Królowa Dzikusów. Mistrz gry. Tom 3

Królowa Dzikusów

Tym razem spotykamy się przy trzeciej już części serii „Mistrz Gry”, czyli: Królowa dzikusów” autorstwa Joanny Lampka. Jeżeli nie czytaliście poprzednich części, to zachęcam, żeby w tym momencie zacząć, bo nie zrozumiecie, o co chodzi w tej 3 już części. U mnie na kanałach Social Media przeczytacie recenzję dwóch poprzednich tomów, choć przyznam się, że lepsze jest przeczytanie książki, ponieważ wtedy na pewno odkryjesz coś innego, niż ja. Zawsze byłam, jestem, będę zdania, że „siła jest kobietą” co bohaterka w idealny sposób udowadnia od pierwszego tomu. Wiele się wydarzyło w życiu Aline to widać sukcesywnie jak tylko przekręcasz strony książki. Nie wiem, dlaczego mało się pisze o autorce, bo według mnie ta seria zasługuje na top 1 w dziale fantastyki. Będę się powtarzać, lecz napisze raz jeszcze.

Jak tylko sięgniesz po tę serię sam przekonasz się, że Joanna Lampka tak napisała książkę, jakbyś oglądał film. Daje sobie rękę uciąć, że zobaczysz w swojej wyobraźni jak wygląda główna bohaterka, jak wygląda jej były kochanek oraz jak wykreowane są Cesarstwo Słońca i Królestwo Żeglarzy, z którym mają konflikt. Rzadko zdarza się, żeby tak pisać książkę, bo przeważnie autorzy (nie każdy na szczęście) ubarwia rzeczywistość w rzeczy, osoby, które łatwo bądź trudno nam sobie wyobrazić. Jeżeli chcesz wiedzieć, z czym tym razem przyszło się zmierzyć Aline to będzie dużo emocji, bo nikt nie lubi spotykać się np. z byłym kochankiem, z którym ma się obecnie na pieńku, jak i świadomość bycia wrogiem nr 1 u własnego ojca. Jak mówią o niej inni? Królowa Północy, Czarna Róża, legenda za życia, lecz, jak faktycznie czuje się nasza władczyni? Kochani tego jest, tyle że ja momentami gubiłam się (nie wpływa to jakoś negatywnie na całokształt) Konflikty nigdy nie są dobre, a złota zasada brzmi „Gdzie dwóch się bije tam trzeci korzysta” I tym razem autorka nie oszczędziła nas, bo wplatała swoich czytelników w kolejne, jak i te obecne konflikty. Jedno z głównych pytań, jakie nasuwają się to „Coś mi tu nie pasuje?” „Musi być coś lub ktoś inny, kto chce zniszczyć to wszystko bądź ugrać jak najwięcej dla siebie”.

Opisów książki jest pełno czy to na stronie autorki, czy wydawnictwa, więc z całego serca polecam wpaść tam, ale napisze też to, że podczas czytania masz w głowie takie odruchy jak np. „O ty jego mać!” Nie idź tam…” „A to wredna małpa” itp. rozumiecie? Głowa wam wrzeszczy z natłoku wrażeń i nie wiecie, co z nimi zrobić, bo ten rollercoaster, jaki doświadczymy udowodni nam, że na końcu nic nie wiemy i zdenerwowana jestem, bo teraz muszę czekać na czwarty finalny już tom i odkryć w końcu, kto mi tam miesza i nie daje spokoju. Podczas czytania ani razu nie miałam uczucia przygniecenia tym, co dzieje się w książce. Dodatkowym plusem, jaki według mnie zasługuje na oklaski to opis tej całej wojny, którą widzisz oczami bohaterów. Ani razu w tym wątku nie miałam zdezorientowania i na bieżąco śledziłam co i jak.

Dla mnie #musthave każdego miłośnika fantastyki z romansem w tle. Tej książki się nie czyta ją się wdycha z łatwością jak tlen. Szkoda tylko, że wydawnictwo nie dało tej pozycji na takich aplikacjach, jak Legimi czy Empik Go, bo nie każdy ma możliwość, jak i czas czytać papier już nie wspomnę o audiobooka, który przyciągnąłby tych, którzy tylko taką formę książki uważają ze względu na brak czasu na czytanie, no ale to już wydawnictwo pewnie wie, dlaczego tak, a nie inaczej jest. Nie ukrywam, że mam nadzieję, że z czasem będą dostępne w takich formach, jak wymieniałam wyżej wtedy będę wysyłać do znajomych info, że już mogą nadrabiać i w końcu poznać te emocje, jakie mi towarzyszyły, choć, jak opowiadałam o książce, to widać było po mnie w zachowaniu, że wsiąknęłam w te historie jak woda w gąbkę. Joasiu, jesteś mistrzem w swej dziedzinie i działaj dalej, bo ja czekam na więcej. Polecam po stokroć dla każdego, kto szuka mocnych wrażeń oraz takiego tupnięcia glanem o ziemię, że aż się zakurzyło.

Od pierwszej części wiedziałam, że Joanna Lampka ma dużo większy plan do postaci głównej bohaterki. Każda kolejna książka będzie małym kunsztem.

Trzeci tom jest obszerniejszy w wydarzenia, które mają tam miejsce.

Krwawa wojna dobiega końca i armia pod dowództwem Iana Lancastera miażdży wszystko, co napotka na swojej drodze. Ostatnim celem jest zaniedbana, dzika prowincja północy broniona przez Armię Cieni. Zdawałoby isę, że żołnierz Cesarstwa połkną ją na śniadanie, ale ta nie daje za wygraną i broni się ostatkiem sił, wciąż nie pozwalając ostatecznie przechylić szali zwycięstwa na korzyść perfekcyjnie wyszkolonej armii.

