Bratobójca. Wojna Lotosowa. Tom 2

Pierwszy tom mnie zachwycił. Dosłownie nie byłam w stanie oderwać się od tej historii choćby na chwilkę. Dlatego też do drugiego tomu podeszłam z niebotycznie wysokimi oczekiwaniami. I wiecie co? Spełnić je może jedynie Kristoff.

Kocham jego pióro, kreację bohaterów, zwroty akcji i umiłowanie do rozlewu krwi. Choć nie pożyłabym długo w świecie przez niego stworzonym, to i tak zgłoszę się na ochotnika, jeśli w równoległej rzeczywistości będę mogła żyć w jego narracji.

⚡️Zacznę od kwestii najważniejszej, która przeważyła o mojej obsesyjnej miłości do tego tomu. Yoshi oraz Jurou. Tak, ci bohaterowie to game changer. Wprowadzenie ich postaci do tej historii rozpuściło moje serce, a następnie złamało je w najgorszy możliwy sposób. Kocham każdą kwestię, którą do siebie wypowiedzieli. Dwoje młodych, zakochanych w sobie do szaleństwa, ale z góry skazanych na porażkę chłopców wryła mi się na stałe w umysł i nie mogę przestać o nich myśleć 😩🤍🤍🤍

💫Z Yoshim wiążę się również jego siostra – Nikt, która również zmieniła drastycznie bieg akcji. Oczywiście w pozytywnym znaczeniu. Historia tej małej rodziny wzruszyła mnie i sprawiła, że delikatnie przyćmili resztę bohaterów. Ale jedynie w małym stopniu, ponieważ KAŻDA postać była wyjątkowa. Dosłownie.

🌺Kristoff w tym tomie zrobił coś, co wydawało mi się z góry skazane na porażkę - a mianowicie w każdym rozdziale przeskakiwał on do historii innych bohaterów, mieszając ich losy. Wyszło to NIESAMOWICIE, ponieważ każda historia była intrygująca, a łączące ją z innymi relacje okazywały się być szokujące. Skoki czasowe, przestrzenne, narracyjne... Czy ja jestem w niebie? GOD SAVE THE JAY KRISTOFF 🛐

Nie będę Wam tu wspominać o fabule, choć ta jest niezwykle dobra, bo to już drugi tom i zbyt łatwo o spoilery.

„Bratobójca” okazał się mroczniejszy i mocniejszy niż „Tancerze burzy”, a to sprawiło, że jeszcze bardziej przepadłam w tej historii. Autor w tej części wykonał kilka fikołków fabularnych, których kompletnie się nie spodziewałam i teraz to ja już kompletnie nie wiem czego się spodziewać w trzecim tomie. A właśnie niemożność domyślenia się jest tym, co tygryski lubią najbardziej 😊

Kristoff jest dla mnie mistrzem w tworzeniu animal companion (jest na to polskie określenie, które nie brzmi dziwnie? Bo mnie „zwierzęcy towarzysz” brzmi jakoś głupawo, nie wiem dlaczego🤷🏼). Kocham Buruu, ale tu pokochałam kolejne zwierzaki. I przez jednego nawet musiałam odłożyć książkę, bo mi się oczy pociły, kiedy o nim czytałam.

Absolutnie genialne jest rozwiązanie autora na prowadzenie dialogów z arashitorą - wystarczyło użyć wersalików, żeby nie musieć powtarzać na okrągło kto co mówi/myśli i żeby czytelnik od razu wiedział o co chodzi. Mała rzecz, a cieszy.

Gdybym miała w skrócie powiedzieć o czym jest ta książka, to powiedziałabym, że o wewnętrznej przemianie, o odwadze i o ratowaniu tego, co ważne. Jednak głównie to jest przygoda i to mi się podoba!

