"Królestwo za mgłą", wywiad rzeka z Zofią Posmysz. Wspomnienia z lat spędzonych w obozie zagłady Auschwitz-Birkenau.
W obozie każdy starał się przeżyć. Zofia Posmysz również, choć pracowała ponad siły, a jej ciało poddawane było licznym eksperymentom. W rozmowie z Michałem Wójcikiem zdradza reguły obozowej gry. Przede wszystkim nie wolno było dać się uderzyć. Oprawca, który już zaczął bić, nie prędko skończy. Na apelu lepiej stawać w środku grupy. Skrajne rzędy zazwyczaj atakowane są przez psy. A poza tym z oprawcami też trzeba umieć rozmawiać. Kaci w mundurach, choć trudno to dostrzec, również są ludźmi i mają swoje słabości. Ten, kto nauczy się je dostrzegać i wykorzystywać, będzie miał większą szansę na przeżycie.
"Królestwo za mgłą" to wywiad rzeka z autorką słynnej "Pasażerki", Zofią Posmysz. Po siedemdziesięciu latach, w rozmowie z Michałem Wójcikiem, pisarka wraca do wspomnień z czasów młodości: do przerażającej codzienności życia w obozie Auschwitz. Z brutalną szczerością opisuje grozę tego życia. Mówi o losie więźniów, których organizmy z dnia na dzień ulegały dezintegracji, podobnie zresztą jak ich psychika. Mówi o sadyzmie obozowych kapo, o pozbawionych sumienia, niemieckich prostytutkach, którym dano władzę nad życiem i śmiercią oraz o zimnych, bezwzględnych esesmankach.
"Królestwo za mgłą" to niezwykle osobiste wspomnienia więźniarki o numerze 7566. Wspomnienia o nieludzkich warunkach pracy w kompanii karnej oraz o relacji, jaka połączyła ją z esesmanką Anneliese Franz.
O książce
Chociaż znamy dziesiątki świadectw z obozów koncentracyjnych, to wspomnienia Zofii Posmysz czyta się inaczej. Głównie za sprawą wyrazistych portretów kobiecych: od przerażonych dziewcząt poczynając, przez silne kobiety, upadłe donosicielki, zwyrodniałe niemieckie prostytutki sprawujące funkcyjne stanowiska, na chłodnych niemieckich esesmankach kończąc.
Rzeczpospolita
O autorce
Zofia Posmysz urodziła się w roku 1923. Mając dziewiętnaście lat, trafiła do obozu w Auschwitz. Padła tam ofiarą pseudomedycznych eksperymentów. Potem był marsz śmierci i inne obozy: Ravensbrück i Neustadt-Glewe. Po wojnie zamieszkała w Warszawie. Wydała tom wspomnień "Znam katów z Belsen...". Podjęła pracę w Polskim Radiu, ukończyła polonistykę. W latach 60. zaczęła współtworzyć serial radiowy "W Jezioranach". Sławę przyniosło jej słuchowisko "Pasażerka", według którego swój ostatni film nakręcił Andrzej Munk. Zofia Posmysz rozwinęła pierwotny pomysł słuchowiska, pisząc powieść pod tym samym tytułem.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura faktu
O czym konkretnie traktuje wywiad rzeka zawarty w książce "Królestwo za mgłą"?
Publikacja stanowi zapis głębokiej rozmowy z Zofią Posmysz, skupiającej się na jej przetrwaniu w obozach Auschwitz i Ravensbrück. Autorka odkrywa kulisy życia więźniarki numer 7566, dzieląc się nieznanymi dotąd szczegółami dotyczącymi strategii przetrwania w nieludzkich warunkach. Michał Wójcik prowadzi dialog w taki sposób, aby wydobyć z pamięci pisarki mechanizmy psychologiczne rządzące relacjami wewnątrz obozu. Jest to pozycja obowiązkowa dla osób pragnących zrozumieć, jak doświadczenia wojenne ukształtowały późniejszą twórczość autorki "Pasażerki".
Jakie unikalne aspekty relacji między więźniem a oprawcą porusza ta publikacja?
Zofia Posmysz szczegółowo analizuje swoją skomplikowaną relację z esesmanką Anneliese Franz, która wykraczała poza proste schematy. Czytelnik poznaje wielowymiarowe portrety kobiet w obozie, od przerażonych dziewcząt po zwyrodniałe funkcyjne i chłodne strażniczki SS. Rozmowa rzuca nowe światło na to, jak ofiara mogła wykorzystywać słabości katów do zachowania życia i godności. Te unikalne wspomnienia pozwalają spojrzeć na hierarchię obozową z perspektywy psychologicznej gry o przetrwanie.
Czy książka skupia się wyłącznie na cierpieniu, czy oferuje głębszą analizę psychologiczną?
Treść wykracza daleko poza martyrologię, koncentrując się na odporności ludzkiego ducha i powrocie do życia. Autorka wyjaśnia, skąd czerpała siłę do przetrwania eksperymentów medycznych oraz marszu śmierci, będąc świadkiem niewyobrażalnego okrucieństwa. W dialogu poruszany jest istotny wątek ponownego zaufania światu po przeżyciu totalitaryzmu. Dzięki temu książka staje się uniwersalnym studium nad naturą zła oraz możliwością moralnego odrodzenia.
Dla jakiej grupy odbiorców ta konkretna lektura może okazać się zbyt trudna?
Ze względu na drastyczne opisy realiów obozowych i eksperymentów medycznych, książka nie jest odpowiednia dla czytelników niepełnoletnich. Osoby o dużej wrażliwości mogą poczuć się przytłoczone surowością relacji z karnej kompanii oraz brutalnością opisów zachowań esesmanów. Publikacja wymaga od odbiorcy skupienia i gotowości na konfrontację z bolesną prawdą historyczną w formie bezpośredniego wywiadu. Jest to pozycja dedykowana świadomym czytelnikom literatury faktu, a nie osobom szukającym lekkiej prozy wojennej.
W jakiej formie literackiej prezentowane są wspomnienia Zofii Posmysz w tym wydaniu?
Książka ma formę dynamicznego dialogu, co pozwala na bieżące doprecyzowanie faktów i emocji towarzyszących wspomnieniom. Taki format wywiadu rzeki sprawia, że czytelnik ma wrażenie bezpośredniego uczestnictwa w spotkaniu z legendarną pisarką. Michał Wójcik pełni rolę przewodnika, który zadaje pytania o detale życia codziennego, od apeli po relacje z innymi więźniarkami. Dzięki tej strukturze świadectwo historyczne zyskuje bardzo osobisty, niemal intymny charakter, ułatwiający odbiór trudnej tematyki.
