451 stopni Fahrenheita

Z treścią książki miałam okazję zapoznać się za sprawą jednej z najnowszych superprodukcji Audioteki. I muszę przyznać, że jest to jeden z najlepszych audiobooków jakie miałam okazję przesłuchać. Ciężka, dość mroczna muzyka dodaje powieści niesamowitego klimatu, tak samo jak liczne odgłosy odzwierciedlające bieżące wydarzenia – w szczególności mówię tutaj o odgłosach płonącego ognia, które w momencie, gdy słucha się o paleniu książek przyprawią chyba każdego czytelnika o dreszcze. Bardzo spodobało mi się również zwrócenie uwagi na takie detale jak ten, gdy pojawiają się fragmenty w których Montag słucha innego z bohaterów powieści przez umieszczoną w uchu jakby pluskwę – głos było słychać tylko w jednej ze słuchawek. Niby niewielka rzecz, a sprawia, że wszystko staje się bardziej realne, a sama książka jeszcze silniej oddziałuje na czytelnika.

,,451 stopni Fahrenheita” wywarło na mnie ogromne wrażenie i choć była to krótka przygoda, w świecie w którym z pewnością żyć bym nie chciała, to na pewno zostanie ona na długo w mojej pamięci i nie raz jeszcze do niej wrócę. To równie fantastyczna, co przerażająca wizja świata, w którym ludzkość w zamian za pozorne bezpieczeństwo i ułudę szczęścia zaprzedała swoją wolną wolę zmieniając się w coś chyba najbardziej przypomina bezmózgie, podporządkowane mediom i systemowi zombie. Jakby już sam świat pozbawiony książek nie był dość makabryczną wizją.

[Adres usunięty]

KSIĄŻKA W OBRONIE KSIĄŻEK

Ray Bradbury to zdecydowanie jedno z największych i najbardziej rozpoznawalnych nazwisk autorów fantastyki. Choć tworzył w okresie, kiedy literatura tego typu przeżywała swój rozkwit, a rynek zalewały najróżniejsze dzieła mistrzów gatunku, zdołał wybić się i zostać zapamiętanym. Stworzył wiele pamiętnych dzieł, a do najlepszych z nich zdecydowanie należy „451 stopni Fahrenheita” – antyutopijna przypowieść stająca w obronie samych książek.

Fabuła całości jest w zasadzie prosta. Ameryka przyszłości to miejsce pozornie przyjazne dla swoich obywateli, bo zapewniające im bezpieczeństwo. W rzeczywistości jednak to mocarstwo, które toczy bezsensowne wojny, a swoich obywateli ogłupia za pomocą telewizji. Nic więc dziwnego, że w takim społeczeństwie książki są zagrożeniem, którym zajmują się „strażacy”, paląc je. Jednym z nich jest Guy Montag, który, jak na swój zawód przystało, daleki jest od bycia miłośnikiem literatury. Kiedy jednak poznają ją, nastoletnią Klarysę McClellan, zbierającą książki buntowniczkę, w jego umysł wsączają się wątpliwości. To ona zadaje mu pytanie, które staje się iskrą zapalną i zaczyna zmieniać „strażaka”. Tylko co z takiej zmiany może wyniknąć?

„451 stopni” to chyba najbardziej znana z powieści Bradbury’ego. Po raz pierwszy wydana w 1953 roku, cztery lata później doczekała się pierwszej adaptacji tv (choć stworzonej bez zgody autora), potem filmu kinowego (1966), wersji teatralnej, radiowej, komiksowej a nawet gry komputerowej. Jedni jego dziełem się zachwycali, przerażeni wizją jak żywcem wziętą z czasów drugiej wojny światowej, choć inspirowanej polityką McCarthy’ego, inni, jak Stanisław Lem, wytykali jej infantylność. Obie strony mają trochę racji, bo jest sporo naiwności w antyutopii Bradbury’ego, jednak całość wciąga, składnia do myślenia i potrafi zaniepokoić.

Dzieło, którego tytuł oznacza temperaturę, w której papier zaczyna się palić, nawet teraz jest fascynującą lekturą. Nieco ciężką, jeśli chodzi o wykonanie, za to satysfakcjonującą. Bradbury nie rozwleka się tu, nie buduje powoli napięcia i klimatu – karty szybko wykłada na stół i rzuca nas w wir wydarzeń rozgrywających się w świecie, gdzie wartości rodzinne zostały wywrócone, tak samo jak sama kultura. Autor przestrzega nas przed ogłupiającym wpływem telewizji i broni książek, które są dla niego (i każdego czytelnika) czymś więcej niż tylko zapisanym opowieściami papierem. Robi to w sposób może i infantylny, ale pełen uroku. I trudno nie przyznać mu racji.

