Ostatnia więźniarka Auschwitz

Uwielbiam powieści dotyczące drugiej wojny światowej, dlatego postanowiłam przeczytać "Ostatnią więźniarkę Auschwitz" Niny Majewskiej-Brown. Nie byłam przygotowana na to co tam zastałam. Tutaj łzy płynęły mi ciurkiem. Nie mogłam się opanować. Bardzo przejmująca historia na faktach. Autorka dotarła do Anny Marii i dzięki jej pomocy stworzyła historyczną opowieść opartą na przeżyciach rodziców naszej bohaterki Mirosławy i Józefa, innych członków rodziny oraz byłych więźniów obozów koncentracyjnych. Książka chwyta za serce.

Do tej pory nie mogę pojąć, jak to się mogło wydarzyć. Jak Hitler mógł doprowadzić do masowych mordów? Dlaczego tyle osób szło za jego głosem?

Doskonale napisana historia, która przeniosła mnie w tamten brutalny świat. Bardzo mocno wczułam się w sytuację jej bohaterów. Razem z nimi cierpiałam.

Zapadła mi w pamięć jedna historia. Ojciec jednego z naszych bohaterów, zamiast cieszyć się z powrotu syna, prawie go zakatował na śmierć. Mówił, że nie ma już syna. Kochająca matka stanęła w obronie swojego dziecka i dzięki niej chłopak przeżył. Oczywiście zwyrodnialec pragnął śmierci również swojej żony. Jakim trzeba być chorym człowiekiem, żeby chcieć zamordować własne dziecko. To mnie mocno przeraziło. Jak zakończyła się cała ta sprawa, dowiecie się, czytając "Ostatnią więźniarkę Auschwitz".

Kim jest tytułowa "więźniarka", tego oczywiście wam nie zdradzę.

Czy myślicie, że w czasie wojny i krótko po niej ludzie zwracali się o pomoc do Boga? To poczytajcie te słowa, które zostały wyryte na ścianie bloku w jednym z obozów koncentracyjnych:

" [...] Jeśli Bóg istnieje,

będzie musiał

błagać mnie

o przebaczenie [...]"

Myślę, że wielu ludzi się od niego odwróciło. Nasz bohater Józef po wojnie stał się ateistą, ponieważ nie mógł zrozumieć, jak Bóg mógł do tego dopuścić.

Czy chcielibyście po wojnie mieszkać na terenie obozu koncentracyjnego i codziennie patrzeć na budynki, w których żyli i umierali niewinni obywatele? Ja niestety bym nie chciała. Po przeżytej wojnie nie chciałabym wrócić do miejsca, gdzie popełniono tyle zbrodni i gdzie zginęło tyle ludzi. Jednak są ludzie, którzy nie mieli wyjścia lub po prostu los tak chciał i zamieszkali, lub nadal mieszkają w byłym obozie koncentracyjnym. Dzięki Ninie Majewskiej-Brown miałam przyjemność poznać jedną z takich rodzin. Wy oczywiście też ją możecie poznać, czytając "Ostatnią więźniarkę Auschwitz".

Rodzice Anny Marii współtworzyli Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau. Po nich pałeczkę przejęła ich najmłodsza córka.

Nie da się opisać tej ogromnej tragedii, która miała miejsce podczas II wojny światowej.

Poczytacie tutaj o ogromnym ludzkim dramacie, ale również o nadziei na lepsze jutro. Dowiecie się jak Mira i Józef przeżyli pobyty w różnych obozach koncentracyjnych.

Warto czytać tego typu książki.

Poczytajcie jakie dzieciństwo miała Anna Maria.

Nina Majewska-Brown stworzyła niesamowite i niezwykłe dzieło. Ciężki i trudny temat, ale koniecznie musicie przeczytać "Ostatnią więźniarkę Auschwitz". Pamiętajcie, przygotujcie sobie chusteczki. Ta historia wyciśnie z was łzy.

Z całego serca poleca mommy_and_books.

