Kryminałek

Wśród całego mnóstwa powieści kryminalnych trudno znaleźć tę, którą wyróżnia się na tle konkurentek. Na szczęście, z pomocą czytelnikom przychodzi Maciej Lasota i jego filigranowych rozmiarów powieść będąca zaprzeczeniem wszystkiego tego, co wiecie na temat kryminałów. „Kryminałek”, który ukazał się w ofercie Wydawnictwa Papierowy Motyl to prawdziwy majstersztyk narracyjny i jedyna w swoim rodzaju parodia kryminału, warta każdej minuty spędzonej na lekturze.

Maciek, prywatny detektyw od siedmiu boleści, którego kariera zawodowa to przeszłość, jawi się nam jako typowy antybohater. Jego spokojną przystanią jest bar „U Marcela” a jedynym zajęciem spożywanie wysokoprocentowych trunków. Jałowa, choć pozornie stabilna egzystencja Maćka nagle się zmienia, gdy pewnego dnia świat widziany oczami Naszego bohatera traci swoje barwy. W czarno-białej rzeczywistości trudniej mu funkcjonować, ale tu z pomocą przychodzi wielki i wspaniały narrator tej historii, który niespodziewanie staje się jej bohaterem.

Kwieciste dialogi między narratorem a bohaterem, aluzje literackie, filmowe i społeczne, którymi przetykana jest narracja i niebywały humor komentatora opisywanych wydarzeń sprawiają, że z każdą kolejną stroną niejako na nowo odkrywamy tę historię, która najpierw zmrozi Nas listopadowym chłodem a potem rozgrzeje do czerwoności niczym usta Apolonii Kowalskiej-Nowak, szarej eminencji tej intrygującej historii.

Wbrew oczekiwaniom czytelników „Kryminałek” ma niewiele wspólnego ze zbrodnią w klasycznym rozumieniu i chwała mu za to. To w zasadzie książka o istocie polskości, o szarej egzystencji Polaków skrywanej za propagandową paletą barw.

I jeszcze ta okładka. Genialna w swej prostocie, będąca skrzyżowaniem prenumerowanego w czasach słusznie minionego ustroju „Detektywa” i komiksu opatrzonego ironicznymi dymkami. Ma w sobie coś tajemniczego i niepokojącego zarazem. W końcu nigdy nie wiadomo, gdzie czai się zło.

Muszę przyznać, że od czasów lektury „Don Kichota” nie napotkałam na narratora, który dorównałby temu wykreowanemu przez Cervantesa. Po lekturze powieści „Kryminałek” śmiało ogłaszam, że oto objawił Nam się polski Cervantes - fenomenalny Maciej Lasota.

Towarzyszę twórczości Macieja Lasoty od początku i każdą kolejną wydaną przez autora książkę oceniam o punkt wyżej. Co je łączy? Bez wątpienia imię głównego bohatera, którego łatwo utożsamić z autorem, spora dawka sarkazmu i wartościowy przekaz, który za każdym razem wynoszę z lektury.

W przypadku „Kryminałku” już tytuł sugeruje formę o niewielkiej objętości, okładka nasuwa mi skojarzenie z komiksami z Kapitanem Żbikiem (nic nie poradzę 😊), a przez wzgląd na rolę narratora oraz czerwone usta bohaterki w pozbawionym kolorów świecie koresponduje z genialnymi komiksami Sin City.

Autor trafnie i dosadnie, choć z odpowiednią dawką ironii punktuje przywary nas, jako społeczeństwa ze skłonnością do ulegania manipulacji, braku tolerancji i ekstremizmu. Z równym sarkazmem wskazuje absurdy głoszone przez władze pogłębiające tylko podziały społeczne i homofobię.

Na raptem 140 stronach udało się autorowi zawrzeć historię intrygującą, zabawną i zakończoną morałem, który powinien być postanowieniem noworocznym każdego z nas. O ile lepiej wówczas by się nam wszystkim żyło. Może podobnie jak klientka głównego bohatera, sfatygowanego przez życie detektywa Maćka, powinniśmy zlecić mu odnalezienie naszego poczucia humoru, radości i optymizmu? Z uśmiechem i odpowiednim nastawieniem każde postanowienie noworoczne łatwiej zrealizować.

Podczas lektury uśmiech wielokrotnie wykwitał mi na ustach, choć brzuch nie bolał mnie ze śmiechu, jak sugeruje opis, nie tego jednak po niej oczekiwałam. Liczyłam na ciekawą, dynamiczną i zabarwioną sarkastycznym humorem historię wzbogaconą wartościowym przekazem i dokładnie to otrzymałam.

Jeśli nie znacie jeszcze twórczości autora, to zachęcam do czytania lub słuchania, bo „Kryminałek” pojawił się też w formie audiobooka w świetnej interpretacji Piotra Głowackiego.

Na wstępie chciałabym pięknie podziękować @marika_krajniewska oraz wydawnictwu za egzemplarz recenzencki.

Przeczytanie i zrecenzowanie tej książki to była czysta przyjemność!

Maciek niegdyś bardzo szanowany i rozpoznawany prywatny detektyw obecnie stały klient baru o dość niskiej renomie.

Zaliczając definitywny koniec swojej kariery, zaczyna wiedzieć świat w kolorach czarno-białych.

Początkowo nie rozumiejąc, o co chodzi, próbuje rozwikłać tę zagadkę zdrowotną, ale to nie wszystko, gdyż na jego drodze pojawia się piękna Apolonia, która zgubiła swoje poczucie humoru.