Północ, strategicznie nie jest ważna, to dla dowódcy i pryszłego cesarzarza znaczy bardzo dużo. Na czele dzikusów (jak ich pogardliwie nazywa), stoi jego była kochanka -Aline - wygnana córka najwięksego wroga, obecnie obiekt zaciekłej nienawiści. Konfrontacja jest więc nieunikniona. Pierwszy raz w historii Kontynenty Zachodnirgo, wyvchowanka ultrakonserwatywnego Krolestwa, kobiketa, która w swoim kraju nic nie znaczy, tutaj pełni rolę przywódczyni. Dźwiga ona na barkach odpowiedzialność, nie tylko za losy półncy, ale też za ludzi, którzy walczą o zmianę. Ruch Czarnej Perły rozrasta się, ale jest podatny na dezinformację. Propaganda to bardzo potężna i skuteczna broń.

więcej na: velarislibrary,pl

Od momentu, gdy skończyłam lekturę drugiego tomu cyklu Mistrz Gry, czyli Pana Kamienia Wschodu minęło już trochę czasu. Przyznaję, że zanim nadszedł czas na lekturę Królowej Dzikusów, zdążyłam zapomnieć kilka szczegółów. Jednak tom trzeci okazał się dla mnie powrotem do domu – z miejsca wskoczyłam w wir wydarzeń i wraz z Aline przemierzałam kolejne szlaki i planowałam następne działania wojenne. Jednak czy ta część zdołała zachwycić mnie na tyle, bym mogła wystawić jej ocenę bardzo dobrą lub wręcz celującą? Odpowiedź na te pytanie znajdziecie w recenzji.

Wydawać by się mogło, że krwawa wojna właśnie dobiega końca, jednak nic bardziej mylnego. Ian Lancaster co prawda niszczy na swojej drodze wszystko, co tylko jest w stanie, podczas gdy prowadzi swoje wojska dalej na Północ. To właśnie jego cel. Jednak ta nie ma zamiaru się poddać i skutecznie broni swoich terenów. W teorii tereny te nie są aż tak potrzebne Ianowi do szczęścia - w praktyce jednak chce je zdobyć tylko i ze względu na Aline, królową dzikusów i swoją byłą kochankę. Pierwszy raz w dziejach tego kontynentu na czele armii stoi kobieta. Czy starcie pomiędzy byłymi partnerami może skończyć się dobrze? Czy Aline uda się utrzymać swój sekret, którego za wszelką cenę nie może poznać Ian?

Na samym wstępie powiem tak: ta książka to jest mój Święty Graal, jeśli chodzi o wszelkie kontynuacje czy ogólnie rzecz biorąc, kolejne tomy serii. W mojej czytelniczej przeszłości zdarzało się już tak, że któryś z tomów wyjątkowo mnie urzekał, jednak w tym przypadku jest to coś o wiele więcej. Już w tym miejscu muszę napisać, że jestem pełna podziwu i jednocześnie zachwytu, wobec tego, w którą stronę idzie historia Aline oraz cała wojna, którą na kartach powieści przedstawia Joanna Lampka. Jestem pod ogromnym wrażeniem i zdecydowanie pragnę więcej.

Główna bohaterka jest tak samo charakterna, jak w poprzednich częściach, jednak tutaj zauważyłam w niej coś jeszcze. Cały ten mur, jaki wybudowała dookoła siebie ta bohaterka, powolutku zaczyna pękać. Dzięki temu ja, jako zwykła czytelniczka, mogłam zajrzeć do myśli Aline i jeszcze lepiej zrozumieć jej postępowanie. Oczywiście, to nie jest tak, że ta postać ma same pozytywne cechy i jest chodzącym ideałem. Nie, Aline bywa impulsywna i dość gwałtownie podejmuje pewne decyzje, jednak w tym wszystkim wydaje się taka po prostu... prawdziwa. I za to właśnie jestem wdzięczna autorce – nie stworzyła kolejnej bohaterki, której wszystko uchodzi na sucho. Aline musi liczyć się z konsekwencjami swych działań, nawet jeśli nie dotykają jej one bezpośrednio.

Joanna Lampka już po raz trzeci oczarowała mnie swoim piórem i umiejętnością tworzenia niezwykle pochłaniającego świata fantastycznego. Tom pierwszy może i nie zachwycił mnie na tyle, bym dała mu ocenę celującą, ale z każdą kolejną książką z tego cyklu jest coraz lepiej. Autorka ma pewien plan i to czuć - wie, w którą stronę poprowadzić swoich bohaterów, by w sposób logiczny przejść przez konkretne wydarzenia. Ja jako czytelnik mogę się jedynie temu przyglądać i trochę wściekać na konkretne zwroty akcji, a tych tutaj było niemało.

Królowa Dzikusów to książka absolutnie wciągająca, wrzucająca czytelnika w wir wydarzeń i niedająca mu chwili oddechu. Intrygi polityczne, kolejne zasadzki czy po prostu więzi pomiędzy bohaterami przyciągają uwagę i utrzymują ją, aż do ostatniej strony. Z ręką na sercu mogę wystawić tej pozycji ocenę celującą i z niecierpliwością czekam na kolejny tom. Zakończenie tego odrobinę zmiotło mnie z planszy, ale czuję, że to dopiero początek.

Strasznie wartka akcja w tej książce. Tutaj bohaterowie uciekają i knują, posługują się tajnymi hasłami i niemal wszędzie mają swoich ludzi. Autorka bardzo dosadnie opisuje wszelkie wydarzenia. Stara się w sposób zwyczajny przekazać nam wieści, choćby moment, kiedy trzeba było odpiłować dłoń przeciwnika. Krwawe opisy potrafiły przerażać, jednak na postaciach chyba nie zrobiły żadnego wrażenia. Przez początkowy czas nie mogłam pojąć, czy oni te dzieci chcą porwać, czy uratować. Było to opisane sporymi zagadkami, a naszym zadaniem było podążanie za ich przygodami, a nie roztrząsanie tego po co i dlaczego to robią. Jeśli szukacie opisów postaci, to będą raczej zdawkowo ukazani, gdyż pozycja nie zawiera tutaj scen, które nie przydadzą się tej akcji. Czytamy tylko o tym, co później będzie miało jakikolwiek wpływ na dalsze sceny. Oczywiście oprócz walk i wojny, dość krwawej zresztą, przeczytamy również o pewnej miłości, która rozpoczęła się dawno temu. Teraz jako osoby dorosłe wciąż ją do siebie czują, jednak wiedzą, że ukazanie jej nie będzie właściwe. Walka jest tu trochę nie równa, gdyż jednym przywódcą będzie silny mężczyzna, a drugim nieco łagodnego usposobienia kobieta. Ma jednak silną broń, jaką jest racjonalne myślenie. Czy jednak to wystarczy, by udało jej się przezwyciężyć przeciwnika? I drugie pytanie, czy faktycznie chce, by on poległ w walce? Co z tym wszystkim wspólnego ma pewna karta z numerami dwadzieścia jeden i dwadzieścia dwa?

