Ania. Biografia Anny Przybylskiej

Książka chwytająca za serce-powoduje uśmiech na twarzy i jednocześnie ściska za gardło.Polecam w 100%.

POLECAM !!! Bardzo ciepła i wzruszająca opowieść, która na długo pozostanie w mojej pamięci

Z reguły nie sięgam po biografie. Nieszczególnie mnie interesują, wolę książki innego rodzaju. Tę kupiłam, jednak musiałam mentalnie przekonać się do sięgnięcia po nią. Było ciężko, ale sama książka jest naprawdę piękna.

'Rozpierała ją energia, wszędzie było jej pełno. I pewnie przez to ciągle wpadała w tarapaty. Ale z drugiej strony wychodziła z nich bez szkody. Wszyscy w rodzinie byliśmy przekonani, ze jest w czepku urodzona i że wykaraska się z każdego kłopotu.'

Anny Przybylskiej nikomu nie trzeba przedstawiać. Piękna aktorka, która trafiła w serca polaków rolą w serialu Złotopolscy. Któż nie zna Marylki? Brała też udział w wielu kampaniach reklamowych, występowała w wielu filmach.

Sama książka jest wspomnieniem życia Ani. Wspomina ją zarówno rodzina, jak i przyjaciele. W ich wspomnienia wplecione są fragmenty wypowiedzi aktorki w przeróżnych wywiadach. Całość czyta się przyjemnie. Ponadto umieszczonych jest mnóstwo zdjęć, zarówno takiej Ani jaką znamy publicznie jak i z czasów dzieciństwa.

'Chciała żyć, chciała mieć wszystko, i to, i to. A w tym zawodzie, który uważała za piękny, nie tak łatwo nad wszystkim zapanować.'

Książka jest warta uwagi, wartościowa. Płakałam w momencie, gdy doszłam do samego końca. Ale to chyba nic dziwnego, sama śmierć aktorki powoduje łzy w oczach. Ciężko jest mi ocenić książkę, ale zdecydowanie nie żałuję, że po nią sięgnęłam.

'Bo Ania była osobą, która skłaniała ludzi do śmiechu. To prawdziwy dar. Taka zwykła niezwykłość.'

„Pan Bóg dał jej wszystko, poza czasem”

Kiedy osiem lat temu informacja o śmierci Anny Przybylskiej została podana do publicznej wiadomości wiele osób wstrzymało oddech a w ich głowach kłębiły się miliony myśli. Że przecież taka młoda, że całe życie miała przed sobą, że taki talent, dlaczego tak ?

Oczywiście odpowiedzi na temat życia i śmierci nie zgłębimy i nie otrzymamy gotowych odpowiedzi i przepisów na radzenie sobie ze stratą po śmierci ukochanych osób, możemy jedynie wierzyć, że taka właśnie była rola do wykonania tego człowieka na ziemi.

Książka „Ania” Grzegorza Kubickiego i Macieja Drzewieckiego to wyjątkowa pozycja nie tylko dla miłośników Ani Przybylskiej, ale dla każdego, kto chciałby się czegoś więcej o niej dowiedzieć.

Biografia ta przedstawia życie Ani od dzieciństwa aż po ostatnie chwile życia. Nie brakuje w niej cytatów samej Ani z wywiadów dla różnych portali i czasopism, ale również wspomnień i opowieści bliskich jej osób. Dzięki temu możemy zbudować sobie obraz aktorki takiej, jaką chciała być postrzegana. Dla Ani najważniejsza zawsze była rodzina. W jej przypadku bardzo sprawdziła się teoria niedostępności – im bardziej skupiona była na domu i rodzinie, tym więcej propozycji zawodowych spływało. Nawet, kiedy już zmagała się z chorobą dalej mogliśmy spotkać ją choćby w telewizyjnych reklamach.

Co jeszcze otrzymamy czytając książkę „Ania”? Przede wszystkim przesłanie, że życie jest krótkie i powinniśmy doceniać każdą jego chwilę. Cieszyć się nim, robić to, co sprawia nam radość, co sprawia, że jesteśmy szczęśliwi. Bo któregoś dnia naszych bliskich może zabraknąć, a my zostaniemy na tym świecie z nieodpartym wrażeniem, że jeszcze przecież tyle wspólnych rzeczy chcieliśmy razem zrobić, ale nie zrobimy już niczego.

