Bez odwrotu

Od dawna uwielbiam książki tej autorki, zwłaszcza z detektyw Rizzoli w roli głównej. Tutaj niestety tej bohaterki nie ma, ale nie znaczy to, że ta książka jest gorsza. Jest trochę inna od tego, do czego się przyzwyczaiłam, ale mimo to ciekawa i interesująca. Samą książkę czyta się szybko i przyjemnie, akcja wciąga, a główni bohaterowie dają się lubić. Jest to połączenie kryminału z romansem, co sprawia, że książka idealnie nadaje się do czytania w zimowe wieczory przy kominku dla odprężenia i relaksu. 

"Czuł na plecach oddech prześladowcy i wyobrażał sobie, jak kula przecina powietrze i wbija mu się w plecy. A może już to się stało?"

Książka sympatycznie wypełnia wolną chwilę, wpasowuje się w potrzeby odbiorcy, który pragnie zabić czas zmuszony koniecznością wyczekiwania na coś. Odciąga uwagę od nieprzyjemnych myśli, oferuje lekką i zwinną fabułę, niewymagającą, ale i niepozbawioną uroku. Błyskawicznie mknie się po stronach powieści, co prawda scenariusz zdarzeń nie jest trudny do rozszyfrowania i przewidzenia, lecz ujmuje przystępnością i dynamicznością. Wiele się dzieje, akcja praktycznie nie zwalnia, zarówno w wątku sensacyjnym, jak i romantycznym. Jest napięcie, choć stonowane i bez większej głębi, ale właśnie czegoś takiego wyczekiwałam w danym momencie, delikatnego relaksu pozwalającego przetrwać ciężką próbę. Widać, że autorka doskonali warsztat pisarski, a intrygujące pomysły na fabułę charakteryzują i początek pisarskiej kariery.

Wkraczamy w świat perfidnie groźnych wirusów, nielegalnych projektów broni biologicznej, podwójnych agentów rządowych, tuszowania faktów i morderstw naukowców. Dajemy wciągnąć się w niebezpieczną grę i praktycznie niewykonalną misję. Wrogami stają się ci, którzy w teorii powinni pomagać, zaś sprzymierzeńców wcale tak łatwo nie pozyskuje się, a jeśli już, to są oni skrępowani narzuconymi normami, albo nie dysponują mega umiejętnościami. I to ukłon w stronę realności, powodujący, że uwzględniamy wariant osobistego udziału w przedstawianych scenach. Można zarzucić mało przekonujące zakończenie, zbyt łaskawe potraktowanie bohaterów, czy za słodkie wstawki obyczajowe, jednak wszystko zgrabnie do siebie pasuje. Jeśli lubicie klimaty niewymagających kryminałów i sensacji, okraszone ciepłą nicią romansu, rodzącego się między dwojgiem ludzi wystawionych na ekstremalne przeżycia, to tytuł sympatycznie pozwoli złapać niezobowiązującą chwilę odpoczynku.

[Adres usunięty]

„Bez odwrotu” to trzeci z ośmiu w kolejności powstania romansów kryminalnych Tess Gerritsen, od których autorka zaczynała swoją drogę pisarską. Książka pierwszy raz na amerykańskim rynku ukazała się w 1992 roku.

Pomysł na książkę jest ciekawy. Potrącony mężczyzna to biochemik, który chce ujawnić spisek w rządzie. Aktualnie znalazłoby się kilka filmów o podobnej tematyce, ale trzeba wziąć pod uwagę rok powstania książki. Na tamte czasy na pewno to było coś mocno intrygującego.

Niestety poza pomysłem i lekkim stylem autorki, reszta nie przypadła mi do gustu. Wcześniejsze dwie książki autorki podobały mi się dlatego, że wątek romansowy nie był mocno eksploatowany, a kryminalny był wciągający i inteligentny, wszystko było napisane z wyczuciem i smakiem. Tu niestety tego zabrakło. Bohaterowie są płascy i naiwni, zachowują się bardzo teatralnie, wszystkiego jest za dużo i dzieje się za szybko. A wątek kryminalny jest raczej mocno sensacyjny. Książkę czytało mi się ciężko, denerwowałam się przy lekturze i często ją odkładałam. Wychodzi na to, że to chyba był nieudany eksperyment, bo zaczęłam już kolejną książkę z tego cyklu i zapowiada się dobrze.

'Bez odwrotu' to już kolejna z pierwszych powieści Tess i śmiało mogę stwierdzić, że jest to raczej romans z wątkiem kryminalnym. No i już po trzech poprzednich pozycjach wiem, czego się spodziewać. W sumie całą fabułę książki mamy opisaną z tyłu. Tym razem mamy główną bohaterkę, która potrąca mężczyznę. Odwozi go do szpitala i z tego tytułu powstaje szereg dziwnych sytuacji, ponieważ okazuje się, że poszkodowany wcześniej już został ranny.

