Ciało

Książka jest napisana w bardzo inteligentnym stylu. Wpierw ma na celu dość mocne zainteresowanie nas całym zajściem, aż dreszcz przechodzi po ciele i później stopniowo ta napiętość się zwiększa. Daje nam oczywiście małe chwile wytchnienia, kiedy wprowadza nas w sprawy biologiczne i strukturalne ciała. Dowiemy się niemal wszystkiego o skórze, celach jej przechowywania, możliwościach jej ściągania i predyspozycjach do jakich może być wykorzystywana nawet już po zdjęciu z człowieka. Nie jest to thriller niesmaczny, gdyż książka nie ma na celu sprawić, że będzie nam niedobrze, tylko poinformowanie nas choćby o pewnym psychopacie, który zwał się artystą i z gracją rozbierał jedyne odzienie człowieka nagiego.

Historia trwa, gdyż pewien chłopak znalazł kawałek tej skóry, lecz zaraz przechodzimy do śledztwa, informacji dawniejszych, które zaczynają ze sobą porównywać. Niby jest strasznie, ale to wszystko toczy się jakby obok nas. Autorka ma sporą wiedzę medyczną, którą co jakiś czas nam serwowała z ust innych bohaterów. Nigdy nie przepadałam za chemią, ale tutaj było to niezwykle ciekawe doświadczenie.

Pozycję czyta się szybko, choć jest nieco grubsza. Wszystkie swoje spostrzeżenia i sprawy śledztwa zostają nam tłumaczone na bieżąco. Bohaterzy są ciekawi i choć nie wyróżniają się zbytnio od siebie, to jednak sposób ich zachowania skłania nas by ich rozpoznać. Jest lekko przewidywalna, aczkolwiek tylko w niektórych momentach. Podobało mi się to, że ma jakby dwa światy. Ten, gdzie czytamy o kimś być może psychicznie chorym i ten, kiedy te nienormalne wyczyny przyrównuje się do historii sztuki. Taki mocniejszy kryminał mający na celu przekazanie nam pewnej wiedzy na która normalnie nikt nie zwróciłby uwagi. Dość specyficzne połączenie, jednak sugerujące, że nie ma rzeczy niemożliwych.

Dotychczas miałem przyjemność poznać obyczajową stronę twórczości Agnieszki Krawczyk. Teraz gdy sięgnąłem po „Ciało” poznałem kryminalne oblicze pisarki. I muszę przyznać, że ta sztuka autorce się udała.

Nie tylko poprzez nawiązanie do sztuki, lecz również ze względu na zawiązanie zawiłej i intrygującej intrygi. Autorka doskonale połączyła tematykę sztuki z kryminałem.

A wszystko rozpoczyna się pod koniec lata, gdy na plaży nad Dunajem odnaleziono ludzką skórę. Trzeba przyznać, że to nietypowe znalezisko wstrząsnęło plażowiczami wypoczywającymi na Gansehaufel. Wydarzenie to zainteresowało Paulinę Weber, historyczkę sztuki na wiedeńskim uniwersytecie. Kobieta od lat interesuje się tematyką okrucieństwa w sztuce.

Wydarzenie to przypomina sytuację sprzed piętnastu lat. Były mąż Pauliny, Max Haas powraca wspomnieniami do sprawy, gdy z Wisły wyłowiono skórę zdjętą z ciała młodej kobiety. Czy te obie sprawy mogą się ze sobą łączyć?

Na prośbę wiedeńskiej policji do akcji wkracza Henryk Mach, specjalista zajmujący się psychopatycznymi zbrodniami. Kolejnym elementem podgrzewającym atmosferę jest otrzymanie przez Webera maila z zdjęciem wyłowionej nogi. Fotografia ta opatrzona została cytatem z Baudelaire’a.

Agnieszka Krawczyk wprowadziła dreszczyk niepewności związanej z finałem prowadzonej sprawy. Nie ukrywam, że nie prędko wpadłem na właściwy trop. A gdy już w końcowej scenie wszystkie sznurki zawiązały całościowy obraz fabuły byłem pełen podziwu, co do pomysłowości autorki w stworzeniu tej historii.

Kryminał to nie tylko zbrodnia, to również zagadka, której rozwiązywanie dostarcza nam dodatkowych emocji. A tych w książce Agnieszki Krawczyk nie brakowało. Nie brakowało również odniesień do sztuki, co jeszcze bardziej dodaje tej powieści wartości.

