Gleam

Saga o Złotej Niewolnicy to chyba jedna z bardziej kontrowersyjnych serii u nas, na rynku. Zwłaszcza przez „Gild”, pierwszy tom, który składa się głównie z okrucieństwa, wulgaryzmów i scen z bohaterką, która wydaje się irytująca i głupia. Jednak ja już wtedy czułam, że tu chodzi o coś więcej, że autorka ma plan i że ten cały brutalizm nie jest po nic. A teraz, skończywszy trzeci tom, uważam, że Raven jest geniuszem, a ta seria z części na część jest tylko coraz lepsza i lepsza. Gdybym mogła wybrać książki, nad którą chciałabym mieć patronat – to byłaby to ta saga i piszę to z pełnym przekonaniem.

Jesteśmy przy trzeciej części, więc pozwólcie, że daruję sobie opisywanie fabuły, żeby przez przypadek nie zaspojlerować Wam żadnej istotnej sceny i nie zniszczyć przy tym całej zabawy. Opowiem Wam tu o moich wrażeniach jako całość fabularna, bo grzechem by było nie wspomnieć tu o wszystkich powiązaniach i smaczkach, które wprowadziła autorka. Saga o Złotej Niewolnicy to retelling mitu o królu Midasie, który poznajemy z perspektywy Auren – jego Złotej Faworyty trzymanej w klatce. Dziewczyny tak zaślepionej i tak zakochanej, że podczas gdy sam Midas torturuje i nazywa swoich ludzi mięsem, czy stosuje niewolnictwo, ona sama nie jest w stanie mu nic zarzucić. Do momentu, aż nie zostanie porwana i przejęta przez Marszałka innego Królestwa słynącego ze zła i brutalności i nagle zaczyna rozumieć, że niektóre historie to tylko plotki zazdrośników, a jej dotychczasowe życie wcale nie było tak cudowne i złote.

O ile w pierwszym tomie poznajemy okrutny świat Midasa, o tyle w drugim wszystko zmienia się o 180 stopni i zagłębiamy się w świat Ripa, gdzie każdy jest sobie równy, a kobiety nie służą tylko do zadowalania potrzeb seksualnych mężczyzn. W trzecim tomie natomiast… oba te światy się łączą w jednym zamku, a co za tym idzie Auren zaczyna porównywać obu mężczyzn, jednego, którego darzyła ogromną miłością jeszcze jakiś czas temu i drugiego, który tym razem nic od niej nie żąda, a jedynie ofiaruje swoje serce i uczucia. Iluzja jaką Auren wokół siebie roztaczała wybucha, a my, jako czytelnicy, wreszcie patrzymy na świat nie poprzez złote okulary.

I tutaj pojawia się geniusz autorki. W postaci Auren, która z głupiej, naiwnej i uległej postaci trzymanej w zamknięciu, zamienia się w kobietę, która nie wstydzi się tego, kim jest, nie boi się powiedzieć „nie” i walczy o wolność swoją i innych. Która jest silna, inteligentna i nieustępliwa. Która jest dobra, pełna miłości i współczucia. I która już nigdy nie pozwoli zamknąć się w klatce, której już nigdy nikt nie wykorzysta. Uwielbiam kreację postaci Raven, uwielbiam jej umiejętność oddawania emocji, stworzone przez nią monologi wewnętrzne. Auren przeszła piekło, jest historia jest pełna bólu i cierpienia i obserwowanie jej drogi do podjęcia walki o samą siebie jest niesamowitym przeżyciem. Uwielbiam to, jak autorka łączy ze sobą okrutny złoty świat Midasa, pełny wulgaryzmów i przemocy z zupełnie innym światem Ripa, w którym więcej jest przyjaźni, zaufania i śmiechu. Jak umiejętnie przeplata ze sobą oba te królestwa, dodając powoli Królowę Malineę i jej nienawiść zamieniającą jej serce w sopel lodu. Z każdym kolejnym tomem widzę, jak Raven idealnie budowała sobie fundamenty pod wprowadzenie kolejnych wątków, jak umiejętnie odwraca wzrok czytelnika, żeby zaraz płynnie nakreślić nowe postacie i jeszcze bardziej rozwarstwić fabułę.