Ocalić od zapomnienia

Wyobraź sobie, że przyjeżdżasz do kraju, który znasz jedynie z opowieści rodziców, na długo wyczekiwane wakacje. Tu spędzasz wspaniały czas z dalszą rodziną, poznajesz stolicę, jej zabytki, ludzi. Myślisz, że to wakacje życia. Lecz nad miastem wisi widmo wojny, atmosfera lęku i strachu staje się coraz gęstsza. I gdy masz już wyjechać, powrócić do ukochanego domu rodzinnego, do rodziców, najgorsze przewidywania stają się faktem, wybucha wojna. Odcięta od świata, musisz stawić czoła nowej, przerażającej rzeczywistości. Jesteś w stanie to sobie wyobrazić? Jak w ułamku sekundy zmienia się świat, który znasz, spokojne, przyjazne miejsce na ziemi zmienia się w miejsce walki o przetrwanie, piekło na ziemi? Nam pozostaje wyobraźnia, ale takiego koszmaru doświadczyła bohaterka książki Niny Majewskiej - Brown, Mimi Guzik.

Ostatnia "więźniarka" Auschwitz to poruszająca, chwytająca za serce historia młodej dziewczyny, w której życie, plany, marzenia brutalnie wdarła się II wojna światowa i związany z nią koszmar. Pióro autorki sprawia, że książka mimo tematu jaki porusza, krwawej zbrodnii jaką opisuje, czyta się dobrze. To nie jest moje pierwsze spotkanie z relacjami tych, którzy przetrwali, przeżyli piekło obozów koncentracyjnych, Pawiaka, Szucha, ale za każdym razem jestem tak samo wstrząśnięta i poruszona.

Ta książka to nie tylko próba ocalenia od zapomnienia losów rodziców Anny Marii, Mimi i Józefa, ale także pozostałych ofiar zbrodniczego planu hitlerowskich Niemiec i tych, którzy przeżyli, ale także hołd oddany im i tym, którzy po wojnie zajęli się ochroną terenów byłego nazistowskiego obozu Auschwitz -Birkenau, którzy stali się inspiratorami założenia w tym miejscu muzeum, w tym bohaterów tejże książki, jak i ich córki, Anny Marii, by pamięć o tych nieludzkich zbrodniach przeciwko ludzkości, dokonana człowiekowi przez człowieka, przetrwała, byśmy my i potomni pamiętali, bo nie można o tym zapomnieć, by to miejsce było przestrogą, do czego prowadzą chore idee, poglądy, brak szacunku i tolerancji.

Książka wzbogacona jest zdjęciami z prywatnych zbiorów rodzinnych pani Anny Marii, w zakończeniu tejże publikacji odnajdziemy także relacje Józefa, ojca Anny Marii, męża Mimi, dotyczącą byłego obozu koncentracyjnego Auschwitz, jak także rozmowę z córką Mimi i Józefa, Anna Marią, która do dziś kontynnuje misję rodziców, do dziś mieszka na terenie obozu Auschwitz i daje świadectwo o tym miejscu, przypomina historie, losy tych, których spotkało piekło obozu.

Ta książka rozbija i na zawsze pozostanie w sercu i pamięci, a historia Mimi, jej trudnych doświadczeń więziennych, obozowych, losy powojenne, historia miłości, która połączyła ją z Józefem, dzieje ich i ich córek i poświęcenie, z którym chronili i chronią od zapomnienia tych, którzy byli skazani na piekło obozów nie przepadną i nie ulegną zapomnieniu, każda lektura tej książki pozwoli ocalić ich od zapomnienia.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Bellona.

"Jeśli Bóg istnieje, będzie musiał błagać mnie o przebaczenie"- słowa wydrapane na ścianie bloku w jednym z obozów koncentracyjnych.

"Ostatnia więźniarka Auschwitz" Niny Majewskiej- Brown to poruszająca opowieść dwojga młodych ludzi, których życie w jednej chwili zniszczyła wojna. Oboje przeżyli obozy koncentracyjne, Mimi była więźniarką na Majdanku, w Ravensbrück i Buchenwaldzie, Józef przeżył gehennę w Auschwitz. Tych dwoje naznaczonych śmiercią ludzi współtworzyło Muzeum Auschwitz - Birkenau. To tutaj urodziły się ich dzieci, tutaj pracowali całe życie. Ich córka, Anna Odi do dnia dzisiejszego mieszka i pracuje na terenie obozu. Razem z Autorką stowrzyła powieść, która chwyta za serce rozrywając je na najdrobniejsze kawałki.