Opowieść choć krwawa, to jednak bywa piękna i romantyczna. Zadziwiające było to, że kiedy trwała walka, to styl pisarski bywał twardy i zdecydowany. Jednak kiedy czytałam o ukrytej miłości, to jakby zamieniała się w romantyczną historię, gdzie można się wzruszyć. Niemal od razu przypomniały mi się moje młodzieńcze lata, gdzie nieśmiało człowiek wyrażał się o swoich uczuciach. Były jednak na tyle wyjątkowe, że pamięta się o nich do dnia dzisiejszego. Dlatego właśnie określam ją jako wyjątkową powieść fantazy z domieszką powieści romantycznej. I oczywiście bardzo ją wam polecam:-)

Za mną jest już trzeci tom z cyklu Mistrz gry i zamiast cieszyć się z powodu przeczytania dobrej lektury, chodzę zła jak osa i miotam się, nie mogąc znaleźć sobie miejsca. Dlaczego zapytacie, no właśnie dlaczego, sama zadaję sobie to pytanie?

Autorka stworzyła tak przyjemną i fascynującą historię, że trudno się od niej oderwać. Z tą lekturą zapominałam na kilka godzin o wszystkim, przenosząc się do świata surowej Północy oraz nowoczesnego Południa, śledząc losy bohaterów i wraz z nimi przeżywając to co zgotował im los. Jednak nienawidzę zakończenia. Nie wiem czemu praktycznie w każdym tomie opowieść urywa się w takim momencie, że ciężko mi się potem opanować. Ciekawość zżera człowieka i tylko próbuje wymyślić ciąg dalszy.

W tej części Aline, przywódczynię nieco zacofanej Północy życie nie oszczędza, przysparzając jej kolejnych licznych problemów i zagrożeń. Gdy zostaje sama, zdana tylko na siebie i garstkę zaufanych ludzi ma ciężki orzech do zgryzienia. Ma marne szanse, by zwyciężyć w starciu z armią Cesarstwa Słońca. Nienawiść Iana do niej nie maleje i może jej to tylko zaszkodzić.

Jak potoczą się losy nieustraszonej wojowniczki? Czy uchroni ona swój lud jak i bliskich? Czy dane będzie jej jeszcze spędzić szczęśliwe chwile u boku ukochanego?

Kontynuacja historii Aline jest niezwykle ciekawą pozycją, która zachwyci wszystkich pasjonatów tego gatunku literatury. Wiadomo, że dynamiczna fabuła, częste zwroty akcji oraz chwilowe momenty, gdy wszystko zwalnia, powodują iż jest to książka intrygująca, która na długo pozostaje w naszych myślach.

Główna bohaterka przeszła naprawdę wiele, ale wszystkie doświadczenia tylko wzmocniły ją, dodały jej charakteru, upartości, ale i spowodowały, że dziewczyna dojrzała, stając się pewną siebie kobietą. Nie wszystkie jej kroki i decyzje były właściwe, ale popełniając błędy, uczyła się jaką drogę obrać.

Ciekawe kiedy autorka uroni rąbek tajemnicy i wyjaśni dlaczego dwie gwiazdy jej sprzyjają oraz czy pozostałe staną się jej przyjaciółkami, a może będą do niej wrogo nastawione. Mam pewne podejrzenia, ale czy się sprawdzą. Liczę, że Aline wreszcie zazna w życiu trochę spokoju i szczęścia.

Treść jest naprawdę świetna, dopracowana w każdym szczególe i idealnie pasuje do całości. Wszystkie rozpoczęte wątki zaczynają się zazębiać, jednak jeszcze dużo czeka na precyzyjne wyjaśnienie.

Pani Lampka umiejętnie dozuje informacje, pobudzając wyobraźnię. Buduje napięcie i porusza serce scenami, które mrożą krew w żyłach.

Naprawdę polecam wam tę książkę jak i dwa wcześniejsze tomy, które trzeba czytać zgodnie z ich kolejnością. Nie będziecie narzekać na nudę, gdyż cały czas coś się dzieje, a lekki i plastyczny styl uprzyjemnia czas poświęcony lekturze, od której się nie oderwiecie.

Mi pozostaje wyczekiwać na ostatni tom, w którym wreszcie poznam wszystkie odpowiedzi, które dręczą mnie i nie dają spokoju. Ciekawe czy czytaliście już, a może macie w planach?

Nie piszę opisu by niespoilerować. Wydaje mi się, że w tej części najwiecej się dzieje. Mamy sporo akcji, wydarzeń czy niespodziewanych zwrotów akcji. Na szczęście nie odniosłam wrażenia, że akcja goni akcje. Były chwile, gdzie akcja zwalniała i była lżejsza. Dalej znajdujemy się na Północy dzięki czemu jeszcze bardziej możemy poznać ludzi z północy, ich zwyczaje i trudne warunki w jakich im przyszło żyć. Jak dla mnie fabuła jest dopracowana dosyć szczegółowo oraz dla czytelnika nieprzewidywalnie. Wszyscy bohaterowie i ci pierwszo- jak i drugoplanowi zostali świetnie wykreowani. Dalej lubię Alinę. Myślę, że wielka zmiana w niej nastała od pierwszego tomu. Oczywiście na dobre. Dalej popełnia błędy, dzięki czemu poniekąd wydaje się bardziej realna. Jak Michela nie lubiłam tak dalej nie lubię. Za to mnie Ian zawiódł. Mam nadzieje, że kiedyś odpokutuje swoje zachowanie. Ale za to pokochałam małego Alexandra (pomimo, że było go mało). Czytając towarzyszyło mi sporo emocji. Mamy dużo tajemnic, intryg i ciągle pojawiające się w mojej głowie pytanie „kto jaki krok następny zrobi?”. Przez to byłam bardziej ciekawa dalszych losów bohaterów. Każdy rozdział ma swój własny tytuł, który świetnie się wpasowuje w treść danego rozdziału oraz mamy spis treści na końcu książki. Książkę się czyta dosyć szybko. Ma ona zaledwie 358 stron. A dzięki lekkiemu piórowi autorki, wciągamy się w tą historię jeszcze bardziej. Polecam! 9/10