Tempo akcji jest zmienne. Autorka pozwala odpoczywać, żeby na koniec wycisnąć z nas wszystkie możliwe łzy, żeby nas zaszokować i pozostawić z otwartymi z wrażenia ustami. Ja płakałam, odrzucałam tę książkę, żeby się uspokoić i później wracałam, żeby dalej łamała mi serce. Powolna kreacja świata, który wciąż się przed nami odkrywa, przemiana Auren, skomplikowana postać Midasa, Rip, który pozwalał Auren zadawać sobie cios za ciosem, żeby poczuła, że jest w stanie mu zaufać, romans naprawdę w trybie slow-burn i wątek zapomnianych krain Fae, który tylko prosi się o rozbudowanie w kolejnych częściach… Uwielbiam uwielbiam uwielbiam. To jedne z tych książek, o których myślę najczęściej i które kocham całym swoim sercem, które chcę mieć w wydaniach specjalnych, żeby codziennie móc na nie patrzeć i się zachwycać.

Nie mam słów, żeby opisać jak bardzo oddałam swoje serce historii Auren i Ripa i jak bardzo czekam na jej kontynuację. Jedyne do czego się przyczepię to tłumaczenie, które psuło mi całą przyjemność z czytania. Ogrom niepotrzebnych wykrzykników, zmiany w kontekście, czy nazwanie Auren „Złotą Rybką”, kiedy w oryginale Rip mówi na nią „Goldfinch”. Tutaj mogę tylko narzekać i narzekać. Ale cóż, nie może być tak idealnie.

Ile dajecie szansy danej serii?

Porzucajcie serię już po pierwszym tomie?

Czy może czytacie kolejne, by sprawdzić, czy coś się zmieniło?

Ja zdecydowanie daje kolejną szansę, ponieważ jestem dość upartym człowiekiem i muszę dokończyć historię, którą już zaczęłam. Tak właśnie było z Sagą o złotej niewolnicy Raven Kennedy. Pierwszy tom nie przypadł mi do gustu, wydawało mi się, że nie był to czas na nią, jednak z perspektywy czasu, raczej chodziło mi o samą Auren, strasznie irytowała mnie swoim zachowaniem. W drugim tomie było już o niebo lepiej, Auren spuszczona ze smyczy była bardziej znośną postacią, dlatego niezwłocznie sięgnęłam po trzeci tom, czyli "Gleam". Po tej książce utwierdziłam się w przekonaniu, że niekiedy warto dążyć do końca, ponieważ może być niekiedy tylko lepiej i lepiej. A im bardziej Auren zaczyna pokazywać pazurki, tym bardziej się wciągam w historię.

Książkę rozpoczynamy dokładnie w tym samym momencie, w której zostaliśmy pozostawieni na końcu "Glint". Autorka od razu wrzuca nas w wir wydarzeń, jednak nie czułam się w nim zagubiona, od razu załapałam, gdzie jestem i co się wydarzyło. Auren dowiaduje się prawdy o królu Czwartego królestwa, boli ją bardzo, że kolejna osoba ją okłamała, przez to co udało się zbudować w ich relacji, rozpada się, jednak Auren musi się zmierzyć z kolejnym problemem, jakim jest Midas, znów chciał ją zamknąć w klatce, znów chciał ją pozbawić wolności "dla jej dobra", znów umiejętnie lawirował wśród słów, by wpędzić ja w poczucie winy. Jednak Midas nie wie, że Auren w końcu obudziła się pewniejsza siebie, że chce walczyć "dla siebie", że nie może już tak łatwo nią manipulować, że nie ma nad nią już władzy. Jednak czy aby na pewno?

Miałam ostatnio mały zastój czytelniczy, dosłownie męczyłam się czytaniem, próbując wydusić z dnia choćby kilka minut na czytanie. Jednak, gdy sięgnęłam po "Gleam" nie zauważyłam kiedy ją skończyłam, a mówię wam, jest to bardzo przyjemny grubasek. Oczywiście miałam od razu ochotę na więcej, jednak w kolejce czekają kolejne świetne historie. Jak widać, dobrą książką może wyrwać z największego zastoju, nawet jak brak czasu na książkę. Spotkaliście się kiedyś, z tym że książka, wyrwała was z zastoju czytelniczego, mimo że nie wierzyliście w nią?