Autorka wykazała się nie tylko pomysłowością w skonstruowaniu makabrycznej zbrodni, lecz również dbałością o każdy szczegół zarysowanej historii. „Ciało” to kryminał, który polecam miłośnikom gatunku. Warto po niego sięgnąć i poczuć ciarki na całym ciele.

„Ciało” to wznowione i poprawione wydanie powieści, którą w 2017 roku autorka wydała pod pseudonimem Iga Horn. Żywię nadzieję, że Pani Agnieszka jeszcze nie raz uraczy nas kolejną powieścią kryminalną.

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Filia, Filia Mroczna Strona [Adres usunięty]

Agnieszkę Krawczyk znałam do tej pory z książek obyczajowych. Dlatego byłam ogromnie ciekawa, jaka jest jej mroczna odsłona. Sięgnęłam po „Ciało” i muszę Wam powiedzieć, że to kolejna autorka, która udowadnia, że można równie dobrze odnajdywać się w roli pisarza kilku gatunków. Wraz z „Ciałem” otrzymujemy świetny kryminał, który wciąga od pierwszej strony. Makabryczne znalezisko na wiedeńskiej plaży rozpoczyna grę, do której autorka zaprasza czytelnika. Jeśli jednak myślicie, że zagadka kryminalna to jedyny atut powieści Krawczyk, to jesteście w błędzie. Autorka okrasiła bowiem fabułę odniesieniami do sztuki. To prawdziwy smaczek nie tylko dla osób, które interesują się tą tematyką, ale także dla każdego laika, który na pewno potraktuje je jako doskonałe uzupełnienie całej historii.

Na pierwszy plan wysuwa się Paulina Weber, historyczka sztuki na uniwersytecie w Wiedniu, która interesuje się tematyką okrucieństwa w sztuce. Nie tylko zgłębia ją podczas prowadzonych wykładów, ale także prowadzi blog, który cieszy się dużym zainteresowaniem. Kiedy otrzymuje mail z cytatem z Baudelaire’a i zdjęciem wyłowionej przez policję ludzkiej nogi, zarówno ona sama, jak i czytelnik, zaczynają się zastanawiać, dlaczego go otrzymała i jaki jest jej związek z tą makabryczną sprawą? Jeśli jesteśmy przy bohaterach, to w powieści znajdziemy całą plejadę ciekawych postaci. Zarówno pierwszoplanowe trio – dwóch mężczyzn i jedna kobieta, czyli policjanci Mach i Haas oraz wspomniana Weber, jak i drugoplanowi bohaterowie, zasługują na uwagę. Pozornie nic nieznaczące osoby, a jednak ich udział w całej fabule jest bardzo ważny. Zatem „Ciało” można zaliczyć do powieści dla czytelnika uważnego, bo cały czas w trakcie lektury, zostajemy niejako zmuszeni do śledzenia szczegółów, analizy poszlak i dostarczanych nam przez bohaterów informacji. I muszę przyznać, że dałam się porwać temu dochodzeniu. Agnieszka Krawczyk stopniowo buduje napięcie, aż do samego finału książki, który śledzimy z zapartym tchem. Cóż mogę powiedzieć – to było bardzo dobre!

Podsumowując:

„Ciało” to powieść kryminalna, która intryguje. Nie tylko przez wzgląd na chęć rozwiązania zagadki i odnalezienie odpowiedzi na pytanie: kto zabił, ale także przez całą jej otoczkę, jaką stworzyła Agnieszka Krawczyk. Smaczki z artystycznego świata są z całą pewnością wartością dodaną, która pozwala zgłębić temat okrucieństwa w sztuce. Autorka pokazała, jak fascynacja nią może zamienić się w obsesję i zrobiła to w niezwykle obrazowy sposób. Nie zabrakło także wątku obyczajowego, a także nawiązania do prawdziwych wydarzeń, na kanwie których autorka stworzyła fikcyjną historię. Wciągająca, ciekawa, niepokojąca – taka jest „mroczna twarz” Agnieszki Krawczyk. Przyznaję, że nie spodziewałam się, że tak bardzo przypadnie mi do gustu. Polecam miłośnikom gatunku i nie tylko.

⭐RECENZJA⭐

Paulina Weber jest miłośniczką brutalnej sztuki, dlatego zajmuje się historią sztuki w Wiedniu na uniwersytecie. Pewnego dnia na Gansegaufel, w wodzie ludzie zauważają coś dziwnego. Jak się okazuje jest to ludzka skóra. Policja wiedeńska prosi o pomoc specjalistę od psychopatów - Henryka Macha oraz o małe konsultacje Paulinę Weber. Czy ta dwójka połączy siły i dowie się, kto stoi za tymi brutalnymi zbrodniami?