"Ostatnia więźniarka Auschwitz" to powieść, w której Anna opowiada losy swoich najbliższych. Jej mama, Mimi od urodzenia mieszkała we Francji. W sierpniu 1939 roku przyjeżdża do Warszawy nie zdając sobie sprawy z tego, że już nigdy do Francji nie powróci. 1 września wychucha wojna, nadchodzą dni pełne niepewności i strachu. Pewnego dnia Mimi zostaje aresztowana i trafia na Pawiak, gdzie jest przesłuchiwana, bita i torturowana. Stamtąd zostaje przetransportowana na Majdanek, następnie do Ravensbrück i Buchenwaldu. Po wyzwoleniu obozu, wykończona i odczłowieczona, wraz z więzienną przyjaciółką trafia do jej rodzinnego domu, gdzie poznaje Józefa, byłego więźniarka Auschwitz. Młodzi zakochują się w sobie i niebawem biorą ślub. Podejmują jedną z najważniejszych decyzji w swoim życiu, chcą upamiętnić ofiary zbrodni wojennych, tym samym przeprowadzają się do jednego z mieszkań w obozie Auschwitz, by wspólnie dawać świadectwo najgorszych zbrodni w dziejach ludzkości.

"Za każdym wydanym obozowym numerem kryją się dramat, ból i lęk człowieka, którego historia powinna zostać opowiedziana światu. Ku przestrodze. Ku pamięci".

Nina Majewska- Brown stowrzyła powieść, która poruszy nawet najtwardsze serca. Autorka z niezwykłą delikatnością opisuje losy ludzi, którym przyszło żyć w czasie II wojny światowej. Powieść ta to świadectwo piekła z jakim przyszło się zmierzyć jej bohaterom. Książkę czyta się z zapartym tchem i ściśniętym gardłem, wszak są to prawdziwe wydarzenia a nie fikcja literacka.

Czytając "Ostatnia więźniarkę Auschwitz" nie sposób jest nie uronić choćby jednej łzy. Opisywane przez Autorkę wydarzenia sprawiają, że inaczej patrzymy na to, co dzisiaj posiadamy. Każdy, kto przeczytał chociaż jedną powieść o obozach koncentracyjnych, wie jaką siłę i wolę walki mieli więźniowie, by przetrwać chociaż jeszcze jeden dzień.

Dzisiaj, dzięki takim ludziom jak Mimi i Józef, możemy lepiej i dogłębniej poznać historię ludzi, którzy zginęli w obozach, oraz tych, którym udało się przeżyć.

W książkce zamieszczone zostały rownież fotografie rodzinne, jak rownież różne ulotki czy wycinki z gazet z okresu II wojny światowej. Na samym końcu Autorka zamieściła niezwykle emocjonujący i poruszający wywiad z Anną. Z całego serca zachęcam Was do lektury tej historii. To książka obok, której nie można przejść obojętnie.

~"(...) coraz częściej się zastanawiam, czy Bóg w ogóle istnieje. Jeśli tak, będzie musiał błagać nas o przebaczenie.

Jednego dnia się modlę, następnego zloszczę na Tego na górze. Jak śmiał zgotować nam taki los? I nikt mi nie wmówi, że to wszystko za moje grzechygrzechy, bo nie ma wystarczająco ciężkiej przewiny którą musiałabym w taki sposób odkupić. Nie zrobiłabym niczego aż tak złego. "

@Nina Majewska Brown jestem niesamowicie Pani wdzięczna za napisanie tej książki. Mam nadzieję, że trafi ona w dłonie każdego Polaka, ale nie tylko, wszystkim niedowiarkom i tym, którzy są spragnieni wiedzy, informacji PRAWDZIWYCH. Ostatnia więźniarka jest historią prawdziwą, widzianą oczami więźniów. Powstała dzięki niezbędnym informacjom ujawnionym przez Annę Marię, która, po 75 latach od wyzwolenia obozu, mieszka na terenie Auschwitz. Opowiedziała to, co przeżyli jej rodzice- Mimi i Józef. To dzięki nim istnieje muzeum, to oni zapoczątkowali w jednej z trzech córek chęć odkrywania zbrodni wykonywanej na ludności cywilnej w niemieckich obozach.

