Dama do towarzystwa. Saga drozdowska. Tom 1

Konstancja, po śmierci męża, zatrudnia się we dworze Drozdowskich w charakterze damy do towarzystwa Pauliny Lutosławskiej. Kobieta również jest wdową. Zarządza niemałym majątkiem oraz sześcioma synami. Życie rodziny, radości i smutki , powoli stają się dla Konstancji częścią niej samej. Odnajduje pośród tych ludzi swoje miejsce, lecz przyszłość szykuje już dla wszystkich niemiłe niespodzianki..

Jeśli lubicie powieści historyczne to saga drozdowska jest waszym obowiązkowym punktem. Przepiękna fabuła oparta na prawdziwej historii rodziny Lutosławskich przeniosła mnie w czasie. Wspaniale wykreowane postacie (szczególnie kobiece, które nie opierając się stereotypom tamtych lat szły odważnie po swoje) zdobyły moje serce i przeżywałam z nimi ich losy. Ta książka tak wciąga i tak przyjemnie się ją czyta, że nie pozwoliła mi się odłożyć póki nie padło ostatnie zdanie. Nie zabrakło smutnych momentów, które szczególnie chwyciły mnie za serce świadomością, iż wydarzyły się w rzeczywistości. Jestem niezwykle wdzięczna autorce @katianare , że tak sugestywnie oddając klimat tamtych czasów przybliża historię, którą bardzo warto poznać.

Nie ma chyba osoby, nawet wśród tych, które nie cenią sobie muzyki poważnej, które nie znają nazwiska Lutosławski. Witold Lutosławski, syn Józefa, pochodzący z rodziny ziemiańskiej herbu Jelita mającej swoją posiadłość [Adres usunięty]. w Drozdowie, był znanym dyrygentem, kompozytorem i pianistą. Ceniony na całym świecie, został uznany za najwybitniejszego kompozytora XX wieku, kawaler Orderu Orła Białego pozostaje, a właściwie jego muzyka, w sercach wielu ludzi. Przemawiała za niego muzyka, toteż o jego rodzinie, o młodych latach, nie wiemy zbyt wiele informacji. Tymczasem historia jego rodziny jest równie fascynująca, jak jego twórczość, o czym przekonujemy się dzięki lekturze książki, inspirowanej właśnie rodziną Lutosławskich.

Powieść pt. Dama do towarzystwa”, opublikowana nakładem wydawnictwa Zwierciadło, to pierwsza część sagi Drozdowskiej pod wspólnym tytułem „Dziedziczka łez”. Autorka, Katarzyna Droga, przenosi nas do końca XIX wieku, do Drozdowa, gdzie rozgrywa się akcja powieści. Tam, w dworze Lutosławskich, niepodzielnie rządzi Paulina Lutosławska, kobieta, która żelazną ręką trzyma cały majątek i rozwija go zgodnie z wolą swojego męża. Matka sześciu synów młodo straciła córkę, toteż we dworze chętnie widziałaby kobietę, która byłaby jej zarówno pomocą, jak i córką. W tej roli występuje właśnie Konstancja Korczycowa, trzydziestodwuletnia wdowa, która po krótkim małżeństwie z urzędnikiem została skazana na samotność i zmuszona do samodzielnego utrzymania się. Rodzice zmarli, zaś nieporadny mąż nie zostawił majątku, zatem Konstancja pracuje jako bona czy dama do towarzystwa w różnych majątkach. Tym razem, dzięki poleceniu księdza, Konstancja trafia do przesiąkniętego polskością i kultywującego rodzime tradycje dworu, gdzie ze zdumieniem obserwuje silne kobiety, które – w świecie zdominowanym przez mężczyzn – wywalczyły sobie niezwykle silną pozycję.

Paulina, została we dworze praktycznie sama. Jeden z synów praktycznie mieszka obok, ale z uwagi na alergię, cieplejsze miesiące spędza poza gracami kraju. Reszta synów rozjechała się po świecie, a na jej barkach spoczywa utrzymanie majątku, w tym mleczarni i gorzelni, a także opieka nad liczną służbą i … ubogimi. Koniec XIX wieku to bowiem czas wielkiej nierówności klasowej, biedy graniczącej z nędzą i coraz większego sprzeciwu wobec posiadaczy ziemskich. Jednak na razie do Drozdowa żadne rewolucje nie docierają, jest za to mnóstwo codziennej pracy, związanej z utrzymaniem dworu. Konstancja musi się szybko w to wdrożyć, ale dzięki otwartemu umysłowi i dobremu sercu zjednuje sobie przychylność służby i jej pomoc. A przynajmniej większości służby, bowiem wśród pracujących we dworze jest Wanda, która chętnie donosi pani Paulinie na temat rzekomego postępku Konstancji, która znalazła sobie wyjątkowego towarzysza rozmów i pomocnika w osobie jednego z synów Pauliny, który właśnie zatrzymał się we dworze. Targana porywami serca Konstancja wie, że to miłość nierealna, modli się gorąco, by jej nie ulec, ale zanim dochodzi do poważniejszych deklaracji i wyznań, Paulina interweniuje wzywając syna. I tak Konstancja po raz pierwszy doświadcza nierówności społecznej, a jednocześnie obserwuje wielki takt Pauliny, która mistrzowsko rozegrała to rozdanie.

