Dzikie dziecko miłości

Dora Wilk nie ma powodu, by jako Namiestniczka Thornu narzekać na nudę. Na terytorium wilków odkrywa masowe groby młodych dziewczyn. Jedyny trop prowadzi do Darii, młodej wampirzycy, która jest podopieczną Romana, księcia wampirów.

Wkrótce wychodzi na jaw, że w Thornie grasuje seryjny morderca.

„Niektórzy nie potrafią zrozumieć, że ofiara nigdy nie ponosi winy. I nie ma znaczenia, jak bardzo będzie dbać o swoje bezpieczeństwo.”(*¹)

Akcja i fabuła książki Anety Jadowskiej rozwija się w dość dynamicznym tempie. Autorka konsekwentnie rozwija wymyśloną przez siebie fabułę i zachwyca zwrotami akcji.

Styl i język. To, czego w tym mi brakowało, to nieco bardziej szczegółowe opisy. Autorka skupiła się na prowadzeniu fabuły, jednak trochę zapomniała o bogatszych opisach. Dialogi są dobrze skonstruowane i ciekawie prowadzone, co uzupełnia odrobinę, braki w opisach.

Bohaterowie. Przy bohaterach liczyłam, że autorka przybliży nieco bardziej, niż to zrobiła postać mordercy. Jednak, zamiast tego bardziej nakreśliła postać Darii i Romana.

„Całe życie adaptowała się do normalności. Równie dobrze mogła się adaptować do szajby.”(*²)

Czy Dzikie Dziecko Miłości mi się podobało?

Owszem tak! Mimo że spodziewałam się trochę czegoś innego, to jak każdą książkę Anety Jadowskiej pochłonęłam w ciągu kilku godzin. Pozostawiła, też ona po sobie niedosyt, historii zawartej w książce. Książka jest lekka, przyjemnie się spędza czas, czytając ją. Wzbudza także ciekawość, trzyma w napięciu i jest książką godną polecenia. Jak wszystkie książki autorstwa Jadowskiej posiada swoją osobliwą specyfikę i charakter, która nadaje jej wyrazistych cech. Dzięki którym staje się ona kolejną perełką wśród pereł książkowych pióra autorki.

Dzikie Dziecko Miłości polecam wszystkim miłośnikom Dory Wilk, ale nie tylko.

W Thornie przypadkiem zostają odkryte zbiorowe mogiły, a w nich 28 ciał młodych kobiet. Sprawa pewnie nie szybko wyszłaby na jaw gdyby nie młoda wampirzyca Daria, której już kolejny raz przyszło powstać z martwych. Na czele śledztwa staje Dora oraz Roman, tutejszy książe wampirów, który wspiera Namiestniczkę w poszukiwaniach sprawcy. Obok Romana z pomocą przybędą inni, znani już przyjaciele Dory, między innymi Katia, Witkacy, Sęp, a także ci, którzy stawiają swoje pierwsze kroki w magicznym świecie - Bogna czy Kurczaczek.

Bardzo ucieszyło mnie rozwinięcie wątku Bogny, gdyż po ostatnim opowiadaniu byłam ciekawa jak potoczą się losy patolożki i jej syna. Cieszą mnie również nowe, a przy tym wyjątkowe i barwne postaci, takie jak Daria - którą bardzo polubiłam, czy para drapieżnych miodożerów. Świetnie, że możemy odkrywać coraz to nowych magicznych i jakie mają swoje specyficzne zdolności. Zawsze mnie to intryguje.

Jadowska jak zwykle w świetnej formie - książka podobała mi się bardzo. Od początku do końca akcja toczy się w wartko, autorka prowadzi nas przez kolejne etapy śledztwa, a my odkrywamy mrożące krew w żyłach tajemnice. Na szczęście nie brakuje również mojego ulubionego, sarkastycznego poczucia humoru, który dodaje książce smaczku.

Książkę można odebrać za punkty w portalu Czytam Pierwszy.

Moja druga książki Pani Anety Jadowskiej i ta podobała mi się jeszcze bardziej niż poprzednia! Cudowne połączenie mrocznego kryminału wraz fantastyką, które skradło moje serce. Zdecydowanie zostaje fanką krainy Thornu!

Książka jest mocna już od pierwszych stron, ponieważ już w pierwszym rozdziale przenosimy się na mroczne cmentarzysko. Namiestniczka Dora Wilk będzie próbowała dowiedzieć się kto jest sprawcą tych tajemniczych grobowców na terenie wilkołaków. Wszystkie tropy prowadzą do młodej wampirzycy Darii. Czy rzeczywiście to ona jest winna? Tutaj każdy z bohaterów jest genialnie wykreowany i ma swój własny i niepowtarzalny styl i charakter! Mnóstwo fantastycznych postaci, które na pewno bardzo się Wam spodobają. Świat Thornu chyba zawsze będzie mnie fascynował!

Nie chce Wam zdradzać za dużo, ale w tej części zdecydowanie bardzo dużo się dzieje. Wszystko jest genialnie napisane i ubrane w słowa. Od tej książki ciężko jest się oderwać i sami nie zauważycie, jak szybko minie Wam to ponad 500 stron! Autorka zdecydowanie potrafi rozemocjonować swojego czytelnika! Ta książka ma swój urok i będzie idealna zarówno dla fanów gatunku, jak i dla osób, które dopiero zaczynają z nim swoją przygodę.

Do tego oczywiście przepiękna szata graficzna! Tak jak w poprzedniej książce w tej również się nią zachwycam. Jest ona pełna całostronicowych ilustracji, które skradły moje serce i sprawiły, że czytało się ją jeszcze lepiej! Nie mogłam się doczekać aż dojdę do kolejnej ilustracji!