Jeśli się chcecie zabrać za tę serię, to kupujcie/wypożyczajcie od razu trzy tomy, bo oczekiwanie na każdy kolejny to cierpienie niemiłosierne 😉

"Pożegnanie wymaga odwagi. Spojrzenia na coś, co się straciło, i przyznania przed samym sobą, że to już nie wróci. Niektóre łzy są z żelaza".

Drogi tom wojny lotosowej ma zupełnie inny wydźwięk niż pierwszy. Mogę śmiało stwierdzić, że jest bardziej poważny. Wiele emocji się kumuluje i z kartek powieści odczuwamy wściekłość, ból i zagubienie. Tempo fabuły znacznie zwalnia, pojawiają się nowi bohaterowie, którzy na początku wydają się tylko zapychaczami, pytania się mnożą a z odpowiedziami jest różnie.

"Między, pod i poza wszystkim innym, czym mogę być, przede wszystkim jestem twój. Nigdy Cię nie opuszczę, nigdy Cię nie porzucę. Możesz na mnie polegać, tak jak podlegasz na słońcu, że wzejdzie, czy na księżycu, że zniknie o poranku. Ty bowiem jesteś moim sercem".

Relacje ulegają transformacji. To co przyjmujemy za pewnik zmienia się tak jak zmienia się człowiek pod wpływem nowych doświadczeń nie zawsze tych dobrych. Poznajemy kolejne wskazówki odnośnie Buruu co jeszcze bardziej zachęca nas do czytania, a jednocześnie sprawia, że prawda może nas zaboleć. Intrygi dworskie osiągają jeszcze wyższy poziom. Wiele rzeczy się nie wyjaśnia przez co czujemy że coś nam umyka.

"Musisz być cierpliwa jak skała i czekać na właściwy czas do wyprowadzenia ciosu. A gdy nadejdzie w końcu chwila dobycia broni, musisz być twardsza niż skała".

Końcówka książki jest najbardziej brutalna i przewrotna. Niesie za sobą również wybaczenie. Choć nie byłam przekonana do niektórych bohaterów to z czasem zyskali w moich oczach i czekam na to jaki los ich spotka w ostatnim tomie. Transformacja bohaterów jest bardzo zagmatwana i ciężko określić czy na plus czy minus bo każda ze stron ma rację a znalezienie złotego środka nie wydaje się tak łatwe jak na początku.

"Muzyka chaosu. Z oddali wydaje się piękna. Ale dla innych to pieśń strachu. Leku o życie i tych, których kocha. Łatwo jest niszczyć".

Choć ten tom nie jest moim ulubionym, a wielu bohaterów dokonało niespodziewanych decyzji to opis świata, intryg i tajemnic jest na najwyższym poziomie. Fabuła jest nieprzewidywalna i zaskakująca, a niektóre momenty skłaniają nas do refleksji nad tym czy nasza decyzja nie byłaby zupełnie inna.

Polecam~

Lotos musi kwitnąć. Skóra jest silna, a ciało słabe. Te prawdy wpajano ludziom całe lata. Teraz ich świat wywrócił się do góry nogami. Wszystko, w co wierzyli, okazało się kłamstwem. Teraz, gdy prawda wyszła na jaw, mogą zdecydować o swoim losie.

Śmierć szoguna to najgorsze wydarzenie, jakie spotkało Shimę. Imperium pogrąża się w chaosie. Klany spiskują przeciwko sobie, rebelianci planują akcję, która ma zapobiec ceremonii ślubnej ostatniej przedstawicielki dynastii Kazumitsu z Hiro, daimyo Klanu Tygrysa. To nie jedyny problem Yukiko - tancerki burzy. Musi pokonać rozpacz, wściekłość po stracie ojca. Musi stawić czoło swoim demonom i nie wie, czy może liczyć na jakąkolwiek pomoc.