*

Opowieść o miłości, strachu, nadziei, lęku, tęsknocie, dramatach i przeciwnościach losu.

Czytając książkę płakałam. Wylałam litry łez nad losem niewinnych ludzi, którzy musieli przeżyć tyle złego.

Płakałam nad Mimi, niesamowicie dzielną i silną kobietą która straciła wiele bliskich osób, swoją młodość, zdrowie przez głupie poglądy Hitlera.

Jestem pełna podziwu heroizmu więźniów. To, jak poradzili sobie w czasach odczłowieczania.

CZEŚĆ I HWAŁA BOHATEROM.

"Jeśli zapomnę o nich, Ty, Boże na niebie, zapomnij o mnie"

Niezwykle wzruszają mnie książkę o tematyce Holocaustu. Zwłaszcza, gdy dotyczy to mojego bliskiego Oświęcimia i obozu Auschwitz. Nina Majewska-Brown w bardzo poruszający sposób przypomina o czasach wielkich zbrodni. Historia Anny to zmierzenie się z dawnymi demonami, które prześladują ją do dzisiaj. Czas w tym przypadku nie leczy ran, a czytelnik przeżywa wszystkie wspomnienia związane z tak strasznym miejscem. Opisy mocno oddziałują na psychikę, nie jest to z pewnością pozycja dla ludzi o słabych nerwach. Czasami jednak takie książki są potrzebne - musimy zmierzyć się ze swoją historią i nie możemy pozwolić, aby się ona powtórzyła.

Dzisiaj przychodzę do Was z książką, której nie sposób dokonać oceny. Bo jak z perspektywy wygodnego fotela, ciepła w domu i filiżanki gorącej herbaty pod ręką ocenić to, co spotkało ludzi w obozie koncentracyjnym? Jak ocenić dramat każdego przebywającego tam człowieka, którego historia powinna zostać opowiedziana całemu światu?

W najnowszej książce @ninamajewskabraun Ostatnia „Więźniarka” Auschwitz, która ukazała się nakładem wydawnictwa @bellona, autorka prezentuje nam relację historyczną – kronikę rodziny opowiedzianą przez córkę więźniarki obozów na Majdanku, w Ravensbruck i Buchenwaldzie i więźnia z Auschwitz. To właśnie Anna Odi – córka Mirosławy i Józefa przesyłając autorce spisane przez siebie fragmenty z życiorysu rodziców rozpoczęła współpracę, która zakończyła się wydaniem książki.

I pewnie zaskoczeniem będzie dla niektórych fakt, że ponad 75 lat po wyzwoleniu obozu w Auschwitz w jednym z esesmańskich bloków przyszła na świat, nadal mieszka i pracuje na terenie Państwowego muzeum Auschwitz-Birkenau kobieta, która do dzisiejszego dnia jest „więźniarką” miejsca i historii. A dzięki swojej pracy ratuje od zapomnienia to, o czym nam współczesnym zapomnieć nie wolno.

Ta książka to opowieść o rodzinnych dramatach, o przewrotności losu, ale także hołd oddany tym, którzy przebywali w obozie, przetrwali i chcieli dzielić się dalej ze światem tymi wspomnieniami. Autorka dokonała niesamowitej pracy spisując historię rodziny i oddając emocje, które odczuwali ówcześni mieszkańcy Warszawy. Oprócz wspomnień znajdziemy tutaj mnóstwo zdjęć, treści obwieszczeń, ogłoszeń czy plakatów propagandowych. Na samym końcu znajdziemy też wywiad z Panią Anną, który poruszył moje serce przepełnione już bólem po lekturze książki.

