Dwór szronu i blasku gwiazd. Dwór cierni i róż. Tom 3.5

“Dwór szeonu i blasku gwiazd” jest dodatkiem do całej serii i jednocześnie ich spoiwem. Autorka skupia się tutaj na relacjach i zmusza nas do refleksji. Po wojnie z Hybernią mieszkańcy królestwa nie mogą dojść do siebie. Feyra jako nowa przywódczyni próbuje odnaleźć złoty środek między miłością, władzą i siostrzanym przywiązaniem. Wszyscy przygotowują się do hucznie tutaj obchodzonego Zimowego Przesilenia, które jest symbolem wdzięczności, oddania jest jedności. Feyra walczy o odzyskanie siostry, która tak bardzo nie może pogodzić się z nowym życiem, że odcięła się od wszystkich.

Autorka przedstawia przeżycia tej wspólnoty z perspektywy różnych bohaterów. Ukazuje ich rozterki, cierpienie, ale też wdzięczności i ogromną miłość. Ten tom jest metaforą wytchnienia, chwili spokoju przed tym, co jeszcze ma nadejść.

Został jeszcze jeden tom i bardzo ubolewam nad tym, że tylko jeden. Uwielbiam świat Dworów i często będę do niego wracać.

Okładka jest utrzymana w stylu poprzednio wydanych tomów. Jest najkrótszym tomem, liczy niewiele ponad trzysta stron. Jest piękna, z wyłuszczeniami śliskimi, a cała jest matowa. Nie posiada skrzydełek, więc nie ma dodatkowej ochrony przed uszkodzeniami mechanicznymi. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka, literówek brak. Odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Rozdziałów jest wiele, tak jak i narratorów, co w tym przypadku nieco mi przeszkadzało. Nie gubiłam się, ale jednak nastawiłam się na Rhysa i Feyrę, a tu było jeszcze kilku innych obserwatorów.

Powróciłam do świata bohaterów i bardzo się cieszyłam, że znów mogłam poznać ich koleje losu. Sarah J.Maas wciąż posługuje się niesamowicie wciągającym piórem, od którego trudno się oderwać. Czyta się szybko i lekko, z wielką przyjemnością śledziłam poczynania postaci i trzymałam kciuki, by ich dusze w końcu zaznały spokoju. Nie miałam jakichkolwiek blokad, ani trudności. W tym tomie jak pisałam powyżej, przeszkadzało mi, że było więcej niż dwójka narratorów. Nie można było się skupić na najważniejszej dwójce, o której wiadomo, że kolejnych części już nie ma. :( Może występują gdzieś pobocznie, ale to już nie to samo... I jest tez najkrótsza, więc tym bardziej nie chciałam jej kończyć... Ale zapewne kiedyś znów odświeżę sobie serię i będę czytać, by poczuć to, co początkowo w pierwszym czy drugim tomie.

Emocji jakoś tutaj zbytnio nie odczuwałam, a szkoda, bo potencjał z poprzednich części był ogromny! Zresztą wcześniej czułam tak wiele i tak mocno, że wydawało się to niemożliwe, a tutaj... Odnoszę wrażenie, że jest to historia napisana taka już na koniec, bez uniesień, bez momentów, które mogłyby zachwycić. Szkoda, bo plasuje to ostatni tom jako najsłabszy, niemniej jednak i tak kocham serię całą sobą, w szczególności Rhysa, który stał się moim książkowym mężem, jak to nie raz dziewczyny z blogosfery się śmieją.

Mamy tutaj niemal wszystkich poznanych wcześniej bohaterów, wciąż jestem zafascynowana umiejętnościami Rhysa, relacją, jaka łączy go z jego towarzyszką. Nie zmieniłam zdania na temat innych postaci, lubię ich, zarówno Aza, Kasjana czy Mor. Bohaterowie w tej sadze są dość szczegółowo opisani, da się ich lubić, kochać, ale i nienawidzić. Nie są płascy i nijacy, a wręcz przeciwnie. Cieszę się, że mogłam całościowo patrząc na cztery części, spędzić z nimi czas i co ważne, poznać ich.

Reasumując uważam, że jest to tom uzupełniający całą serię, bez zbędnych fajerwerków, uniesień, czy fascynujących opisów. Jest dobra, jednak zdecydowanie jestem pod urokiem tomu drugiego. Na samą myśl, serce bije mi o wiele mocniej. Trochę się zawiodłam, bo nie było tego wow, ale i tak kiedyś na pewno sięgnę po książki pisarki, ze względu na wciągający styl i fantastyczną fabułę.

Mija kilka miesięcy odkąd wojna z Hybernią się zakończyła. Mija kilka miesięcy odkąd spowodowała ogromne zniszczenia na terenach krain Prythianu. Mija kilka miesięcy odkąd pozostawiła trwały ślad na psychice mieszkańców. Jej skutki spowodowały trwałe zmiany, które były nieuniknione. Każdy z naszych bohaterów stara się na swój sposób zaakceptować minione wydarzenia oraz ruszyć dalej. Wkrótce zbliża się czas Przesilenia Zimowego – postacie zaczynają burzliwe przygotowania, dzięki którym mogą się skupić na obecnym życiu. Mile spędzają czas, w gronie ich cudownej rodziny, a także walczą ze swoimi potworami.

„Dwór szronu i blasku gwiazd” mogłabym ocenić jako niezwykle przyjemną i komfortową książkę, zarówno pod względem fabuły, jak i pióra Maas. W porównaniu do poprzednich tomów, pozycja nie miała porywającej akcji, pełnej plot twistów. Dzięki temu była ona nad wyraz ujmująca, a zarazem spokojna.