„451 stopni” to dobra fantastyka. Mogłaby co prawda bardziej subtelnie skłaniać do myślenia, ale patrząc na współczesną, tonącą w bylejakości literaturę science fiction, dzieło Bardbury’ego jest naprawdę udane. Dobrze napisane, ciekawe, oferujące konkretne przesłanie i zwracające nam uwagę na wiele różnych tematów, warte jest polecenia każdemu, kto ceni dobrą literaturę niezależnie od gatunku. Dobrze więc, że wśród nowości pojawiło się właśnie kolejne wydanie tej powieści.

Ten tytuł znają niemal wszyscy. „451 stopni Fahrenheita” Raya Bradbury. To prawie 233 stopnie Celsjusza. W tej temperaturze zaczyna tlić się papier i jest to tytuł książki bardzo znanej i bardzo cenionej, prawdopodobnie tak samo jak „Rok 1984” Orwella. To fantastyka, dystopia, ale pokazuje świat, który łatwo sobie wyobrazić i równie łatwo może taki powstać. Niedługo. Totalitarne państwo kontrolujące w znaczny sposób swoich obywateli. Brak książek, prasy, wszędzie tylko ekrany sączące oficjalne prawdy. Czystość, spokój i wszechobecna bezmyślność. Do tego dochodzi samotność ludzi. Oni nie rozmawiają ze sobą oni do siebie mówią. Strażacy, a wśród nich, Guy Montag, palą książki. Czytamy o strażaku, który zajrzał do nich i coś się w nim obudziło…. Jakaś myśl powstała w jego głowie… Znamy książkę, widzieliśmy film. Te nośniki pozwoliły poznać świat powieści, jej bohaterów i poznać konsekwencje życia w takim świecie. Teraz dostaliśmy do rąk pięknie wydaną powieść graficzną. Tim Hamilton streścił tekst Bradburyego i wykonał świetne rysunki w kolorze ognia, co dało świetny efekt. Bardzo podoba mi się ta książka, ale jest ona trudna. Jeśli nie zna się tej historii to poznaje się ją w bardzo skróconym tekście. Który jest tekstem bardzo skondensowanym, co może być trudne w odbiorze. Informacje trzeba sobie rozpakować. Wiele rzeczy wyobrazić i dopowiedzieć. Uważam, że historia opisana w książce jest pełniejsza i …. ciekawsza. Książki graficzne powstają i jest ich coraz więcej. Stanowią alternatywę dla czytelnika, który być może nie ma czasu, nie chce, nie lubi poświęcać czasu na czytanie a ta forma pozwala poznać mu myśl przewodnią książki i zachęcić, być może, do poznania oryginalnego tekstu? Dla mnie ten sposób opowiadania jest ciekawostką. Podziwiam talent plastyczny autora rysunków i jego umiejętność streszczania tekstu. Polecam, bo książka jest pięknie wydana i przyjemnie przeczytać dobrą historię podpartą świetnymi rysunkami. Znam kogoś komu podaruję swój egzemplarz. Czyta komiksy Marvela to może 451 stopni w formie graficznej spodoba mu się? Oby to był początek jego przygody z książką. Niech się stanie. Nadzieja umiera ostatnia.😊Tak jak zakończenie opowieści Raya Bradburyego daje nadzieję naszemu światu tak książki graficzne mogą być świetnym początkiem czytelnictwa albo jego forma ostateczną. Zobaczymy.

Jestem wielką fanką przekładania klasyki literatury na formę komiksu. Uważam, że dzięki temu dana powieść trafi do szerszego grona odbiorców, w tym do młodego pokolenia. A ci, którzy poznali historię w oryginalne będą mogli spojrzeć na nią w innym świetle.

Powyższa opowieść to ukłon w stronę mnogości motywów, życiowych doświadczeń oraz lekcji, które każdy czytelnik zrozumie na własny sposób. Pisana z pasją, nietuzinkowa, jedyna w swoim rodzaju bardzo blisko stoi tuż obok oryginalnej, fabularnej wersji. Szybko łapie kontakt z wyobraźnią czytelnika podsuwając różnorodne obrazy przedstawione za sprawą pięknej grafiki, która nie koliduje z dziełem Bradbury'ego a doskonale je uzupełnia. Odpowiednia tonacja kolorów, wydźwięku czy samej treści ukazuje głębię płynącą z fabuły.