Pierwsze co sprawiło, że pokochałam tą książkę to humor. Buruu i jego zdanie na temat ludzkiej miłości. Po prostu cudo, nie mogłam przestać się śmiać. Fabuła nie pędzi, autor powoli buduje napięcie, łączy ze sobą wydarzenia i postacie. Dlatego pod koniec wpadamy w wir wydarzeń, pełny zwrotów akcji. Niekiedy jest zastój, trochę to irytowało, zwłaszcza kiedy nie dotyczy głównych bohaterów. Kristoff wprowadza nowych bohaterów: Hanę i Yoshiego. Rodzeństwo obdarzone darem Przenikania. Hana wniosła do fabuły sporo, za to chłopak nic. Przyjemnie czytało się rozdziały o nim, jednak gdyby go nie było, fabuła nie ucierpiałaby.

Mam wrażenie, że całość została specjalnie zrobiona pod jedną postać - Kina. Dawnego członka Gildii. Próbuje się odnaleźć w nowym życiu. Niestety nic i nikt nie chce mu w tym pomóc. Yukiko wyrusza na północ, zostaje sam wśród rebeliantów, którzy go nienawidzą, najchętniej zabiliby go. Poniżany na każdym kroku, bity. W końcu pęka. Doprowadza do czegoś, co w następnym tomie będzie na pierwszym planie. Już nie mogę się doczekać.

Podsumowując, "Bratobójca" to bardzo dobra kontynuacja. Mimo paru wad, trzyma poziom. Nie mogę doczekać się finału, mam nadzieję, że będzie dobrym zakończeniem historii.

Sposób pisania autora to czysta poezja - po prostu zachwyca.

Oczywiście, jak można się domyślić, dynamika Yukiko i Buruu to magia - i tak naprawdę musiało być. Ponieważ Yukiko przechodzi najtrudniejszy czas w życiu i wątpię, by dała radę przetrwać bez Buruu. I bez względu na to, co jeszcze dzieje się w tej serii, niezależnie od tego, co jeszcze kształtuje, związek, Buruu i Yukiko wydaje się być fundamentalny.

Aha i przestajemy lubić Kina!

A Michi to moja bohaterka cichy zabójca, która poświęca wszystko dla osiągnięcia celu. Tak samo Hana - nowa postać w książce chwyta za serce, jej historia urzeka, upór i dobroć zjednały mnie do niech w mig.

Kiedy czytałam tę książkę, zauważyłam, jak często mówiłam: "Coooo! Jak często zaciskałam mocniej dłonie na okładce i jak często moje serce stawało na moment. Moja miłość do tej serii jest wysoce niewłaściwa, ale prawdziwa i wieczna.

atii_monster

Druga część trylogii niczym nie odbiega od pierwszego tomu. Jedynym moim zastrzeżeniem jest za mało jak dla mnie Yukiko i Buruu. Ale coś za coś. Autor w to miejsce zaserwował nam wyśmienitą ucztę nowych postaci. Nadal zachwyca pięknie wykreowanym światem, nadal mamy tu masę emocji. Historia nie wlecze się ani przez chwilę tylko wciąga konsekwentnie w swój klimat - świetny japoński klimat. To naprawdę świetna powieść. Kolejnym ciekawym i pomocnym zabiegiem dla osób, które zrobiły sobie sporą przerwę między tomami jest słowniczek postaci na samym początku książki. Rewelacyjny zabieg.

Polecam :)

Po śmierci szoguna Yoritomo-no-miyi całe imperium zaczyna pogrążać się w chaosie. Ciągle dochodzi do konfliktów między Klanami, a widmo wojny domowej wisi w powietrzu. Yukiko wraz ze swoim tygrysem gromu Buruu zostaje okrzyknięta bohaterką, która wyzwoliła Shimę spod jarzma szoguna. Teraz dziewczyna sprzymierza się z rebeliantami w celu zniszczenia plantacji lotosu, który wielu ludzi doprowadził do szaleństwa i nałogu, oraz do zmian we władzy Shimy. Yukiko jednak coraz częściej trawi nienawiść i wściekłość na ludzi, którzy doprowadzili do tych rzeczy, a dodatkowo faktu nie polepsza to, że dziewczyna ma bardzo silny dar Przenikania i słyszy gonitwę myśli każdego stworzenia w Shimie. Czy uda się jej opanować swój dar? Na jakie niebezpieczeństwa zostanie jeszcze wystawiona?

