Gambit

Jest tu wszystko, co Maciej Siembieda ma najlepszego: świetny język, zegarmistrzowska precyzja opisów czasu i miejsca, świetna, skomplikowana fabuła złożona z kilku wątków, które w finale precyzyjnie się zbiegają, wzajemnie uzupełniają, wyjaśniają wszystko. Jest też POMYSŁ opowieści opartej i mocno osadzonej w prawdziwych wydarzeniach. Są bohaterowie, których się kocha, nienawidzi albo jedno i drugie naraz. Jest tu jednak coś więcej - są emocje - niby te same co zawsze w przypadku historii sięgających czasów przedwojennych, ale jednak inne, bo opowiedziane z pozycji kobiety - głównej bohaterki. Jest więc miłość, zawiedziona, zdradzona, potem "szczęśliwa" mimo strasznego czasu okupacji, są bolesne straty, wątpliwości, podejrzenia, złe i dobre "zrządzenia losu". Są sceny, w których nie mogłam opanować łez (np wyzwolenie obozu koncentracyjnego). Jest strach, współczucie, irytacja wobec niezrozumiałych zachowań bohaterów, jest wręcz nienawiść wobec innych... często niestety prawdziwych postaci.

Główna bohaterka to silna, zdecydowana oficer wywiadu, ale przede wszystkim KOBIETA - prawdziwa, czująca mocno choć nawykła do chłodnego myślenia. Nie jest to jednak powieść choćby zbliżona do tak zwanej "literatury kobiecej", której nie znoszę, a samą "kategorię uważam za seksistowsko-obraźliwą. To jest powieść dla każdego i każdego zapewne inaczej poruszy, ale na pewno nie pozostawi obojętnym.

Historia zaczyna się tuż przed II WŚ. Poznajemy młodą dziewczynę z Jasła jakich wiele, która trochę romantycznie pojmuje walkę z wrogiem. Rwie się do ruchu oporu i ma żal, że nie jest wyznaczana do najważniejszych zadań mimo, że posiada pewien niecodzienny talent. Wojna jednak zmusza do szybszego dorastania, a nasza bohaterka - osoba bardzo inteligentna szybko pobiera "nauki". Po wojnie zostaje oficerem amerykańskiego wywiadu. Działa w Monachium, ale ciągle ma nie załatwione sprawy z okupowanej Polski, która teraz jest za żelazną kurtyną. To dla niej wyzwanie nie tylko zawodowe, czy służbowe.

Książkę przeczytałam w 4 dni. Mogę jednak być nieobiektywna, bo absolutnie przepadłam na punkcie pisarstwa Mistrza Macieja. Polecam wszystkim, którzy kochają ciekawe, trzymające w napięciu historie, precyzyjne utkane i opowiedziane tak, że nie sposób wyłączyć emocje.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością pana Macieja Siembiedy...i dziwię sie dlaczego tak późno? Nawet teraz kilka dni po przeczytaniu ostatniego zdania historia wciąż siedzi w mojej głowie. Autor nie przesadza w opisach, ale sposób w jaki przedstawia postacie i ich historie sa tak wyraźne, że często miałam wrażenie jakbym tam była i ich znała. Jakbym oglądała film, a nie czytała książkę. Dla mnie mistrzostwo.

Po skończeniu Gambita, jest mi po prostu smutno,że będę musiał czekać kolejny rok na nową pozycję. Niesamowita książka, ukazująca zawiłe życie szpiegów.Jestem naprawdę szczęśliwy,że dane mi było przeczytać tę powieść. Zdecydowanie polecam i daje gwarancję satysfakcji.

"Gambit" zaszokował mnie swoją fabułą, całkowicie wciągnął i zwyczajnie posłał "na deski" - przyznam, że to moja pierwsza książka tego autora i nie spodziewałam się tak dobrego języka i tak wartkiej akcji. Nie u polskiego autora - do tej pory czytałam tylko tych zagranicznych i jeśli nasi są tak samo dobrzy, jak autor "Gambita" to zdecydowanie muszę po nich sięgnąć - póki co, to Maciej Siembieda zawładnął moją wyobraźnią!

Proszę Państwa, @maciejsiembieda znowu to zrobił. Napisał książkę, która chwyta za serce, która szanuje czytelnika i którą czyta się wyśmienicie. Prawdziwym wydarzeniom autor nadał literackie życie, powodując, że tak jak w przypadku poprzedniej fenomenalnej powieści Miejsce i imię, nie odgadniecie bez pomocy źródeł, gdzie kończy się prawda, a zaczyna fikcja. W szachy gram od dziecka. Kiedyś aktywnie, teraz okazjonalnie. Odbieram tę książkę szczególnie. Dla mnie Gambit zbudowany jest na bazie partii szachowej. Bohaterowie są czarno - biali (zło gra z dobrem). Zadają sobie ciosy i rzucają kłody pod nogi. Tak jak w partii, ruch za ruch. Gambit czyta się szybko, choć ostatnie około sto stron nieco zwalnia.

Nie ma się co dziwić, to w końcu okres zimnej wojny, a więc ruchy taktyczne. Według mnie niektóre wątki można było rozwinąć bardziej, książka mogłaby być spokojnie trochę dłuższa. Język jak zwykle trzyma poziom, czyta się taką polszczyznę bardzo przyjemnie. I dodatkowo, brawa dla autora, który z historii, o wiele mniej uniwersalnej i trudniejszej, niż w przypadku Miejsca i imienia, potrafił wyciągnąć samo dobro. Zjednując sobie tym sposobem czytelników, których podobne kwestie polityczno - wywiadowcze, w wykonaniu innych autorów na pewno zainteresowałyby mniej. Brawa Panie Macieju. Chylę czoła. Znowu.