Akcja jest wartka, co raczej nie powinno nikogo dziwić, bo książka jest cieniutka i trzeba było się spieszyć, aby wszystko pomieścić 😁 'Bez odwrotu' jest przewidywalna do bólu, podobała mi się o wiele mniej, niż 'Osaczona'. To książka na jeden wieczór. Do przeczytania, odłożenia i zapomnienia.

Po bardzo dobrej lekturze, jaką była ,,Osaczona", przyszedł czas na ,,Bez odwrotu". Jak wypadła kolejna powieść Tess Gerritsen w moich oczach?

Wiedziałam już, czego mogę się spodziewać po prozie autorki, więc tym chętniej zabrałam się za lekturę ,,Bez odwrotu" Tess Gerritsen. Powieść ma niecałe 240 stron, więc bez problemu zapoznałam się z nią w jeden dzień. O czym opowiada kolejna historia? Tym razem poznajemy Catherine Weaver, która wybiera się w odwiedziny do swojej ciężarnej przyjaciółki Sarah. Po drodze wpada w poślizg i potrąca mężczyznę. Okazuje się, że to nie jedyny problem Victora Hollanda. Cudem zdołał umknąć prześladowcy, goniącemu go z pistoletem. Czego chciał?

Okazuje się, że sprawa nieoczekiwanie przybiera coraz bardziej kryminalny obrót. Giną kolejni ludzie, okazuje się, że śmierć niektórych mogła nie być przypadkowa. Czy Cathy zaufa Victorowi, czy dadzą sobie razem szansę na odkrycie intrygi i doprowadzenie do prawdy? Sprawa jest tym bardziej skomplikowana, ponieważ nie wiadomo, jakie służby są w to wszystko zaangażowane. Z czasem jednak okazuje się, że gra toczy się o niemałą stawkę. Jak daleko posuną się oprawcy?

Tess Gerritsen po raz kolejny stworzyła historię, od której nie sposób się oderwać. Wciąga już od pierwszej strony i do końca zostawia czytelnika ze znakiem zapytania odnośnie dalszych losów bohaterów. Fajne jest to, że to jednotomowe powieści, więc nie musimy czekać na kontynuację. Niedawno nakładem wydawnictwa HarperCollins ukazało się wznowienie dwóch powieści autorki, więc jeżeli szukasz lekkiej powieści na zimowy wieczór, koniecznie rozważ zaproszenie prozy Tess Gerritsen do swojego domu.

Tytuł „Bez odwrotu” przyciąga uwagę i od razu wskazuje, że tu będzie coś się działo. Chociaż na początku może się wydawać inaczej. Kolejna książka Tess Gerritsen z charakterystyczną czarną okładką rozjaśnioną kolorowym motywem (tym razem błękitnym) rozpoczyna się podobnie jak inne jej powieści, jakby od niechcenia.

Ciemność i deszcz, jazda samochodem, trzydziestokilkuletnia Cathy, trochę rozczarowana własnym życiem i brakiem własnego dziecka, i nagle pod koła auta wpadł nieznany mężczyzna, jak to się mówi, pojawiający się znikąd. Kobieta nie zdążyła zareagować, nie mówiąc już o zahamowaniu. Po wymianie kilku zdań odwiozła go do szpitala, a tam wyszło na jaw, że zanim Cathy w niego uderzyła, ktoś wcześniej zranił już owego człowieka.

Victor Holland, jak nazywał się potrącony człowiek, dość szybko opuścił szpital i pojawił się u Catherin, twierdząc, że podczas jazdy z miejsca wypadku ukrył coś ważnego w jej samochodzie.

Bohaterka nieoczekiwanie została wplątana w śmiertelną grę. Dalej akcja toczy się dość schematycznie, ale dość dynamicznie, w tzw. stylu amerykańskich filmów o dobrych i złych ludziach. Według mnie, jest dość ciekawa, lecz nie tak intrygująca jak chociażby fabuła „Osaczonej”, również Tess Gerritsen.

Zuzia, lat 17

źródło: [Adres usunięty]

Nie ten czas i miejsce

Zdarza się niekiedy tak, że dana osoba znajduje się w niewłaściwym miejscu i czasie, ściągając na siebie wielkie kłopoty. To prawdziwy chichot losu, ale takie pojawienie się w złym miejscu, może mieć długofalowe, a nawet … śmiertelne konsekwencje.

Tak właśnie stało się w przypadku Catherine Weaver, charakteryzatorki w horrorach klasy B, która jechała z San Francisco do swojej ciężarnej przyjaciółki. Długa droga oraz fatalna pogoda uśpiły nieco jej czujność, dlatego też wydawało jej się, że mężczyzna pojawił się na drodze nagle. Nie zdążyła w porę wyhamować, potrąciła zatem nieznajomego. Kiedy półprzytomnego, zakrwawionego zabrała do szpitala nie sądziła, że właśnie podpisuje na siebie i na wiele innych osób wyrok śmierci.