Nie spodziewałam się, że historia, która od samego początku wzbudzała we mnie różne emocje i nie mogłam się zdecydować, czy podoba mi się, czy raczej nie za bardzo, tak bardzo mnie wciągnie i wyrwie mnie z zastoju. Jak widać, niekiedy warto dać szansę książkom, które nie porwały nas od samego początku.

Wiecie, co wyróżnia ten tom od poprzednich? Przemiana Auren, w końcu dziewczyna pokazuje pazurki, w końcu znajduje w sobie siłę, by sprzeciwić się Midasowi i w końcu znajduje kogoś, kto jest w stanie stanąć ramię w ramię z nią do walki. Trochę długo zajęła ta przemiana Auren, jednak jak się dokonała, to była spektakularna. Od ślepo zakochanej, zranionej dziewczyny, po pewną siebie i swoich wyborów kobietę, taką drogę przeszła Auren.

Ten tom Sagi o złotej niewolnicy był o niebo lepszy niż poprzednie, nie tylko za sprawą Auren, którą w końcu można lubić ale też dzięki Ripowi, który skradł moje serce. Uwielbiam jak zachowuje się wobec “Złotej rybki”, zostawia jej przestrzeń, możliwość podejmowania własnych decyzji, a zarazem chroni ją.

Dostaliśmy całe rozdziały z różnych perspektyw, dzięki nim możemy spojrzeć całościowo na całą historię. Zagłębiamy się również w przeszłość Auren, autorka ukazuje nam, jak była ona ciężka i przez co tak bardzo się związała i dosłownie uzależniła od Midasa.

Jestem bardzo ciekawa kolejnego tomu i nie mogę się go doczekać. Dziękuję bardzo wydawnictwu Muza za możliwość dalszego towarzyszenia Złotej niewolnicy w jej drodze do wolności.

Książkę przeczytałam w ciągu doby, zaczęłam rano i skończyłam o 2 w nocy! Wciągnęła mnie niesamowicie.

W tej części dowiadujemy się nie tylko więcej o przeszłości Auren, ale też dosyć sporo o Midasie. To pozwala nam zrozumieć ich relację, a właściwie przywiązanie, które bohaterka odczuwała do króla i to, jak ciężko było jej przejrzeć na oczy.

"Gleam" to świetnie napisana opowieść o dziewczynie, która w końcu chce zadbać o siebie i zerwać toksyczną relację. Musi znaleźć w sobie siłę, by nie ulec kolejnym manipulacjom Midasa. Jest tu też oczywiście wątek miłosny i można znaleźć dosyć pikantne sceny, a nawet cały rozdział, więc książka nadaje się dla osób pełnoletnich.

Ogólnie cała postać Ripa jest bardzo intrygująca, więc każdy rozdział, w którym on występuje ogromnie mnie ciekawił.

Trochę mniej, choć wciąż dobrze, czytało mi się o królowej Malinei. Autorka pięknie opisała sytuację, w jaki sposób może się zachować społeczeństwo, gdy obejmuje rządy ktoś, kto tylko wymaga posłuszeństwa, a nie myśli o swych poddanych.

W całej powieści jest kilka potknięć: w jednej scenie, dosłownie w 1 miejscu jest napisane imię Midas, zamiast Rip (przez co musiałam dwa razy przeczytać fragmenty),a także jest tam wspomniany zegarek kieszonkowy.... Niezbyt mi ten wynalazek pasuje do fantasy. Ale może się czepiam ;)

Ta część bije na głowę poprzednie tomy i mogę rzec, że całkowicie mnie usatysfakcjonowała. Dzieje się tu sporo, przez co ciężko się oderwać od powieści. Jest też sporo emocji, a także momenty mocno wzruszające, przy których część czytelników będzie potrzebować chusteczek...

Sama końcówka natomiast... no WOW! Właśnie na takie akcje liczyłam, gdy pierwszy raz sięgnęłam po tę serię.

Z niecierpliwością czekam na 4 tom po polsku!

Za egzemplarz książki do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuję bardzo wydawnictwu.

