Blizny jak skrzydła

Piękna powieść z bardzo silnym wydźwiękiem, kierowana do czytelników gotowych na emocjonalne wyzwania. Erin Stewart zaskakuje po raz drugi i pokazuje w jak łatwy sposób można przedstawić trudną tematykę.

To powieść kierowana do każdego, bez względu na wiek, bowiem wszyscy odnajdziemy w niej cząstkę siebie. Niezwykle plastyczny język, czuły i odpowiednio manewrujący pomiędzy emocjami pokazuje nam dramat rozgrywający się na pierwszym planie. I nawet jeśli na pierwszy rzut oka wydawać się będzie, że lektura ślizga się po temacie to zaledwie złudne pozory, początkowa subtelna droga ku co raz mocniej rozwijającej się presji społeczeństwa z jaką przyjdzie się mierzyć głównej bohaterce. Autorka w odpowiedni sposób podeszła do motywu, pozwoliła nam obracać go na wszystkie strony, by lepiej wszystko zrozumieć a także okrasiła całość dużą dozą wiarygodności, dzięki czemu bez problemu potrafimy wyobrazić sobie podobne wydarzenia w odbiciu prawdziwego życia.

Ava ma zaledwie szesnaście lat a już musi radzić sobie z ogromną traumą. Rok temu przeżyła pożar, ale do dziś jej skóra nosi znamiona tych wydarzeń. Powrót do liceum wiąże się z mnóstwem współczujących spojrzeń a nawet niewybrednymi komentarzami. Nowa rzeczywistość nie pozwala się zaaklimatyzować. Jednak Ava nie będzie sama. Pozna bowiem Piper, która tak jak ona będzie zmagała się z ranami i prywatnymi demonami. Raz za razem będzie wyrzucać Avę z jej strefy komfortu, by ta nauczyła się żyć na nowo. Tylko czy ta walka przyniesie trwałe osiągnięcia?

Powieść trudna i wymagająca, niosąca ze sobą ogromny nakład trudnych emocji. Debiutancka propozycja od Stewart zupełnie nie niesie ze sobą znamion pierwszej książki, bowiem już od pierwszej strony wydaje się w pełni dopracowana oraz przemyślana. W dużym stopniu skupia się na profilu psychologicznym, pozwala nam analizować sylwetki bohaterek, przypatrywać się im z każdej strony oraz próbować postawić na ich miejscu. Nie będzie to łatwe, ale również nie niemożliwe, bowiem z każdej strony otacza nas doza wiarygodnych scen. Czytamy o bólu i stracie, ciężkich emocjach i doświadczeniach do przepracowania a także próbie stanięcia na nogi w świecie, której nie potrafimy już zrozumieć. Blizny zarówno te wewnętrzne jak i zewnętrzne wpływają na decyzje bohaterek a te uczą czytelnika, że nie wygląd zewnętrzny powinien prowadzić nas przez życie.

"Blizny jak skrzydła" to przejmująca, do bólu piękna i niezwykle emocjonalna lektura, która pozwala nam z dystansem spojrzeć na pewne sprawy i niesie ze sobą wyjątkową lekcję życia. Erin Stewart otwarcie porusza tematykę blizn i tego jak mocno wpływają na nasze życie, konfrontuje świat piękna ze światem indywidualnej brzydoty. I nie mówimy tutaj wyłącznie o fizycznych sprawach. To jedna z tych książek, które powinny znaleźć się na półce każdego czytelnika jako otwierające oczy i uczące pokory.

Ava straciła wszystko, co miała. Rodziców. Najlepszą przyjaciółkę. Dom. Nawet swoją twarz. Nie potrzebuje lustra, by wiedzieć, jak wygląda – widzi swoje odbicie w oczach ludzi wokół.

Rok po pożarze, który zniszczył jej świat, ciotka i wujek Avy uznają, że powinna wrócić do liceum. Znów być „normalna”. Cokolwiek to znaczy. Ale Ava wie, że nie ma normalności dla kogoś takiego jak ona.

