Królewska guwernantka

Przebywała u boku księżniczek – Elżbiety i Małgorzaty – przez siedemnaście lat, wychowywała je prawie jak ich matka. Jej życie jednak nie było „jak z bajki”. Pełniła funkcję, która była wyjątkowa, wiedziała o tym, a jednak w głębi duszy pragnęła czegoś „więcej”… Czego? Aby się dowiedzieć, wsłuchajcie się w głos Marion Crawford, której historia została przestawiona w powieści historycznej pt. „Królewska guwernantka” napisanej przez Wendy Holden.

Marion Crawford od młodzieńczych lat wiedziała, że chciałaby pracować jako nauczycielka, a szczególnie czuła powołanie do pracy w dzielnicach biedoty; pragnęła, aby także te najbiedniejsze dzieci miały dostęp do edukacji. Zamiast pracy w slumsach, dostała jednak propozycję zostania królewską guwernantką: miała nauczać przyszłą królową Wielkiej Brytanii Elżbietę oraz jej młodszą siostrę Małgorzatę. Przyjęła tę pracę, lecz w sercu nie zapominała o najuboższych; jej celem, pracując dla rodziny królewskiej, było to, aby pokazać księżniczkom „prawdziwe życie”, nie tylko to królewskie, uprzywilejowane, wolne od trosk, lecz także to, w którym wychowywały się dzieci z mniej zamożnych rodzin.

Crawfie, jak pieszczotliwie była nazywana, przez siedemnaście lat była najbliżej księżniczek; towarzyszyła im w czasie poznawania świata, w ich rozwoju, a także była świadkiem wtedy, gdy doświadczały pierwszych zauroczeń płcią przeciwną. Poświęciła dla nich całe swoje życie, szczerze je kochała, a jednak czasami miała wrażenie, że jej poświęcenie nie było zauważane przez rodzinę królewską, a nawet przez same księżniczki. Te kilkanaście lat jej oddania poszło w zapomnienie, gdy zapragnęła, by ją doceniono. Czy oczekiwała zbyt wiele?

Nie spodziewałam się, że „Królewska guwernantka” wywoła we mnie tyle emocji. Co prawda nigdy nie interesowałam się rodziną królewską, a jednak bardzo chciałam poznać historię Marion Crawford, która nieco mnie intrygowała. Bardzo wciągnął mnie początek tej książki, a później nie mogłam oderwać się od zakończenia. A środek… Miałam wrażenie, że trochę mi się dłużył. Po tym, jak poznałam młodą Marion, pełną zapału, by kształcić dzieci, na kolejnych stronach ten entuzjazm nieco przygasł. Nauka Lilibet i Margaret dawała jej dużo radości, lecz nie było to to, czego pragnęła.

„Królewska guwernantka” niestety nie ma szczęśliwego zakończenia. Wendy Holden wykonała jednak ogrom wspaniałej pracy, dzięki czemu czytelnicy mają teraz okazję poznać bohaterkę, która wcześniej została niemal wymazana z kart historii. Autorka, korzystając także ze źródeł historycznych, starała się jak najwierniej odtworzyć wydarzenia z tego okresu, w którym Marion była guwernantką – i myślę, że jej się to udało.

Jeśli lubicie więc powieści historyczne, to historię tej guwernantki zdecydowanie warto poznać.

Każdy, kto zna Czyt-NIK doskonale wie, że czytanie dla niego książek to prawdziwa przyjemność. Natomiast lektura powieści „Królewska guwernantka” to przyjemność do kwadratu. Emocje potęgowały z każdą przekładaną stroną. To prawdziwa historia Marion Crawford, która zaciekawi nie tylko miłośników historii, lecz każdego czytelnika, który w powieściach szuka ważnych, życiowych wartości.

Marion nazywana Crawfie była nowoczesną, młodą nauczycielką o rumianych policzkach. Bez wątpienia była pionierką w podejściu do praw kobiet. Uważała, że kobiety mogą na równi korzystać z praw społecznych. Dostęp do edukacji czy pracy był w jej mniemaniu ważną wartością dla kobiet. Każdego człowieka traktowała na równi, niezależnie od jego pozycji społecznej czy majętności. W swej pracy nauczycielki pragnęła oddać się pomocy najbiedniejszym i najbardziej potrzebującym dzieciom. Jednak jej życiowa droga poprowadziła ją w nieco innym kierunku.