Książka skupiała się głównie na dalszych losach naszych bohaterów, ich planach i codziennych rozmowach. Ukazane zostało życie ludzi po wojnie z hybernijczykami – makabryczne sceny walki wyraźnie wpłynęły na ich obecne obcowanie ze światem. Mimo negatywnych wydarzeń, każdy z nich na swój sposób próbował powrócić do normalności i udowadniał, że jest to zupełnie możliwe, jeśli będziemy głęboko w to wierzyć. Historia została ukazana z dwóch perspektyw – Feyry i Rhysa, a także momentami mogliśmy się przyjrzeć poszczególnym bohaterom, dzięki narracji trzecio osobowej. Ten zabieg umożliwił nam jeszcze dokładniejsze poznanie bohaterów, ich myśli oraz uczuć, a także zrozumienie ich motywacji.

„Malowałam wszystko, co wezbrało we mnie, pozwalając uczuciom przelać się na płótno. Z każdym pociągnięciem pędzla czułam ulgę.”

Elementy sztuki wplecione w „Dwór szronu i blasku gwiazd” od samego początku przykuły moją uwagę. Sposób w jaki Feyra opowiadała o malowaniu obrazów, albo czym było tkanie dla jednej z fae wysokiego rodu, po prostu ujmowały za serce. Pokochałam ten aspekt całą sobą, rozkoszując się nim po całe brzegi. NAPRAWDĘ KOCHAM

Pod koniec książki dostaliśmy przedsmak kolejnego tomu dworów, który głównie skupiał się na postaci Nesty. Z tego powodu chciałabym zwrócić uwagę na to, jak interesującą, a zarazem tajemniczą bohaterką jest. Jej losy zostały nam nieco przybliżone w tej części, co oceniam za ogromny plus. Mogliśmy ją nieco poznać, a także zrozumieć.

Myślę, że ciężko będzie mi się rozstać z tą całą historią, ale na pewno pozostanie ona ze mną na długo!

Jest to czwarta część serii dworów. Chociaż nie było w niej wartkiej akcji, to całkiem dobrze mi się ją czytało.

Ta część wyróżnia się spokojem i pewną stabilizacją, chociaż wydarzenia z poprzednich części ciągle wybrzmiewają głośnym echem. Przyznaję, że przez cały czas czekałam na jakieś tragiczne wydarzenie, którego się nie doczekałam. Czy to dobrze, czy źle? Sama nie wiem. Może i przydała się jedna spokojniejsza część po wcześniejszych ze sporą dawką akcji. A tu wszystko zwolniło, było może nawet momentami zbyt słodko i cukierkowo. Ale czuję, że to podsyciło tylko mój apetyt na kolejny tom, bo przecież wiadomo, że to, co dobre nie trwa wiecznie. I w końcu muszę napisać coś, co chodzi mi po głowie od pierwszego już tomu – podoba mi się ten tekst toastu – „Za gwiazdy, które słuchają… I marzenia, które się spełniają.”

Od momentu, gdy przeczytałam trzeci tom Dworów, minęło już trochę czasu. Z upływem czasu zauważam jednak, że seria ta niekoniecznie jest moją ulubioną, a sentyment każe mi trwale stać przy Szklanym tronie, który kocham i zamierzam przeczytać raz jeszcze – jednak nie o tym dzisiaj. Na mojej półce od dłuższego już czasu gościła część 3.5, czyli Dwór szronu i blasku gwiazd. W sieci zbierał i wciąż zbiera on dość skrajne opinie, więc przyszła pora na to, by określić, co ja uważam na temat tego tomu.

Feyra i Rhysand mogą powoli przystąpić do odbudowy dawnego ładu, miasta i Dworu Nocy, które uległy dużym zniszczeniom podczas wojny. Ich motywacją jest pragnienie spokoju oraz nadchodzące Przesilenie Zimowe. Świąteczna atmosfera zaczyna coraz mocniej wpływać na każde z nich, a Feyra coraz wyraźniej widzi, jak poranieni są jej bliscy. Czy nadzieja na lepsze jutro oraz świętowanie dadzą radę pokonać mrocznego ducha przeszłości, który wciąż czyha?

Pozwólcie, że zacznę od tego, że po raz pierwszy Sarah J. Maas napisała tak krótką książkę. Myślę, że wszyscy pamiętamy tom 5.5 z serii Szklany tron, czyli Wieżę świtu. Czy jednak oznacza to, że będę tę powieść zachwalać i się nią zachwycać? No, niestety nie. Wbrew moim oczekiwaniom i wszystkim nadziejom, uważam, że Dwór szronu i blasku gwiazd jest mocno przeciętny na tle poprzednich części cyklu.

Główna bohaterka Feyra, którą naprawdę polubiłam w tej serii, tutaj mam wrażenie, że charakteru nie dostała w ogóle. Nie, nie wiem jak to możliwe, ale po tak długiej przerwie w lekturze kolejnych tomów nie da się tego nie zauważyć - tutaj Feyra przypomina szarą masę, która nijak nie przypomina mi samej siebie. Istnieje też szansa, że to moja wina, a w rzeczywistości postać ta jest taka sama, jak zawsze, jednak mimo tego nie mogę przejść obok tego obojętnie.

Iskierką nadziei był Rhys, jednak i tu moje oczekiwania nie zostały w stu procentach spełnione. No cóż, zdarza się, prawda? Z nim przynajmniej jakkolwiek udało mi się zżyć i zaangażować w wydarzenia dotyczące bezpośrednio właśnie tego bohatera, więc w tej kwestii mogę czuć się usatysfakcjonowana.

Autorka skacze tu pomiędzy różnymi bohaterami, co choć jest zrozumiałe, to jednak potrafi niesamowicie namieszać i zgubić czytelnika w całej historii. Trochę jest tutaj perspektywy Feyry i Rhysanda, trochę Kasjana, a jeszcze w mniejszym stopniu pojawia się Nesta. Nie jestem fanką takiego spoglądania na historię z tak wielu perspektyw i przyznaję się bez bicia, że i ten aspekt znacząco wpłynął na moją ostateczną ocenę dla tej książki.