Fabularnie, pod względem akcji oraz rozwoju postaci z każdym tomem jestem coraz bardziej zachwycona! Bardzo podoba mi się to jaką przemianę przechodzi główna bohaterka - Auren. Z potulnej i uległej zamienia się w walczącą o siebie i swoją wolność kobietę. Rozwój relacji między bohaterami jest bardzo naturalny i zmierza w ciekawym kierunku. Fantastyczne elementy powieści i wątek Fae bardzo mi się podobają i najbardziej mnie intrygują - ciekawa jestem jak będzie się rozwijać ten wątek w kolejnych częściach i co tam autorka dla nas przygotowała biorąc pod uwagę zakończenie powieści.

Fabuła została poprowadzona bardzo ciekawie. Poznajemy historię z kilku perspektyw, co wyjaśnia znacznie większą objętość powieści w porównaniu z poprzednimi częściami. Dzięki tym dodatkowym perspektywom możemy lepiej poznać co się dzieje w królestwach i głowach pozostałych bohaterów, nie tylko głównej bohaterki. To jak wszystko jest ze sobą powiązane i poznanie przeszłości pomaga lepiej zrozumieć postępowanie Auren również w poprzednich tomach i sprawia, że inaczej patrzymy na poprzednie części historii. Zdecydowanie ta saga z każdym tomem jest coraz lepsza i umieram z ciekawości co wydarzy się dalej.

Jedynym minusem były tu dla mnie sceny zbliżeń między bohaterami. Jednak to jedyny minus jaki znalazłam, a czas spędzony z książką uznaje za udany i z czystym sumieniem polecam Wam już trzeci tom tej sagi.

Co to był za tom! Istna petarda! Poprzednia część bardzo miło mnie zaskoczyła, ale ta okazała się jeszcze lepsza. Dostałam wszystko to, co chciałam, a nawet więcej. Jak dla mnie jest to do tej pory najlepszy tom ze wszystkich, które u nas wyszły.

Droga i rozwój, który przeszła Auren to coś niesamowitego. W pierwszym tomie była ślepo zakochaną dziewczyną, która z radością dawała sobą pomiatać. W drugim zaczęła w końcu kwestionować niektóre sprawy, ale to w końcu w tym przejrzała na oczy. Auren odnalazła w sobie moc i siłę, i nie będzie już więcej cudzą marionetką. Nie da się więcej zamknąć w klatce. Teraz to ona rozdaje karty. Jej przemiana to coś wspaniałego, szczególnie patrząc na jej przeszłość. Cały pierwszy tom narzekałam na jej bezmyślne zachowanie, ale teraz rozumiem, jaki autorka miała plan i uważam ten pomysł za genialny.

Posunę się nawet o stwierdzenie, że Auren jest jedną z lepiej wykreowanych postaci w świecie książkowym. Normalnie umarł Gustaw, narodził się Konrad. Myślę, że w tym tomie oprócz miłości do Midasa, umarło w niej coś jeszcze. To coś pozwoliło jej w końcu wyswobodzić się z mentalnych łańcuchów i zacząć walczyć o swoje. Coś genialnego.

Dostajemy też romans, na który czekałam całe poprzednie dwa tomy. No cóż mogę więcej powiedzieć? Jest wspaniały 🫠 Kocham Slade’a i to jak pomógł jej zrozumieć, kim jest. Pokazał jej, że to ona się liczy, a nie złoto, które tworzy. Pomógł jej uwierzyć w siebie i skłonić do walki. Stał się jej domem, przystanią. No i Slade ma też inne atuty 😏

Dowiadujemy się więcej o przeszłości Auren, która nie należała do łatwych. I teraz wcale się nie dziwię, że była tak wpatrzona w Midasa. Myślała, że się uwolniła, a wpadła tylko do jeszcze większej klatki. A to co zrobił jej Midas pod koniec książki… Uroniłam wtedy kilka łez 😢

Końcówka niezwykle emocjonująca i sprawiająca, że momentalnie chce się sięgnąć po kolejny tom. Poczułam również spełnienie, bo sprawiedliwości w końcu stało się zadość. Wprawiło mnie to w ekstazę na resztę dnia 🤭

Z niecierpliwością czekam na kolejny tom.