Krzyk ciszy

Żaden thriller nie wprawił mnie w tak duże zaskoczenie, jak powieść Jolanty Bartoś. Fabuła jej książki koncentruje się wokół postaci Barbary Trzebińskiej oraz jej przybranego syna Karola. Tylko czy Karol tak naprawdę nie jest uprowadzonym przed pięciu laty dzieckiem? Czy matka Marka Jaczyńskiego pozna prawdę o jego zaginięciu?

Książka od początku zachwyciła mnie oryginalną akcją oraz pełną napięcia atmosferą. Lektura do samego końca nie pozwala odkryć czytelnikom tajemnic poznanych bohaterów. Z tego powodu, jako wielka fanka thrillerów, serdecznie polecam tę pozycję innym odbiorcom. 

Lubię książki, których akcja toczy się w miejscach rzeczywistych. Tak właśnie jest tutaj. Urocze wielkopolskie Jaraczewo z odrestaurowanym dworem. Barbara Trzebińska odzyskała prawa do rodzinnego majątku. Poznaje tu siedmiolatka, który skradł jej serce. Mareczek znika w niewyjaśnionych okolicznościach, a jego matka szaleje z rozpaczy. Gdy po kilku latach Barbara wraca do Jaraczewa z adoptowanym dzieckiem, matka Mareczka jest pewna, że to jej syn. Książka trzyma w napięciu, wątek kryminalny skonstruowany jest rewelacyjnie.

 

 

Dobra książka to dla mnie taka, przy której przede wszystkim się nie nudzę, a powieść Jolanty Bartoś właśnie taka jest. Główna bohaterka naprawdę wzbudziła moją sympatię, przez co z jeszcze większą uwagą śledziłam jej losy. Myślę, że śmiało mogę określić tę powieść mianem nieszablonowej, o nieoczywistym zakończeniu. To świetna propozycja dla każdego, kto przewracając strony książki, próbuje odgadnąć, jak postąpią poszczególni bohaterowie i jakie konsekwencje będą się z tym wiązały. 

To była moja pierwsza książka Jolanty Bartoś. Teraz już wiem, że nie będzie ostatnią. Napisana jest w świetnym stylu, zawiera porywające dialogi i wspaniałe opisy. Podczas jej czytania nawet przez chwilę nie poczułam się znudzona, a wręcz przeciwnie. Akcja trzymająca w napięciu, momentami przechodziły mnie dreszcze. Bardzo poruszające były opisy cierpienia matki, która nie miała żadnych informacji o tym, czy jej dziecko w ogóle żyje. Samo zakończenie, szok!

Książkę przeczytałam z polecenia i naprawdę nie żałuję. Mam nadzieję, że i moja recenzja przyczyni się do przeczytania przez kogoś tej lektury i spędzenia przy niej czasu w tak niesamowity sposób.

KRZYK CISZY to wciągający thriller z elementami zjawisk paranormalnych, który odłożycie wówczas gdy przeczytanie ostatnie zdanie.

Ale to było dobre! 🔥

Jestem w szoku jak Jolanta Bartoś umiejętnie poprowadziła historię, bo z początku nic nie zapowiadało takiej petardy. Powieść zaczynała się wręcz leniwie, ale im dalej zagłębiałam się w akcję, nie mogłam się od niej oderwać. Dosłownie, łapałam zadyszkę podczas czytania i z niecierpliwością przewracałam strony, aby zobaczyć co będzie dalej.

Autorka sprytnie przeplatała wątki, łączyła fakty, mataczyła w fabule i budowała napięcie, a uczucie niepokoju towarzyszyło mi do samego końca. Jednak to zakończenie jakie wymyśliła przebija wszystko. Polecam przed duże P.

Powiem Wam, że po ostatnich książkach i ich tematykach bardzo miło było przeczytać kryminał, który miał w sobie też elementy thrillera czy nawet horroru.

Książka "Krzyk ciszy" wciąga czytelnika w swój świat już od pierwszych rozdziałów. Cała historia jest pełna tajemnic, domysłów, nagłych zwrotów akcji i niespodziewanych wydarzeń. Pojawiają się też elementy paranormalne, które jeszcze bardziej gmatwają losy bohaterów.