Pióro Sary J. Maas jest dobre, lekkie i ostatecznie książkę czyta się przyjemnie i całkiem szybko. Dzięki niej poczułam również, że chcę wrócić do twórczości tej autorki i myślę, że w nadchodzącym czasie możecie spodziewać się opinii kilku jej książek. Czy Dwór szronu i blasku gwiazd zasłużył na wysoką ocenę? Moim zdaniem – nie. Jest to po prostu zwykłe uzupełnienie pomiędzy kolejnymi tomami i gdybym go nie przeczytała - przeżyłabym. Jeżeli jednak pokochaliście Dwory i tych bohaterów, to i ta pozycja przypadnie Wam do gustu.

„Prawda jest twoim darem. Prawda jest twoim przekleństwem.”

W tym tomie spotykamy się kilka miesięcy po wojnie, a dokładnie w czasie przesilenia zimowego. Wszyscy zaaferowani są przygotowaniami do świętowania. Otaczają nas bitwy na śnieżki, ozdabianie domu dekoracjami, kupowanie prezentów. W skrócie po tragicznych czasach, wracamy do normalności, gdzie trzeba skupić się na rozmowach z dworzaninam i zadbać o sprawy administracyjne.

„Dwór szronu i blasku gwiazd” pozwala nam na głębsze poznanie historii Mor oraz Erisa, co jest zdecydowanie na plus, bo są to postacie, które niesamowicie mnie zaintrygowały. Pokazuje, także co dzieje się z nieszczęsnym Tamlinem. Autorka zrobiła z niego zdecydowanie złą i znienawidzoną postać. Po wzięciu na warsztat jego historii, widać że jak każdy popełnił swoje błędy i ma prawo być w tym wszystkim zagubiony.

„Dałam mu siebie - w takiej formie, w jakiej nikt mnie nigdy nie widział. I nikt poza nim by nie zrozumiał.”

Nie da się ukryć, że po trzech tomach przepełnionych walkami, wartką akcją i wybuchowymi momentami, ten zalicza się do części stonowanej, spokojnej, ukazującej nam codzienne życie bohaterów. Wydaje mi się, że autorka chciała by ten tom był wyciszeniem. I zdecydowanie się jej to udało.

Końcówka: zaskakująca. Szczerze wam powiem, że nie tworzyłam sobie w głowie jakiegoś zarysu na kolejną potencjalną trylogię oczami Nesty, bo sama za tą bohaterką nie przepadam, więc do tego wszystkiego podchodzę sceptycznie. Zajawka na końcu pokazuje, że zobaczymy coś kompletnie innego od historii Rhysa i Feyry, co nie powiem, zaciekawiło mnie.

„Muszę tworzyć albo wszystko to było na nic. Muszę tworzyć albo załamię się pod ciężarem przytłaczającej mnie rozpaczy i nie będę miała siły wstać z łóżka. Muszę tworzyć, ponieważ nie mam żadnego innego sposobu na wyrażanie tego.”

''Dwór szronu i blasku gwiazd" wydaje mi się być najsłabszą pozycją z całej serii.

Może to przez to, że jest ona taka cieniutka? Może to przez to, że historia nie zdążyła się roziwnąć tak, jakbym tego oczekiwała? Nie wiem, ale podobał mi się najmniej.

Nie czułam się zachwycona, a niektóre wątki i akcji chwilami mnie nudziły zamiast przyśpieszać bicie serca.

Niemniej jednak jest to jedna z lepszych serii jakie czytałam i po które z chęcią będę wracać.

Od wojny i innych wydarzeń z Dworu skrzydeł i zguby minęło kilka tygodni. Feyra wraz z Rhysandem i resztą przyjaciół stara się odbudować Dwór Nocy, jak i zniszczone miasto. Wielkimi krokami zbliża się Przesilenie Zimowe i świąteczna atmosfera powoli się zagęszcza, choć mimo tego wcześniejsze wydarzenia pozostają w pamięci bohaterów. Dla Feyry jest to szczególny czas, ponieważ to jej pierwsze Przesilenie Zimowe i chciałaby, aby wypadło jak najlepiej, a rodzina i przyjaciele spędzili ze sobą ten świąteczny czas. Nie przypuszcza jednak, że niektóre osoby z jej otoczenia są wewnętrznie poranione i nie będzie im łatwo odsunąć z myśli pamiętnych wydarzeń.

Poprzednie tomy serii bardzo miło wspominam i nie mogłam się doczekać poznania tej historii, nie tylko ze względu na piękną okładkę. Warto jednak zauważyć, że jest to tom dodatkowy, więc nie ma przymusu czytania go, ale kto by się nie skusił na to wydanie? Moja wewnętrzna sroka nie była w stanie się oprzeć ;)

Styl, narracja

Dwór szronu i blasku gwiazd to widocznie tom przejściowy, ponieważ w porównaniu z poprzednimi za wiele się tu nie dzieje. Akcja jest przeplatana różnymi narracjami i spojrzeniami niekiedy na tę samą sytuację, przez co nie bawiłam się tak dobrze, jak miałam nadzieję. Na styl autorki nie mogę narzekać, ponieważ Sarah J. Maas pisze w taki sposób, że przez książkę się płynie, a stron momentalnie ubywa, jednak muszę przyznać, że nie jestem fanką częstym zmian narratora. Jeszcze może gdyby rozdziały były nieco dłuższe, a tak co kilka stron zmieniała się perspektywa i miałam wrażenie, że w końcu się w tym pogubię.