Z okazji ósmej rocznicy śmierci do kin wszedł film dokumentalny o życiu Ani Przybylskiej pt. „Ania”. Jestem już po seansie i muszę stwierdzić, że to jest naprawdę niesamowite przeżycie usłyszeć słowa jej bliskich, które wcześniej czytało się w książce. Absolutnie fantastyczna jest również piosenka Andrzeja Piasecznego, która zwieńczyła i zakończyła cały film. Po niej nic już nie trzeba dodawać.

„Życie jest zbyt krótkie, by budzić się z żalem. Kochaj ludzi, którzy dobrze Cię traktują i współczuj tym, którzy nie potrafią” – Anna Przybylska

Bardzo dobra pozycja,czyta się niezwykle milo, serdecznie polecam

Uwielbiam Annę Przybylską.

Na ekranie, w wywiadach, na zdjęciach czy nawet w reklamach - roztaczała wokół siebie tak pozytywną energię. Czarowała uśmiechem i hipnotyzowała spojrzeniem. Nieziemska uroda i naturalność sprawiły, że podbiła miliony serc.

Wiadomość o jej śmierci sprawiła, że poczułam pustkę i żal. Pozostało pytanie na, które nikt nie zna odpowiedzi: "Dlaczego ona?".

Książka opisuje jej karierę i życie osobiste w bardzo ciekawy sposób. Piękne zdjęcia. Okładka na, którą spojrzałam i nie mogłam oderwać oczu od jej radosnej, pełnej życia kobiety.

Czytałam ją z ogromnym wzruszeniem, a pod koniec łzy lały się strumieniami.

Utalentowana, piękna, dobra...

Wciąż nie mogę uwierzyć,że już jej nie ma.

Książko gorąco polecam. Jest pięknie wydana i napisana.

Przepiękna i ciepła opowieść o bardzo mądrej dziewczynie. Była nad wyraz dojrzałą osobą i wykorzystała każdą minutę swojego krótkiego życia. Szczere i proste opowieści bliskich jej osób oraz wypowiedzi samej Ani trafiają prosto w moje serce. Bardzo polecam. Świetna lektura i świetny warsztat autorów.

Ania Przybylska – zwykła, a zarazem niezwykła dziewczyna, która od dziecka marzyła, aby zostać aktorką.

Tak bardzo kochała życie, swoją rodzinę, której dobro przedkładała nad własne. Była w stanie nawet poświęcić karierę aktorską, na której jej tak zależało, to najbardziej chyba obrazuje, jakim była człowiekiem. Była wyjątkową kobietą uwielbianą przez swoich fanów. Nie dziwi, zatem fakt, że gdy tylko 27 września 2017 r., zaledwie trzy lata po jej przedwczesnej śmierci pojawiła się na rynku wydawniczym pierwsza biografia w opracowaniu Macieja Drzewickiego i Grzegorza Kubickiego, w ciągu tygodnia zajęła pierwsze miejsce na liście sprzedaży w salonie Empik, wyprzedzając piątą część sagi „ Millenium „. Złośliwi zarzucają, że przyczyniła się do tego wszechobecna promocja, aby zarobić jak największą kasę, ale moim zdaniem wielbicielom Ani nie trzeba było niczego na siłę wciskać. Osobiście nie bardzo lubię czytać biografie jednak z wielką przyjemnością zaczytałam się na dwa wieczory. Może z przyjemnością to niezbyt fortunne słowo, gdyż lektura tej książki była dla mnie naprawdę trudna. Wiedziałam, bowiem co spotka mnie na końcu. Pomimo tej wiedzy, że niczego już się nie zmieni, zakończenie uderzyło we mnie niczym fala tsunami. Bardzo przeżyłam śmierć Ani przedtem, teraz jeszcze raz po przeczytaniu biografii. Nie mogłam przestać płakać, tym bardziej, że Krystyna powiedziała do umierającej córki podobne słowa, jakie wypowiedziałam do naszego syna przed jego śmiercią. „ Dziecko nic się nie martw, wszystko będzie dobrze „ Pewnie jest im tam dobrze, a żyjącym pozostały wspomnienia. Piękne wspomnienia, które należy pielęgnować, bo dopóki pamiętamy oni żyją i są wśród nas.