Książka opowiada o Barbarze, która zjawia się w dworku położonym w Jaraczewie. Kobieta zajmuje się remontem posiadłości, który odziedziczyła po ojcu, a w międzyczasie zaprzyjaźnia się z synem sąsiadów Mareczkiem. Pewnego dnia chłopiec w tajemniczych okolicznościach po prostu zapada się pod ziemię i całe miasteczko bierze udział w jego poszukiwaniach, które niestety nie przynoszą oczekiwanego rezultatu. Matka zaginionego Marka oskarża o wszystko Barbarę oraz dozorcę dworku Tomasza, jednakże nie ma na to żadnych dowodów. W tym samym czasie do Barbary odzywa się klinika ze Stanów Zjednoczonych i proponuje staż na który lekarka się zgadza, wyjeżdżając z kraju. Po pięciu latach wraca do swojego dworku a wraz z nią dwunastoletni Karol - jej syn. Matka Marka widzi w chłopcu swojego syna i zrobi wszystko, żeby go odzyskać. Do czego posunie się kobietą, żeby odnaleźć zaginione dziecko? I jak na to wszystko wpłynie niewidzialny przyjaciel Karola?

Książka jest napisana fenomenalnie. Krótkie rozdziały pisane z różnych perspektyw budują ogromne napięcie i sprawiają, że książkę chcę cię przeczytać jednym tchem. Dla mnie "Krzyk ciszy" zasługuje na ocenę 5/5 i naprawdę jest warta, aby po nią sięgnąć. Zwłaszcza, że zakończenie nie jest łatwe do przewidzenia i naprawdę zaskakuje czytelnika.

Wyobraźcie sobie taką sytuację, znika Wasze ukochane dziecko. Co robicie? My matki nie poddajemy się zbyt łatwo jeżeli chodzi o nasze dzieci, poruszymy niebo i ziemię, aby je znaleźć. Nie po to nosiłyśmy dziecko pod sercem przez dziewięć miesięcy, aby teraz siedzieć i czekać z założonymi rękami na rozwój sytuacji. Dla nas matek nie ma rzeczy niemożliwych.

Barbara Trzebińska jest sławnym i cenionym lekarzem transplantologii. Poważna pani doktor nie ma swojego prywatnego życia. Podróże z kliniki do kliniki to dla niej codzienność. Basia odzyskuje rodzinny majątek w Jaraczewie i przywraca mu dawny blask. To właśnie tutaj spędza wolny czas. Kobieta nie ma rodziny, a jej serce skrada siedmioletni chłopiec Marek Jaczyński. Niestety niedane jest jej cieszyć się przyjaźnią z Markiem, ponieważ ten pewnego dnia znika. Poszukiwania zakrojone na szeroką skalę nie przynoszą rezultatu.

"Człowiek żyje nadzieją każdego dnia, że zobaczy swoje dziecko, i nic więcej się nie liczy. Już lepiej by było, gdyby go odnaleźli, nawet martwego. Pochowane dziecko, to w pewnym stopniu spokój duszy, bo serce zawsze będzie za nim boleć i tęsknić".

Barbara dostaje wezwanie do kliniki w stolicy. Rusza tam bezzwłocznie. W końcu praca jest dla niej wszystkim. Dlatego gdy otrzymuje informację o przyznanym grancie medycznym w USA, nie zastanawia się ani i chwili i postanawia wyjechać. Taka szansa nie zdarza się często.

Po pięciu latach nieobecności w kraju wraca do dworku z dwunastoletnim synem Karolem. Nie tylko matka zaginionego przed laty Marka dostrzega w Karolu podobieństwo do jej syna. Kobieta jest wręcz pewna, że Karol to Marek. Życie Barbary zamienia się w piekło...

"Nie powinnam tu wracać. To miejsce jest przeklęte. Dom widział za dużo nieszczęść, zbyt wiele bólu w nim się nagromadziło".

Ach cóż to była za powieść. Fenomenalna! Z zapartym tchem śledziłam historię opowiedzianą przez autorkę i czekałam na happy end. To, co otrzymałam w finale, przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Pani Jolanta Bartoś zafundowała mi totalny rollercoaster. Jestem pod ogromnym wrażeniem talentu autorki. Nietuzinkowa fabuła, mroczna atmosfera, niedopowiedzenia, świetnie wykreowani bohaterowie, zjawiska paranormalne, elementy grozy i tajemnice to wszystko znajdziecie w tej książce.