Jednak kiedy Ava spotyka inną poparzoną, Piper, zaczyna czuć, że może nie musi sama stawiać czoła koszmarowi. Sarkastyczna dziewczyna nie boi się wypchnąć Avy z jej strefy komfortu. Zapoznaje nową znajomą z Asadem, chłopakiem, który kocha teatr tak jak ona. Czy Ava wróci do swoich blizn, czy pozwoli innym ludziom, by pomogli jej znowu latać?

***

To już moje drugie spotkanie z twórczością Erin Stewart i jestem zdziwiona tym, jak niewiele mówi się o jej powieściach na bookstagramie. „To, czego nie mówię” mnie zachwyciło. Była jedną z najlepszych książek (może i nawet najlepszą), jaką przeczytałam w minionym roku. Nic więc dziwnego w tym, że miałam spore oczekiwania wobec powieści „Blizny jak skrzydła”.

Powieści Erin Stewart nie należą to prostych i łatwych historii. Wykreowani przez nią bohaterowie borykają się z różnymi problemami. W tym przypadku mamy do czynienia nie tylko z traumą po tragicznym wypadku i żałobą po stracie bliskich, ale przede wszystkim z samoakceptacją. Umiejętnością pokochania siebie, nawet z najgorszymi bliznami i defektami.

To, co wyróżnia autorkę, to oryginalny pomysł na fabułę. Na tle masy innych powieści młodzieżowych potrafi się wybić. Dostarczyć czytelnikowi „powiew świeżości”. Nie serwuje kolejnych utartych schematów. Wybija się swoją gamą kolorów na tle szarych, masowo wydawanych młodzieżówek.

Po raz kolejny autorka w ciekawy sposób wplata w fabułę wątek sztuki. W „To, czego nie mówię” były wiersze, a w „Blizny jak skrzydła” – teatr, musicale.

„Blizny jak skrzydła” to debiut literacki autorki. Da się to wyczuć, mając za sobą lekturę „To, czego nie mówię”, które w moim odczuciu było bardziej dopracowane. Nie zmienia to jednak faktu, że obywa tytuły są rewelacyjne i zdecydowanie zasługują na większy rozgłos.

Moja ocena: 9/10

Erin Stewart jest niezależną redaktorką, dziennikarką i felietonistką. Dorastała w lasach Virginii, zawzięcie łapiąc świetliki. Teraz, wraz z mężem i trójką dzieci, mieszka w domu w cieniu Gór Skalistych. Erin to neurotyczna ekstrawertyczka. Jako osoba, która przeżyła atak serca, i adopcyjna matka głęboko wierzy, że życie nieustannie może nas czymś zaskakiwać, a osoby, które spotykamy na naszej drodze, nie pojawiają się tam przypadkowo.

Erin uwielbia rozmawiać z młodymi ludźmi o pisaniu. Prowadzi warsztaty w szkołach, ucząc jak tworzyć historie, które pokochają czytelnicy. „Blizny jak skrzydła” to jej debiutancka powieść.

Ava straciła swoje fundamenty. Dosłownie i w przenośni. Ogień odebrał jej dom, rodziców, najlepszą przyjaciółkę, a także twarz. Jej życie się zawaliło i nie wyobraża sobie wracać do „normalności”. Mimo jej sprzeciwu, rok po pożarze, ciotka i wujek zachęcają ją do powrotu do zwyczajności, do szkoły. Nastolatka nie jest w stanie sobie tego wyobrazić, a już na pewno mowy nie ma o znalezieniu przyjaciółki. Kto chciałby zadawać się z tak zdeformowaną osobą jak ona?

Zmienia zdanie gdy na terapii poznaje Piper, inną poparzoną, z którą gotowa jest stawić czoła koszmarom. Sarkastyczna i energiczna Piper wypycha Avę z jej strefy komfortu i przekonuje, że odbudowanie nowej rzeczywistości jest możliwe.

Ava zastanawia się czy lepiej zostać w bezpiecznym, zamkniętym własnym świecie czy otworzyć się na nowe doświadczenia i nowych ludzi, mimo przeszkód jakie mogą się znaleźć na jej drodze?