Pierwsze strony uderzają w nas ze zdwojoną siłą za sprawą intensywnego klimatu będącego na równi z bohaterami. W powietrzu wisi strach przed niepewnym jutrem, a Guy Montag dopasowując się do wytycznych systemu wznieca nowe pożary, by wyeliminować zagrożenie. Nikt bowiem nie ma prawa w tym świecie sięgać po książki. To one wyzwalają indywidualizm oraz chęć wytyczania nowych granic. A na to nie można pozwolić.

Pojawia się wyjątek wyłamujący się z reguły i tak rozpoczyna się niełatwa droga głównego bohatera. Wyrzucony poza życie, które zna zaczyna obawiać się nadchodzących zmian. I właśnie to będzie motywem przewodnim dla całej opowieści - zamiana zachodząca w mężczyźnie, jego zrozumienie sytemu jako machiny zła, jego przeanalizowanie wartości. Na przestrzeni fabuły mierzymy się jednocześnie ze skrajnymi emocjami, które będą nieodzownym elementem monologów czy wewnętrznych rozterek.

"451 stopni Fahrenheita" to książka pełna intensywnych barw, uczuć oraz bohaterów obok których nie można przejść obojętnie. Będziemy analizować, rozkładać na czynniki pierwsze a jednak w naszej głowie wciąż będzie więcej pytań niż odpowiedzi. Oto komiks będący idealnym połączeniem przeszłości z teraźniejszością, w którym uchwycono wszystko co niezbędne z prozy Bradbury'ego jednocześnie dopełniając całości nutą świeżości. Bardzo dobra publikacja, zarówno pod względem treści jak i szaty graficznej.

Komiks "451 stopni Fahrenheita" to znakomita adaptacja klasycznej powieści science fiction, w której przyglądamy się historii strażaka Guya Montaga. W opisanych tu realiach nie gaszą oni pożarów, a je wzniecają, zwłaszcza po to, by spalić książki, uznawane za głupotę i zagrożenie.

Wizja Bradbury'ego jest duszna, mroczna i tajemnicza, główny bohater przeżywa swego rodzaju przebudzenie, odkrywa prawdę, odkrywa życie na nowo, wyrywa się z marazmu, w jaki wpędzają ludzi media i system, staje twarzą w twarz z jego brutalnoscią i obłudą.

Nie jest to historia prosta, wymaga skupienia i myślenia, a forma jej podania nie jest szczególnie przystępna, ale na szczęście w wersji komiksowej została świetnie przedstawiona. Dostarczyła mi wielu emocji i refleksji, mimo że nie tak dawno czytałam pierwowzór.

Jestem bardzo zaskoczona jak genialnie wyszedł ten komiks. Kreska i kolory są tak niezwykle klimatyczne, że dostarcza mnóstwo wrażeń. Moim zdaniem jest bardziej przystępny w odbiorze niż powieść, a że ta sama w sobie jest krótka i dość enigmatyczna, to w tej uproszczonej formie wcale nie tracimy dużo z jej przekazu. Ten główny został zachowany i dobrze przedstawiony.

Gorąco polecam Wam ten komiks, szczególnie jeśli szukacie czegoś z głębią i mniej oczywistego, a w świetnym, ponurym klimacie. Jest to historia niezwykle warta poznania, a w tym przypadku jest to również uczta dla oczu w stylu retro 😁

451 stopni Fahrenheita w komiksowej adaptacji to bardzo udane dzieło, które może nie zastąpi książki Bradbury'ego, lecz jest jej dobrym uzupełnieniem. Dlaczego? Przede wszystkim w komiksach nie sposób oddać długich przemyśleń i rozważań, jakie mają miejsce w książce, przez co pewne rzeczy trzeba sobie samemu dopowiedzieć i domyślić się. Tim Hamilton stanął jednak na wysokości zadania i znakomicie oddał ducha i treść powieści Bradbury'ego, nie zarzucając czytelnika ścianami tekstu i nie powodując tym samym spadku tempa akcji. 451 stopni Fahrehheita nie jest powieścią łatwą, a przeniesienie jej na łamy komiksu musiało być szczególnie trudne, ale w tym przypadku ta sztuka wyszła bardzo dobrze. Oczywiście nie sposób jednak oddać 1:1 powieści i stąd w komiksie przedstawione zostały najważniejsze wątki i rozważania. Dlatego w mojej ocenie warto wcześniej zapoznać się z książkowym pierwowzorem, a dopiero później usiąść do lektury tego komiksu, ponieważ nie wszystkie drobne niuanse i nawiązania do powieści możemy odnaleźć i zrozumieć.