Śmiało mogę stwierdzić, że jest to jedna z najlepszych przeczytanych przeze mnie książek w tym roku .

Polecam!

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka.

Polecam!

Książki Jolanty Bartoś od jakiegoś czasu z chęcią sprawdzam. Przygoda zaczęła się moja z powieściami tej autorki od "śpij dziecinko, śpij", a to wszystko dlatego, że wcześniej byłam przekonana, nie wiadomo z jakiego powodu, że jej twórczość nie jest dla mnie i nie przypadnie mi do gustu. Na szczęście, wpadła mi w ręce właśnie wspomniana wyżej książka i od razu wiedziałam, że ma w sobie to "coś", które mnie przyciąga i będę chciała przeczytać więcej jej powieści.

I najnowszą jest właśnie "Krzyk ciszy", która nie dość, że już sama z siebie wydawała mi się ciekawa, to okładka dopełniła oczarowania i nie mogłam się doczekać aż sprawdzę o czym tym razem Bartoś opowiedziała.

Poznajemy główną bohaterkę, panią transplantolog i w tym miejscu ja już byłam zaciekawiona, bo miałam nadzieję, że to będzie miało jakieś znaczenie w fabule. Ale najpierw razem z nią przenosimy się do wielkopolski, a mianowicie do Jaraczewa. To tam znajduje się nieruchomość, którą Barbara odzyskuje i chce ją wyremontować, przywrócić jej dawną świetność. I to w tym miejscu poznaje ona chłopca, kilkuletniego i nawiązuje z nim pewnego rodzaju więź. Problem pojawia się w momencie, gdy dziecko znika, a jego matka oskarża Barbarę o porwanie. W tym miejscu akcja bardzo przyspiesza, bo nasza główna bohaterka najpierw musi pilnie jechać do Warszawy, później otrzymuje grant naukowy i wyjeżdża za granicę, a następnie przenosimy się aż pięć lat w przód. Tak, tym razem nie wracamy do przeszłości, a właśnie wybiegamy w przyszłość. Po tych pięciu latach Barbara wraca do Jaraczewa z dzieckiem, dwunastoletnim, które adoptowała. Oczywiście matka zaginionego przed laty chłopca twierdzi, że jest aż nadto podobny do Karola, którego przywiozła ze sobą do posiadłości Trzebińska. Zaczynają się problemy, a matce zaginionego chłopca znika kolejne dziecko i ta popada wręcz w obsesję chcąc odebrać za wszelką cenę Karola Barbarze.

Spodziewałam się, że będzie to ciekawa opowieść, że powieje nieco grozą i niepokojem, ale nie wiedziałam, że będzie to aż tak zaskakująco dobra książka. Powiedziałabym, że to obyczajówka, ale tak trzymająca w napięciu, że zahacza o thriller. Wszystko dzieje się najpierw dość wolno, a później, gdy przyspiesza i wychodzą na jaw pewne rzecz okazuje się, że wszystko było przez autorkę skrupulatnie zaplanowane.

Zawiodłam się jednak na postaci głównej bohaterki. Rozumiem z czego wynika jej sława, grant, wyjazd, ale kurczę miałam nadzieję na jakieś smaczki z pracy takiej osoby i tu tego zdecydowanie zbyt mało. Choć jako człowiek jest ciekawą postacią i wszystko co z nią związane powoduje, że podczas czytania łatwo zacząć się zastanawiać czy faktycznie ma czyste sumienie.

Ta książka jest inna niż tradycyjne obyczajówki, ale i zupełnie inna niż typowe thrillery. I chyba to jest jej największą zaletą, bo ciężko się po niej czegoś spodziewać, zakładać jakieś sytuacje i dzięki temu nie da się od niej oderwać. Dobrze napisana, a akcja się nie dłuży. Czyżbym dopisała kolejne nazwisko na swoją listę, po które sięgać będę zupełnie w ciemno? Aż dziwne, że dopiero teraz!

Recenzja powstała we współpracy z wydawnictwem Zysk i S-ka.

Moją uwagę do twórczości Jolanty Bartoś przykuła ostatnia powieść autorki, czyli "Śpij, dziecinko, śpij". W poszukiwaniu horroru doskonałego nigdy nie odmawiam żadnej powieści z tego gatunku, nawet jeśli połączona jest z innymi motywami, więc chciałam jak najszybciej poznać nowe nazwisko w moim ulubionym świecie. I chociaż samej grozy było niewiele, zarówno w ostatniej jak i w najnowszej książce, to przyznaję, że klimat jest naprawdę dobry i wystarcza, by wzbudzić odpowiednie emocje.

