Krew pod kamieniem

„Krew pod kamieniem” to komedia kryminalno-sensacyjna, której akcja przenosi nas do Torunia. Mamy tutaj mariaż historii sięgającej średniowiecza z okresem PRL-u, zwieńczonym współcześnie prowadzonym śledztwem. A cała sprawa rozpoczyna się od martwego dyrektora toruńskiego muzeum i kilku zdjęć. Za jej rozwiązanie bierze się dwójka śledczych. Jakub Laskowski – pozornie nierozgarnięty komisarz o nieco nieokrzesanym i mało subtelnym stylu bycia, ze specyficznym, przyciężkim dowcipem, oraz podkomisarz Aleksandra Bereszyn – obdarzona znacznie większą wrażliwością i delikatnością, co fajnie równoważy toporność Kuby. Stanowią jednak zgrany, przenikliwy, błyskotliwy i skuteczny duet.

Nie jestem szczególną fanką komedii kryminalnych, toteż nie oczekiwałam po tej książce zbyt wiele. Jednak z ogromną satysfakcją muszą przyznać, że powieść okazała się świetna. Cała kanwa historyczna i wątek kryminalny o nią oparty są bardzo zmyślnie połączone. Widać, że autor posiadł odpowiednią wiedzę i dokładnie przemyślał tok fabularny. Stopniowo ujawniał kolejne aspekty, podając drobne, pozornie mało znaczące informacje czy podsuwając nowe tropy, dzięki którym wydarzenia nabierały rumieńców, pozwalając stawiać kolejne hipotezy, aż do brawurowego zakończenia. Elementy historii były spójne i niczym puzzle pięknie wpadały na właściwe miejsca, tworząc kompletny obraz. Aż trudno uwierzyć, że to powieść debiutanta.

Autor posługuje się lekkim, naturalnym stylem, otoczka historyczna przekazana jest ciekawie i, co ważne, pozbawiona jest cech nudnego, akademickiego wywodu. Humor w powieści nie jest sztuczny, wypływa naturalnie, co przekłada się na świetne dialogi. Narracje pozadialogowe również pisane są jakby z lekkim przymrużeniem oka, lekko sarkastycznie. Klimatem powieść przypomina mi kryminały z dawnych lat, w których fabuła zorganizowana jest wokół działań dochodzeniowo-śledczych dot. zbrodni, a nie spływa litrami krwi i nie ginie w stercie poćwiartowanych ciał. Jestem fanką soczystych thrillerów, ale też uczciwie mówiąc, tej klasyki kryminału jest dzisiaj coraz mniej, dlatego cieszy mnie, że „Krew pod kamieniem” trochę przełamuje ten trend.

Książkę miałam przyjemność przeczytać, kiedy jeszcze była w fazie rozwojowej i jej losy wydawnicze były więcej niż niepewne. Autor planował selfpublishing, jednak ostatecznie powieść trafiła pod skrzydła zacnego wydawnictwa, co wyszło jej tylko na dobre. Piękna okładka to także zapowiedź ciekawego wnętrza.

Jak to mamy w zwyczaju książki, nad którymi mamy patronat, czytamy równolegle i piszemy recenzje niezależnie. Przeczytajcie, co tym razem wyszło. Czy po naszych recenzjach sięgnięcie po pisarki debiut Jan Bełkowski Strona Autora?

📕Elżbieta Podolska:

Komisarz Jakub Laskowski – inteligentny, ironiczny, złośliwy, używający ciętych ripost, jak broni, mylący nazwiska, kochający jeść, a szczególnie słodycze – polubiliśmy się od razu. Mój typ!

Wspomaga go Aleksandra Bereszyn – młoda policjantka, która znajduje wspólny język z doświadczonym Laskowskim. Świetny duet na kilka tomów komedii kryminalnych.

Warto przyjrzeć się postaciom nakreślonym przez pisarza. Wiele z nich to perełki — indywidualności z poczuciem humoru, ogromną wiedzą, wciągające w swoje wątki. Kilku z nich łącznie z dwoma profesorami od średniowiecza mam ochotę jeszcze spotkać w kolejnych tomach.