Warstwa graficzna została tutaj dokładnie przemyślana i nie ma mowy o żadnym przypadku. Dominuje ciemna kolorystyka, często z dużymi plamami kolorów, kreska jest z reguły wyrazista, ale twarze często wyglądają bardziej jak szkice lub są skryte w cieniu. Idealnie współgra to z akurat prezentowanymi wydarzeniami, podkreślając słowa i znaczenie tego, co mówią i myślą poszczególne postacie.

Komiksowa adaptacja 451 stopni Fahrenheita w wykonaniu Tima Hamiltona to rzecz warta poznania, ponieważ bardzo dobrze oddaje ducha powieści Bradbury'ego. Polecam!

Mnogość gatunków i Autorów sprawia, że w świecie książkowym każdy znajdzie coś dla siebie. Niektóre poruszą, niektóre skłonią do refleksji, niektóre jedynie uprzyjemnią wieczór, ale każda z nich sprawi, że choć na chwilę zagłębimy się w innej rzeczywistości. A gdyby były zakazane? Na jaki los skazane by wtedy zostało społeczeństwo?

Guy Montag jest strażakiem. Brzmi banalnie, prawda? Jednak on nie gasi pożarów, a jedynie je wznieca. Przez lata podporządkowany władzy i bezrefleksyjny mężczyzna nie kwestionuje swojego zawodu. Jedno, pozornie błahe pytanie o szczęście, zmienia dla niego wiele. Zaczyna dostrzegać bezsens działań przywódców i opresyjność systemu. Ale czy jeden człowiek może cokolwiek zdziałać?

„451 stopni Fahrenheita” to autoryzowana adaptacji książki Bradbury`ego, która nigdy nie straciła na aktualności i przekazie jaki niesie. Choć z wiadomych względów w formie komiksu zostaje okrojona w przekazie słownym, to jednak niezwykły talent Hamiltona sprawia, że za pomocą swojej kreski udaje mu się przekazać ogrom emocji i głębię tej pozycji. Rysunki są wyraziste, jeśli chodzi o kolorystykę, idealnie, oddając klimat prezentowanego nam świata. Postaci za to jakby nieco niedokończone, co daje mocny efekt podczas czytania i symbolicznie podkreśla treść komiksu. Warstwa graficzna świetnie rezonuje z wybranymi tekstami, wywierając na czytelniku pożądane emocje, dodając napięcia i dramatyzmu. I choć oczywistym jest, że komiks nie jest w stanie w pełni oddać wszystkich elementów pełnowymiarowej książki, to zdecydowanie ta pozycja spełnia swoje zadanie, jeśli chodzi o ukazanie klimatu historii, zwrócenie uwagi na jej najważniejsze wątki dotyczące systemu totalitarnego, zniewolenia ludzi, czy cenzury i wywołania w odbiorcy szeregu uczuć. Ponadto staje się też zachętą do poznania oryginalnej pozycji Bradbury`ego. Ogromnie polecam – i to nie tylko zagorzałym fanom komiksów!

451 stopni Fahrenheita w adaptacji graficznej jest niezwykle sugestywną interpretacją dzieła Bradbury’ego. Co ważne Hamilton nie stara się przesłania literackiego zastąpić obrazem, a znakomicie treść uzupełnia za sprawą wizji artystycznej.

Już na starcie osadzono mnie w ponurym świecie, gdzie pełna kontrola jest na porządku dziennym, a książki są zakazane (sic!), co jednak najistotniejsze i zarazem absurdalne to strażacy, którzy zamiast gasić, palą i to z pełną pasją bez opamiętania. Guy Montag to główny bohater, który dopełniając wiernie swoich obowiązków, jednak za sprawą splotu wydarzeń pojawia się w nim wątpliwość co do systemu, w którym przyszło mu funkcjonować. Zdecydowanie spodobało mi się, jak autor ukazał przemianę bohatera, ponieważ jego wizja perfekcyjnie uzupełniła zmianę Montaga.

