Krwawa klątwa. Trylogia Mistrza Magii. Tom 3

Dla przypomnienia: Clio jest nimfą, nieślubną córką króla Iridy. Lira to inkub, mistrz magii i deamon z Podziemia. Tą dwójkę połączyło najniebezpieczniejsze z zaklęć, które stworzył Lira. Czar dostał się w ręce brata Clio, Bastiana, który chce wykorzystać go, by zaatakować sąsiednie państwo. Ma to być pokaz siły, który może wywołać wojnę, w której Iryda nie miałaby szans, a co gorsze pochłonąć całą magię we wszystkich trzech światach. Clio oraz Lira za wszelką cenę starają się powstrzymać tragedię. W tym czasie zbliżają się do siebie. Pojawia się uczucie, które nie ma miejsca bytu i jest z góry skazane na porażkę, przecząc wszelkim normom. Poza tym, że oboje pochodzą z dwóch różnych światów, Lira jako inkub przynajmniej w teorii nie może się zakochać. I właśnie zakończenie akurat tego wątku interesowało mnie najbardziej.

W „Krwawej klątwie” dzieje się na tyle dużo, że z pewnością nie można narzekać na brak akcji. Podobały mi się sceny walk, ale też postawa bohaterów. Clio w tym tomie jest już wojowniczą w pełnej krasie. Po dziewczynie z początku historii został ledwie ślad. Do tego mamy dużo Asha, którego można nazwać przyjacielem Liry, pomimo że przez grubą część historii próbuje go zabić na rozkaz władcy Podziemia. Ash jest tutaj ciekawym dodatkiem. Wysłannikiem ciemności, który jednak gdzieś w głębi siebie nosi tlące się światełko sprawiedliwości i poczucia wyższego dobra. Pojawia się też kolejny bohater, a mianowicie książę zaatakowanego państwa i ON również zapada głęboko w pamięć. Wszyscy główni bohaterowie są wyraziści i niezwykle realnie wypadają w swoich działaniach, co stanowi niezwykły urok całej trylogii.

Kolejna cecha, która przypadła mi do gustu, to oczywiście wątek miłosny naszych głównych bohaterów. Lira i Clio próbują być razem, a gdy zdarza się, że los ich rozłącza, nie mogą przestać o sobie myśleć. Dla siebie wzajemnie są w stanie stanąć oko w oko ze śmiercią, co budzi podziw. Ich uczucie jest piękne, choć zdaje się, że na horyzoncie widać jego rychły koniec.

Do końca miałam nadzieję na happy end, bo wiele się mogło zdarzyć. Zamiast tego dostałam półpełne zakończenie wątku romantycznego, co w ogólnym rozrachunku całej historii okazało się mieć słodko – gorzki posmak. Nie narzekam jednak, bo w głowie pozwoliłam sobie dopisać idealny dla mnie prolog ostateczny i jego będę się trzymać.

Polecam wielbicielom fantastyki, przygód i romansu. Tak jak wspominałam przy poprzednich tomach, choć trylogia kierowana jest głównie dla młodych ludzi i ci starsi mogą całkiem dobrze się z nią bawić. Zatem czytajcie, szczególnie jeśli lubicie, gdy w powieści dużo się dzieje. Z „Krwawą klątwą” na pewno nie czeka was nuda, ani żaden fabularny marazm. Przyjemnej lektury, kochani.

“Kłamstwa, jakie sami sobie powtarzamy gdy prawda jest zbyt trudna do zniesienia, są tak zaskakujące, Clio”

Jakiś czas temu Clio dostała zadanie od Bastiana, była pewna, że wykradając zaklęcie ocali swój kraj. Dziewczyna nie zdawała sobie sprawy w jak wielkim błędzie jest. Wizyta Clio w podziemiu doprowadziła do tego, że zaklęcie stworzone przez Lirę trafiło w niepowołane ręce Teraz Bastian stara się wywołać wojnę, jednak okazuje się, że nie tylko ON miał na oku śmiercionośne zaklęcia. Najmocniejszy architekt magii w Podziemiu wie o ich istnieniu i za wszelką cenę chce je zdobyć. Clio in Lira są w ogromnym niebezpieczeństwie.

“Krwawa klątwa” to już ostatni tom Trylogii Maga od Annette Marie. Znów zabrakło mi przypomnienia tego co było w poprzedniej części. Na szczęście czytałam je prawie jedna po drugiej, więc nie było aż tak dużego problemu.

W tej części dzieje się zdecydowanie najwięcej. Autorka, w tej części wyróżniła wątek miłosny, który narodził się pomiędzy bohaterami. Zabrakło mi epilogu, który zamknąłby całą historię, która niejednokrotnie mnie zaskoczyła.

Popełniłam błąd, że przed przeczytaniem drugiego tomu nie wróciłam do pierwszego, ale wy możecie przeczytać od razu całość, bo wszystkie trzy części są już wydane.

„Krwawa klątwa” jest trzecim tomem cyklu Trylogii Mistrza Magii autorstwa Annette Marie. Nie mogłam się doczekać, kiedy będę mogła ją przeczytać i ponownie spotkać się z Clio i Lirą, bardzo polubiłam bohaterów, po cichutku im kibicowałam i miałam nadzieję, że uda im się wytrwać i sprawić, że wszystko się ułoży, a ciemne chmury, które się nad nimi kłębią. Autorka stworzyła ciekawy świat, w który chętnie i ponownie weszłam bez najmniejszych obaw. Jaki był finał tej historii?