Czasami powieści, które przechodzą bez większego echa, zasługują na największe uznanie. Niedocenione przez czytelników lub cierpiące przez słabszą promocję umykają zainteresowanym a tym samym tracimy z oczu wydarzenia, które mogą skutecznie wpłynąć na naszą wyobraźnię. Wiem, że to proces eliminacji, bo zdecydowanie zbyt dużo pojawia się książek do przeczytania, ale tym sposobem umykają nam takie nazwiska jak powyżej, ponieważ trylogia Joanny Lampki jest naprawdę dobra i bardzo, bardzo wciągająca!

Autorka zabiera nas w podróż do nowego świata, ale bystre oko wyłapie licznie podobieństwa związane z rzeczywistością. To jakby alternatywny świat, w którym dzieją się niespotykane na co dzień rzeczy a jednak wszystko wydaje się tak zmyślnie przemyślane, że nie budzi żadnych wątpliwości. Seria fantasty oparta jest zatem mocno na wiarygodności i szczegółach, które łatwiej pozwalają zrozumieć panujące tam zasady a losy bohaterów wydają się tym ciekawsze, że bez problemu potrafimy wyobrazić sobie siebie samych na ich miejscu.

Na cykl Mistrz Gry składają się trzy książki połączone ze sobą ciągiem przyczynowo-skutkowym: "Gwiazda Północy, Gwiazda Południa", "Pan Kamienia Wschodu" oraz "Królowa Dzikusów". Polecam od razu zaopatrzyć się we wszystkie trzy tomy, ponieważ całość czyta się w oka mgnieniu a finały budzą wystarczająco dużo zastanowienia, by od razu zdecydować się na ciąg dalszy. Ponadto świat przedstawiony jest bardzo rozległy i niebanalny, więc z zaintrygowaniem śledziłam wszystkie dotyczące fakty związane ze zwaśnionymi Królestwem Żeglarzy oraz Cesarstwem Słońca. To od razu przekonuje, że pomysł na fabułę był w pełni przemyślany i dopracowany a sama autorka nie poszła na łatwiznę, ponieważ od pierwszych stron widoczne jest jej zaangażowanie.

Aline jest księżniczką Królestwa Żeglarzy i jednocześnie dobrym szpiegiem. Pod przykrywką przedostaje się do Cesarstwa Słońca, by tam poprowadzić swoją misję, ale nie spodziewa się, że proces będzie trudny i niebezpieczny. Na jej drodze staną liczne niepowodzenia, zdrada stanu a także problemy sercowe, ale to będzie drobiazg w połączeniu z krwawą wojną, która zbierać będzie tragiczne żniwo. Czy na przestrzeni całej trylogii Aline osiągnie zamierzone cele i ucieknie spod jarzma przeznaczenia?

Na stronach wszystkich trzech tomów czeka na nas dopracowana kreacja bohaterów oraz świadoma, zaangażowana fabuła. Wszystko jest tutaj racjonalne, konkretne i pomysłowo przedstawione, nie ma więc miejsca na nudę czy niedociągnięć a my sami obserwujemy jak zmienia się styl autorki, jak dojrzewa i ewoluuje, obierając bardzo dobry kierunek. Każdy element wydaje się więc być na swoim miejscu, motywy fantasty trzymają poziom, klimat buduje napięcie i często sięga po mroczne aspekty a sam romans nie jest przerywnikiem mocniejszej treści, a wsparciem dla Aline, która właściwie na swoich barkach dźwiga całą opowieść.

Seria Mistrz Gry imponuje rozmachem oraz dopracowaniem. Joanna Lampka włożyła w swoją trylogię całe serce co odbiło się na przedstawionej treści. Bogata kraina, liczne zasady, wspaniale wykreowani bohaterowie oraz liczne niebezpieczeństwa do pokonania przełożyły się na przygodę od której naprawdę trudno się oderwać. Po dwóch pierwszych tomach bałam się, że autorce podwinie się noga, że nie zaserwuje już spektakularnego finału, bo przecież wcześniej już dwa razy porządnie mnie zaskakiwała a jednak część ostatnia wydała się zwieńczeniem wszystkich wydarzeń. Liczę na to, że nie pozostaniecie obojętni na trylogię i dacie szansę twórczości autorki, bo jest w tym wszystkim mnóstwo uroku i emocji obok których nie powinniśmy przechodzić obojętnie.

"A będzie ona czysta jako śnieg, mimo że jej szata będzie unurzana w popiele i błocie. A będzie kroczyła drogą śmierci, bo gdzie życie, tam śmierć..."

To już trzecia część przygód Aline, o której opowiadałam Wam w poprzednich postach. W recenzji drugiego tomu stwierdziłam, że działo się w nim o wiele więcej niż w pierwszym, jednak teraz otwarcie muszę przyznać, że tom trzeci to istne szaleństwo 😂 Akcja toczy się bardzo szybko, a tak wielu zwrotów akcji dawno nie widziałam w żadnej książce. Sama Aline od pierwszego tomu bardzo się zmieniła. Widzieliśmy ją w wielu różnorakich sytuacjach, które niekiedy wymagały od niej ogromnej odwagi i wewnętrznej (niekiedy też fizycznej) siły. Każda z tych sytuacji w pewien sposób ją ukształtowała i pozostawiła po sobie trwały znak na jej duszy.

