Chciałbym nigdy cię nie poznać

Miałam przyjemność przeczytać wyjątkową książkę. A muszę przyznać, że to naprawdę była przyjemność z jej czytania, poświęcając na nią jeden wieczór.

🔹

Jedyną rzeczą do której muszę się przyczepić jest to, dlaczego ona tak szybko się skończyła😭

Było to moje pierwsze spotkanie z tym autorem i na pewno nie ostatnie, gdyż tą książka zrobił na mnie ogromne wrażenie❤ Czekają na mnie jeszcze 2 książki i jestem ich bardzo ciekawa.

🔹

Utwór jest poruszający, wiec przygotujcie się na duża dawkę emocji.

✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒

Piękna książka o specjalnej więzi łączącej wnuczka z babcią oraz o stracie tej najważniejszej osoby na świecie. O bólu, który towarzyszy, gdy zabraknie i zostanie odebrana osoba, która była częścią życia, dzięki której byłeś w stanie funkcjonować.

Autor opisuję w sposób prosty i przejrzysty jak ważną osobą dla bohatera była jego babcia i jakie emocje w nim wzbudzała. Dawała poczucie bezpieczeństwa, rozkładając nad nim parasol ochronny, doradzała, pocieszała, a nawet emocjonalnie szantażowała. Była osobą, która wzbudzała w nim wiele skrajnych emocji, ale zawsze była tą najważniejszą.

Strata babci w bohaterze wzbudziła wiele emocji, od rozpaczy, smutku i goryczy, po złość i żal, że już nigdy jej nie zobaczy. A najgorsze jest to, że okłamała go i nie dotrzymała mu danej obietnicy.

A jakiej? To się przekonajcie sami😊

✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒

Takiej więzi pomiędzy wnuczkiem, a jego babcią zawsze innym zazdrościłam. Mi taka relacja z babcią nigdy się nie przytrafiła, chociaż nadal żyje i ma się dobrze, to nasze stosunki są na poziomie poprawnym. Nigdy jakoś nie okazywała mi troski i takiej miłości jakie dają przeważnie babcie innym wnukom. Szkoda😢

Są takie książki, które pochłaniasz w jeden dzień, jeden wieczór, w kilka godzin. Nie mam na myśli ilości stron, chodzi mi głównie o treść, jaką znajduje się w takiej książce. "Chciałbym nigdy cię nie poznać" to właśnie taka opowieść, którą wciągasz tak szybko, że nawet nie wiesz kiedy zamykasz i odkładasz książkę na półkę.

Opowieść o miłości, miłości nietypowej jak na literaturę. Babcia i Wnuczek - komu z nas nie robi się cieplej na sercu wspominając relację z naszymi Babciami czy Dziadkami? "Chciałbym nigdy cię nie poznać" to swego rodzaju "spowiedź", opowieść o tej silnej więzi i relacji wnuczka z babcią, pisana z perspektywy wnuczka. Opowieść piękna ale i wzruszająca, łapiąca za serce. Babcia będąca całym światem, wspaniałą kobietą ale i swego rodzaju oszustką i manipulantką. Dziecięce patrzenie na świat, obietnice i strach przed śmiercią.

Historia napisana w taki sposób, że masz wrażenie, jakbyś uczestniczył w codziennych rozmowach i opisanych sytuacjach. Proste opowieści niosące za sobą mnóstwo emocji.

Jestem osobą dość wrażliwą i emocjonalną - czytając tę pozycję wspominałam swoją relację z moją Ukochaną Babcią, której już ze mną nie ma. Relacja była równie silna jak ta opisana przez Wiktora Krajewskiego. Oczywiście inna ale byłam bardzo związana z moją Babcią. Tym bardziej opowieść zawarta w niepozornej niebieskiej książeczce ruszyła moje serce.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Autora - kolejne przede mną. Co mogę powiedzieć... Wiktor Krajewski po prostu pięknie pisze. Zdania są przemyślane ale i proste zarazem, czyta się go z ogromną przyjemnością.

Jeśli miałabym się do czegoś przyczepić, to na pewno do kwestii wydania książki. Uwielbiam wszelkiego rodzaju wydania w twardej oprawie, natomiast to wydanie czytało mi się dość ciężko ze względu na ograniczone otwieranie się książki i biały papier. Osobiście nie jestem fanką wydań z białym papierem. Jednak to tylko takie moje czepialstwo, na które większość czytelników właściwie nie zwróci uwagi. Być może było tu również za dużo swego rodzaju bólu - nie mnie to oceniać, acz wielu osobom, które na co dzień czytają inny rodzaj literatury może to przeszkadzać.

