Ci, którzy zostali

Twórczość Hanny Greń od dawna stanowiła dla mnie taką bezpieczną odskocznię od tych najmocniejszych książek. Jej kryminały charakteryzowały się świetnymi intrygami, raczej nie epatowały przemocą, można było znaleźć w nich odniesienia do aktualnej sytuacji społecznej, a wątki obyczajowe skutecznie łagodziły mroczne doznania. Stworzyłam tę krótką charakterystykę w czasie przeszłym, ale i najnowsza powieść zawiera wymienione elementy. Okazała się być jednak trudniejsza w odbiorze niż się spodziewałam.

"Ci, którzy zostali" to bardzo złożona historia, za pośrednictwem której Hanna Greń pozwala nam się zmierzyć z mało popularną i wyjątkowo bolesną tematyką. Porwanie dziecka to coś, co nie mieści mi się zupełnie w głowie. To, co musi przeżywać rodzina, ale też to, co odczuwa bezbronna istota... To wyjątkowy ładunek emocjonalny nawet na kartach powieści. A jak dołożymy do tego kolejny trudny poważny problem społeczny, to po prostu trzeba sobie robić przerwy w czytaniu.

Uwielbiam sposób, w jaki autorka łączy ze sobą wątki, które na początku powieści wydają się stanowić dwie osobne historie. Istotne jest to, że czyni to w sposób dobitnie logiczny, żadne słowo nie jest przypadkowe i gdy znamy już rozwiązanie, to wydaje się ono zupełnie oczywiste. To prawdziwa sztuka tak manipulować czytelnikiem, by nie dostrzegał tych powiązań wcześniej, a Hanna Greń jest w tym arcymistrzynią.

Ta książka jest jednak bardziej sensacyjna niż wcześniejsze. Wynika to z działalności, jaką prowadzi część bohaterów, a ta z kolei wymaga specyficznych kroków ze strony policji. Ta część fabuły podobała mi się najmniej. Wolę autorkę w tym psychologiczno-obyczajowym wydaniu, preferuję czytanie o mrokach ludzkich dusz, a grupy przestępcze, ich struktury i prostacka przemoc fizyczna je charakteryzująca leżą tak daleko od moich zainteresowań jak tylko się da, dlatego też ta książka mnie nie zachwyciła.

"Ci, którzy zostali" to powieść z drugim, a może i trzecim dnem, zaskakująca zakończeniem, przede wszystkim jednak niezwykle oryginalna. Dla mnie za mało było w niej elementów charakterystycznych dla Hanny Greń, ale to też kwestia tematyki, o której wspominałam wyżej. Ta książka nie będzie więc moją ulubioną, ale to wciąż wysoki poziom.

Moje 7/10.

Nadkomisarz Oskar Superson dostaje sprawę zaginięcia trzynastoletniej dziewczynki. Sprawa jest skomplikowana i ociera się o środowisko gangsterskie. Policjant musi podjąć ryzykowną grę, stawką jest życie dziecka.

„Ci, którzy zostali” to najnowszy kryminał Hanny Greń. Doskonale poprowadzona sprawa kryminalna, w niebanalny sposób i wielowątkowa. W powieści mamy wątek policjanta pracującego pod przykrywką, przenikający do świata gangsterów narkotykowych. Bardzo podobało mi się przedstawienie tej pracy, jak wnika w obce środowisko, jak musi uważać na to co mówi, jak się zachowuje, a także zaskarbić sobie ich zaufanie, a to nie jest łatwe być poddawanym ciągłemu sprawdzaniu i nie zaliczyć wtopy. Nie często trafiam na taki wątek, więc tym bardziej mnie zaintrygował i zainteresowaniem śledziłam jego losy, czy ta mistyfikacja się uda. Ukazane jest środowisko gangsterów, jak są bezwzględni i nie ma dla nich żadnych wartości, w mgnieniu oka wydają na kogoś niewygodnego wyrok. Ale nie samym kryminałem książka stoi, bowiem mamy też wątek obyczajowy pewnej rodziny, zmanipulowanej przez głowę rodziny i ukazane konsekwencje tych działań. Jak zazdrość prowadzi do krzywdy innych. Zaginięcie, pedofilia, wypadek motocyklowy, handel narkotykami, prostytucja, wykorzystywanie seksualne - tyle tematów jest poruszanych w książce, nie sposób się nudzić. Wartka akcja i mnogość wątków nie pozwala odłożyć książki przed poznaniem finału tej historii, a ilość poszlak i tajemnic tego nie ułatwia. Napięcie wzrasta z każdą stroną czy owa mistyfikacja się uda, a im mniej czasu pozostaje na odnalezienie dziecka tym atmosfera staje się gęstsza. Do samego końca nie wiedziałam kto stoi za tym wszystkim, choć coś tam zaczęłam przeczuwać. Polecam!