"Królowa Dzikusów" to dalsza i tak naprawdę niekończąca się pogoń Aline za szczęściem i odnalezieniem siebie. Wojna dobiega końca, a spotkanie z dawnym ukochanym nieuchronnie się zbliża. Aline jako Królowa Północy czy też Czarna Róża nie może dać się złamać, bowiem nie walczy tylko o siebie, ale o wielu ludzi, którzy jej zaufali i w nią wierzą. Czy dziewczyna poradzi sobie z odpowiedzialnością, jaka na niej spoczywa? Czy będzie w stanie powstrzymać buzujące w jej wnętrzu emocje i zmierzyć się z Ianem?

"Gdyby mogła coś zrobić, to by to zrobiła. Są takie chwile, kiedy coś w środku człowieka krzyczy. Kiedy jest się takim jednym wielkim krzykiem, mimo że się milczy."

Wątek miłosny ma w tej książce tak samo duże znaczenie jak w poprzednich tomach. Aline wieloma swoimi działaniami udowadnia, że nie jest w stanie uwolnić się od uczucia jakie łączy ją i Iana. Jednak tym razem nie jest tak prosto, a konflikt między Północą a Południem na pewno nie zmierza ku zakończeniu. Obojgu bohaterom tak łatwo przychodzi się jednocześnie kochać i nienawidzić. Joanna Lampka wielokrotnie operuje uczuciami między nimi, powodując, że czytelnik tylko czeka aż los niespodziewanie ich połączy.

Świat fantasy, w którym rozgrywa się akcja wszystkich trzech książek jest niezwykle ciekawy. Autorka ukazała go niezywkle obrazowo. Wielokrotnie wysoka technologia przeplata się z nieco zacofanymi zwyczajami i niecodziennymi już wierzeniami Północy. Mimo, że to wszystko jest od siebie tak bardzo różne, w jakiś niezrozumiały sposób się łączy i tworzy niezwykły i intrygujący świat wydarzeń.

Cykl "Mistrz Gry" dostarcza nam również wiele innych ciekawych wątków, poza przygodami miłosnymi głównej bohaterki. Mnie osobiście bardzo zaciekawił ten z "próbami Północy", w których Aline niespodziewanie udało się zdobyć znaki na swoim czole.

Z niecierpliwością czekam na kolejną część, gdyż zakończenie trzeciego tomu nieźle mnie zaintrygowało. A Was zachęcam do sięgnięcia po cykl "Mistrz Gry". Zapewniam - nie będziecie żałować!

Już jest kolejna część serii napisanej przez @[Adres usunięty]iblu

Królowa Dzikusów- Joanny Lampki, @wydajemyksiazki

To już trzecia część historii silnej Alinę. Poprzednia część mnie urzekła. Dużo akcji i coraz więcej magii. W tej książce trochę mi tego brakowało, chciaz coś czuję, że ta część jest takim fundamentem pod zakończenie z przytupem. Większość akcji rozgrywa się tu wokół Podziemnego Miasta. Końcówka jest zaskakująca, ale tak myślę, że to właśnie świetne połączenie z tym co będzie działo się dalej. Oczywiście w tej części jak i w poprzednich bardzo spodobał mi się język i sposób opowiadania historii przez autorkę. Miałam nadzieję na trochę więcej tych magicznych elementów, może więcej informacji o kamieniach, ale jeszcze jedna część przed nami😍

Alina, podczas przeprowadzania akcji, zostaje zdemaskowana i "porwana" przez Iana. Na szczęście Alinę udaje się uciec, a akcja uratowania Człowieka x, kończy się sukcesem. Wracają na północ. Podziemne miasto jest już gotowe na atak Cesarstwa. Kiedy cesarstwo i Królestwo chcą podpisać porozumienie kończące wojnę, dochodzi do niespodziewanego obrotu spraw. Alinę od teraz może liczyć tylko na siebie, nie ma żadnego wsparcia i mimo, że czuje się samotna to wie, że ma dla kogo walczyć.

Zapraszam do czytania😍

Armia pod dowództwem Iana Lancastera jest potężna i niepokonana, lecz ostatnia prowincja chroniona przez Armię Cieni twardo stawia jej opór. Na czele dzikusów staje Aline, wygnana i znienawidzona, a jednak nadal znacząca. Ich burzliwe relacje, choć są przeszłością, nadal podsycają konflikt między nimi. Alina czuje presję, na jej barkach spoczywa los Północy, pragnie zmian, a trudne wybory zawsze wiążą się z ryzykiem i stratą. Czy jej mąż wesprze ją w najtrudniejszym momencie. I najważniejsze pytanie. Jak zachowa się Ian, kiedy odkryje kolejną z tajemnic Aline?

„Królowa Dzikusów” jest jeszcze mocniejsza, mroczniejsza i chwilami przyprawiająca o dreszcz. Ta historia ewoluuje, zmienia się na oczach czytelnika, a liczne twisty fabularne potrafią nieźle namieszać. Po prostu majstersztyk. Powieś skrywa w sobie wiele tajemnic, postaram się za dużo nie zdradzić, i pozostawię Wam odkrywanie ich, bo to czysta przyjemność.

Styl autorki na duży plus, naprawdę jestem zaskoczona. Już od pierwszych stron wiedziałam, że będzie to coś dobrego, ale to nie wszystko, bo Pani Joanna wraz z rozwojem tej serii, sama poczyniła ogromny progres. Książki napisane z dojrzałością, i co najważniejsze, z pomysłem. Świat przedstawiony jest przede wszystkim oryginalny, niby dużo nie różni się od naszego, lecz układ kontynentów i państw jest inny. Mapka na początku książki ułatwia zwizualizowanie świata przedstawionego.

Bohaterowie są niejednoznaczni, skomplikowani, tajemniczy i ciężko przewidzieć ich wybory. Nieco sztywni, lecz pod całą otoczką pozorów, skrywają się ludzie pełni emocji, szczególnie główna bohaterka. Aline ma w sobie to coś! Tak po prostu! Jej motywy, przekonania i siłę woli łatwo polubić, silna i zdeterminowana księżniczka, która potrafi również zadbać o swój oddział. Ian również odgrywa tu znaczącą rolę i chyba jest jedną z najbardziej kontrowersyjnych postaci, ciężko go polubić, czasami wręcz jest irytujący, ale kiedy trzeba, potrafi zaskoczyć i najczęściej zdenerwować.