Dla fanów serii ten tom z pewnością może okazać się samą przyjemnością, jednak, jak widać na moim własnym przykładzie, nie w każdym przypadku. Nie zawiodłam się, bowiem ta autorka chyba nie jest w stanie mnie zawieść, ale też nie będę do tej książki wracać równie chętnie w przeciwieństwie do innych Dworów. Zdecydowanie bardziej wolałabym szybciej poznać dalsze losy bohaterów, ale jestem też świadoma, że autorka ich nie napisała, więc trzymam kciuki, żeby nastąpiło to jak najszybciej.

Jeśli chodzi o kolejność czytania to tę książkę najlepiej czytać po uprzednim zapoznaniu się z Dworem cierni i róż, Dworem mgieł i furii oraz trzecim tomem serii - Dworem skrzydeł i zguby. Kiedyś spotkałam się ze stwierdzeniem, że dodatki do serii można czytać w dowolnej kolejności, ale nie jest to prawda, szczególnie nie w tym przypadku i aby uniknąć ewentualnych spoilerów polecam najpierw zaopatrzyć się we wcześniejsze tomy.

cos-o-[Adres usunięty]

Życie po wojnie.

Zbliża się Zimowe Przesilenie. Feyra wraz z Rhysandem przygotowują rodzinne przyjęcie dla najbliższych im osób. Zaczyna się szaleństwo zakupów, tradycji, nowych postanowień. Niestety, wojna odebrała życie wielu mieszkańcom Prythianu i zniszczyła posiadane dobra materialne. Dwór Nocy przechodzi powolną odbudowę, a Feyra stara się nieść pomoc wszystkim potrzebującym.

Dwór szronu i blasku gwiazd to niespodziewana nowelka autorstwa Sarah J. Maas. Dlaczego niespodziewana? Trylogia Dwór cierni i róż szybko przekształciła się w serię i nowelka została okrzyczana opowiadaniem łączącym poprzednią historię z nową. Czy jednak rzeczywiście taki most był potrzebny?

Dwór szronu i blasku gwiazd to nowelka, która przedstawia życie bohaterów po wojnie i ich próbę odbudowy zniszczonego świata. Książka zdecydowanie bardziej przypadnie do gustu wielkim fanom serii. Sarah J. Maas nie przedstawiła wielu nowych wątków, lecz ukazała czytelnikom możliwy kierunek fabuły serii. Jesteście gotowi ponownie wkroczyć do świata Fae? Wesołego Zimowego Przesilenia!

Pełna recenzja na stronie: [Adres usunięty]

„Uwielbiana autorka powraca z kolejną odsłoną cyklu Dwór cierni i róż!

Akcja powieści toczy się kilka miesięcy po wydarzeniach z Dworu skrzydeł i zguby. Historia opowiedziana jest z perspektywy Feyry i Rhysa, którzy wraz z przyjaciółmi zajmują się odbudową Dworu Nocy oraz miasta, które uległo znacznym zniszczeniom podczas wojny. Na szczęście zbliża się czas Przesilenia Zimowego, a z nim wyczekiwane ułaskawienie.

Jednak mimo świątecznej atmosfery duchy z przeszłości nie dają o sobie zapomnieć. Feyra, która będzie obchodziła swoje pierwsze Przesilenie Zimowe, odkrywa, że najbliższe jej osoby są znacznie bardziej poranione, niż można by przypuszczać. A to może mieć znaczący wpływ na przyszłość Dworu i całego ich świata.”

Kończąc czytać Dwór cierni i zguby, czułam delikatny niedosyt, bo zabrakło mi epilogu, który zapewniłby mnie, że bohaterowie po tak koszmarnych wydarzeniach wreszcie zaznali spokoju i szczęścia. Na całe szczęście wydawnictwo Uroboros wyszło naprzeciw czytelnikom i wydali tom 3,5, który według mnie jest tym, czego zabrakło mi w części trzeciej.

Ta książka jest zupełnie inna niż wcześniejsze tomy. Nie znajdziecie w niej pędzącej na łeb na szyję akcji, ale za to znajdziecie harmonie, spokój i szczęście. Dla mnie to świetny dodatek, który kolejny raz zabrał mnie do świata moich ulubionych bohaterów.

Ten tom jest czymś w rodzaju mostu, który łączy stare historie z zupełnie nowymi i to chyba dlatego też w książce głos zabrało więcej bohaterów, bo oprócz Feyry i Rhysa narratorami są także inne postacie tj. Morrigan, Kasjan, czy Nesta.

Myślę, że ta część w szczególności przypadnie do gustu wszystkim fanom serii. Ja świetnie spędziłam z nią czas i tylko i wyłącznie rozbudziłam swój apetyt i chcę więcej.

Moja opinia jest bardzo krótka, ale naprawdę nie wiem, co mogłabym więcej napisać, bo w książce nie dzieje się wiele. Autorka bardziej skupiła się na emocjonalnej stronie bohaterów i pokazała nam to, co czują po tej strasznej wojnie.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Uroboros.

Feyra i Rhysand poświęcają się odbudowie Dworu Nocy i Velaris, które uległy znacznemu zniszczeniu na skutek wojny. Feyra wciąż nie może się pozbyć nawiedzających ją straszliwych wspomnień z tych pamiętnych dni, kiedy życie jej ukochanych osób wisiało na włosku. Jej przyjaciele – Kasjan, Azriel, Mor i Amrena – również wydają się zranieni, może nawet dotkliwiej, niż ona sama. Zbliża się jednak Przesilenie Zimowe, które może być czasem zasklepiania się ran i naprawiania relacji, które podczas wojny znacząco się skomplikowały. Ten magiczny czas będzie miał duży wpływ na przyszłość Dworu Nocy i całego świata.

