czynnikiem wzniecającą w młodszych odbiorcach iskierkę czytelniczej pasji. Poza nakładem z czystą prozą, w obiegu pojawiło się jeszcze wydanie bogato ilustrowane, które w Polsce ukazało się dopiero w tego roku.

Harry Potter to chłopiec, który przeżył spotkanie z Tym-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać. Był wtedy małym dzieckiem, tego samego dnia stracił rodziców i pokonał ówcześnie najpotężniejszego czarnoksiężnika. Kilka lat po tym tragicznym wydarzeniu, mieszkając u niezbyt serdecznych dlań krewnych, otrzymuje tajemniczy list. Owa korespondencja otwiera przed nim nie tylko wrota szkoły dla wyjątkowych dzieci – obdarzonych magią; chłopak ma również możliwość poznania historii swoich rodziców i zarzewia konfliktu, który sprawił, że ich stracił. W Hogwarcie, rzeczonej szkole, poznaje tajemnice oraz zdolności, znane wyłącznie z fantazji i baśni, a przy tym zyskuje przyjaciół na całe życie. Nie jest jednak tak kolorowo, uczenie i czas wolny w tym miejscu czasem mogą być niebezpieczne, ale od czego jest magia, od której aż kipi w prastarych murach warowni.

„Harry Potter i kamień filozoficzny” został skonstruowany w bardzo przemyślany sposób, a czytelnik swobodnie może się domyśleć, że powieść, choć skierowana do młodzieży, wcale nie jest prosta i rozrywkowa. Podobnie jak „Mały Książę” książka o czarodziejach pod kompozycją raczej dla młodszych czytelników, skrywa dojrzałą historię, zawierającą w sobie właściwy system wartości, moralizatorsko-dydaktyczne przesłanie oraz liczne alegorie. Co równie ważne, treść zawiera pewne sekwencje, wzbogacone magicznymi aspektami, mogące służyć za analogię okresu dorastania młodzieży szkolnej. W pierwszym tomie cyklu otrzymujemy zatem pierwsze stadium tego procesu, etap włączenia do – i pierwszych kroków w – edukacji.

J. K. Rowling stworzyła bohaterów, którzy dziś są ikonami literatury młodzieżowej oraz fantasy, a także popkultury. Nie ma się co dziwić, postacie występujące na łamach powieści są bardzo dobrze zarysowani pod względem psychologicznym, a i ich fizyczne sylwetki wcale często są charakterystyczne. Główny protagonista to chłopak pragnący zgłębiać sekrety swojej przeszłości, utraconej rodziny oraz magii dopiero odkrytej. To chłopiec zagubiony, szukający własnego „ja”, niepoddający się i walczący z przeciwnościami losu. W dodatku, borykający się z demonami przeszłości, które powracają, aby dokonać własnej wendety. Jego najlepszy przyjaciel do najbystrzejszych nie należy, to zasadniczo brawurowy nieborak, w towarzystwie Harrego, nabierający coraz więcej umiejętności i zyskujący więcej cech pozytywnych. Do tego należy doliczyć mózg paczki, w tym wypadku znakomicie wyuczoną dziewczynkę, opanowanego i posiadającego pod ręką zawsze garść maksym mentora. W tego typu powieści nie mogło zabraknąć konkurenta, na domiar cynicznego i spoglądający wokoło z właściwą sobie wyższością. Jednak to nie ON jest antagonistą w książce, ta rola przypadła komuś kto wyrządził wiele zamieszania w swoistym prologu, a przez cały czas pozostawał w tajemnicy. I to zdecydowanie jeden z najlepiej sporządzonych, skonstruowanych i przedstawionych czarnych charakterów w historii literatury.

Świat przedstawiony to typowy świat magiczny, uniwersum sztandarowe dla gatunku, ale pozbawione całego anturażu quasiśredniowiecznego. Nie mamy do czynienia jednak z urban fantasy, lecz z fantasy z elementami subgatunku. Czas powieści dzieje się mniej więcej w teraźniejszości, ale tylko epizodycznie w stricte naszym świecie, głównie zaś w regionach dostępnych wyłącznie dla wtajemniczonych. Gdzie żyją baśniowe i legendarne stwory, prawa fizyki zaginane są przez moce, a nowinki technologiczne w dużej mierze są czymś, czego się w szkole nie używa. W większości. Bo wiele przedmiotów przenikło i zaadaptowało się w archaicznych warunkach.

Warsztatowo to istny majstersztyk, zważywszy na fakt, iż jest to literacki debiut autorki. Książka napisana została językiem jasnym, nie wysokoartystycznym, który nie sprawi trudności w odbiorze nikomu, a miast tego zachwyci plastyką i barwą. Podobnie nieodparty, specyficzny styl, który zaczarował już rzesze czytelników. „Harry Potter i kamień filozoficzny” to powieść wywarzona – z wartką akcją, adekwatnym do chwili rytmem, z drobnymi wstawkami filozoficznymi oraz humorem zarówno prostym i abstrakcyjnym. Do tego warto podkreślić, że największym walorem tego wydania są ilustracje – a tych jest około setka – wykonane przez Jima Kaya. Obrazki zachwycają nie tylko szczegółowością, przepięknym wyrazem, ale także elementami groteskowymi czy wręcz absurdalnymi, które znakomicie oddają klimat irracjonalnego – z pryzmatu naturalisty – świata pełnego magii.

Pierwszy tom perypetii Harrego Pottera porywa. A to dopiero wstęp do większej przygody, pozwalającej czytelnikowi zastanowić się nad tym, co jest w życiu ważne oraz pokazującej, że czasami drobiazgi cenione w dzieciństwie, nie muszą odchodzić do lamusa. Jak wspomniałem powyżej, w „Harrym Potterze” otrzymujemy podobnie wiele wartości, co w „Małym Księciu”, i tak samo jak w tej powieści, książka o młodym czarodzieju, w każdym okresie życia, może oferować coś innego, z pewnością wzbogacającego. A do tego, wydanie zawiera całą masę pobudzających wyobraźnię ilustracji, które tylko przekonują, że uniwersum – a co za tym idzie: opowieść – warte jest poznania.