Ważne Intrygi polityczne i wszystkie rozgrywki szpiegowskie przyprawiają o zawrót głowy. Są bardzo dynamiczne, dużo się dzieję, cała akcja utrzymana jest w dobrym tempie. Okładki nie do końca mi się podobają. Po przeczytaniu książek, zyskały w moich oczach, bo odzwierciedlają, przynajmniej częściowo, fabułę i troszkę spędziłam na podziwianiu, szukając ukrytych znaczeń. Mimo wszystko okładki, w moim odczuciu, na pierwszy rzut oka, nie pokazują, że jest to powieść nie tylko dla młodzieży, ale i starszych czytelników. Wątek miłosny nie jest na pierwszym miejscu, jednak biorąc pod uwagę wysokie stanowiska, jakie zajmują główni bohaterowie, to wszystkie ich decyzje i wybory oddziałują na losy ich państw. Autorka zgrabnie wplotła miłosne potyczki w bardziej spektakularną walkę o władze i znalazła złoty środek, tak by nie zrobić z tego romansidła.

Przemyślana i dopracowana fabuła. Seria „Mistrz Gry” porwała mnie od pierwszej strony i pokochałam tych surowych bohaterów. Dawno nie czytałam tak dobrze napisanej serii. Ciężko ocenić tylko trzeci tom, tym bardziej, że w tydzień pochłonęłam trzy i jest to dla mnie spójna całość. Tajfun emocji nawet na moment nie pozwolił mi zapomnieć o bohaterach. Był to niezwykle emocjonujący czas, z ochotą poznałam upalne Cesarstwo, by moment później zakochać się w zimnej Północy. Przepiękne widoki i zgrabne opisy miejsc, w których rozgrywa się akcja, dopełniają wrażenia z lektury. Czy polecam? Jak najbardziej tak! Nieszablonowa i wartościowa powieść sensacyjna z nutką miłości i fantastyki w tle, wciąga i na długo zapada w pamięci! Z niecierpliwością wyczekuję kolejnego tomu. 9/10

Kochani, jakie plany macie na weekend? Czy ktoś z was będzie na targach książki w Warszawie?

,,Jak być zarówno ojcem dziecka, które wyrasta ponad wszelkie schematy, jak i władcą tak surowego kraju jak ,,Królestwo Żeglarzy?"

„Królowa Dzikusów”, czyli trzeci tom serii ,,Mistrz gry” autorstwa Joanny Lampki.

Jak wypada ta część na tle poprzednich? Szczerze? Fenomenalnie!

Autorka po raz kolejny zaczyna, historię zrzucając na czytelnika potężną bombę akcji i wrażeń. Naprawdę Joanna się z nami nie cacka. Od razu wrzuca, na głęboką wodę nie mówiąc, jak daleko jest do dna i czy w ogóle jakieś dno na nas czeka.

Wątki od jednego do drugiego przechodzą, między sobą w takim tępię, że czasami nie zdąży się odpowiednio zareagować. Jakieś szaleństwo mówię wam.

Ale, co właściwie na nas w tej książce czeka?

Kontynuacja motywu walki o władze między Królestwem a Cesarstwem. Konflikty zbrojne przybierają na sile. Dowództwo obu stron zmuszone jest wytężać umysł do granic możliwości przy planowaniu kolejnych strategii. Alien aktywnie bierze udział w działaniach, a jak wiadomo, kłopoty to jej drugie imię więc niebezpiecznych sytuacji będzie pod dostatkiem.

Jeśli zaś chodzi, o wątek miłosny przyznam, że jest on nieco niekonwencjonalny. To nie jest słodki romans wpleciony w fabułę fantasy, a idealnie przedstawiająca ludzką zmienność relacja, a właściwie relacje. Ci z was, którzy czytali, poprzednie części wiedzą, iż głównymi kandydatami do serca Alien są jej mąż Michael oraz były kochanek Ian. Dwaj okrutni mężczyźni, którzy żyją w rytm zasady ,,Na wojnie i w miłości wszystkie chwyty dozwolone”. Tak zawiłej i skomplikowanej relacji już dawno nie spotkałam w literaturze. Uwielbiam to i uwielbiam, że mimo przeczytania trzech tomów ja wciąż nie umiem się zdecydować, któremu z panów kibicować.

Nieprzewidywalna.

To słowo najlepiej opisuję całą tę książkę, jak i jej bohaterów, a także stanowi idealne podsumowanie całości. Lojalnie więc uprzedzam, trzymajcie szczęki, bo będzie się działo.

Polecam.

"(...) - Nie ma znaczenia, czy jesteś ludem, szlachtą czy mędrcami - masz zawsze jednakowe szanse w walce o tron. Przewaga jednych czy drugich to tylko złudzenie, to taki stereotyp, który każdemu siedzi w głowie i jednych blokuje, innych wyzwala. Lepiej pozbądź się go jak najszybciej. Jak grać w życie, żeby wygrać? Trzeba umieć ponosić straty! (...)"

Skończyłam. Jak dotrwam do kolejnego tomu? Nie mam bladego pojęcia?

Ta seria to absolutne mistrzostwo świata w swoim gatunku, a każda część podnosi poprzeczkę o poziom wyżej.

W "Królowej dzikusów" dzieje się mnóstwo. Losy wojny między Cesarstwem Słońca a Królestwem Żeglarzy, wydają się przesądzone, jedyne co pozostało to podbicie dzikiej Północy i pojmanie jej Królowej. Jeśli Ian Lancaster chodź przez chwilę myślał, że będzie łatwo, to szybko okazuje się w jak wielkim był błędzie, jednak Północ również szybko się przekona, że mężczyzna kierowany rządzą zemsty, to siła z którą należy się liczyć. Pojawiają się też kolejne tropy sugerujące, że coś ważnego nam umyka, że jest ktoś, kto umiejętnie kreuje i wykorzystuje poszczególne wydarzenia do własnych celów.