Mianowicie Marion przez siedemnaście lat był królewską guwernantką. W 1933 roku została domową nauczycielką księżniczek Elżbiety i Małgorzaty. Zawsze starała się zapewnić im szczęśliwe dzieciństwo, dbała o nie jak o własne córki. Nigdy nie żałowała im swojego dobrego serca. Zawsze dążyła do tego, aby przekazać im najlepsze życiowe wartości. Pragnęła, by dziewczyny kierowały się w swym życiu dobrymi wartościami. Niestety jeden jej krok, jedna decyzja sprawiła, że dotychczasowe oddanie zostało przekreślone, a ona zepchnięta została na boczny tor.

Co takiego się wydarzyło? Co zrobiła Marion, że popadła w niełaskę? Czy zdołała odbudować swoją sytuację? Dlaczego została źle potraktowana przez rodzinę, w której obowiązywały patriarchalne zasady?

„Królewska guwernantka” to powieść, która zadaje ważne pytania. To historia, która przekazuje nam ważne życiowe wartości, którym Marion Crawford hołdowała. Nie ukrywam, że Crawfie skradła moje serce. Jej postawa jest godna podziwu, zasługuje na uznanie, a przede wszystkim na naśladownictwo. Wendy Holden stworzyła postać, która budzi naszą sympatię i podziw. Dziś niewielu jest ludzi niosących w swym życiu takie wartości.

Bardzo dobrze się stało, że możemy poznać historię Marion. Dzięki temu z jej postawy możemy wziąć wiele dla siebie. A to sprawić może, że świat wokół nas może stać się lepszy i przyjemniejszy. Czego życzę każdemu z Was. A każdemu, kto sięgnie po powieść „Królewska guwernantka”, życzę wielu przyjemnych chwil podczas czytania. Jestem w pełni przekonany, że tak właśnie będzie.

To, co należy przyznać, to fakt, że Wendy Holden, umiejętnie przeniosła ducha tamtych czasów na karty swej powieści. Dzięki temu możemy jeszcze z większym czytelniczym sercem wejść w tę historię, chłonąć ją całym sobą. A to sprawi, że emocje jeszcze długo rozbrzmiewać będą w naszym sercu i umyśle. Takie powieści historyczna to prawdziwa perełka w światowej literaturze. Niech zawita ona do Waszych domów, do Waszych biblioteczek. Zdecydowanie polecam wszystkim miłośnikom porywających historii z przesłaniem.

Książka „Królewska guwernantka” ukazała się nakładem Wydawnictwa Harper Collins Polska

Kolejny raz zatapiam się w historię rodziny królewskiej, ale tym razem sięgam do czasów dzieciństwa Elżbiety II, a główną bohaterką tej opowieści jest jej guwernantka, dzięki której przyszła królowa mogła liznąć prawdziwego życia. Bo to właśnie Crawfie zabrała ją na przejażdżkę metrem, na publiczny basen i podarowała jej ubrania, by mogła się swobodnie bawić i wspinać po drzewach. Dzięki tytułowej guwernantce możemy poznać wydarzenia i nastroje tamtych czasów. Sama Crawfie poświęciła kawał życia dla księżniczek, które pokochała całym sercem. Tym bardziej przykre jest to, jak została potraktowana i wymazana z kart królewskiej historii.