Autorka w niewielu słowach potrafi zbudować napięcie, które można ciąć nożem. Wyczuwalny lęk towarzyszy nam na każdym kroku, mimo że nie ma mowy o zjawiskach paranormalnych. Podążamy bowiem tropem thrillera z silnym naciskiem na skrajne emocje oraz domysły, które przywołują w naszej wyobraźni najróżniejsze sceny i w tym cała zabawa: we własnej fantazji, która w połączeniu z pomysłem autorki tworzy historię od której ciężko się oderwać.

Czytamy o Barbarze Trzebińskiej, wybitnej transplantolog, która długo starała się o odzyskanie rodzinnego majątku w Jarczewie. To było i wciąż jest dla niej wyjątkowe miejsce, które dziś remontuje z należytą starannością. W dodatku zaprzyjaźnia się z tamtejszym chłopcem i wydaje się, że w końcu wszystko zaczyna się układać. Jednak pewnego dnia Mareczek ginie a Barbara wyjeżdża, by skorzystać z grantu medycznego otrzymanego w Stanach. Wraca po pięciu latach z adoptowanym synem u boku i chociaż twierdzi, że Karol to nie zaginiony przed laty Marek, matka chłopca zaczyna prowadzić śledztwo na własną rękę.

Powieść może pochwalić się wyjątkowym klimatem, dobrze stopniowanym napięciem a także przeplataniem przeszłości z teraźniejszością, by powoli wprowadzać czytelnika we wszelkie tajniki sytuacji. Mnóstwo tajemnic w połączeniu z plastycznymi i bardzo obrazowym stylem autorki buduje intrygę, która rozwija się wraz z kolejno przewracanymi stronami a my, po nitce do kłębka, bawimy się wybornie wyciągając brudy z przeszłości, by przełożyć je na to co dzieje się dookoła. Obserwujemy rozbudowane profile psychologiczne postaci nie tylko tych na pierwszym planie, ale i pojawiających się jedynie na chwilę, ponieważ każdy czyn, słowo a nawet spojrzenie wydają się mieć w tej historii podwójne znaczenie.

"Krzyk ciszy" to lektura, która ma wiele do powiedzenia. Nawiązuje do rodzinnych relacji, do zaufania, potrzeby akceptacji oraz zrozumienia. Nawet jeśli autorka prowadzi na pierwszym planie osobliwą grę z czytelnikiem oraz bohaterami to nie zapomina o dopracowanym tle, które porusza motywy współczesnych wartości jednocześnie wyróżniając wspomnianą historię z tłumu.

Jolanta Bartoś wróciła do nas z nową książką „Krzyk ciszy”. Jest to horror z elementami zjawisk nadprzyrodzonych i wątkiem kryminalnym, który nie pozwala oderwać się czytelnikowi od lektury nawet na chwilę. Podczas lektury przerzucałam stronę za stroną z prędkością światła, aby tylko dowiedzieć się jak potoczą się poszukiwania zaginionego chłopca i reszta wydarzeń, które są konsekwencją tego zaginięcia.

Fabuła została poprowadzona w taki sposób, aby czytelnik ani na moment nie miał wytchnienia, a emocje mu towarzyszące były bardzo silne. Z całą pewnością nie jest to lektura łatwa (zwłaszcza dla rodziców, którzy potrafią mocniej wczuć się w akcje wydarzeń), bo ogromny ból, który przeżywa matka po stracie dziecka jest namacalny na każdej stronie. Widzimy do czego może doprowadzić brak pogodzenia się z pewnymi sprawami i rzeczywistością. Rodzinne tajemnice, które wychodzą na jaw szokują i momentami mrożą krew w żyłach. Duch nawiedzający Karolka i jego manipulacje chłopcem to majstersztyk. Prawie do samego końca nie byłam w stanie przewidzieć rozwiązania zagadki Marka, a ujawniona prawda bulwersuje, szokuje… Sądzę, że każdy będzie tutaj odczuwać coś zupełnie innego zgodnego z własnym sumieniem. Jednak muszę przyznać, że po opadnięciu wszystkich emocji po lekturze oraz głębszym zastanowieniu było kilka znaków, które dawały do zrozumienia kto może wiedzie coś na temat zaginionego Mareczka. Szybkie tempo akcji i wciągnięcie nas w wir wydarzeń powoduje, że po prostu nie mamy czasu zastanawiać się i typować sprawców, czy rozmyślać co mogło się wydarzyć. My najzwyczajniej pędzi przez książkę jak burza, bo chcemy się tego jak najszybciej dowiedzieć i wydaje mi się, że to jest jeden z większych sukcesów autorki. Nie każdy pisarz potrafi tak zaciekawić czytelnika jak Jolanta Bartoś.