Czy detektyw rozwiąże tak skomplikowane zagadki?

Kim jest tak naprawdę Apolonia?

Jestem pod wielkim wrażeniem.

Gdy zobaczyłam ilość stron tej książki (142strony) obstawiałam, że to nie będzie książka dla mnie, bo nie ukrywajmy na takiej ilości stron, ciężko zrobić coś dobrego....Pan Maciej nie miał z tym najmniejszego problemu.

Największym plusem książki jest sarkastyczny narrator!

Docinki narratora sprawiały, że uśmiech sam pojawiał mi się na twarzy.

Akcja w książce była szybka i dynamiczna, kartki same się przewracały i nie było chwili przerwy.

Książka idealna na luźną chwilkę w zabieganym dniu.

Pod koniec historii pojawia się również ważny morał dla wszystkich i dla tego wniosku warto przeczytać tę książkę.

Gdyby książka była dłuższa dałabym max, ale niestety po niej czułam lekki niedosyt.

Polecam serdecznie!

Ocenka: 9/10

Wszystkiego w tym "kryminałku" ile trzeba. Sporo ironii, mnóstwo dobrego humoru (mnie śmieszy bardzo), jeszcze więcej lekkiego, przyjemnego stylu i morze prawdziwości. A jak na grudniowe czytanie przystało, jeszcze zimy jest dużo, bo to śnieżny kryminałek.

Maciek miał być zapewne czarnym (serio?!) charakterem choć trudno go nie lubić. W każdym razie, jest detektywem z dość (hmm) nadwyrężoną opinią. Apolonia szuka u niego pomocy, "chciałabym, aby odnalazł Pan moje poczucie humoru, radość i optymizm." Nic więcej nie zdradzę!!

Niezwykle trafna i prawdziwa przypowieść o Polsce. Uczta intelektualna, szanuję i podziwiam za pomysł. A ten was zaskoczy!! Jest tak irracjonalny, zaskakujący, a jednocześnie ujmujący swoją prostotą, że myślę, iż nic takiego wcześniej nie czytaliście!

Miałam już przyjemność przeczytać "Bezczłowiecze" Macieja i pamiętam, że byłam pod ogromnym wrażeniem. Autor dba o każde zdanie, wodzi czytelnika za nos, zaskakuje przenośniami, nawiązaniami do otaczającej nas rzeczywistości. Idealnie waży proporcje między ironią, czarnym humorem, a w pewnym sensie, i filozofią. Wszystkiego jest tyle ile powinno być, aby całość szeroko otworzyła czytelnikowi oczy. Ogromnie bawi (ogromnie!) aby koniec końców zasmucić. Aby ostatecznie zmusić do zastanowienia dokąd ten nasz kraj zmierza. I choć autor próbuje wskrzesić w odbiorcy wiarę w lepsze jutro, to przyznam, że w tym dzikim miejscu i czasie, w których przyszło nam żyć, nawet ciężko o odrobinie optymizmu mówić.

Polecam z całego serca! Ta króciutka książka "do śmiechu i do łez" zajmie wam niewiele czasu, a pozostanie w waszych myślach na długo.

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością pana Macieja i przyznaję, że jestem z niego bardzo zadowolona.

"Kryminałek" to pełna humoru, ironii i sarkazmu historia prywatnego detektywa, który w wyniku upadku traci możliwość widzenia kolorów i świat staje się czarnobiały. Przyjmuje on zlecenie od tajemniczej Apolonii, która prosi go o odnalezienie pewnych utraconych "rzeczy".

Wykonanie zadania zmusza go do przyjęcia pomocy...narratora i kilku innych postaci. Zaczyna się walka...nie tylko z czasem.

Ja jestem zachwycona, dawno nie przeczytałam tak pozytywnie pokręconej książki, która pozwoliła mi się zrelaksować, a przy okazji dobrze pośmiać. Książkę czyta się po prostu fantastycznie. Pomysł na fabułę genialny- gdy próbowałam wyobrazić (a wyobraźnię to ja mam) sobie groźnego i gadającego do siebie (lub narratora) Macieja, który wpada na kolejny trop, płakałam dosłownie ze śmiechu.

Niektóre sytuacje są absurdalne, momentami ocierające się o groteskę- wydaje się, że są one pozbawione jakiegokolwiek sensu, ale zaraz okazuje się, że to zabieg celowy, bo na koniec łączą się one w logiczną i mocno zaskakującą całość. A przyznaję, ja się dałam zaskoczyć i takiego rozwiązania się nie spodziewałam.

Akcja dzieje się szybko, momentami wkrada się chaos, ale jest ogólnie przejrzysta. Postacie są barwne i bardzo sympatyczne. Dialogi zabawne i błyskotliwe, jeśli trzeba zabarwione sporą ilością ironii i czarnego humoru, tykającego zarówno polityki, jak i całego naszego społeczeństwa. Jest też trochę wulgaryzmów, ale wierzcie mi, nie wpływa to w żaden sposób na odbiór całości.

Bardzo odpowiada mi narracja, podobały mi się rozmowy między samym autorem a głównym bohaterem, chyba jeszcze nie miałam okazji spotkać się z takim rozwiązaniem w książkach- naprawdę fajnie się to czyta.

Zakończenie... wydaje mi się, że wielu czytelników zostanie zaskoczonych, chciałbym zobaczyć miny czytających.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak.

Fajna historia, która niesie w sobie nie jedno przesłanie.

Dodatkowo "Kryminałek" rozbudził moją ciekawość. Z przyjemnością poznam inne książki pana Macieja.