No właśnie — gdybym nie wiedziała, że to debiut powieściowy autora, to podejrzewałabym go już o kilka książek. Wartki język, humor z wyczuciem, wciągająca akcja, dobrze przemyślane wątki — to znaki doświadczonych twórców.

Zaglądamy do czasów średniowiecza, II wojny światowej, PRL-u i współczesnych. Mimo takich zmian czasów nic nam się nie plącze, nie myli, tylko wciąga coraz bardziej. Miałam wrażenie, że układam obrazek z puzzli. Każdy rozdział, to kolejny puzzelek, który jednak nie zawsze rozjaśnia sytuację, choć zawsze uzupełnia naszą wiedzę. Historia zaginionego skarbu, jego poszukiwań, oszustwa i z czasów komunistycznych dziwnych układów pomiędzy służbami a działaczami podziemia robi naprawdę dobrą robotę. Lubię takie kryminały, które też odsłaniają kawał historii, a jak jeszcze można się pośmiać, czytając, to kolejny plus. Jest parę scen (nie, nie napiszę jakich, żeby Wam nie psuć zabawy), które rozbawiły mnie do łez.

Jak już się rozczytałam, to nie mogłam odpuścić, musiałam doczytać do końca. Mam tylko jeden zarzut. Dotyczy samego końca książki. Zostawia duże pole do tego, żeby była druga część, a przecież wiem, z krótkiej rozmowy z autorem, którą jak pamiętacie, zamieściliśmy na naszym profilu, że ma już prawie gotową kolejną książkę z ulubionymi przeze mnie bohaterami, ale będzie to inna historia. Chyba wolałabym, żeby zło zostało zgodnie ze schematem ukarane.

Będę sięgać po kolejne książki, bo debiut jest więcej niż obiecujący.

📗 Juliusz Podolski

Siedzę i drapię się po głowie, bo nie wiem, jak ugryźć recenzję książki „Krew pod kamieniem”. Może tak, jak robi to autor Jan B. Bełkowski i jego bohater komisarz Laska gryzie batony, czyli ze smakiem, a nawet z przesadną lubością, a może z żalem, że się skończył, a drugiego już nie ma, bo pobliski sklep Pani Irenki oraz Żabka są już zamknięte. Skąd te wahania…?

Każda książka kryminalna powinna być sformułowana tak, jak tworzy się newsa według słynnej piramidy BBC. Czyli? Musi odpowiedzieć na pytania kto, co, gdzie, kiedy, dlaczego? A co się dzieje, kiedy brakuje odpowiedzi na jedno z pytań? Świat się nie zawali, ale informacja staje się niepełna i oczekuje się na jej uzupełnienie… Gmatwam co? Jak autor powieści kryminalnych dzisiejszych czasów. Wiadomo, ale nic nie wiadomo… Skąd zatem moje wątpliwości? Dowiecie się, kiedy dotrzecie do końca debiutanckiej powieści Jana B. Bełkowskiego. Ja nic więcej, jak to ładnie mówią politycy: w tym temacie nie napiszę. Nie i już!

Zapytacie zatem, czy warto czytać. Odpowiem bez chwili zastanowienia: TAK! Dlaczego? Powodów jest mnóstwo. Na przykład: to powieść trochę w starym stylu, wszystko ma następstwo chronologiczne, a komisarz Jakub Laskowski pseudonim Laska, a w niektórych kręgach Szybki, chociaż tej ksywki raczej nie lubi oraz jego nowo przydzielona mu do rozwikłania zagadki inspektor Aleksandra Bereszyn dokładają kolejne elementy puzzli do układanki, która staje się coraz bardziej logiczna i sensowna. To trochę, jak z moich ulubionych z dzieciństwa komiksów kpt. Żbik. Oboje są funkcjonariuszami Komendy Głównej Policji. Co ciekawe, nie zaburza tej chronologii fakt, że sprawa, którą mają do rozwiązania, sięga historią do średniowiecza. Szybciutko odpowiadamy sobie w trakcie dochodzenia na pytania: gdzie, kiedy, dlaczego? Jednak wciąż z bohaterami podążmy za rozwiązaniem tego ostatniego KTO, chociaż znamy trzy postacie mogące być sprawcą. Nie chcę podsuwać wam więcej informacji, bo opowieść straci sens, a zakończenie nie wmuruje Was, tak jak mnie wmurowało i pozostawiło w kręgu wielu niedopowiedzeń. No bo jest zbrodnia, nawet trzy, ale czy jest kara…