Książkę odebrałem/odebrałam za punkty w portalu Czytam Pierwszy

Twórczość Anety Jadowskiej poznałam w ubiegłym roku, kiedy czytałam cykl książek o Nikicie, było to moje pierwsze i bardzo udane spotkanie. Nie czytałam żadnej książki, której bohaterką była Dora Wilk, zapewniam, że to zmienię, dzięki „Dzikiemu dziecku miłości” mam ku temu coraz większą motywację. Czego można się spodziewać po Jadowskiej? Świetnego pomysłu, barwnych postaci i dobrego humoru, który rozjaśni nawet przebrzydle szare ciężkie chmury!

„Jeśli miałeś nadzieję, że jej niewyparzony język złagodnieje po egzorcyzmach, mam złe wiadomości – zwróciła się do Romana. – Taka już jest i taka zostanie”.

Dora Wik niesamowita kobieta, która rozwija się jako Namiestniczka Thornu, jeśli jakaś sprawa jest zagmatwana i są kłopoty z jej wyjaśnieniem, rozwiązanie jest tylko jedno, a ona je odkryje. W „Dzikim dziecku miłości” bohaterom przyjdzie się zmierzyć z sprawą kryminalną. W Thornie na łowy wyruszył seryjny gwałciciel i morderca, który upodobał sobie szczególny typ kobiet, nie tylko jeśli chodzi o powłokę fizyczną, ale także o sposób bycia. Ofiarami padają kobiety bezbronne i raczej drobnej budowy ciała, cóż można stwierdzić, że oprawca jest z tych, którzy lubują się w znęcaniu nad tymi, którzy sami obronić się nie potrafią. Wszystko do czasu, a każdego w końcu spadnie włochata łapa sprawiedliwości!

Sprawia seryjnego mordercy nabiera rozpędu, kiedy na wilczych terenach zostają odkryte masowe groby jego ofiar, zupełnie, jakby budował sobie prywatne cmentarzysko. Schemat zabójstwa był ten sam, jednak coś nie poszło po jego myśli. Nie kiedy jedna z ofiar okazała się w pewnym stopniu nadal żywa. Młoda wampirzyca Daria wydostała się z mogiły, jest głodna zemsty. Czy oprawca stanie się jej ofiarą, czy Wilk dopadnie go pierwsza?

„W wariancie optymistycznym to tylko stalker albo jakiś pomyleniec przekonany, że jesteście sobie przeznaczeni – pocieszył ją As.

– Taa, to byłaby pełnia szczęścia – mruknęła”.

Mogę Wam zdradzić tyle, że sprawa mordercy to jedynie kropla w morzu, a na naszą bohaterkę spadnie dużo więcej pracy, zamiast odkręcania kolejnej katastrofy musi się zająć rozpracowaniem szajki pewnego szamana, który nie cofnie się przed niczym, by zrealizować swoje cele. Zaskakujące zwroty akcji sprawiają, że Dora, Bogna, Daria i Roman mają ręce pełne roboty, kto powiedział, że w życiu będzie lekko?

Aneta Jadowska napisała dobrze skonstruowaną powieść, która w swojej fantastycznej otoczce dotyka wielu trudnych tematów, których autorka nie boi się poruszać. Żaden z nich nie został potraktowany po macoszemu, tam, gdzie ma szokować, poruszać, tam zostało to wyraźnie zaakcentowane. Daje w ten sposób czas na przemyślenia i pewnego rodzaju ostrzeżenie, jak łatwo można zbłądzić z raz obranej ścieżki.

W „Dzikim dziecku miłości” można zauważyć poprawę stylu autorki, zdobyte doświadczenie przy pracy nad wcześniejszymi książkami zaowocowało dając się dostrzec w pełnej krasie. Nie martwcie się, nie oznacza to, ze zniknęła ta humorystyczno-sarkastyczna nuta, za którą tak przepadamy! Wręcz przeciwnie, mimo kryminalnych motywów, które mogą się wydawać ciężkie, przy lekturze można odpocząć i świetnie się bawić. Bohaterowie, jak w każdej powieści Jadowskiej są nietuzinkowi i wyjątkowi, wręcz jedyni w swoim rodzaju. Mają swoje ciężkawe charakterki, budują wiarygodne relacje, dzięki którym jesteśmy świadkami wielu zabawnych momentów, sarkastycznych docinków, będąc jednocześnie autentyczni, przepełnieni wadami i zaletami.

Dałam się ponieść, porwać, przeżywałam, śmiałam się i zatracałam w każdej przeczytane stronie. Czy zrobiłabym to ponownie? Bez wahania.

„Dzikie dziecko miłości” nie jest powieścią humorystyczną nastawioną jedynie na rozrywkę, jej fabuła jest mroczna, wciągająca i dotykająca niepokojąco realistycznych problemów. To wartościowa książka, która zyska swoich miłośników i zadowoli wiernych fanów Dory Wilk.

Wraz z "Dzikim dzieckiem miłości" Aneta Jadowska znów zabiera nas za bramę Thornu, bo zło nigdy nie śpi, a nasi ulubieni bohaterowie mają w końcu nowe historie do opowiedzenia.

W Heksalogii wielką fanką samej Dory Wilk nigdy nie byłam, co nie zmienia faktu, że trudno odmówić polskiej pisarce talentu do tworzenia ciekawych i żywych postaci. Roman, Witkac, Kurczaczek, Sęp, Borys z watahą czy

Katia - każde z nich przewija się przez "Dzikie dziecko..." choć przez chwilę, co ogromnie mnie ucieszyło. Tym razem czytelnik podąża wraz z bohaterami za śledztwem w sprawie morderstw, poznaje nowe postaci (Daria!