Towarzyszymy Konstancji w codziennych obowiązkach, zmieniających się wraz z upływem pór roku i liczby gości odwiedzających majątek. Poznajemy wszystkich synów Pauliny, śledzimy ich kariery, ich miłości, upadki i wzloty. Wspólnie z nimi przeżywamy ciążę i utraty dzieci, zaręczyny i śluby. Współczujemy Konstancji, która rozpaczliwie pragnie dziecka i pragniemy, by wytrwała w podjętym postanowieniu adopcji, choć zdajemy sobie sprawę, że w tamtych czasach wdowa z adoptowanym dzieckiem miała nikłe szanse na zatrudnienie gdziekolwiek. Obserwujemy też powolne przemiany społeczne, wkraczanie w XX wiek, emancypacje kobiet, tak potępianą (mimo sprawowanej funkcji) przez Paulinę. I – mimo gwaru, zgiełku panującego w dworze w trakcie pobytu gości – odpoczywamy, chłonąc ten niezwykły klimat, tak Drozdowa, jak i samej książki.

Lektura przynosi nam odprężenie, mimo trudnych tematów, których Katarzyna Droga nie unika. Trudny los kobiet pozbawionych męskiego wsparcia finansowego, nie mających rodziny, problem aborcji, wykonywanej przez „baby”, która często kończyła się śmiercią i płodu i matki, dramatyczne wybory dokonywane przez ciężarne, tragiczne warunki panujące w sierocińcach – to tylko część tematów, tworzących tło powieści. Jeśli dodamy do tego doskonale zarysowanych bohaterów, piękny, plastyczny język książki, to natychmiast po zakończeniu książki zatęsknimy za powrotem do Drozdowa, za rodzina i ludźmi, dla których hasła: Bóg i Ojczyzna wciąż wiele znaczyły. Szczególnie w czasach, kiedy tej ojczyzny nie było.

Mamy koniec XIX wieku. Konstancji zmarł mąż i teraz zaczyna pracę jako dama do towarzystwa samej Pauliny Lutosławskiej. Ta z kolei zarządza ogromnym majątkiem oraz synami. Nagle Konstancja znajduje się pośród niezwykle silnych osobowości. Czy odnajdzie tam siebie?

✨✨✨

Ta książka rozpoczyna sagę drozdowską. Czytając odczuwa się bardzo inne czasy. Nie będę tego ukrywała, wszak cofamy się o ponad 100 lat. Wszystko wówczas było inne. Całą historię opowiada Konstancja. Widzimy jej rozterki ale też i radości.

Przygotujcie się na sporo wątków. Nie brakuje ich tutaj. Wszystko jednak zostało poprowadzone w bardzo przejrzysty sposób. Cała fabuła naprawdę wciąga. Mimo, że osobiście nie przepadam za historiami, których akcja dzieje się gdzieś tam w dość odległej przeszłości to jednak ta mnie miło zaskoczyła. Miała w sobie coś takiego, co mnie intrygowało.

Z zainteresowanie czytałam o tym, jak żyli ludzie w XIX wieku. To niezwykle jak dużą ewolucję przeszła chociażby technologia. I to w tak stosunkowo krótkim czasie.

Mogę wam polecić tę książkę. Jeśli lubicie powieści o tle historycznym to jak najbardziej spodoba wam się ten tytuł. Dodam, że została inspirowana prawdziwymi wydarzeniami.

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

🌸 "Dama do towarzystwa" spod pióra Katarzyny Drogi, to saga dworska, oraz pierwsza część nowej serii pod tytułem "Saga Drozdowska".

🌸 Konstancja Korczycowa po śmierci męża podejmuje pracę damy do towarzystwa u pani Pauliny, seniorki rodu Lutosławskich. W dworku w Drozdowie znajduje dom, a zarówno pani Paulina, jak i jej dorosłe dzieci traktują ją z szacunkiem i serdecznością.

Jak potoczą się losy rodziny Lutosławskich?

Czy Konstancja zostanie w Drozdowie?

Czy znajdzie tam szczęście?