Jeśli słyszeliście cokolwiek o tej nowelce/dodatku do serii Dworów, prawdopodobnie nie słyszeliście nic dobrego. Dworowi szronu i blasku gwiazd zarzuca się to, że jest książką o niczym, napisaną przez autorkę na siłę, tylko po to, aby wzbogacić się na kolejnych skupowanych egzemplarzach. To poważne słowa, jednak czy są prawdziwe? Kiedy konkretna seria zdobywa miliony fanów i sprzedaje się jak świeże bułeczki, autorzy czasem tworzą opowiadania/dodatki, które zwykle nie wprowadzają nic nowego do serii i są jedynie tworem, na który pokuszą się najwięksi wielbiciele uniwersum. Czy Dwór szronu i blasku gwiazd jest obowiązkową lekturą dla fanów Sarah J. Maas? A może czuć w nim to, że był pisany dla pieniędzy?

Zacznijmy tym razem od minusów: zgadzam się z tym, że Dwór szronu i blasku gwiazd jest nie jest potrzebny. Jeśli nawet macie fioła na punkcie serii Dworów i każdy poprzedni tom czytaliście z zapartym tchem, nie stracicie nic a nic, jeśli nie przeczytacie tej nowelki. Nie można powiedzieć, że jest to książka o niczym, ponieważ coś jednak dzieje się przez te 320 stron, jednak nie są to żadne wydarzenia, które byłyby istotne dla głównej fabuły. Nie zostaje wprowadzony żaden nowy wątek, żaden nowy bohater, a wydarzenia nie mają tak naprawdę żadnego większego znaczenia. Szczerze mówiąc, mimo że skończyłam ją czytać kilka dni temu, już teraz nie pamiętam szczegółowo tego, co działo się w opowiadaniu – treść jest na tyle prostolinijna i mało dynamiczna, że błyskawicznie wypada z pamięci.

Część książki stanowi wspominanie zdarzeń, które miały już miejsce, a jest to widoczne szczególnie na początku – raz za razem któryś z bohaterów przywołuje w pamięci te bardziej lub mniej tragiczne momenty ze swojej przeszłości, które każdy uważny czytelnik znał już wcześniej, jeśli nie jest półgłówkiem i czytał poprzednie tomy. Ten element nieco działał mi na nerwy, ponieważ nie lubię, gdy autor powtarza jakiś element kilkukrotnie, jakby czytelnicy nie byli w stanie załapać za pierwszym razem. Rozumiem to, że jeśli jest to tylko dodatek do serii, to Sarah J. Maas nie chciała wprowadzać żadnych szalenie znaczących wydarzeń, które na pewno zawrze w czwartym tomie serii, jednak… jeśli napisała tą nowelkę tylko po to, aby powtarzać coś, co już kiedyś sama napisała, to czy ma ona sens?

Mimo wszystko uważam, że ma. Może nie znajdą w niej sensu osoby, które poszukują nie wiadomo jakich wrażeń, porównywalnych z tymi, jakie towarzyszyły nam na końcu Dworu skrzydeł i zguby, jednak ja, gdy już wciągnęłam się w fabułę, potrafiłam czerpać z tej lektury przyjemność. Ta przyjemność nie wynikała z odkrywania czegoś nowego i ciekawego (bo takich elementów tu nie ma), jednak z zagłębiania się w świat, który już znałam. A Prythian i Velaris są jednym z lepiej wykreowanych uniwersów książkowych, dlatego przenoszenie się do nich wyobraźnią stanowiło miłą odskocznię na koniec dnia.

Zdecydowanym plusem Dworu szronu i blasku gwiazd jest to, że narracja prowadzona jest kolejno przez prawie wszystkich bohaterów. O ile Feyrę mogliśmy poznać już bardzo dobrze w poprzednich trzech częściach serii, to reszta postaci wciąż w pewnym stopniu pozostaje tajemnicą. Dlatego możliwość zajrzenia do głowy Kasjana, Aza, Mor czy Rhysanda była wspaniała – tym bardziej, że rozdziały prowadzone z ich perspektywy bywały często o wiele ciekawsze niż te, w których patrzyliśmy na świat oczami Feyry.

Bardzo podobał mi się również klimat książki. Jako że zarówno zima, jak i samo Boże Narodzenie, to mój ulubiony okres w roku, czułam się w Velaris podczas Przesilenia Zimowego jak u siebie. Nie dość, że ulice pokrywała gruba warstwa śniegu, a ludzie pospiesznie przemykali brukowanymi ulicami w ciepłych płaszczach, to po sklepach przechadzało się wiele osób, chcących kupić najbliższym prezenty z okazji Przesilenia. Tak samo robiła zresztą Feyra, która każdemu ze swoich przyjaciół chciała podarować coś wyjątkowego. Autorce udało się uchwycić ten wyjątkowy świąteczny klimat, który pociągał mnie tym bardziej, że w rzeczywistości zbliżają się zimowe miesiące, a za oknem temperatura spada coraz niżej.

Dwór szronu i blasku gwiazd nie jest pozycją obowiązkową. Nie ma w nim żadnego nowego elementu, dla którego fani serii mieliby sięgnąć po tą książkę. Nie była ona jednak tak zła, jak się spodziewałam. W tamtym momencie potrzebowałam chyba czegoś lekkiego i niezobowiązującego do czytania, a ta nowelka wpasowała się tu idealnie. Choć nie ma w niej żadnych niespodziewanych zwrotów akcji ani kluczowych dla fabuły wydarzeń, jest na tyle przyjemna, że warto poświęcić jej chwilę, gdy macie ochotę wrócić na jakiś czas do Velaris.

[Adres usunięty]

Dwór cierni i róż autorstwa Sarah J. Maas należy do moich ulubionych serii fantasy. Po pierwszych dwóch tomach, które skradły moje serce i trzecim, niezbyt udanym, przyszedł czas na "Dwór szronu i blasku gwiazd". Jak wypadła ta część cyklu i czy sprawdziła się jako łącznik pomiędzy historią Feyry i Rhysa a kolejnymi, uzupełniającymi nowelkami, skupiającymi się na pozostałych bohaterach?