Miłość uzależnia. Wie o tym doskonale Wiktor Krajewski autor poruszającej książki „Chciałbym nigdy Cię nie poznać". Na liczącej zaledwie 184 stron książce w sposób poruszający opowiada o swoich uczuciach do jednej z najważniejszych w jego życiu kobiet, do babci. Autor opisując relacje z babcią mówi o wielkiej tęsknocie do osoby, która była dla niego kimś w rodzaju przewodnika po życiu i której w pewnym momencie zabrakło. Powstałej po jej śmierci pustce nikt i nic nie było i nie jest w stanie mu zastąpić. Bo babcia dla Wiktora Krajewskiego była jego przyjacielem, powiernikiem najskrytszych sekretów, a także tajemniczą postacią, która bardzo często dawała ponieść się fantazji. Nestorka rodziny Krajewskich była silną osobowością, która wiedziała, że miłość to nie tylko czułe słówka i głaskanie po głowie, ale również nauka radzenia sobie w życiu. I choć nie była to wiedza, którą można byłoby uznać za podręcznikową, to z pewnością babcine rady płynęły prosto z serca i miały pomóc jej kochanemu wnukowi w jego dorosłym życiu. Bo wszystko co robiła babcia Wiktora dla swojego wnuka było podyktowane jej wielką miłością do niego.

Przyjacielskie relacje jakie wywiązały się między wnukiem i babcią po jej śmierci pozostawiły w sercu autora wielką pustkę, osamotnienie i żal. Wieloletnia żłoba zrodziła myśl, że lepiej byłoby dla niego, żeby tak głębokie więzi jakie się między nimi zrodziły nigdy nie miały miejsca. Słowa: „chciałbym nigdy Cię nie spotkać” są pewnego rodzaju manifestem autora, wyrażającym jego niekończący się ból po stracie bliskiej mu osoby.

„Chciałbym nigdy Cię nie poznać” jest pamiętnikiem, w którym autor zawarł wspomnienia chwil wspólnie spędzonych z babcią i w piękny sposób opisał intymne relacje jakie na przestrzeni lat powstały między nimi. Myślę, że szczególnie w dzisiejszych czasach, kiedy zmuszeni jesteśmy do izolacji i uczymy się życia sami ze sobą i dla siebie powinniśmy sięgnąć po tę książkę i przypomnieć sobie, że wokół nas są bliskie nam osoby, rodzina, przyjaciele,koledzy, znajomi czy sąsiedzi o których powinniśmy pamiętać, bo kiedyś nadejdzie taki moment, że zabraknie ich między nami, a my nie będziemy mieć w pamięci żadnych wspomnień ze wspólnie spędzonych chwil.

Wiktor Krajewski Chciałbym nigdy cię nie poznać, ludzie, którzy nas otaczali, okruchy wspomnień, przedmioty, których już nie ma i te, które pozostały, żeby przypominać o bliskich, zapamiętane z przeszłości zapachy bądź smak potraw, którymi raczyły nad babcie, opowiadane bajki i śpiewane piosenki. Każdy z nas ma mnóstwo takich wspomnień z dzieciństwa.

Taka jest również ta książka, wydawałoby się dość niepozorna, zbudowana z pięćdziesięciu dwóch jak rok, krótkich rozdziałów, zwykłych scen z codziennego życia, ale również fragmentów ważnych o nim rozmów. Radosnych powitań i cichych pożegnań, tęsknot, słów wypowiedzianych, których potem żałujemy, i tych, które chcieliśmy zawsze komuś powiedzieć, ale nigdy nie było dobrej okazji. To piękna opowieść o wspomnieniach, w których wyraża się tęsknota za czasem, który przeminął, o miłości pomiędzy dzieckiem a babcią. "- Nie umrę. Ale chcę wyjaśnić wszystkie sprawy. - A gdzieś się śpieszysz? Chyba podskórnie czuła, że zniknie niebawem."

Świat dziecka przenika się w tej opowieści ze światem dorosłych. Choć dorośli nie o wszystkim chcą rozmawiać z dzieckiem, ono chłonie ich problemy, obserwuje, zadaje mnóstwo pytań, także tych trudnych. To najczęściej babcia staje się łącznikiem w tych rozmowach. Kiedy trzeba ochroni, kiedy już jej zabraknie, pozostanie cierpienie, złość. I z tymi emocjami będzie trzeba sobie poradzić.

Dziękuję autorowi za przepiękną, przepełnioną emocjami opowieść o życiu, przemijaniu, o trudzie godzenia się z odchodzeniem bliskich. Każdy z nas ma lub miał kiedyś swoją babcię.

