Bezczłowiecze

Dla mnie to była bardzo abstrakcyjna książka. Napisana niesamowicie poetyckim stylem, który potrafi oczarować i sprawić jednocześnie, że gdzieś ten sens książki nam ucieka. Ja wpierw czytałam treść, więc o niej mogę powiedzieć, że jakoś tak wolno brnęła do przodu, bo wiele chciała nam ukazać w barwnym wydaniu. Później zaciekawił mnie styl autora, który kiedy się w niego wczytywałam sprawiał, że gdzieś ulatywał mi sens książki. Było to bardzo dziwne, bo jeszcze się z czymś takim nie spotkałam. Jakby myśląc o książce człowiek był ślepy i głuchy na treść. Ale do konkretów.

W tej nadsłownej pozycji poznamy dwóch bohaterów. Pierwszym z nich jest Maciek, który poprzez swoją wstydliwość boi się rozmawiać z ludźmi. Chociaż jest dziennikarzem, to jednak stroni od ludzi. Nie lubi niepotrzebnych zamętów, dlatego prowadzi rozmowy przez internet, bo wtedy może być kim tylko chce. Boi się prawdy, bo nie chce by ktoś go oceniał. Jego myśli zawierają w sobie pełno mądrości, które przekłada na swoje życie. Wie, że ludzie lubią udawać kogoś, kim nie są, dlatego się od nich odgrodził. Jest osobą mądrą, bo wypowiada się w myślach inteligentnie, aczkolwiek zdaje sobie sprawę, ze swojej inności.

Drugą postacią jest Marta, również posiadająca talent do zamykania się w domu. Kiedy po stracie córeczki nie potrafiła dojść do siebie, nadeszła depresja. Podła choroba zabrała jej wszystko, co najcenniejsze, czyli wolność. Zamknięta na ludzi, otworzyła się na internet, czyli wirtualną przestrzeń, gdzie nikt już nie może jej skrzywdzić bardziej. Kiedy jednak dojdzie do pewnych wydarzeń, skieruje się do mieszkania babci, które po niej odziedziczyła. Tam natrafi na ogromne zbiory książek, które bardzo ją zaciekawią.W pewnym momencie da ogłoszenie, że potrzebuje kogoś do rozmowy. Tu już nie trzeba nawet się domyślać, że tą osobą stanie się Maciek.

Jest to pozycja, która chce sprowadzić nas na ziemię. Ukazuje, że prawdziwe życie jest tutaj, a internet powinien być w nim jedynie dodatkiem, a nie na odwrót.

Czasem zastanawiam się, dokąd zmierza współczesna cywilizacja. Czy nieustanny rozwój technologii nie działa na szkodę ludzkości? Podobne rozważania stały się dla Macieja Lasoty pretekstem do napisania wyjątkowo udanej, choć przejmującej powieści pt. „Bezczłowiecze” z oferty Wydawnictwa Papierowy Motyl.

Maciej Lasota roztacza przed czytelnikami „Bezczłowiecza” wizję rzeczywistości, w której ludzie pochłonięci rozwojem technologii postanowili zrezygnować z komunikacji za pomocą słów. Nie prowadzą rozmów, nie piszą do siebie tekstowych wiadomości. Ich kontakt ogranicza się do wymiany obrazów. W takim społeczeństwie pozornie nikt nie potrzebuje drugiego człowieka. Wszystko zmienia się jednak w chwili, gdy Marta redaguje nietypowe ogłoszenie.

Czy w tej przerażająco prawdopodobnej rzeczywistości znajdzie się ktoś, kto zechce pokusić się o rozmowę? Na szczęście tak! To Maciek odpowiada na apel kobiety i postanawia wbrew wszystkiemu spotkać się z Martą. Tak rozpoczyna się prosty a zarazem ujmujący dialog między bohaterami, którzy doceniają wartość słów i chcą odbudować komunikację międzyludzką. Tylko, czy w takim świecie jest to jeszcze możliwe?

„Bezczłowiecze” zachwyca czytelnika nie tylko aktualną tematyką czy rozważaniami o charakterze filozoficznym, ale też sposobem prowadzenia narracji. Widzimy tu perspektywę obojga bohaterów, pobudki, jakimi się kierują i obawy, jakie wzbudza w nich bezpośrednie spotkanie. Wspólna historia tych dwojga daje jednak nadzieję na to, że ludzkość nie zrezygnuje z życia bez drugiego człowieka.

Powieść Macieja Lasoty z pewnością zasługuje na wyróżnienie, bo porusza problem, który dotyczy każdego z Nas. Zachęcam do jej lektury i zadumy nad światem, którego częścią jesteśmy.