Zajmujący się sprawą zaginięcia nastolatki nadkomisarz Oskar Superson odkrywa, że może się ona łączyć z działalnością okolicznego gangu. Początkowo grupa przestępcza pod przykrywką warsztatu samochodowego zajmowała się paserką. Po zmianach w szeregach ich działalność rozszerzyła się o handel narkotykami oraz pozyskiwanie dziewczyn na tzw. “cysterny”. Wszystkie drogi prowadzą do struktur “Gepardów”. Policjant postanawia pod przykrywką wniknąć do kryminalnego świata, licząc na to, że pozna losy zaginionej dziewczynki. Sytuacja komplikuje się, gdy do tego samego miejsca w poszukiwaniu pracy trafia mężczyzna będący na zwolnieniu warunkowym. Mężczyzna, którego danymi posługuje się Superson…

Niby klasyczny kryminał, a tyle się w tej historii dzieje, że nie sposób nadążyć za wydarzeniami. Autorka dotyka niewygodnych tematów, jak pedofilia czy handel kobietami. Zaprasza do świata lokalnych przestępców, wskazując przy tym, że nawet gangsterzy miewają słabości. Jednak najbardziej zaskakującym wątkiem jest ten najbardziej “ludzki”, traktujący o trudnych rodzinnych relacjach oraz konsekwencjach decyzji sprzed lat. Dopiero kilka ostatnich stron powieści odkrywa karty odnoszące się do wątku głównego.

Książka zamiast kwiatka

Porachunki gangów to temat niezwykle wdzięczny i krwawy, ale znacznie bardziej od polskiej rzeczywistości przemawiają do nas raczej mafijne struktury. Gangi, działające na znacznie mniejszą skalę, nie są tak zorganizowane ani nie przenikają w tak wielkim stopniu struktur rządowych. Dlatego wydają się mniej groźne, bo zajmują się raczej drobną przestępczością. Nie można ich jednak lekceważyć, bo rodziny ofiar tak naprawdę wiedzą, że nie jest ważne, czy śmierć ich bliskich to sprawa mafii czy gangu. I jedna i druga organizacja pozostawia po sobie śmierć i zniszczenie.

Wie o tym nadkomisarz Oskar Superson, ambitny funkcjonariusz policji, który awansując niejako przez przypadek i z pominięciem oficjalnej drogi, zrobił sobie z przełożonego wroga. Może właśnie dlatego torpeduje on każde działanie Supersona, podejmując irracjonalne decyzje, które tak naprawdę mierzą nie tyle w Oskara, co w pokrzywdzonych. Tak właśnie było w przypadku zaginięcia trzynastolatki, Felicji Radeckiej. Oskar chciał od razu przekazać sprawę bardziej doświadczonym policjantom w Bielsku-Białej, jednak przełożony się nie zgodził, a sprawa utknęła w martwym punkcie. Trzeba jednak oddać Supersonowi sprawiedliwość, zrobił bowiem wszystko, co mógł, żeby odnaleźć nastolatkę. Jego głównym podejrzanym jest dwudziestolatek, który spotkał się z dziewczyną w pizzerii. Co prawda później już sam pojechał do kolegi, Oskar jest jednak przekonany, że mężczyzna wie więcej, niż powiedział. Szczególnie, że jest on powiązany z gangiem Gepardów i bardzo chciałby wejść w ich struktury. Zajmujący się głównie naprawą samochodów uszkodzonych w podejrzanych okolicznościach gang dotąd nie zajmował się handlem żywym towarem, ale może cos się zmieniło?