Po wojnie z Hybernią w Prythianie wreszcie zapanował pokój. Książę Dworu Nocy nie ma jednak złudzeń, doskonale wie, że jest ON bardzo kruchy. Jedna pochopna decyzja może doprowadzić do kolejnych walk, zwłaszcza gdy wśród Ilyrów pojawiają się coraz to nowe ogniska buntu. Wszystkie Dwory zajęte są odbudową miast i naprawą powojennych zniszczeń. Wydaje się jednak, że zagrożenie jeszcze nie minęło, przyczaiło się tylko w ciemnościach, czekając na odpowiedni moment, by znów uderzyć. Mur zniknął, lecz królowe nie powróciły na swoje ziemie, w dodatku pojawiają się plotki jakoby niektórzy z książąt chcieli zawłaszczyć tereny należące do ludzi, by powiększyć swe włości.

Dramatyczne wydarzenia z "Dworu skrzydeł i zguby" odcisnęły wyraźne piętno na wszystkich bohaterach. Każdy z nich stara się na swój własny sposób uleczyć i odzyskać spokój ducha, choć nie jest to łatwe, gdy wspomnienia wciąż powracają, dręcząc na jawie i we śnie. Cena, jaką przyszło im zapłacić za zwycięstwo, okazała się wysoka. Autorce udało się całkiem przekonująco przedstawić ich zmagania z demonami przeszłości, nadal żywymi i obecnymi w ich myślach. Podobało mi się również osobiste zaangażowanie Feyry w odbudowę Velaris, dzięki któremu mogłam wraz z nią poznać historie niektórych mieszkańców tego miasta.

Pomimo bólu straty i zniszczeń, które dosięgły tak wielu, w powieści znalazło się naprawdę wiele zabawnych scen. Dialogi rozśmieszające mnie niemal do łez, jakie podbiły moje serce w pierwszym tomie serii, teraz znów powróciły. Dzięki nim tekst czytało mi się znacznie przyjemniej, a ponura, przygnębiająca atmosfera ustępowała miejsca wybuchom radości i szczerego śmiechu (kiedy przeczytałam o małym Rhysiu, nie mogłam się opanować :D).

Niestety wraz z pojawieniem się Nesty dobry nastrój pryskał jak bańka mydlana. Jak ta bohaterka działała mi na nerwy! Przy każdej wzmiance czułam irytację, licząc, że wreszcie przestanie być tak zimna, obojętna i wyniosła. No cóż, nie doczekałam się. Denerwował mnie sposób, w jaki traktowała swoje siostry i cały wewnętrzny krąg Dworu Nocy. Zachowywała się, jakby wyrządzili jej jakąś krzywdę, jakby Feyra siłą zaciągnęła ją tam dla własnej przyjemności i odebrała jej wszystko, co miała. Jakby zapomniała lub nie dopuszczała do siebie myśli, że ona również ponosi część odpowiedzialności za to, co przydarzyło się ich rodzinie. Przez całą powieść była po prostu nieznośna i wolałam już czytać o każdej innej postaci, byle nie o niej. Nawet Tamlin tak na mnie nie działał.

"Dwór szronu i blasku gwiazd" był dla mnie przyjemną, dość interesującą lekturą, choć tak naprawdę niewiele się w nim działo. Niemniej towarzyszenie członkom Dworu Nocy w tych niełatwych dla nich chwilach okazało się ciekawym doświadczeniem. Sarah J. Maas pozwoliła zajrzeć w ich myśli, poznać dręczące ich obawy i wspomnienia. Obserwować, jak w pocie czoła pracują, by odbudować nie tylko drogie im miasto, ale także poskładać siebie samych po dramatycznych wydarzeniach wojny. Wprawdzie postać Nesty strasznie mnie denerwowała, ale na szczęście poczucie humoru autorki, zaserwowane w odpowiednio dużych dawkach, zdołało mi zrekompensować tę niedogodność. Jeśli liczycie na dużo akcji i zamknięcie dotychczasowych wątków, ten tom Was rozczaruje. Mówiąc krótko, to trochę taki zapychacz pomiędzy kolejnymi częściami serii. Choć w moim odczuciu całkiem dobry i zabawny.

[Adres usunięty]

Nowości od Sarah J. Maas rozchodzą się jak świeże bułeczki. Wcale się nie dziwię, bo sama czytam każdą jej książkę i na każdą czekam. Tym razem w swoje ręce dostałam półtomówkę. Niestety nie porwała mnie tak, jak oczekiwałam. Zabrakło mi akcji, emocji i ciut tej wyjątkowej fabuły, jaką zawsze dostawałam. Tutaj mimo że mamy ukochanych bohaterów, miejsce i czujemy się jak w domu, to czegoś zabrakło. Na szczęście niespodzianka pod koniec książki wszystko wynagradza i czekam na kolejny tom!

Na całą recenzję zapraszam [Adres usunięty]

Po prawie roku od zakończenia serii mamy możliwość sięgnięcia po kolejną część. Czekałam na nią bardzo, ponieważ cały cykl nadrabiałam właśnie w zeszłym roku i od razu było mi mało. Czy zaspokoiłam swój niedobór przygód mieszkańców Velaris?

'Podczas wojny kilka miesięcy temu świat narodził się na nowo, dzielący go mur został doszczętnie zniszczony, ale niektóre rzeczy pozostały takie jak dawniej. Zwłaszcza tu, gdzie wszelkie zmiany zachodziły wolniej niż topienie rozrzuconych wśród gór lodowców.'