"Bezczłowiecze" autorstwa Macieja Lasoty to książka wyjątkowo na czasie dotyczy większości z nas, biorących udział w świecie wirtualnym, co raz bardziej samotnych w "tłumie ".

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Papierowy Motyl

"... Otoczeni setkami znajomych w mediach społecznościowych nie zauważamy, że de facto jesteśmy sami..."

On - Maciek trzydziesto kilkulatek niepełnosprawny od urodzenia pracujący jako dziennikarz, traktujący ten zawód z mało spotykaną już teraz uczciwością i powołaniem.

Ona - Marta żyjąca w traumie po stracie ukochanej córeczki, nie mogąca zaakceptować otaczającej rzeczywistości, zawiedziona i rozczarowana ludźmi, których uważała dotąd za przyjaciół. Wątpiąca coraz bardziej iż możliwa jest szczera i uczciwa rozmowa dwojga ludzi twarzą w twarz.

Razem Ona i On, dwoje obcych sobie ludzi, wyznających podobne wartości czy mają szansę, aby to ich połączyło i stało się początkiem...

Książka daje nadzieję, że nie zatracimy się w świecie wirtualnym i mamy szansę realnie być szczęśliwi, ale wszystko zależy od nas.

"Bezczłowiecze" może być lekarstwem bez recepty. Polecam.

Marek. Lat 30. Dziennikarz. Marta. 175 cm wzrostu. Perłowe, proste włosy do ramion. Wyskakujące na ekranie powiadomienia pogłębiały jej poczucie próżności. Do czasu. Do czasu aż straciła córkę.

Słowa, zdania, rozmowa. Emocje. Oczy. Emocje i oczy są bardzo ważne Wiemy jak tego potrzebujemy? Nie wiemy, dopóki nie doświadczymy ich braku. "Niech pan ze mną porozmawia…" usłyszał. To jak spełnienie jego pragnień.

Książka którą czyta się dla przyjemności czytania. Czyta się aby została w głowie na długo. Te słowa, język, styl... Jestem kupiona, zakochana. Gdybym chciała podzielić się z wami cytatami z książki, przy których nie sposób przejść obojętnie musiałabym ją przepisać.

Choć to krótka forma, zaledwie 120 stron, to zapadająca w pamięci, emocjonująca, smutna i prawdziwa. Że krótka to nie zarzut. Odpowiednia. Jest tyle ile potrzeba. Jest wszystko. O człowieczeństwie. Bezdusznym człowieczeństwie. O bezczłowieczeństwie.

O pułapce medialnych znajomości. O pułapce migających ekranów. Każe się zastanawiać, myśleć, zatrzymać. Np. ktoś może nie pasować do "wszystkich". Nosi maskę? Jest dziwakiem? Może właśnie wtedy jest sobą? Pytania bez jednoznacznych odpowiedzi.

Na okładce książki zapytanie "Lasota polskim Coelho?" Być może…

„Bezczłowiecze” to druga książka Macieja Lasoty i jakże odmienna od zabawnych „Przypadków, czyli awarii międzyludzkich”. Również traktuje o relacjach, jednak wydaje się dużo bardziej przenikliwa i dojrzała.

Autor zwraca uwagę na problem, który coraz dotkliwiej dotyka nasze społeczeństwo. W świecie wirtualnym potrafimy błyszczeć, ale trudno nam zamienić kilka słów twarzą w twarz. Chowamy się za swoimi smartfonami, by nie nawiązywać kontaktu wzrokowego, by nie zostać zmuszonym do rozmowy.

Czy nie najlepiej to widać w pociągach? Kiedyś po trzech godzinach wspólnej podróży, można było poznać czyjeś życie od podszewki. Teraz każdy zamyka się w swoim świecie, zakłada słuchawki na uszy i kieruje wzrok w telefon odcinając jakiekolwiek szanse na interakcję. Czy nie interesuje nas już drugi człowiek, a może to my mamy obawy, by pokazać swoją prawdziwą twarz?

Zamykając się w wirtualnym świecie, mamy możliwość kreować go według swojego uznania, podobnie jak siebie samych. Czy naprawdę utraciliśmy umiejętność rozmowy z drugą osobą, nasze reakcje w wirtualnym świecie obrazują emotikonki, a język ubożeje?

Marta i Maciek (czy zbieżność imion jest przypadkowa?) są światełkiem nadziei w tym kreowanym przez autora, zatraconym w iluzji, świecie, stroniącym od emocji, kontaktu, słowa. Każde z nich odczuwa potrzebę, by coś zmienić, by odnaleźć w życiu sens. Czy bezpośrednia rozmowa im to umożliwi?

Zwykła konwersacja twarzą w twarz urasta do rangi wydarzenia tak niezwykłego, że warto jej poświęcić powieść? Patrząc na kierunek, w którym zmierza świat, z pewnością tak.