Główną bohaterką książki „Krwawa klątwa”, jak i całego cyklu jest nimfa Clio, która była zmuszona żyć wśród ludzi, chociaż tak bardzo chciała powrócić w rodzinne strony. Kiedy nadarzyła się okazja, aby coś zmienić i być może poprawić losy Nadziemia nie zawahała się. Czasami trzeba zaryzykować, aby poprawić los i to nie tylko swój. Używając swoich zdolności postanowiła wykraść zaklęcie, które ma ocalić jej najbliższych przed zagładą. W ten sposób poznała inkuba Lirę, którego powinna oszukać, zabrać zaklęcie i odejść, jednak wszystko potoczyło się inaczej. Lira stworzył wyjątkową broń, która w nieodpowiednich rękach może przysporzyć wiele złego, jest wiec, o co walczyć. Dotarli do miejsca, z którego nie ma już odwrotu. Czy im się powiedzie? Czy uda im się odzyskać Sikora? Kiedy każdy chce uzyskać broń dla siebie, komu mona zaufać? Na pewno dłonie Bastiana nie są odpowiednie, aby otrzymać zaklęcie, jeśli tak by się stało widmo wojny byłoby nieuniknione. Tylko, czy Bastian jest ich jedynym problemem? Czy Clio i Lira będą w końcu bezpieczni?

„Krwawa klątwa” jest powieścią, która mnie oczarowała, sama autorka Annette Marie jest u nas trochę niedoceniona. Świat, który wykreowała jest magiczny i ciekawy. Istnieją tam różne królestwa z kontrastującymi krajobrazami, tradycjami i ludźmi. Najciekawszym pomysłem w moim odczuciu były kasty demonów, szczegóły, które ich wyróżniały, a ni tylko dotyczyły fizyczności. Fabuła książki jest oryginalna, dzieje się na przestrzeni kilku lat, co też jest ciekawym posunięciem. Pewnych rzeczy nie jest się w stanie rozegrać od razu, tutaj Annette Marie dała czytelnikom i swoim bohaterom ten czas. „Krwawa klątwa” jest książką, która ma wiele akcji, świetnych scen walki, ale nie tylko. Znajdziecie w niej wiele dobrego humoru, ale także takich scen, które sprawią, że poczujecie smutek. Myślę, że cała Trylogia Mistrza Magii jest warta poznania, chętnie przeczytam ten cykl jeszcze raz.

Zwieńczenie historii. Czy Lira i Clio zdołają ocalić wszystkie światy i przy okazji siebie nawzajem?

Niesnaski rodzinne. Wyrodny ojciec, kłamliwy brat przeplatający się z tym zabójczym. Wszyscy chcą ich śmierci, a przy okazji zdobyć niebezpieczną broń. Sojusze, które przy innych okolicznościach nawet by nie istniały. Sprzymierzeńcy, o których nawet nie marzyliśmy. Wojny, układanki, magia w najczystszej postaci. Połączenie nie tylko na poziomie cielesnym, ale też magicznym. Wojna, której nie dało się uniknąć. Niepotrzebne śmierci, łzy, które płyną i nie mogą przestać. Chcieliśmy się poznać bliżej, niestety nie było nam to dane. Obietnice, które czekają na spełnienie i dopełnienie. Na koniec tam, gdzie był chaos musi zapanować spokój. Czy w końcu będzie można wyjść z ukrycia i zacząć normalnie żyć?

Lira w tej części jest jak najbardziej irytującą postacią. W niektórych miejscach głupi, nie zważający na konsekwencje miesza się z tym biedactwem i męczennikiem, który wmawia sobie, że nie potrafi kochać i to co czuje do Clio to czyste pożądanie. No bo przecież jak? Inkub i kochać? Nie to jest niemożliwe. Nieważne, że wszystkie aspekty wskazują na coś zupełnie odmiennego. Natomiast Clio znowu nas zaskakuje, ta postać od pierwszego tomu wykazywała niezwykłą odwagę, logiczne myślenie i hart ducha. Z każdym tomem mam wrażenie, że nasza nimfa jeszcze bardziej dorosła. Jest tą odpowiedzialną, planującą, trzymającą wszystkich w kupie. Takim spoiwem, jest też bezinteresowna, zbyt dobra, ale z ostrym pazurkiem.

Opisy magii są inne, bardziej rozbudowane. Jedynie ta wojna, która naprawdę wchodzi na wyżyny kreatywności i jesteś tam, czujesz ten swąd palonych dachów to trwała jednak za krótko. Akcja bardzo szybko się rozgrywa. Czy to dobrze? Nie, bo znając życie jakby się za bardzo przeciągała to też źle. Liczyłam na piękne zwieńczenie historii i takie dostałam poza tymi aspektami rozterek miłosnych. Pokochałam też malutkiego smoczka i tą czeluść najohydniejszych stworów. Nie wiem ta książka miała od różowych scen z jednorożcami i spokojem, po stosy lawy i krwiożerczych uśmiechów.

Teraz w końcu zapanował pokój. Na jak długo? Po proszę o wydanie innych książek tej autorki! Dziękuje!