🌸 Ta książka inspirowana jest prawdziwą

historią rodziny Lutosławskich, i ich życiu we dworze u schyłku XIX wieku. Bardzo lubię książki pisane na podstawie prawdziwych wydarzeń, a także uwielbiam powieści historyczne, dlatego nie wahałam się ani chwili, aby sięgnąć po tą pozycję.

Autorka wspaniale wykreowała bohaterów, oraz wiernie oddała klimat i realia tamtych czasów.

Mamy tu dużo postaci do zapamiętania, także początkowo nie mogłam się połapać kto jest kim, ale później nie miałam już z tym problemu.

Autorka w piękny sposób ukazała życie mieszkańców dworu, oraz ich codzienne obowiązki i zmagania. Życie w tamtych czasach nie było łatwe. Bez udogodnień i bieżącej wody ludzie mieli mnóstwo pracy, a do tego szerzące się choroby dziesiątkowały ludność.

Urzekło mnie to w jaki sposób ludzie celebrowali każdy dzień, bez pośpiechu i w zgodzie z przyrodą oraz porami roku. Bardzo ważne również w tamtych czasach były relacje i więzi rodzinne. Z przyjemnością czytałam o spotkaniach i wyprawianych przyjęciach w Drozdowie, gdzie zbierała się cała rodzina. Autorka porusza również temat roli kobiet w społeczeństwie w tamtych czasach, oraz łamanie przez nich stereotypów. Kobiety z rodu Lutosławskich zdecydowanie były silnymi kobietami, które nie bały się podążać za swoimi marzeniami.

Oczarowała mnie ta książka, a do tego piękna i klimatyczna okładka przyciąga wzrok, i obiecuje niezapomnianą historię.

Jeśli lubicie sagi dworskie, oraz historie inspirowane prawdziwymi wydarzeniami, to musicie koniecznie przeczytać tą wspaniałą książkę. Ja już nie mogę doczekać się kolejnego tomu, aby poznać dalsze losy naszych bohaterów

Czy są tutaj fani powieści inspirowanych prawdziwymi zdarzeniami?

Schyłek XIX wieku. Konstancja Korczycowa, po śmierci męża decyduje sie objąć posadę damy do towarzystwa Pauliny Lutostawskiej, właścicielki dworu w Drozdowie. Paulina zarządza ogromnym majątkiem i sześcioma synami.

Czy Konstancja znajdzie tu dom, miłość i przyjaźń? Czy uda się ocalić dwór w Drozdowie?

"Dama do towarzystwa" wciągnęła mnie od pierwszej strony. Uwielbiam czytać historie, które pokazują codzienność ludzi, którzy żyli w innych czasach. Dzięki autorce mogłam przenieść się w czasie i razem z bohaterami przeżywać ich emocje oraz perypetie. Autorka świetnie przedstawiła nam losy kobiet, które były silnymi i odważnymi kobietami. Podobało mi się to, że autorka dodała do tej książki historyczne opisy. Lekki styl i przyjemne pióro autorki zachwyciło mnie.

Jestem pod ogromnym wrażeniem tej książki. Jestem usatysfakcjonowana lekturą. Czeka Was niesamowita przygoda.

Czekam z niecierpliwością na drugi tom, aby poznać dalsze losy bohaterów.

Polecam z całego serca!

BRUNETTE BOOKS

Kim jest dama do towarzystwa? Według Wielkiego Słownika Języka polskiego to „kobieta, będąca opiekunką lub towarzyszką innej kobiety, zwykle zamożnej i należącej do wyższych warstw społecznych”. Na przełomie XVIII/XIX wieku była to posada jak każda inna, chętnie podejmowana przez byłe guwernantki i/bądź wdowy tak jak bohaterka, czyli Konstancja.

-

Nasza trzydziestodwuletnia (na owe czasy to już nie „młódka”) dama przyjeżdża do posiadłości Pauliny Lutosławskiej, pełna obaw, ale i podekscytowana nowymi wyzwaniami.

.

Akcja książki toczy się wolno, skupiona głównie na opisach miejsc, postaci i ich codziennego życia. Autorka swobodnie łączy język współczesny z elementami języka, którym posługiwały się nasi pradziadkowie. Nie każdemu udałoby się oddać ducha XIX w., w taki sposób, w jaki udało się to jej. Nie wiem, w jakim wieku jest autorka, ale wyczułam dojrzałość, z jaką patrzy ona na świat i jak o tym świecie pisze.

.

Na wstępie Autorka zaprasza na Wielkanoc w Drozdowie, gdzie czekają na nas stoły wypełnione najwspanialszymi przysmakami, a sielska dworska atmosfera udziela się wszystkim. Tak dworsko i leniwie jest przez pierwsze 50 stron powieści. Moi drodzy, nie zrażajcie się jednak tym i czytacie dalej, bo warto. Wbrew tytułowi, Konstancja nie jest tu jedyną i główną bohaterką, której losy będziemy śledzić. Jest raczej obserwatorką.