Jestem fanką tego jak ukazano świat tej historii, który nieco przerysowany nadal zachowuje swoją złowieszczą aurę, która pięknie komponuje się z barwami szarości, czerwieni i odcieni miedzi, co potęgowało we mnie odczuwanie atmosfery totalitaryzmu. Doceniam to jak autor graficznie ukazywał liczne rozterki i monologi bohatera, które były miłą odmianą dla totalitarnej aury świata.

Zawsze adaptacje graficzne niepokoją mnie, bo nigdy nie jestem pewna czy uda się odwzorować główną fabułę tak dobrze jak jest to w pierwowzorze. Hamilton dobrze oddał historię, jednak mam poczucie, że mój odbiór wydarzeń komiksowych jest nieco inny niż w wersji literackiej, ale nie ma w tym nic złego. Za sprawą graficznej wersji historia dała mi nowe emocjonalne doświadczenie, ale co kluczowe absolutnie nie spłyca głównego przesłania historii.

„451 stopni Fahrenheita” jest świetną adaptacją literacką, która oddaje należyty szacunek klasyce, ale nadaje jej pewną świeżość. To historia o przebudzeniu świadomości i walce z biernością intelektualną oraz wszechobecnej potrzebie indywidualizmu. Komiks niezaprzeczalnie zmusza do myślenia, ale są momenty, w których także porusza emocjonalnie.

Powieść krótka, choć niezmiernie bogata w szczegóły, zwłaszcza w myśli głównego bohatera, Montaga, który stopniowo, aczkolwiek dosyć szybko dostrzega marność i bylejakość świata bez książek, bez tej siły, dzięki której rozwijamy w sobie wyobraźnię i refleksyjność, a te cechy pozwalają nam dostrzec absurdy nie tylko świata wykreowana przez amerykańskiego pisarza, ale i tego świata rzeczywistego. "451 stopni Fahrenheita" to świat swawoli, lekkomyślności, brutalności i spłyconych uczuć. Postać żony Montaga, Mildred, wzbudza tylko politowanie i współczucie, że dla niej świat to rozrywka bez żadnej głębi oparta na programie "Rodzinka", gdzie każdy może się wcielić w swoją rolę, a ona przez to nie umie odnaleźć się w relacji z Guy'em, co kończy się dla obojga dramatycznie. To, co się dzieje w powieści na wyścigach samochodowych czy w parkach rozrywki czy to, jak klauny odrąbują sobie kończyny na ścianowizji, woła o pomstę do nieba, jak możni tego świata mogli doprowadzić do takiej gloryfikacji antyintelektualizmu i bezmyślnej, przynoszącej innym okrutną radość i satysfakcję przemocy, a wszystko to oplecione pismami pornograficznymi 3D i komiksami, stanowiącymi naczelną "wartość kulturalną" opisanego przez Bradbury'ego uniwersum. Świat w "451 stopni Fahrenheita" nie ma swego wkładu w rozwój kulturalny, którego tam oczywiście nie ma, oferuje nam i bohaterom destrukcję, powierzchowność i pogardę dla ludzkiego życia, na szczęście w tym okropnym systemie zawsze są jednostki, wymykające się kontroli władzy, którą tutaj reprezentują strażacy, nie gaszący pożary, a palący książki, symbolizujące w tej powieści relatywizm i nie dające się pogodzić ze sobą światopoglądy, które są przyczyną wszelkich nieszczęść, choć ten sam świat emocjonalnej i fizycznej stabilności w zamian nie daje. Powieść ze wszech miar genialna, której chociażby jej cząstkę można odnaleźć w dzisiejszych czasach, patrząc na poziom wytworów kultury, a w zasadzie ich karykatury. Moc starego ognia jednak nigdy nie wygasa i płonie on tak samo mocno.

"Umysł ludzki napędzany przez wydawców, wyzyskiwaczy, nadawców pędzi w koło z taką prędkością, że wirówka odrzuca wszelkie zbędne, czasochłonne myśli!"

Satysfakcjonujące spotkanie czytelnicze, nie przypuszczałam, że książka po raz pierwszy wydana w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym trzecim roku, będzie potrafiła tak wciągnąć i zaangażować. Zaledwie sto pięćdziesiąt stron, a jak wiele materiału do refleksji, nieprzemijających prawd, frapujących spojrzeń na uniwersalne wartości, ale również zajmujących odwołań do powielanych po wielokroć błędów ludzkości. Najprawdopodobniej wizja przybliżona w fabule szokowała ówczesnych czytelników, ale dziś, skoro stała się już niestety w wielu aspektach niemal wiernym pierwowzorem współczesności, wywołuje nie tyle trwogę, co zaniepokojenie i podziw dla zmysłu obserwacji, wnikliwości i przenikliwości autora. Zadziwiające, jak wiele z zawartej w książce treści znalazło bezpośrednie potwierdzenie w obecnej rzeczywistości. Część przerażających wyobrażeń jeszcze się nie dokonała, jednak spoglądając na społeczne trendy, uwarunkowania funkcjonowania mediów, rozpowszechniające się ogłupienie mas, wydaje się, że to jedynie kwestia czasu, jeszcze kilka pokoleń, aby i one znalazły potwierdzenie, na szczęście ja już nie będę ich obserwatorem.