Mam nadzieję, że autorka jeszcze niejednokrotnie przeleje na papier kolejne losy byłych więźniów obozów koncentracyjnych tak, by ocalić historię dla potomnych.

„Nam, szczęśliwcom, którzy nie doświadczyliśmy takiego bólu i strachu jak oni, pozostaje tylko wyobraźnia i szczere współczucie. Pielęgnowanie pamięci o Ofiarach. Zatrzymanie się w biegu i zastanowienie: kim byli, jak liczne były ich rodziny, kto za nimi tęsknił i po nich płakał?”.

Wzruszająca pozycja, wręcz obowiązkowa dla wszystkich, których interesuje tematyka II wojny światowej i obozów koncentracyjnych, ale nie tylko. Ta książka to ponadczasowe świadectwo, które mimo upływu przeszło siedemdziesięciu lat od tamtych wydarzeń, wciąż mocno porusza i zmusza do zatrzymania się, zastanowienia nad tym, jak wygląda również dzisiejszy świat. Mam szczerą nadzieję, że książki takie jak ta będą się jeszcze pojawiać i że trafią do odpowiedzialnych czytelników, którzy znajdą w nich nie tylko ciekawą historię, ale przede wszystkim wyjęte z życia opowieści o tym, co naprawdę ważne. Z całego serca polecam!

Główną bohaterką jest Mimi, młoda kobieta o polskich korzeniach, na stałe mieszkająca we Francji. W sierpniu 1939 roku dziewczyna po raz pierwszy odwiedza Warszawę, spotykając się ze swoją liczną rodziną. Jednak po kilku tygodniach wakacyjnego pobytu w mieście, 1 września Hitler atakuje Polskę, przez co powrót do rodzinnego domu staje się niemożliwy. Mimi, za namową miejscowych dziewcząt, angażuje się w działalność podziemia, niestety wiosną 1941 roku zostaje złapana przez gestapo i osadzona na Pawiaku. Tam, poniżana i bita, spędza osiemnaście miesięcy, skąd zostaje przewieziona dalej – do KL Majdanek, następnie Ravensbrück, Buchenwald, Mauthausen.

W każdym z tych miejsc cudem unika śmierci. Głodzona, poniżana, wycieńczona fizycznie i psychicznie, ma nadzieję, że to piekło w końcu się skończy.

Doczekała. Po wojnie spotkała miłość swego życia – Józefa – który przerwał Auschwitz. Pomimo traumatycznych wydarzeń i walki o życie, jaką obydwoje przeszli, w 1946 roku młodzi wrócili do Auschwitz. Ich celem była ochrona terenu dawnego obozu, by w 1947 roku, wraz z innymi współwięźniami, stworzyć Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau. Tam Mimi rodziła kolejne dzieci, w tym Annę Marię, która do dziś mieszka na terenie byłego obozu i która podzieliła się z Autorką tą poruszającą opowieścią.

Czytając tę powieść, nie sposób nie czuć na własnej skórze tego strachu i bólu, jakie towarzyszyły Mimi. Autorka w realistyczny sposób oddała emocje i zagubienie, towarzyszące początkom wojny, a później brutalność niemieckich oprawców, którzy uważali, że są nadludźmi i mogą decydować o ludzkim losie.

„Ludzie ludziom zgotowali ten los” – jakie to prawdziwe na tle powieści Ostatnia więźniarka Auschwitz. Książka pielęgnuje pamięć o tych, którzy walczyli, modlili się o lepsze jutro, by w końcu doczekać się zakończenia wojny i odnaleźć spokój w sercu. By mówić głośno o tym, co działo się za murami obozów.

Tego typu książki zawsze poruszają jakąś czułą część mnie. Bardzo jestem wdzięczna autorce książki za to, że chce ocalić od zapomnienia pamięć o ludziach niezłomnych, których los był taki straszny. Książka napisana w bardzo przystępny, płynny sposób, pochłonąłem ją w jeden dzień. Jest trudna, bo tematyka Auschwitz i obozów koncentracyjnych jest trudna. Jest też wyjątkowa i wzruszająca. Uświadomiła mnie, że życie jest ulotne, a dobre rzeczy kiedyś w końcu się skończą. Na te złe nie można się przygotować. Gorąco zachęcam do sprawdzenia osobiście historii, która jest oparta na faktach. Dla mnie to nie był czas zmarnowany.