„Krzyk ciszy” to kolejny genialny horror na liście autorki, który czaruje swoim klimatem, ale i w odpowiedniej scenerii potrafi napędzić stracha. Nie pozostaje mi nic innego jak tylko zachęcić Was do jej przeczytania ♡

Barbara jest światowej sławy transplantologiem. Przez bardzo długi czas walczyła o odzyskanie rodzinnej posiadłości w postaci dworku w Jaraczewie. Po przeprowadzce w to miejsce zaprzyjaźnia się z chłopcem, któremu na imię jest Marek. Chłopiec ten w niewyjaśnionych okolicznościach znika, co pokrywa się z wyjazdem bohaterki do Stanów na staż, co jest dla niej spełnieniem marzeń oraz ogromną życiową szansą. Po pięciu latach wraca do Polski z Karolem – chłopcem łudząco podobnym do Marka. Szalejąca z rozpaczy matka zaginionego dziecka, podejrzewa, że jest to jej syn.

Zacznę od tego, że powieść ta jest całkowicie oderwana od rzeczywistości i w ogóle nierealna. W pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać, czy jest to thriller, do którego powieść została przypisana, czy może powieść sensacyjna, dramat, horror, a może nawet science fiction. Chyba najbardziej z całości irytowała mnie praca tamtejszej policji. Dawali wystrychnąć się na dudka jak dzieci, nie myśleli racjonalnie i totalnie nie mieli sprawności fizycznej. Niestety nie mogę zbyt wiele na ten temat napisać, nie zdradzając tym samym fabuły.

Plus jest taki, że powieść tę czyta się szybko, ma ona krótkie rozdziały i dużo się dzieje. Gdyby nie wymienione przeze mnie wyżej mankamenty, moja ocena byłaby wyższa, a tymczasem uważam, że autorka trochę przesadziła z dramaturgią, zwłaszcza na samym końcu.

Dla równowagi napiszę, co mi się podobało. Uważam, że kreacja niektórych bohaterów była w porządku, choć do tej grupy nie zaliczam żadnego z policjantów występujących w tej książce, mam wrażenie, że byli oni pracownikami cyrku i tylko dla żartu zakładali mundury. Byłam zadowolona z postaci Barbary, która też była nieco przerysowana, jak wszyscy, lecz urzekła mnie swoim dobrym sercem i determinacją w dążeniu do celu. Odzyskała dworek, mimo bólu pogodziła się ze stratą, której doznała, jest wybitnym lekarzem, pod okiem którego, każdy chciałby być operowany, a do tego idealnie odnalazła się w roli matki. W przeciwieństwie do Andżeliki – rodzicielki Marka, która jest całkowicie niesprawną umysłowo osobą.

Jeśli przymkniecie oko na brak racjonalizmu i polskie realia, nie będziecie się tak czepiać niektórych kwestii, jak ja, to myślę, że możecie być ukontentowani z lektury tej książki, zwłaszcza że jedno z poprzednich dzieł autorki, było bardzo docenione. Nie miałam okazji czytać „Śpij, dziecinko, śpij”, ale kto wie, może to jeszcze nadrobię.

„Zakryła usta dłonią, żeby nie krzyczeć. Czuła, że w tym momencie skończyło się jej życie, że już nigdy nie będzie szczęśliwa. Wszystko, czego pragnęła, odeszło bezpowrotnie, pozostawiając w sercu niewysłowioną rozpacz.”

Duszącą swoją gęstością atmosfera, która miarodajnie nakręcana rodzi kolejne niepokoje, które niczym oplatające macki wczepiają się pod skórę, pełzając pod nią i trawiąc kolejną budząca się nadzieję.