Muszę przyznać, że zainteresowała mnie ta książka ze względu na rzadko spotykaną tematykę. Pierwszy raz zetknęłam się z powieścią dla młodzieży poruszającą problem osób po pożarach. Dużo opisów stanu wewnętrznego głównej bohaterki pozwala zrozumieć emocje towarzyszące takiej osobie. Jakie ma to odbicie na psychice młodej dziewczyny, która jeszcze nie jest dorosła, a jednocześnie dostatecznie dojrzała, żeby rozumieć, że jej bliscy zginęli w płomieniach, a ciało najprawdopodobniej nigdy nie wróci do stanu przed poparzeniem. Pokazała jak trudno dostosować się do nastoletniej normy, gdy aż tak bardzo widać, że się wyróżniasz.

Innym problemem poruszonym w tej lekturze, były trudności z jakimi zmagają się rodziny osób tak okaleczonych. Ile wysiłku, czasu a także pieniędzy kosztuje uzdrawianie człowieka ocalonego z ognia. Życie po takiej traumie wywołuje wiele niezrozumienia pomiędzy członkami rodziny.

Podobnie sprawa wygląda z przyjaciółmi. Okazuje się, że to osoby poparzone odwracają się od swoich rówieśników, nie chcąc widzieć ich spojrzeń pełnych litości i obawiających się przerażenia czy odrazy wywołanymi ich widokiem. W ich postrzeganiu jedyne co mogą zrobić to się odizolować od wszystkich i nie narażać się na niczyje spojrzenia.

Jeden aspekt nie przypadł mi do gustu, a mianowicie amerykański styl i stosunek ludzi. Wiele spraw w Polsce wyglądałoby inaczej niż w książce, której akcja toczy się w Stanach. Taka wyolbrzymiona mentalność, wszystko pokazane nad wyraz i wręcz niemożliwie przesadnie.

Poza tym mankamentem, lektura jako całość bardzo mi się podobała. Uważam, że na podstawie takiego problemu, uwidacznia uniwersalne niedoskonałości naszego społeczeństwa, obrazuje odrzucenie i nienawiść. Zachęcam do przeczytania tej książki osoby w każdym wieku, ale w szczególności do młodzieży, która zmaga się ze szkolną rzeczywistością i niełatwym czasem dojrzewania.

A.L.

Szkolny Klub Recenzenta

Sympatyczna powieść o poszukiwaniu siebie i roli przyjaźni w życiu człowieka. Główna bohaterka jest nastolatką z licznymi kompleksami, a to właśnie dzięki nowej przyjaciółce odzyskuje dawną pewność siebie. Książkę naprawdę dobrze się czyta, bohaterki są bardzo naturalne, można łatwo wczuć się w ich rolę. :)

Odnalezienie się w nowej szkole nigdy nie jest łatwe. A jest jeszcze trudniejsze gdy jesteś ocalałą z pożaru i przeszłaś kilkanaście operacji żeby żyć, a wiesz że wśród młodzieży liczy się także wygląd... I o tym właśnie jest ta cudowna, przejmująca historia.

Lubię młodzieżówki od Młodego Booka, bo chociaż dotyczą problemów młodzieży, to zawsze czytam z wielkim zaangażowaniem, wzruszeniem i emocjami "na wierzchu". Główna bohaterka jest taka realna, prawdziwa i mimo, że życie jej nie oszczędzało, łatwo ją dażyć sympatią. Czytanie o jej uczuciach, przeżyciach łamie serce. Dziewczyna wycierpiała wiele, a teraz musi się zmagać z brakiem akceptacji ze strony rówieśników, a przecież każdy nastolatek potrzebuje uwagi i poczucia bycia lubianym.

Przez tę powieść się płynie, jest świetnie napisana i świetnie przetłumaczona. Autorka ma talent do pisania o rzeczach trudnych w sposób swobodny i lekki. A tłumaczenie - genialne. Dawno nie czytałam zagranicznej książki, która po przetłumaczeniu byłaby tak sarkastyczna, żartobliwa i młodzieżowa, w dobrym tego słowa znaczeniu.

Ta książka to lektura, którą polecę każdemu. Bez względu na wiek. Ta powieść otwiera oczy, uczy empatii i tolerancji. Pokazuje, że każdy zasługuje na uczucie i każdy nosi blizny. Gorąco polecam.