“Moje niebo nie doszło tam, dokąd zmierzało. Gdzieś się potknęło. Przewróciło się i pogubiło wszystkie gwiazdy, podziurawiło fartuch. Ptaki nie wyjrzały z gniazd, a kulawy kot okazał się agresywny. Przez nią. To wszystko stało się przez nią ! Nie podejrzewałem, że to stanie się tak szybko”

“Chciałbym nigdy Cię nie poznać” to historia, która opowiada o relacji pomiędzy babcią, a wnukiem. Pokazuje świat dziecka i jego wrażliwość wobec całego świata. Autor przedstawia jak na przestrzeni lat ta relacja się zmienia, jednak ciągle bohaterowie pozostają dla siebie bardzo ważni.

“Chciałbym nigdy Cię nie poznać” to historia opowiadająca o małych gestach, codziennych sprawach i czasie, który przemija i nigdy nie wróci. Autor pokazuje, że nasi bliscy nie będą z nami na zawsze, a ból po ich stracie jest tak duży, że czasami zastanawiamy się, czy lepiej by było gdybyśmy ich nie znali.

“Chciałbym nigdy Cię nie poznać” to trudna historia, jednak warta przeczytania. Uważam, że każdy z nas powinien ją poznać. Autor uświadamia, że czasu nie da się cofnąć, a strata najbliższych zawsze bardzo boli.

Filtruję sobie listę nowości i szukam tego co by mnie zainteresowało. Tak wpadła mi w oko książka Chciałbym nigdy Cię nie poznać głośno reklamowana, że aż byłam ciekawa o co w tym chodzi. Okładka nic nie sugeruje. Książka jest bardzo cienka i naprawdę byłam skonsternowana. Serio, książka która ma wstrząsnąć mną do głębi jestestwa jest tak niepozornych rozmiarów? Opis każe się spodziewać opowieści o relacji dziecka z babcią.Wydaje się, że w naszym pokoleniu nabrała mocy właśnie ta relacja, gdy nasze matki poszły do pracy oddały dzieci pod skrzydła swoich matek(albo do przedszkola), ja akurat i dzieci w mojej rodzinie to babciaTeam. Dopiero teraz dostrzegam ile ta relacja wniosła w moje życie. Babcia jako pokolenie przedwojenne miała szereg zasad: i tak pościel powinna być jasna(pod ciemną śpią Cygani) i powiem Wam, że jestem chora jak mam ciemną pościel, jak nie byłam tego świadoma to kupiłam ze dwa komplety i jestem zła, druga zasada po przyjściu do domu trzeba się przebrać w robocze ubranie, żeby wyjściowego nie powalać i też pierwsze co robię po umyciu rąk, to zmieniam ubiór. Czy znajdę wspólne przemyślenia z autorem?

Dorosły mężczyzna wraca do wspomnień z dzieciństwa, wspomina najważniejszą osobę w swoim życiu; Babci. Jego dom jest pełny, jest matka, dziadek ale to z babcią wiąże go najwięcej. Mają wspólne zabawy i cały świat bliskości. Babka obiecuje chłopcu, że nigdy nie umrze bo to napawa go największym strachem. Łamie słowo i chociaż chłopiec jest już dorosły, wbrew prośbom babki wyprowadził się z Łodzi, ale jednak pusta po babci jest niezapełniona. Mało tego wciąż są sekrety, których już nie może wyjaśnić. Niby zwykła kolej rzeczy, ale boli.

Najpierw pomyślałam: serio ktoś piszę książkę bo jest zły na Babcię bo umarła, a obiecała, że nie. Jest tak obolały wskutek tej straty, że przez myśl przechodzi mu, że wolałby jej nigdy nie poznać? A późnej pomyślałam, że nie mogę tego tak oceniać, bo ja wychowałam się na wsi, gdzie od dziecka oswajano nas ze śmiertelnością, gdybym za każde Babcine jak dożyjemy dostawała pięć złotych do końca życia byłabym rentierem. Z drugiej strony ten tytuł jest nieco przekorny, bo cała ta książka, mimo że pozornie chaotyczna jest po prostu wspaniałym wspomnieniem, pełnym humoru, ciepłej zażyłości ludzi, którzy byli dla siebie całym światem. Mnie zauroczyła, poczułam się jakby ktoś zapalił światło w pokoju mojego dzieciństwa i znowu poczułam się dzieckiem siedzącym obok Babci. Chyba właśnie do tego ma nas książka skłonić. Ja jestem oczarowana, chociaż kończy się zdecydowanie za szybko!