Maciej Drzewicki, Grzegorz Kubicki stworzyli sympatyczną opowieść złożoną ze zbioru anegdot i historyjek o aktorce ułożonych chronologicznie, uzupełnionych fotografiami. Dzięki temu mogłam dowiedzieć się, że Ania Przybylska była zwyczajną, sympatyczną dziewczyną, która mimo osiągniętych sukcesów, nie zadzierała nosa i starała się za wszelką cenę chronić swoją rodzinę przed mediami i żyć swoim życiem.

Czy udało mi się, bliżej poznać Anię i zrozumieć fenomen jej kariery? Myślę, że jednak nie do końca. Ledwo nadążałam za jej życiem, trudno mi było uporządkować pewne wydarzenia, bo jest to zbiór historii opowiedzianych przez przyjaciół i rodzinę, trochę powierzchowna. Można by zarzucić autorom gloryfikowanie Ani i brak głębi oraz to, że całość przypomina raczej wspominki o ukochanej osobie niż jej biografię, ale czy wolno mi się czepiać, skoro sama straciłam dziecko i chcę pamiętać tylko to, co najlepsze. Tak naprawdę nie wiem jak ocenić tę książkę, czy jej wartość merytoryczną, gdzie brakuje głębszego spojrzenia i szerszego kontekstu, czy sentymentalną z powodu osobowości Ani, której nie dało się nie lubić. Może kiedyś powstanie film, który pozwoli zobaczyć życie i karierę Ani Przybylskiej z zupełnie innej, nowej perspektywy.

Ania: „ Człowiek zdrowy nie myśli o chorobach, nie chce zastanawiać się nad nieszczęściem, uważając, że nigdy go nie dotknie. Ale niestety, też są dla ludzi. Obcowanie z cierpiącymi, zwłaszcza dziećmi, uczy pokory wobec życia. „

Krystyna, mama Ani: „ Czy matka może przygotować się na śmierć córki? Nie, ja wciąż nie jestem na to gotowa, Żaden rodzic nie powinien chować swojego dziecka „

Święte słowa nic więcej nie można dodać.

„Są takie osoby, które po prostu wchodzą na scenę i są. Niczego nie muszą robić.”

Suczka z "Ciemnej strony Wenus",

Marylka Baka ze "Złotopolskich",

Doktor Karina z "Daleko od noszy",

Podwójna rola Mirki vel Mirka Brzeskiego w "Złotym środku",

Natasza McCormick z polskiego thrillera sensacyjnego "Sęp",

czy jedna z jej ostatnich ról – Ewa, żona Przemka Salety w telewizyjnej produkcji "Bokser".

To tylko nieliczne z wielu ról Ani Przybylskiej. Objawienia polskiej kinematografii i wybitnej aktorki młodego pokolenia, która nie dostała od losu szansy na znalezienie swojego Woody’ego Allena i zagranie roli życia. Odeszła zbyt wcześnie, bo w wieku 35 lat, pozostawiając po sobie ogromną pustkę, nie tylko w sercach najbliższych, ale również w polskim kinie, które niespodziewanie zostało obdarte z ogromnego talentu. Wiadomość o śmierci Anny Przybylskiej była niebywałym ciosem dla medialnego światka, ciosem którego każdy się spodziewał, ale nikt nie dopuszczał do głosu takiego biegu wydarzeń. Myślę, że Ani nikomu nie trzeba przedstawiać. Nie ma w tym kraju osoby, która nie znałaby jej wielkich oczu, naturalnej urody i charakterystycznego niskiego, lekko wibrującego głosu. Była jedną z tych osób, o których mówi się „ten to jest właściwym człowiekiem na właściwym miejscu”.