Miałkość informacji w środkach masowego przekazu, niski poziom programów telewizyjnych, ogłupianie nieistotnymi zastępczymi audycjami, przesyt reklam atakujących z każdego miejsca, krzykliwe nagłówki, banalne streszczenia, granie na emocjach, eliminacja gazet, oraz kluczowa sprawa, posiadanie książek jako zbrodnia przeciw społeczeństwu. Ale to także uwikłanie w nieustanną wojnę, przeludnienie, pospieszny tryb życia, konieczność zamknięcia w małych dziuplach mieszkalnych, dbałość o docieranie jak najmniejszej ilości zewnętrznych bodźców, podawanie gotowych szablonów myślenia niepozwalających na zadawanie pytań i poddawanie w wątpliwość oficjalnych tez, przyjmowanie narzuconych jedynie słusznych opinii i sposobów funkcjonowania, unikanie rozmów i dyskusji, nawet z bliskimi. I w tym wszystkim budzący się do lepszego jakościowo życia strażak Guy Montag, trzydziestolatek ośmielający się za sprawą przypadkowego spotkania z wymykającą się wszelkim schematom dziewczyną zadawać niewygodne i kłopotliwe pytania. Wbrew przydzielonej mu funkcji palenia książek stara się na miarę własnych sił i z narażeniem życia uratować choć kilka z nich, zajrzeć do ich świata, zerknąć na przeszłość ludzkości, znaleźć klucz do jej zrozumienia i interpretacji. Jaką cenę przyjdzie mu ponieść za swoje wtajemniczenie?

[Adres usunięty]

Ray Bradbury to zdecydowanie jedna z największych gwiazd fantastyki. Pisarz ten, należy do grupy pisarzy, których powieści zapadają w pamięci, a co najważniejsze opowiadają o czymś. Bowiem teraz taka moda, że książki zazwyczaj mimo że obszerne w słowa, nie mają praktycznie żadnego przesłania. Ale jak to mówią papier wszystko przyjmie. Dlatego tym większa przyjemność czytać utwory kogoś, kto umie opowiadać i przez swoją opowieść uczy nas czegoś.

451 stopni Fahrenheita-to właśnie tego typu historia.

Guy Montag jest strażakiem, który w swojej pracy zajmuje się niszczeniem tego wszystkiego co stanowi o człowieku-książek. Swoje zajęcie traktuje jak każde inne, dopóki pewne spotkanie nie zmienia jego nastawienia do tego co czyni. A opowieści o tym, kiedy to ludzie żyli bez strachu, a nowe idee były witane z radością, sprawiają, że zaczyna ukrywać książki, które miał niszczyć, co wkrótce zagrozi nie tylko jemu.

Takie przedstawienie świata, jakie ukazał nam pisarz, wcale nie jest jakąś fantastyczną mrzonką, nowością.

Wystarczy wspomnieć rok 1933, kiedy to w Niemczech pod pozorem ochrony dorobku „czystych rasowo” Niemców, palono wszelkie dzieła, wymykające się spod tej etykiety.

A sam autor w swojej wizji ludzkości, której jedynym zmartwieniem jest nowy ścianowizor, na którym puszczane są ciągle programy które ubezwłasnowolniają obywateli. Czy teraz nasza własna egzystencja nie polega właśnie na bezmyślnym podążaniem za trendami? Twórcze myślenie jest niemile widziane, trzeba iść utartymi ścieżkami, albo spotkają nas przykre konsekwencje.

Książka mimo swoich ponad 60 lat, staje się niepokojąco aktualna. To miałem na myśli pisząc, że teraz powieści, praktycznie nie zawierają żadnego przesłania. Na szczęście są i tacy twórcy którzy potrafią swoimi przemyśleniami dotrzeć do czytelników, pod przykrywką lekkiej rozrywki.

Polecam wszystkim.