Mylne tropy, podrzucane niczym kłody, stają się wręcz obsesyjnym błądzeniem w ciemnym pomieszczeniu, kiedy, to tracąc kolejne oddechy, szukamy wyjścia.

Staramy się znaleźć mapę, która pośród skał ukaże drogę, która powinniśmy podążać, jednak żaden z kolejnych kroków nie będzie pewny, gdzieś na karku poczujemy drażniący oddech, który zamiast być pokrzepieniem, stanie się mrocznym fermentem.

Prawda, która ukaże swoje oblicze stanie się tym, co jednocześnie będzie kulą u nogi dla śledczych, którzy błądząc pomiędzy ciemną mgłą, nie widzą świtu. Potykając się uderzają głową w ścianę, a każda z budowanych tez nie posiada podstawy. Nietrwałe fundamenty nie są w stanie utrzymać jej konstrukcji, która nadal chwiejnie przechyla się ku upadkowi.

Psychologiczna podróż przez bałagan ludzkich uczuć, które pomimo zagojonych ran, nie są w stanie się zabliźnić. Rozdrapywane szponami wciąż krwawią, wtrącając bohaterów w odmęty ich duszy, gdzie skrzętnie ukrywają swoje bolączki.

Prowadzeni poprzez słowa, wtapiamy się do świata wykreowanego przez autorkę, aby wraz z każdą postacią podążać tym chwiejnym mostem, zostawiając w pamięci, iż w każdej chwili liny mogą być przecięte, wrzucając nas w przepaść.

Ogrom tajemnic rozrywa tkanki, próbując wydostać się na powierzchnię, dać szansę, by demony mogły zostać złożone w ofierze, niczym zapłata za każdą z krzywd.

Jolanta Bartoś jak zwykle nie zawodzi i zabiera swoich czytelników w mrożącą krew w żyłach, angażującą podróż, która pochłania niczym najgłębsza otchłań, więzi gdzieś pomiędzy jawą a snem, rozbudzając przy tym największe lęki i mroczne demony, starannie ukryte na dnie duszy. Zaginięcie chłopca i reakcja otoczenia wyzwala całą paletę odurzających emocji, niemal doprowadza do białej gorączki. Dołóżmy do tego plejadę wyrazistych, złożonych, a przede wszystkim niełatwych do rozgryzienia postaci, którzy choć żyją w małej społeczności, są w stanie zataić mroczne sekrety przed otoczeniem, a otrzymamy odurzającą mieszankę, którą chłonie się wszystkimi zmysłami.

Filarem tej przeszywającej opowieści jest bezsprzecznie mistrzowsko nakreślony gęsty klimat. Mamy tu do czynienia z niewielką społecznością, w której każdy zna się nawzajem, zatem zaginięcie Marka błyskawicznie zostaje powiązane z nowymi mieszkańcami. Niestety, gdy czarna, przeszywająca rozpacz, dopełniona niewyobrażalną, bolesną stratą, miesza się z szaleństwem, nikt nie będzie bezpieczny...

Im dalej zabrniemy, tym robi się mroczniej, nie sposób stwierdzić, czy czytamy mocny, hipnotyzujący thriller, czy jednak mroczny horror, w którym za chwilę zacznie dominować niepokojąca zjawa. Niepewność i strach, czym jeszcze zamrozi nas Autorka, utrzymują się przez całą lekturę, przyprawiając o dreszcze i gęsią skórkę. Strach, podejrzliwość i wątpliwość stają się w końcu namacalne i całkowicie przejmują nad nami kontrolę, a powieść zamienia się w silnie angażujące doświadczenie, siejące w umyśle zamęt i spustoszenie!

„Krzyk ciszy” to nieszablonowa, nieprawdopodobnie genialna, narkotyczna powieść o zaginięciu małego chłopca, która stopniowo przemienia się w odurzający koszmar, ujawniający ludzkie demony i cierpienie matki, jakie ściąga ją na skraj emocjonalnego wyczerpania. Mistrzowsko nakreślona, gęsta, tajemnicza, mącąca w głowie atmosfera, wielowymiarowi, skrupulatnie naszkicowani, przemawiający bohaterowie, trudna i ważna, silnie angażująca tematyka, a wszystko to dopieszczone wspaniałym piórem, które umiejętnie wprowadza czytelnika w odurzający trans.Polecam!