„Ostatnia „Więźniarka” Auschwitz” to czwarta książka Niny Majewskiej-Brown, w której autorka daje świadectwo okrucieństwa, do którego dochodziło za drutami obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Każda z tych historii jest wyrazem bólu, lecz Pani Nina, jak sama przyznaje, opisuje je z niezwykłą delikatnością, gdyż ma świadomość, że zwierzenia jej rozmówców są bolesne niczym niezabliźnione rany.

W najnowszej książce autorka ukazuje historię niewiarygodną, lecz prawdziwą. Ta książka to nieco inne spojrzenie na tragedię dotyczącą obozu koncentracyjnego. Poznajemy historię Pani Anny ostatniej „więźniarki” Auschwitz. Jednak kluczową historią książki jest ukazanie losów polki wychowanej we Francji, Mimi Guzik, matki Pani Anny.

W wieku dziewiętnastu lat, w sierpniu 1939 roku przyjeżdża do Warszawy. Wojenna rzeczywistość zmienia jej życie w dramat. Kobieta trafia do obozu na Majdanku, w Ravensbruck i Buchenwaldzie. Jednak los wojennych zawirowań łączy kobietę z Panem Józefem, więźniem Auschwitz, ostatecznie zsyłając ich do Birkenau. Po wojnie „zamieszkali” w obozie i współtworzyli Muzeum Auschwitz-Birkenau.

To właśnie tutaj urodziły się ich dzieci, a do dziś mieszka ich córka Anna, która dzieli się z nami historią niewyobrażalną, dając świadectwo okrucieństwa jakiego doświadczyli jej rodzice. Dzięki temu Jej „najbliżsi nie zostaną zapomniani”. A dzięki tej książce „znów ożyją w pamięci”. Pani Anna kontynuuje to, co rozpoczęli jej rodzice. Stara się ocalić historię dla potomnych, gdyż jak sama przyznaje jest to winna Ofiarom.

Nina Majewska-Brown z dbałością o każdy szczegół ukazuje nam historię, o której należy pamiętać. W książce zapisana jest nie tylko historia, lecz zawiera ona liczną dokumentację fotograficzną oraz przypisy jeszcze bardziej podkreślającą ukazującą prawdę.

„Ostatnia „więźniarka” Auschwitz” to książka poruszająca najczulsze struny naszych emocji. Nie jest wymysłem wyobraźni autorki, lecz prawdziwym odzwierciedleniem ludzkich losów, których tragedia nie mieści się w naszej wyobraźni. A jednak niestety miała miejsce naprawdę.

Autorka w sposób szczery i autentyczny ilustruje losy rodziny, dla której historia z Auschwitz nie zakończyła się w 1945 roku, lecz odciska swoje piętno we współczesnym życiu. I myślę, że we współczesnym świecie nie możemy zapomnieć tragedii do jakich dochodziło za obozowymi drutami, a najnowsza książka Niny Majewskiej-Brown niech będzie ocaleniem od zapomnienia.

Za egzemplarz książki oraz wzruszający list serdecznie dziękuję Pani Ninie Majewskiej-Brown oraz Wydawnictwu Bellona [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Książki o Auschwitz zawsze poruszają jakąś czułą strunę w moim sercu. Kilka, jak nie kilkanaście takich książek mam już na koncie i każda zostawiła we mnie jakiś ślad. Myślałem, że ta książka będzie podobna do wielu innych, jakie można znaleźć na rynku, ale tak nie jest. To coś zupełnie innego, co i tak porusza. Człowiek nie zdawał sobie bowiem sprawy z tego, że są takie osoby, które nie wyzwoliły się jeszcze spod Auschwitz. Co więcej, już nie zrobią tego do końca życia. Dlaczego? Tego dowiedzieć się właśnie można z tej książki. Historia oparta jest na prawdziwych faktach, więc tym bardziej trzeba ją przeczytać.