Po zakończeniu wojny i po tym jak nastał pokój Feyra wraz ze swoim towarzyszem i przyjaciółmi szykują się na święto Przesilenia. Jest to dzień, który można by porównać do naszego Bożego Narodzenia. Wszyscy skupiają się na podniesieniu swojego życia po wygranej wojnie, starają się ułożyć swoje życie. Przesilenie ma być czasem, kiedy każdy spędza czas w gronie najbliższych. Nie wszyscy jednak wrócili po wojnie do domu. Nie każda rodzina ma to szczęście, aby cieszyć się obchodami w pełnym gronie...

'Dajże już spokój. Ona cię kocha; w sposób, w jaki jeszcze nie widziałem, żeby ktoś kogoś kochał.'

Książka jest uzupełnieniem serii, przedstawieniem uczuć, jakie towarzyszą głównym bohaterom po zakończeniu wojny. Nie mam na myśli wyłącznie Feyry i Rhysa. Poznajemy także przemyślenia Kasjana, Azriela, Mor... Każdy na swój sposób radzi sobie z wydarzeniami, które jeszcze nie tak dawno miały miejsce.

Historia niestety nie do końca do mnie przemówiła. Cieszę się z powrotu do Velaris, jednak oczekiwałam chyba czegoś więcej. Po emocjach, które mi towarzyszyły przy lekturze poprzednich części, w tej mi tego brakowało. Wiem, że to nowelka, przy której właściwie czytelnik ma miło spędzić czas, ale zabrakło mi tego czegoś...

Na plus jest zdecydowanie fakt, że poznajemy trochę bardziej pozostałych bohaterów, zamieszkujących Dwór Nocy oraz siostry Feyry. Poznajemy ich przemyślenia i cechy. Widzimy jak układa się ich życie w świecie, w którym nareszcie nastał pokój. Towarzyszymy im podczas zakupów czy rozpakowywania prezentów.

'Nie mogę wybaczyć nikomu, przez kogo cierpiałaś.'

Jeśli jesteście fanami serii to ta książka będzie interesującym uzupełnieniem serii. Warto ją poznać, jednak nie wnosi nic nowego do samej fabuły. Natomiast na samym końcu znajdziemy coś, co zdecydowanie na fabułę wpłynie. Mianowicie zapowiedź kolejnej części cyklu, która już nie będzie nowelką. Na to właśnie czekam!

'Nawet poprzez dawanie prezentów czcimy poświęcenie tych, którzy walczyli za pokój, którym się dziś cieszymy, i za możliwość obchodzenia tego święta.'

Musicie wiedzieć, że je naprawdę kocham Rhysa i Feyrę. Od pierwszego tomu byłam zakochana w bohaterce i naszym czarnym charakterze. Drugi tom był chyba najlepszą książką jaką czytałam w życiu. Wtedy moje uczucia do tych dwojga jeszcze bardziej się powiększyły. Zżyłam się z nimi i ich podziwiałam za odwagę, wytrwałość i co najważniejsze, za tą piękną, niekończącą się miłość. Bo ich miłość pokazana w tych książkach jest naprawdę piękna. Trzecia część była również piękna i wiele się działo. Dlatego mnie to trochę boli... że w tej części zawiodłam się na parze, którą do tej pory ubóstwiałam. Bo tak naprawdę w dopiero tej części są tak naprawdę pokazane ich wady w większym stopniu. W poprzednich częściach bohaterowie byli idealni. I w tej też są, ale jednak przyłapałam ich na czymś, co mi się kompletnie nie podobało.

Wiele osób w recenzjach pisze, że w tej książce nic się nie dzieje. Może trochę mają rację, ja jednak uważam... ale czego się tu spodziewać od noweli? Sarah się lubi rozpisywać, to prawda, ale jakby miała wpleść jakieś lepsze sytuacje do tej książki, to by wyszła kolejna cegiełka. Ii ja uważam, że tutaj się dzieje kilka rzeczy. Naprawdę, niektóre były mega zabawne, inne mega przykre, ale to nie książka całkowicie pozbawiona wątków.

Bohaterowie przygotowują się do przesilenia, ale to chyba już każdy wie z opisu. Feyra chodzi na zakupy i nie tylko ona. I może niektóre sceny faktycznie były nudnawe, ale nie wszystkie, bo są rzeczy związane z pewną galerią. Cassian również w tej książce... robi pewne rzeczy, zdecydowanie możemy się więcej o nim dowiedzieć. Wiecie, nie wiem, myślę, że zdecydowana większość z was wie, o kim będą kolejne książki. Dla mnie to nie było jakieś zaskoczenie, gdy na końcu przeczytałam fragment właśnie z nowej książki. No bo to było dla mnie wiadome. Myślę, że dla większości też. I Cassiana mi było bardzo szkoda w jednym momencie... nie powinien tego robić, ale też się nie dziwię.