Spiski, zdrady, nieoczekiwane zwroty akcji, tajemnice, namiętności i odrobina magii, a wszystko to podane w idealnych proporcjach i dopracowane do perfekcji. W tej historii nie ma prostych rozwiązań i łatwych decyzji, jest brutalnie i dosadnie, a bohaterowie wcale nie są kryształowo idealni, wprost przeciwnie, kierowani emocjami popełniają błędy przez które giną ludzie, ale właśnie to wszystko sprawia, że ta seria jest tak doskonała.

Poważnie, odłóżcie wszystko co teraz czytacie i zacznijcie niesamowitą przygodę z Aline.

Powieść zabiera Czytelnika w podróż na daleką, nieprzyjazną Północ. Według opracowań cywilizowanego świata – zacofaną, skażoną i praktycznie bezludną. Jakim więc cudem dzikusy wraz ze swoją królową są w stanie oprzeć się świetnie wyszkolonej armii? Jakim cudem kobieta stanęła na czele prowincji najbardziej konserwatywnego państwa na Kontynencie Zachodnim? Czy ruch Czarnej Róży zapoczątkowany przez Michaela przyniesie swoje owoce? Czy targany chęcią zemsty Ian odnajdzie ukojenie w podziemnych korytarzach? Czy o przyszłości całego kontynentu ma zdecydować jedna osoba, której postać jest mielona przez zębiska propagandy każdej ze stron konfliktu? Czy Aline udźwignie rolę, jaką narzucił jej świat?

Myślę, że zdjęcie (powstałe w nocy, notabene o północy - dostępne na blogu Zaczytan Majka - recenzja 702) idealnie przekazuje, jakie emocje zostały we mnie po przeczytaniu książki. Piękno i legenda Aline zostały postawione w świetle reflektorów, jednocześnie próbując przetrwać w nieprzyjaznym, zimnym, ciemnym świecie. Wszystkie decyzje dziewczyny zaczynają kłaść się cieniem na życiu otaczających ją osób, a róża, która miała być ocaleniem, przynosi jedynie cierpienie. Ciemność podkreśla mistrzowsko zaplanowaną okładkę, z które wyziera niebezpieczeństwo, niepokój i determinacja.

Według mnie dokładnie te trzy cechy charakteryzują Aline z trzeciego tomu. Wzajemnie przeplatające się emocje targają również czytelnikiem, któremu serce łamie się po wielokroć. Trzask mojego, po wydarzeniach 16 rozdziału, rozlegał się echem przez długie godziny. To już nie jest wesoła historyjka o letnim romansie, lecz ciemna, dojrzała opowieść o przetrwaniu, stracie i odnajdywaniu się na nowo. Chłonęłam ją całą sobą, zafascynowana i pełna podziwu dla ewolucji zarówno bohaterów, jak i warsztatu autorki. Z szeroko otwartymi oczami śledziłam zawiłości polityki, ludzkiej natury, taktyki wojennej, tradycji plemion północy. Autorka zdradziła również skąd zaczerpnął swoją nazwę cały cykl, a po jednej ze scen czuję, że w kolejnej części odkryjemy jeszcze niejedną tajemnicę dotyczącą gwiazd zaklętych w klejnoty.

Akcja, poziom budowania napięcia i emocjonalnego przywiązania do bohaterów jest na najwyższym poziomie. Podczas czytania Królowej dzikusów, nie raz miałam ochotę krzyknąć i powstrzymać bohaterów przed tym, co miało za chwilę nastąpić, wesprzeć w próbach dotarcia do siebie lub zdrowo trzepnąć po głowie za amoralne zachowanie. Zastanawiałam się, gdzie jest granica między emocjami i jak wiele człowiek jest w stanie położyć na szali, gdy ważą się jego losy.

Możliwe, że odbiór treści niesamowicie wzmacnia obecna sytuacja za naszymi granicami, gdzie propaganda jest jednym z narzędzi walki, spisany początkowo na straty kraj zadaje agresorowi znaczące straty, a pomoc przychodzi z najmniej spodziewanej strony. Do tej pory się zastanawiam czy Joanna Lampka jest wieszczką, świetną obserwatorką czy udało się jej wyłuskać tę siłę, która pcha do rzeczy logicznie niemożliwych i pozwala narodzić się cudom.

Nie znajduję minusów w tej książce. To absolutnie najlepsza część opowieści o Aline. Jeśli kolejny tom będzie jeszcze lepszy (a po zakończeniu wnoszę, że akcja ruszy od początku z kopyta), to znów będę musiała przygotować melisę, chusteczki i przynajmniej tonę czekolady. Czytajcie, nadrabiajcie i wypatrujcie razem ze mną czwartego tomu!

„Królowa dzikusów” to trzecia część cyklu fantasy z domieszką romansu i sensacji, którego niekwestionowaną gwiazdą jest waleczna i nieco szalona Aline. Księżniczka i as wywiadu w jednej osobie, która nie chce być jedynie ozdobą u boku męża w konserwatywnym Królestwie Żeglarzy. Chce żyć pełną piersią, móc decydować o sobie i swoich losach. Jej przygody wciągnęły mnie tak bardzo, że ich dalszy ciąg przeczytałam z zapartym tchem gdy tylko odebrałam książkę od kuriera.

I tak jak w pierwszej części mogliśmy wraz z bohaterami surfować po falach w liberalnym Cesarstwie Słońca, w drugiej poznać zaciekłość i konserwatyzm Królestwa, tak część trzecia przenosi nas na zimną i surową Północ.

Aline zmuszona do ucieczki zarówno przed rodziną, jak i byłym kochankiem znajduje schronienie u boku Michela w jego rodzinnych stronach. Pozornie nieprzyjazna kraina ma swoje plusy. Brak tu hipokryzji, która tak mierzi dziewczynę. Dużo jednak pracy będzie ją kosztować wyrobienie sobie pozycji i uznanie jej za Królową. Nie tylko musi zasłużyć na szacunek poddanych, ale przejść próby, by stać się prawdziwą Kobietą Północy. Tylko wtedy też uda jej się scalić ten naród nieprzywykły do współdziałania i stworzyć armię, która będzie w stanie bronić się przed zakusami Cesarstwa.