Na drugą część Wojny Lotosowej czekałam prawie trzy lata. Przez ten czas wydarzenia z Tancerzy burzy bardzo mocno utkwiły mi w pamięci i nie mogłam doczekać się tego, żeby przeczytać co dalej działo się z naszymi głównymi bohaterami. Kiedy wreszcie sięgnęłam po Bratobójcę, byłam wniebowzięta! Pamiętałam, że Tancerze burzy to niesamowita książka, jednak druga część zrobiła na mnie jeszcze większe wrażenie. Z ręką na sercu mogę przyznać, że Jay Kristoff dokonał niemożliwego - stworzył sequel, który jest lepszy od pierwszego tomu.

Świat Shimy jest naprawdę świetnie wykreowany. Mamy szogunat i Gildię Lotosu, która dzierży całą władzę w swoich rękach, społeczeństwo dzieli się na Klany Tygrysa, Feniksa, Lisa i Smoka, a dodatkowo jest tutaj problem niewolników jakimi są gaijini, którzy w naprawdę okropny sposób przysługują się do powstawania krwawego lotosu, chi, od którego wielu ludzi w Shimie jest uzależnionych, bo to właśnie ON doprowadza ich do szaleństwa. Jay Kristoff stworzył bardzo głęboki i świetnie dopracowany świat na skraju upadku - widzimy ludzi, którzy coraz bardziej zanurzają się w szaleństwie, władzę w rękach osób, które nie widzą zgubnych konsekwencji swoich działań i praktycznie kompletnie zniszczone oblicze planety - ludzie muszą chodzić w maskach filtrujących powietrze, ziemia jest praktycznie niezdatna do używania, a do tego szogunat wykorzystuje coraz więcej niewolników. Jestem pod wrażeniem tego, co stworzył tutaj autor, bo naprawdę wszystko w tej powieści jest bardzo dopracowane. Począwszy od głównych bohaterów, a skończywszy na tym, że nawet najmniejsze wydarzenia w jednej części kraju mają piorunujące znaczenie dla całego społeczeństwa.

Główni bohaterowie to po prostu coś niesamowitego! Wszyscy są naprawdę bardzo waleczni, niezależni i pewni siebie, a dodatkowo doskonale wiedzą do czego dążą w życiu. Nic nie jest w stanie przysłonić celów, które sobie założyli. Pamiętacie te bohaterki szare myszki, które nie potrafiły niczego zrobić? O nie, tutaj tego nie spotkacie. Tutaj kobiety są jeszcze silniejsze niż mężczyźni, potrafią lepiej poradzić sobie z tajnymi misjami, splatają misterną sieć intryg i dążą dosłownie po trupach do celu. Jestem pod naprawdę wielkim wrażeniem tego, co stworzył tutaj Jay Kristoff.

Najlepsze jest chyba to, że podczas skupienia się na wykreowaniu wiarygodnych bohaterów, świata z bogatą historią i głębokimi problemami, autor nie zapomniał o tak prostej rzeczy jak mitologia japońska, kultura i mentalność Japończyków. Jay Kristoff potrafił w niezwykle wiarygodny sposób oddać mitologię - jeszcze z czymś takim nigdy się nie spotkałam. To było wręcz oczywiste, że bohaterowie zwracają się do Izanagiego albo do Amaterasu, bo po prostu jest to ich nieodłączną częścią i na tym polegało całe ich życie. Mimo tego, że autor jest Australijczykiem to udało mu się oddać całą istotę Japonii w stopniu, którego nie powstydziłby się sam mieszkaniec tego państwa. Bohaterowie są niezwykle wierni swoim władcom, mają niezwykły szacunek do starszych, a do tego nic nie jest w stanie zmienić ich celów - nawet w obliczu miłości są skłonni zrobić coś, co może zaszkodzić drugiej osobie, byle tylko zrobić to, co nakazuje im honor.