Muszę tu powiedzieć coś o Rhysie. Przepraszam, ale muszę go zjechać. To boli, jak już mówiłam wcześniej, bo naprawdę to mój ulubiony bohater, ale właśnie się na nim zawiodłam. Bo my Rhysa kochamy. Zawsze był taki dobry, wiemy dlaczego robił okropne rzeczy Pod Górą... i mu wybaczyliśmy! Tak łatwo. No przyznajcie. Ja też tak zrobiłam. Zapomnieliśmy o tych wszystkich złych rzeczach jakie robił. Ale Tamlinowi wybaczyć nie możemy. Dlaczego? Tamlin też zrobił okropne, niewyobrażalne rzeczy. Ale popatrzmy na to z innej perspektywy. Co by zrobił Rhys, gdyby mu zabrano Feyrę, jego towarzyszkę? I nie mógłby jej odzyskać? Zrobiłby WSZYSTKO. I każdy z was dobrze o tym wie. Jestem pewna, że i ON w desperacji sprzymierzyłby się z Hybernią. Jestem tego pewna. A wy? I teraz... dlaczego się dziwimy, że zrobił to Tamlin? Feyra była jego ukochaną. Mimo że popełniał błędy i ją dusił. Nie był dla niej odpowiedni. Ale każdy się zmienia prawda? Popatrzmy, że Rhys zrobił wszystko, żeby Dwór Koszmarów przyłączyć do wojny... pozwolił ojcu Mor na to, by wszedł do Velaris. Rrhys również jest w stanie zrobić najgorsze rzeczy, ale my już go sobie wyidealizowaliśmy. A Tamlin? Przecież każdy z nas się zakochał w Tamlinie w pierwszym tomie, czyż nie? Był słodki i opiekuńczy. Ale mu nie wybaczyliśmy. Do czego zmierzam? Do tego, że Tamlin w tej książce jest. Zobaczycie w jakim jest stanie. Nie spodziewalibyście się tego po nim. I widać tutaj wyraźnie, że żałuje. Że jego błędy przeszłości go zżerają od środka. TO WIDAĆ. A Rhys co? Ma to gdzieś. Ma to gdzieś. Wiem, że obaj mają wspólną przeszłość... śmierć bliskich ich obojga. Ale powtarzam: Rhys również robił wstrętne rzeczy. Przebaczyliśmy mu. Co z Tamlinem, który również żałuje? Rhys, zawiodłeś mnie.

Myślicie, że to koniec o Rhysie? Nie. Nesta. Znamy jej hsitorię, niektórzy ją kochają inni nienawidzą. Ja przez trzy książki jej nie lubiłam. W tej części? Zyskała moją sympatię. Tutaj odnoszę się i do Feyry i do Rhysa. Rhys nienawidzi Nesty i jej nie przebaczy, bo nie pomagała nigdy Feyrze jak była mała. Ale kurde, Rhys, a Elaina nie robiła tego samgo? To dlaczego nienawiść tylko do Nesty, a do Elainy nie? Feyra zaś, przez całą książkę tak się przejmuje, że Nesta nie będzie na przesileniu. Bo Nesta jest w okropnym stanie. Ale Feyra potrafi tylko narzekać. Teraz przechodzimy do fragmentu z nowej książki, gdzie Feyra mówi coś takiego do Nesty: przepraszam, że ci nie pomogłam, bo TYLE SIĘ DZIAŁO. SERIO FEYRA? TY, FEYRA, TAK MÓWISZ? Feyra, zawiodłaś mnie i ty. Bo w tej części widać, że każdy mógł pomóc i Feyrze i Rhysowi i wszystko cacy, gdy byli złamani i się wyleczyli, BO OBOJE MIELI WSPARCIE. Ale Nesta jest sama. NIKT JEJ NIE POMAGA w tej części. Każdy tylko na nią narzeka i marudzi. Ale nikt... jej nie pomaga. I dlaczego każdy od niej oczekuje jak najlepszego, kiedy to Nesta tyle przeżyła? Cauldron, zmiana na fae, których tak nienawidziła. WOJNA. Czy ktoś pamięta jej rolę w wojnie, JEJ PIERWSZEJ W ŻYCIU i tak ogromnej? To wszystko było dla niej nowe. Ona poznawała siebie, swoje ciało i uczucia... pamiętamy jak okryła swoim ciałem Cassiana. Czy Nesta nie może mieć traumy? Oczywiście, że może! Ja się nawet nie dziwę, że po tym co przeżyła, właśnie tak się zachowuje w książce. Ale nikt jej nie pomaga. Feyra i Rhys mieli wsparcie. Nesta go nie ma, bo każdy ma ją gdzieś. Dlaczego? Bo kiedyś nie pomagała Feyrze. Czyli to według nich oznacza, że nie zasługuje na dobro. Ale kurde Feyra i Rhys są święci.

Wiecie, bała się, że w tej książce właśnie coś o dziecku będzie. Feyra tak niedawno mówiła, że chce doświadczać z Rhysem świat, zobaczyć świat i żyć... a tu nagle zmiana decyzji. Nie podobało mi się to. Tak jakby właśnie stało się to, jakby ich życie było teraz takie zwykłe i schematyczne. Wiecie, ślub, dziecko, płotek. Nie chciałam tego. Chciałam doświadczać razem z nimi. A jednak... Nawet płotek jak widzimy się pojawia.

Muszę powiedzieć, że zakończenie nowelki idealnie kończy chyba historię Rhysa i Feyry. Skoro tak Maas chciała to potoczyć, to się zgadzam. Gdyby zakończyła to w inny sposób myślę, że bym chciała dalej czytać ich historię, ale jednak nie. Teraz... po takim szoku jaki dał mi fragment nowej książki... nie mogę się szczerze doczekać tej historii!!! Ludzie, czy wy zdajecie sobie sprawę jakie to będzie intensywne? To będzie istna bomba i eksplozja. Mam nadzieję.

I chociaż smutne trochę jest to, że bardziej mi się spodobał ten dodatkowy fragment niż cały ACOFAS, muszę przyznać, że niektóre fragmenty były takie śmieszne, że nie mogę. Kurdę, chciałabym powiedzieć, ale już niech to będzie niespodzianka. Ale wiele scen było naprawdę epickich i dlatego ta książka nie była nudna. Moim zdaniem nie. Chociaż naprawdę dała mi do myślenia, bo to chyba najdłuższa moja recenzja w życiu, a o wcześniejszych Dworach aż tak się nie rozpisywałam. No ale tutaj musiałam się podzielić moimi myślami, no bo naprawdę, ludzie, tutaj jest o czym myśleć, nawet po tak krótkiej nowelce. I szczerze, nie mogę się doczekać na dalsze losy bohaterów w kolejnych książkach. Mam nadzieje, że Maas to zmiażdży. :D

[Adres usunięty]