Bo starcie jest nieuniknione, tym bardziej że podsycane pobudkami osobistymi. Czy doświadczenie i umiejętności strategiczne Aline, stworzenie armii i budowa podziemnego miasta wystarczą, by dać odpór siłom wroga?

Można zatracić się zarówno w tej krainie, egzotycznej w swej dzikości, z wierzeniami i rytuałami sięgającymi daleko w strefę duchową, jak i w emocjach, których dostarczają nam losy bohaterów.

Tak wąska jest granica pomiędzy miłością a nienawiścią, między lojalnością a zdradą. A ta ostatnia połączona z urażoną dumą budzi chęć zemsty, choćby za cenę tysięcy niewinnych istnień. Jednak to zakończenie rozbiło mnie na tysiąc kawałków. Nawet jeśli kolejnej części uda się je posklejać, to w sercu już zawsze zostanie rysa.

To nie tylko wciągająca, ale i niosąca wiele wartościowych przekazów seria fantasy, w której magia przeplata się z problemami zwyczajnego życia, a dylematy władców, ze zwykłymi ludzkimi marzeniami i rozterkami. Nawet jeśli nie jesteście fanami tego gatunku, to zachęcam Was do podążenia śladami Aline, oczywiście najlepiej od tomu pierwszego. W jej świecie znajdziecie więcej podobieństw do naszego niż mogłoby się wydawać.

„Królowa dzikusów” to trzecia część fantastycznej serii „Mistrz Gry”. Nie chcę odbierać wartości dwóch wcześniejszych („Gwiazda Północy, Gwiazda Południa” oraz „Pan Kamienia Wschodu”), lecz ta część jest wręcz doskonała. Wcześniejsze również skradły moje serce, zachwyciły fantastyczną fabułą. Jednak „Królowa dzikusów” to prawdziwy majstersztyk. I to bardzo dobrze świadczy o twórczym warsztacie Joanny Lampki – z książki na książkę rozwija się, zachwycając czytelnicze zmysły.

Jeśli jesteście miłośnikami fantasy i pragniecie przeżyć wyjątkowe i niezapomniane chwile będąc w świecie tak dalekim od rzeczywistego, to koniecznie sięgnijcie po „Królową dzikusów”. Sugeruję jednak, aby wcześniej przeczytać dwie wcześniej wspomniane książki Joanny Lampki. To wyjątkowa i fantastyczna przygoda, która wlewa do naszych serc wielobarwną historię.

„Królowa dzikusów” to nie tylko barwna historia, to również wielu bohaterów, z którymi warto się zaprzyjaźnić. Moją sympatię zdobyła Aline oraz Mia. Aline zachwyciła mnie swoją przemianą, dojrzałością. Mia wprowadziła energię, sprawiając, że lektura była pełna wigoru. Przede wszystkim wkraczając do świata wykreowanego przez Joannę Lampke nie będziecie narzekać na nudę. Tu dzieje się wiele. Wiele wydarzeń trzyma nas w napięciu, sprawiając, że nie odrywamy się od lektury dopóty, dopóki nie poznamy odpowiedzi na pojawiające się w naszej głowie pytania. Ale nie tylko pytania będą zakrzątać naszą głowę, bowiem pojawiać będą się w niej obrazy fabuły mistrzowsko wykreowanej przez autorkę. Co ważne Pani Joanna z lekkością pióra wiedzie nas do świata pełnego barw i akcji, sprawiając, że zapominamy o tym, co „tu i teraz” oddając się lekturze – podróży do jakże innego świata.

Nie chcę zdradzać Wam fabuły oraz tego, co wydarzy się u bohaterów cyklu „Mistrz Gry”. Jednak podkreślę, że wydarzy się wiele. Armia Cieni broniąca dziką prowincję Północy opierać będzie się zbrojnym atakom armii pod dowództwem Iana Lancastera. Jaki finał będzie miało to starcie? Przekonajcie się i sięgnijcie po „Królową dzikusów”. Świetna zabawa gwarantowana, emocje podgrzewać będzie konfrontacja, której będziemy świadkami.

Pewne jest to, że Joanna Lampka stworzyła historię intrygującą, pokazując jednocześnie, że posiada talent do rysowania fantastycznych przygód, które mocno trafiają do wyobraźni. Czytelnicy wymagający wiele od fantasy, sięgając po trzecią (również pierwszą i drugą) część cyklu „Mistrz Gry” będą zadowoleni. A ja dodam tylko, że to mistrzowska seria.

Książka „Królowa dzikusów” ukazała się nakładem Wydawnictwa Alternatywnego

Nic Wam o treści nie powiem, bo to już trzeci tom, a nie wszyscy jeszcze czytali serię i nie chcę spoilerować. Powiem Wam za to czy to było dobre.

Nie było. Oczywiście, że to nie było dobre, bo to było zajemegasuperdobre! Na serię „Mistrz Gry” Joanny Lampki mówię „fantastyka w dżinsach”, bo takie pomieszanie tradycyjnej fantastyki (Królestwo Żeglarzy) z nowoczesnością (Cesarstwo Słońca). Nie myślałam, że to aż tak mi się spodoba. A do tego jeszcze autorka z tomu na tom się rozwija i przechodzi samą siebie.

Tym razem dostarczyła mi całą paletę emocji. To jest dopiero druga autorka w moim życiu, która jest w stanie wywołać u mnie motyle w brzuchu, chociaż wątków romansowych nie lubię, a i jest tu ich nie tak znowu dużo. Kłaniam się w pas za to!

Akcja powieści gna do przodu, dzieje się dużo i musicie się przygotować właściwie na wszystko. Joanna Lampka czytelnika nie oszczędza, więc polecam zaparzyć sobie wiadro melisy do czytania. Szczególnie przy końcu. Ja nie wiem jak ja mam znieść niepewność i doczekać czwartego tomu. Jeśli nie wiecie jak wygląda mistrzowski cliffhanger, to łapcie za „Królową Dzikusów”. Może razem jakoś przetrwamy do kolejnego tomu.

Gorąco polecam! To jest coś wyjątkowego, nietuzinkowego i piekielnie dobrego.