❌

Pierwsze spotkanie z pisarką @[Adres usunięty]zyk uważam za dość udane. Słyszałam, że autorka słynie z książek obyczajowych z jakimiś wątkami miłosnymi. Kiedyś planuję i po tę sięgnąć, jednak tym razem w moje szpakowate szpony trafił kryminał. Muszę Wam powiedzieć, że historia była ciekawa i intrygująca. Mamy tutaj mnóstwo brutalności, okrucieństwa, zbrodni - to, co uwielbiam! 🙊🙈 Nie ma tutaj szczegółów zbrodni, jakichś mocnych opisów morderstw, ale czy zawsze muszą być? Nie! Wystarczy mi to, co tu dostałam. Pisarka w niebywały sposób potrafiła połączyć opisywanie zbrodni ze sztuką. A jak wplatała w to wszystko pewną postać, to już w ogóle sztos! 🙈🙊 Bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani, powiedziałabym, że są tacy ludzcy. Demony przeszłości, różne problemy - to takie życiowe. Lekturę czytało mi się bardzo dobrze. Jednak przez niektóre opisy, które były dla mnie zbędne, po prostu momentami miałam dość. Nie lubię opisów, które nic do powieści nie wnoszą. Tutaj niby wnosiły, ale wolałam, żeby ich nie było 😅 Oczywiście z powodu świetnej całości, zapomniałam o tym. Zakończenie 😈 no cóż... Nic nie powiem więcej 😜 Język i styl napisanej książki bardzo mi się podobał, nie czuć w ogóle, że to jest kryminał. Polecam! Polecam! Polecam! 😁

❌

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @filiamrocznastrona @wydawnictwofilia 🖤

❌

"Nigdy nie rozumiał jej fascynacji okrucieństwem i zadawaniem bólu, ale znaleziony w rzece fragment skóry to było coś w jej stylu."

Lubicie kryminały, w których autorzy/autorki serwują okrucieństwo, a jednocześnie jest się pozbawionym szczegółów?

W tej powieści właśnie tak jest. Makabryczne odkrycie, jakim jest znalezienie płatu skóry, stawia na nogi policję, historyczkę sztuki, a także bardzo dobrego w swoim fachu polaka, specjalistę od psychopatów, który przyjeżdża do Wiednia, by skonsultować tę sprawę. Paulina, wspomniana historyczka, dostaje e-maila wraz ze zdjęciem ludzkiej nogi i cytatem, co tylko dodaje oliwy do ognia po znalezieniu fragmentu skóry. Czy zawód, który wybrała Paulina sprawi, że będzie w niebezpieczeństwie? Co odkryje Mach, analityk z Krakowa?

Jakie to było dobre! Takiej książki zdecydowanie potrzebowałam. Nie to, że lubię makabryczne fragmenty, bo tak nie jest, ale autorka zaserwowała świetny kryminał, gdzie skala tego okrucieństwa jest wyważona. Wiemy, że coś takiego ma miejsce, ale nie poznajemy szczegółów. Cieszy mnie to, bo na tę chwilę nie miałam ochoty czytać, jak przestępca oskórowuje swoją ofiarę. "Ciało" napisane jest w sposób, można by rzec, inteligentny. Ogrom wiedzy, znajomość sztuki, nie tylko w malarstwie, ale też literaturze sprawia, że czyta się z przyjemnością. Czy skórowanie, okaleczanie, rozczłonkowywanie znajdziemy w sztuce? Na pewno! Nie jedna osoba się tym fascynuje, a mimo wszystko nie uchodzi za psychopatę. Paulina Weber właśnie miała takie zainteresowania, co może z początku delikatnie szokować, jednak później przyzwyczaja się do dość oryginalnego zawodu i hobby.

Bohaterowie powieści są jak najbardziej ludzcy. Codziennie mierzą się ze swoimi problemami, przeszłością, z którą się nie pogodzili, a w każdym podejrzanym człowieku mogą widzieć swoje demony.

Naprawdę chciałabym więcej zdradzić na temat fabuły, ale wolałabym, żebyście przekonali się na własnej skórze 😉

Jest to drugie wydanie "Ciała" i bardzo się cieszę, że miałam przyjemność przeczytać historię Pauliny Webber. Styl autorki przypadł mi do gustu, jest prosty, a zarazem szybko zostaje się wciągniętym w opowiadaną przez panią Agnieszkę historię. Zachęcam Was do przeczytania 🙂 Jak dla mnie naprawdę ciekawy pomysł na fabułę.