Na miejscu okazuje się bowiem, że Victor Holland, bo taka jest tożsamość ofiary wypadku, został nie tylko potracony przez jej samochód, ale również postrzelony. Wkrótce też w szpitalu zjawia się też mężczyzna, podający się za brata Holland, któremu zależy na odzyskaniu jego rzeczy. A konkretnie filmu do aparatu. Tego jednak nie ma wśród oddanych do depozyty drobiazgów, pozostaje zatem tylko jedno miejsce, w którym można ich szukać, czyli samochód Catherine. Niestety na włamaniu do samochodu nieznajomego przyłapuje przyjaciółka Catherine, zaś sprawca nie ma żadnych skrupułów, by pozbawić kobietę życia, nie bacząc na jej błogosławiony stan.

Zdruzgotana Catherine wraca do San Francisco, tam zaś czeka na nią niespodzianka – Victor. Okazuje się, że jest ON biochemikiem, zatrudnionym przez firmę Viratek, a obecnie poszukiwanym pod zarzutem szpiegostwa przemysłowego i niewyjaśnionej roli, jaką rzekomo odegrał zabiciu innego naukowca z Virateku. Tyle tylko, że Victor nieco inaczej przedstawia sytuację, stawiając się w roli ofiary systemu i osoby, która weszła w posiadanie kompromitujących firmę materiałów. Gdzie leży prawda i czy Catherine uda się ujść z życiem?

Przekonamy się o tym dzięki lekturze porywającej powieści autorstwa Tess Gerritsen, pt. „Bez odwrotu”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa HarperCollins książka, to lekki, ale emocjonujący kryminał, w którym królują gwałtowne zwroty akcji, a wyścig z czasem czyni lekturę jeszcze bardziej przejmującą. Po tę niewielkiej objętości książkę sięgnąć mogą wszyscy lubiący powieści tego gatunku, a także ci, którzy docenią prostą, a mimo to frapującą fabułę. Bez wątpienia jest to jedna z najlepszych powieści autorki, dlatego nie może jej zabraknąć w biblioteczkach fanów Gerritsen.

Justyna Gul

Qultura słowa

„Serce omal nie wyskoczyło mu z piersi, gałęzie chłostały twarz, ale nie przestawał biec”, czyli kolejny romans kryminalny od Gerritsen.

Bez odwrotu to kolejna książka Tess Gerritsen z czasów, kiedy to zaczynała swoją przygodę z pisaniem. Po kilku wcześniejszych książkach (mam tu na myśli Osaczoną, Telefon o północy i Czarną Loterię) wiedziałam już czego mogę się spodziewać (nie biorę tutaj pod uwagę serii z Rizzoli i Isles – to zupełnie inny poziom).

Była ciemna deszczowa noc. Ten mężczyzna pojawił się znikąd. Wpadł prosto pod koła jej samochodu. Catherine nie miała szans, by w porę zahamować. Odwiozła rannego do szpitala i tu okazało się, że mężczyznę, którego potrąciła, ktoś wcześniej postrzelił. Po opuszczeniu szpitala Victor odnajduje Catherine. Chce odzyskać dokumenty, które ukrył w jej samochodzie. Te informacje mogą pogrążyć ludzi z najwyższych szczebli władzy. Są jak tykająca bomba zegarowa. Teraz o obojgu grozi śmiertelne niebezpieczeństwo.

Po raz kolejny nie jest to stricte kryminał. Dla mnie to romans z domieszką kryminału. Książka jest krótka i przeczytałam ją jednego wieczora. Lekki język i prosta fabuła nie wymagają większego zaangażowania, więc czyta się szybko. Jak dla mnie za dużo tutaj romansu. Sama historia jest dosyć przewidywalna – już po samym opisie wiemy praktycznie wszystko.

Bez odwrotu nada się idealnie na przerwę pomiędzy innymi, bardziej wymagającymi tytułami. Kiedy to chcesz się zrelaksować przy książce, która nie wymaga myślenia. Bez odwrotu to przeciętna książka autorki, która w swoim dorobku ma o wiele lepsze powieści dlatego, jeśli dopiero zaczynacie swoją przygodę z Tess Gerritsen to nie zaczynajcie od tej książki, gdyż możecie się zniechęcić do twórczości autorki.

Bohaterowie są dosyć płytcy, tak samo, jak sam romans. Po kilku dniach wyznają sobie dozgonną miłość i w ogóle zakochani na zabój. No cóż... nie kupuję tego i śmiało mogę powiedzieć, że ten wątek to po prostu tandetny romans. Przeczytajcie jakąś inną książkę Gerritsen.

Wspaniała oferta dnia, gdybym nie miała już tej książki to na pewno bym skorzystała. Książka genialna.