Wątek zniknięcia dziewczynki jest głównym, ale nie jedynym w powieści Hanny Greń pt. „Ci, którzy zostali”. Opublikowany nakładem wydawnictwa Czwarta Strona kryminał, to wciągająca lektura, choć znacznie słabsza niż poprzednie powieści autorki. Zbyt wiele tu wątków postaci, a mimo iż wszystko zgrabnie się ze sobą ostatecznie splata, to jednak wprowadza chaos. W pewnym momencie możemy poczuć się przytłoczeni ilością postaci i zdarzeń, potrzeba zatem wiele woli by przetrwać i dać ponieść lekturze. Dlatego sięgnąć po książkę powinni wielbiciele kryminalnych opowieści oraz miłośnicy autorki, wówczas jest szansa, że pokonają oni zniecierpliwienie.

Poza zaginięciem dziewczynki mamy jeszcze zagadkową śmierć pracownicy biblioteki, która rzekomo spadła ze schodów, jednak okazuje się, że nie był to wypadek. Do tego dochodzi jeszcze dziwny wypadek motocyklistów w trakcie ustawki, w efekcie którego Przemysław Komarek, mężczyzna, który spotkał się z nastolatką w dniu jej zniknięcia, prawdopodobnie już nigdy nie sprostuje swoich zeznań. Oczywiście te wszystkie wydarzenia nie pozostają bez związku ze sobą, choć droga do prawdy jest długa i zawiła. Na dodatek sam Oskar tak naprawdę nie jest w stanie podjąć wszystkich tropów szczególnie, że przełożony rzuca mu kłody pod nogi.

Co w tym wszystkim jest prawdą, a co grą pozorów? Kto stoi za zniknięciem trzynastolatki? Jak zakończy się ta historia? Na te wszystkie pytania odpowiedzi będziemy szukać w powieści Hanny Greń zastanawiając się, czy istnieje jeszcze jakiś trop, który moglibyśmy podjąć w drodze do prawdy. Skomplikowanej fabule towarzyszą sprawnie nakreśleni bohaterowie, choć ich ilość jeszcze potęguje efekt zagubienia czytelnika. Szkoda trochę tej historii, bo mogłaby powstać dużo lepsza powieść, choć i ta najgorszą nie jest.

Hanna Greń po raz kolejny na pisała świetny kryminał, w którym porusza wiele trudnych tematów. Prostytucja, pedofilia handel narkotykami. Ale żeby było tego mało to dużo tutaj zawiści i zazdrości.

Akcja książki dzieje się w na śląsku, w Czechowicach – Dzieciach, gdzie znika Felicja. Nikt nie wie co się z nią stało. Sprawą zajmuje się podkomisarz Oskar Superson, który odkrywa, że ostatnią osobą, która widziała się z Felicją był chłopak na motorze. Kilka dnia później dochodzi do wypadku dwóch motocyklistów oraz zostają odnalezione zwłoki młodej kobiety. Dochodzenie staje się trudniejsze niż na początku wydawałoby się. Dochodzi do konfliktu interesów, na jaw wychodzą tajemnice i kłamstwa. Czy Oskarowi uda się odnaleźć Felicję? Co odkryje pan podkomisarz? Przekonacie się sami.

Uwielbiam kryminały, które nie skupiają się na jednej osobie i jednej sprawie, ale jest tutaj parę wątków, które ostatecznie wpływają na koniec historii.

Książka posiada ciekawe i skomplikowane postacie. Natomiast tępo akcji jest takie jakie lubię. Od razu coś się dzieje i nie ma tutaj zbędnych, nudnych opisów. Nie znajdziemy tutaj również brutalnych i krwawych scen, co akurat dla mnie jest dużym plusem.

Książka czyta się bardzo szybko. A wszystko to za sprawą lekkiemu stylowi pisania autorki. Nie wiedziałam nawet kiedy znalazłam się na ostatniej stronie.