Powiem wam, że autorce udało się doskonale oddać klimat dawnych czasów. Opisów miejsc jest dużo, ale w bardzo skrótowej wersji, czym w ogóle nie zakłóca opowieści. Bohaterzy są doskonale przedstawieni, a po ich wypowiedziach można zauważyć, czy są z bogatych rodzin, czy biedoty. My poznamy tutaj historię guwernantki królewskich księżniczek Elżbiety i Małgorzaty. Oczywiście z początkiem książki widzimy, że Marion znacznie odbiega od innych postaci. Jako jedyna traktuje każdego człowieka na równi, bez względu na to ile ma w portfelu. Bardzo chciałaby uczyć dzieci biednych, gdyż wie, że oni nie oceniają innych. Jednak pewna osoba przetłumaczyła jej, że jeśli zacznie uczyć dzieci z królewskich rodzin, to może wpoić im swoje zasady i wychować na dobrych i porządnych ludzi, którzy nie będą gardzili biednymi. Chyba tylko to ją przekonało do zmiany zdania. I tutaj wtrącę, że autorka wspaniałe ukazywała każde wydarzenie. Zawsze mamy plusy i minusy jakiegokolwiek zagadnienia, więc nawet sami mogliśmy stwierdzić, czy robiła dobrze, czy nie. Później sama się zastanawiałam po której stronie bym stanęła. Marion niedługo po swojej decyzji opiekowała się Małgorzatą i Elżbietą jak mogła najlepiej. Wpajała im żelazne zasady, jednak zawsze stała na straży dobra. Przyznaję, że każda scena była dla mnie bardzo wartościowa, gdyż nigdy wcześniej nie wiedziałam kto owe kobiety wychowywał, gdyż nawet jak zaznacza książka, nie wszystko miało ujrzeć światło dzienne. Wystarczył jeden błąd i w trybie natychmiastowym Marion musiała opuścić królewski dwór. Co takiego zatem uczyniła, że po tylu wspólnych latach tak ją potraktowano?

Według mnie książka jest naprawdę bardzo ciekawa. Porusza tutaj kwestię wielu sekretów i tajemnic, które dodały jej wyjątkowości. Również obie księżniczki były ukazane przez pryzmat tego jakie były naprawdę, nie ogólnikowo zebrane do jednego worka. Bo choć siostry, to jednak z niczym nie można było ich wspólnie utożsamić. Były niczym ogień i woda. Spodobało mi się to, że pozycja nie zawiera samych suchych faktów, tylko jest napisana w formie powieści obyczajowej. Każdy kolejny rozdział rozpoczyna z reguły następny dzień, a ta wydarzenia z poprzedniego zostają zakończone. Jednak tuż przed końcem nasze zaciekawienie wzrasta, gdyż zapadają jakby większe decyzje, które są później rozwinięte. Nie da się książki przeczytać na raz, gdyż ma 542 strony i trzy osobne części. Każda z nich jest na równym stopniu ciekawa. To jest moja czwarta książka o rodzinie królewskiej i powiem wam, że miała w sobie dużo nowości, których w innych powieściach nie było. Napisana lekkim piórem, lecz bez burzy emocji, jakby jednym ciągiem ciekawości z naszej strony. Mi się podobała, więc ją polecam:-)

Wendy Holden to dziennikarka poczytnych gazet, która zrezygnowała z pracy w zawodzie, by poświęcić się karierze literackiej. Nie była to zła decyzja, bo ma na swoim koncie kilkanaście powieści, które znalazło się w pierwszej dziesiątce brytyjskiej listy bestsellerów.

W „Królewskiej guwernantce” Holden postanowiła przedstawić historię zapomnianej, a właściwie wymazanej z historii rodziny królewskiej, Marion Crawford. Marion w latach 30 XX wieku roku została guwernantką małych księżniczek Elżbiety i Małgorzaty. Pełniła tę funkcję przez 17 lat - by nagle zostać zwolnioną, a ze wspomnień zostać wymazana. Co takiego się stało? Kim naprawdę była Marion Crawford?

Zachęcona opisem bardzo chętnie zanurzyłam się w lekturę. Czas opisany w książce to lata 1932-49, poznajemy królewski protokół, reguły, ale i układy, skandale, poprawność polityczną. Marion Crawford od zawsze chciała zostać nauczycielką, uczyć dzieci w slumsach, by miały szansę na lepsze jutro. Stało się wręcz na odwrót, bo trafiła do rodziny królewskiej i przez kilkanaście lat mogła śledzić życie najsłynniejszej brytyjskiej rodziny od środka, ale najważniejsze mieć wpływ na wychowanie księżniczek i jak się z biegiem lat okazało przyszłej królowej.

Po powieść na pewno chętnie sięgną osoby lubiące śledzić życie prywatne monarchów i im ją szczególnie polecam, ale i nie tylko. Myślę, że to ciekawa książka dla wszystkich lubiących dobre historie oparte na faktach.

MJ

Szkolny Klub Recenzenta