To powieść o kobietach silnych i niezależnych (co było wręcz nie do pomyślenia w tamtych czasach), stworzona przez kobietę, i dla kobiet. Widzimy tu ich codzienność, a także dramaty i rozterki rodzinne. Przyglądamy się ich decyzjom, przysłuchujemy dysputom na tematy miłosne i polityczne. Poznajemy coraz to nowe postacie odwiedzające posiadłość i ich fascynujące historie. Jednak jak to w życiu bywa, także i tutaj pojawia się choroba, wojna i śmierć, którym bohaterowie muszą stawić czoło. Co ciekawe, wspomniane tu miejscowości tj. Łomża czy Suwałki, są mi szczególnie bliskie.

.

Te niezwykłe klimaty trzeba polubić i całkowicie się w nie wgłębić, bo jeśli tak się nie stanie, to historia może nużyć. Czy ja lubię sagi rodów? Lubię, aczkolwiek tak jak np. seriale nie goszczą u mnie zbyt często.

.

Moim zdaniem to bardzo dobra powieść, o której warto wspominać nie tylko przez pryzmat uroczej okładki ( śliczna, prawda), ale również ze względu na ciekawą treść. Czy sięgnę po kontynuację? Nie obiecuję, ale i nie wykluczam, ale to tylko dlatego, że sagi rodu trzeba naprawdę bardzo, bardzo, ale to bardzo lubić.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję Wydawnictwu Zwierciadło.

Drozdowo to wieś położona na terenie Łomżyńskiego Parku Krajobrazowego Doliny Narwi, całkiem niedaleko Łomży. Pagórkowate okolice wraz z torfowiskami i terenami bagiennymi tworzą tu niezwykłą dla oka atrakcję, która zachwyca o każdej porze roku. W 1866 roku Drozdowo weszło w posiadanie rodziny Lutosławskich i aż do 1979 roku gościło kolejnych potomków rodu. Obecnie w Drozdowie jest kościół, cmentarz, szkoła podstawowa, poczta, trzy sklepy, bar, Muzeum Przyrody, Dyrekcja Łomżyńskiego Parku Krajobrazowego Doliny Narwi oraz remiza. A kiedyś... o tym odrobinę można się przekonać, sięgając po książkę.

Konstancja jest główną bohaterką powieści, i to za jej sprawą mamy okazję poznać cały ród Lutosławskich. To właśnie ona jest tytułową damą do towarzystwa, a swoją osobą ma urozmaicać dzień głowie rodziny – Paulinie Lutosławskiej. Konstancja jest bezdzietną wdową po trzydziestce i choć to inteligentna i wartościowa kobieta na przełomie wieków oceniana nie będzie przez pryzmat swoich cech, a z uwagi na stan cywilny. Na szczęście w Drozdowie znajdzie swoje miejsce i szybko wkradnie się w łaski jego mieszkańców, którzy rozpoznają w niej dobre serce i bystry umysł.

„Dama do towarzystwa” to swoisty hołd dla siły kobiet poprzez ukazanie losów płci pięknej nie tylko krwią powiązanych z rodziną Lutosławskich, ale też związanych z nimi poprzez własny wybór. Oparta na prawdziwych wydarzeniach i postaciach zachęca do zapoznania się z historią tej rodziny, która jest niezwykle wciągająca i warta uwagi – nawet po upływie tak wielu lat. Ogromnego uznania wymaga przedstawienie przez Autorkę losów postaci w sposób jednocześnie zachęcający, jak i wspaniale odzwierciedlający ludzkie życie na przełomie wieków. Z niemałą ciekawością, ale i zdumieniem poznawałam tamtejsze realia, tak zupełnie niepodobne do czasów, w których przyszło nam żyć obecnie. Smaku dodaje fakt, że postaci pojawiające się w powieści istniały naprawdę, a dzięki świetnej narracji Autorka intryguje na tyle, by dowiedzieć się więcej o ich życiorysach. Fantastycznie prezentuje się także Drozdowo i dzięki tej lekturze rozbudza chęć na odwiedzenie tych właśnie stron i na własne oczy ujrzenie terenów opisywanych w książce. Fabułę natomiast charakteryzuje świetne połączenie fikcji literackiej z rysem historycznym, co tworzy idealną mieszankę, od której trudno się oderwać. A wisienką na torcie jest wspaniałe pióro Pani Katarzyny, które bez problemu zabiera nas w zupełnie inny świat, który kreuje na kartach tej powieści. Gorąco polecam tę pozycję, ponieważ nie tylko okładka w niej jest wyborna, zachwyca bowiem także, a może przede wszystkim, zawartością, którą w sobie skrywa.