Przez całą książkę byłam wniebowzięta tym, co tutaj otrzymałam. Nie mogłam wyjść z zachwytu nad sposobem pisania autora, nad jego rozbudowanym światem i świetnie wykreowanym postaciom. Na chwilę obecną jest to moja ulubiona trylogia i teraz desperacko potrzebuję ostatniej części! Po tym, co działo się tutaj jestem przekonana, że Jay Kristoff mnie nie zawiedzie i trzeci tom będzie jeszcze lepszy niż poprzednie dwa razem wzięte. To będzie coś wybuchowego!

Bratobójca to doskonała kontynuacja jednej z najlepszych trylogii, jakie miałam okazję czytać. Książka obfituje w akcję, bardzo dopracowany świat i wręcz niezniszczalnych bohaterów. Jestem zakochana po uszy w tym, co stworzył tutaj Jay Kristoff i naprawdę bardzo chciałabym już przeczytać ostatni tom, by móc powiedzieć z dumą, że trylogia Wojna Lotosowa jest moją ulubioną. Jeśli jeszcze nie czytaliście pierwszej części, czyli Tancerzy burzy to gorąco Was do tego zachęcam, bo to historia, która wciągnie Was na długie godziny, nigdy nie wyleci z głowy, a bohaterowie na zawsze zapiszą się w sercu. Gorąco polecam!

Abigail Jailette, [Adres usunięty]

Skończyłam właśnie "Bratobójce" i nie wiem co powiedzieć sama. Książkę dostałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Uroburos. A ja sama jeszcze bardziej zastanawiam się jak mogłam przez tyle lat unikać tej powieści!

Ale do rzeczy! Skończyłam "Bratobójce" drugą część trylogii Wojen Lotosowych, i jestem... w mega szoku! Kotłuje sie we mnie tyle emocji przez zaskoczenie po gniew. Tak, gniew jest tutaj bardzo na miejscu.

Całą książkę gorzej mi się czytało niż "Tancerze burzy". Miałam wrażenie, że Jay Kristoff, który napisał tę powieść troche za bardzo ją rozwlekł, przez co często traciłam zainteresowanie (czego takim przykładem nie uświadczyłam w pierwszej części, którą przeczytałam jednym tchem! ). Jednocześnie miał dobrze rozplanowaną fabułę, ale tak jak już pisałam troche za mocno rozwleczoną. Moim zdaniem o 150 stron książka mogłaby być zmniejszona - napewno dobrze by jej to zrobiło. Oprócz tego książkę czytało się bardzo przyjemnie, miała kilka naprawde fenomenalnych momentów i mindfucków dzięki którym otwierało sie oczy ze zdumienia. W tej książce też mocniej jest postawione na pokazanie innych bohaterów niż tytułowej Tancerki Burzy - Yukiko. Dobry patent, ale na dłuższą mete, zaczęło mi braknąć tego, że jest tak mało jej rozdziałów w książce. Super było z pewnością to, że nawet Buruu miał swoje małe akapiciki, gdzie to ON tę fabułę prowadził.

Teraz sie zastanawiam co jeszcze mogłabym dodać. I chyba powiem, że jestem z zakończenia jednocześnie bardzo zadowolona, ale i troche rozżalona. Jednocześnie wiem i popieram to co zrobił Autor tam, ale no jednak moja gorąca krew nie może tego przeboleć! Dlatego moje serce teraz po prostu płacze!

Ja wam polecam! Nie moge doczekać się aż dorwe "Głoszącą Kres" bo to jak to sie skończyło... To było coś!