Biografia napisana przez dwóch dziennikarzy Gazety Wyborczej Trójmiasto, Grzegorza Kubickiego i Macieja Drzewieckiego, ukazuje życie Ani Przybylskiej od narodzin aż po tragiczny koniec. Sporo miejsca w książce zajmują zdjęcia rodzinne, kadry z filmów, ale przede wszystkim wypowiedzi i wspomnienia rodziny, przyjaciół oraz kolegów po fachu. Strona po stronie, w gąszczu ciekawych anegdot, przytaczanych rozmów i zabawnych sytuacji wyłania nam się obraz Ani, takiej jaką była na co dzień, nie w blasku fleszy. Zwykłą dziewczyną z sąsiedztwa, przeklinającą, pyskatą i głośną, ale przy tym niezwykle naturalną. Dziewczyną, która pojawiła się znikąd i z miejsca potrafiła skraść ludzkie serca, kobieta, która niczego nie udawała, a w czasach blichtru i nadętej sztuczności, była po prostu prawdziwa, nawet przed kamerą. Nie musiała grać, wystarczyło, że była i kradła show. Spontaniczna, pełna pokory i szacunku do drugiego człowieka, naturalna i wiecznie uśmiechnięta. Zawodowo bardzo pracowita, zdyscyplinowana i chętna do nauki, choć z drugiej strony była trochę dzika, nieokrzesana, pełna takiej wewnętrznej wolności, przez co stawała się na planie trochę nieobliczalna i dlatego tak bardzo niezwykła. Kobieta sukcesu, która całe życie marzyła o aktorstwie i starała się urzeczywistnić te pragnienia, a kiedy jej się to udało, nigdy nie celebrowała swojej popularności, nie lubiła korzystać ze swojej sławy i miała ogromny dystans do całego tego zamieszania wokół własnej osoby, zawzięcie walcząc przy tym z natarczywymi paparazzi o intymność i spokój. Prywatnie potworna pedantka i raptus, szalona przyjaciółka, kochająca córka i siostra, dziewczyna głęboko zakochana w swoim partnerze i oddana matka, dla której rodzina była zawsze na pierwszym miejscu. Kobieta pełna siły i pasji, która miała wszystko prócz czasu, by się tym cieszyć.

To co z pewnością czyni tę biografię wyjątkową to wypowiedzi i wspomnienia ludzi Ani najbliższych, reżysera Radosława Piwowarskiego, który odkrył jej talent jako pierwszy, mamy Krystyny Przybylskiej i siostry Agnieszki, a także kuzyna Pawła Tamberga oraz najbliższej przyjaciółki i menadżerki Ani, Gosi Rudowskiej. W książce swoje miejsce znaleźli również ci, którzy w taki, czy inny sposób wpłynęli na osobę Ani – Paweł Wawrzecki, Danuta Szaflarska, Kasia Bujakiewicz, Maria Dziewulska, Cezary Pazura, Andrzej ‘Piasek’ Piaseczny, Olaf Lubaszenko, Bogusław Linda, Alina Janowska czy chociażby Michał Żebrowski.

Ta biografia to obraz nakreślony przez ludzi, a potem skompletowany i złożony przez Drzewieckiego oraz Kubickiego, dziennikarzy, którzy mieli odwagę być szczerzy, bez nadęcia i koloryzowania pokazując prawdę o Ani Przybylskiej.

"Ania" to interesująca i autentycznie napisana opowieść, wypełniona poczuciem humoru, zwyczajowością, spontanicznością i śmiechem Ani Przybylskiej, ale też pełna smutku i pustki, bo każdy z nas zna finał tej historii. Drzewiecki i Kubicki złożyli w ręce fanów pejzaż z życia wybitnej aktorki, która uwielbiała grać, ale bardziej kochała rodzinę. To opowieść o Annie Przybylskiej jaką zapamiętają wszyscy – ciepłą, wiecznie uśmiechniętą, kochającą życie, trochę zadziorną kobietę z dużymi, pięknymi oczami i z niskim, żwirkowatym głosem. Była po prostu zwykłą niezwykłą dziewczyną z sąsiedztwa. Po prostu Anią.

„Patrz, mnie nie będzie, a życie będzie toczyć się dalej. Pewnie ludzie będą mówili: Przynajmniej już się nie męczy. A wiesz, ja bym chciała się jeszcze pomęczyć, byle tylko żyć...” ~ Ania Przybylska