Autor deklaruje, że jest to komedia kryminalna. Nie będziecie się bawić i wybuchać śmiechem, jak przy książkach klasyka gatunku Joanny Chmielewskiej, ale cały czas, jak polana w kominku tli się dowcip, komiczne sytuacje, pikantne dialogi, dwuznaczne rozmowy, przekręcania nazwisk. To jednak nie wszystko, postaci rysowane przez autora nie są tuzinkowe, a czasami nawet śmieszne. Trudno nie polubić Laski, czyli komisarza Laskowskiego i Oli jego policyjnej partnerki. Wiemy, że kolejna książka jest gotowa i znowu spotkamy się z nimi i już się na to spotkanie cieszę, no i oczywiście na kolejne opowieści o samochodzie policyjnym — czerwonej astrze nieco nadgryzionej zębem czasu.

“Krew pod kamieniem” Jana B. Bełkowskiego w jednej książce łączy komedię kryminalną z powieścią, której intryga sięga przeszłości i zawiera elementy sensacji dając debiut, który nie tylko wypada naprawdę dobrze, ale i daje powiew świeżości tak potrzebny w tym gatunku literackim! Większa część akcji toczy się w Toruniu i opiera na śledztwie mającym na celu rozwiązanie zagadki śmierci dyrektora muzeum, do której doszło rok wcześniej - sprawa jest tak trudna do ruszenia, że w końcu przyjeżdża delegacja z Komendy Głównej w Warszawie w postaci Jakuba Laskowskiego i młodej policjantki Aleksandry Bereszyn. To nie tylko dobrzy śledczy i sprawny duet, ale przede wszystkim genialne kreacje, które niosą ogromne pokłady humoru! Szczególnie Laska, czyli Laskowski z jego zamiłowaniem do bajkopisarstwa na poczekaniu, głównie w czasie rozmów ze świadkami… Sama intryga kryminalna oparta jest o historię z przeszłości, pojawiają się zresztą retrospekcje, które ją uzupełniają, a akcja toczy się przyjemnym umiarkowanym tempem, w którym jest czas i na zagadkę, i na dobre żarty. Całość fabularnie prowadzona jest bardzo zgrabnie, z dużym wyczuciem, które jest wyjątkowo ważne w komedii - humor jest odważny, ironiczny, pełny nawiązań do naszej znanej rzeczywistości, przywodzi trochę na myśl Monty Pythona, którego sam autor jest fanem. W książce widać też to, że i z polskim kryminałem jest za pan brat – kiedy tylko jest tu temu okazja, przez powieść przewijają się znane polskie powieści kryminalne i wzmianki o ich autorach. Przyznam, że bawiłam się w czasie lektury świetnie, w większości nie pamiętając w ogóle, że mam do czynienia z debiutem. Już czekam na więcej!

„Morderstwo jest tylko innym rodzajem kradzieży, ale zamiast należącej do kogoś rzeczy morderca kradnie po prostu czyjś czas”.

Graham Masterton

Kryminały historyczne, ostatnio coś tracą u Wydawców. Co się wydarzyło, że już nie zalewaj naszych, półek nie wiem. Zresztą sensacja z motywem historycznym również, po popularności Pana Browna, jakoś entuzjazm opadł. Komedie kryminalne, polskie trzymają duży poziom, książki Pana Rogozińskiego ciągle są na topie, więc ludzie jednak lubią tego typu literaturę.

Idąc tym śladem sięgnęłam po powieść Pana Jana Bełkowskiego Krew pod kamieniem, muszę przyznać, że komedie kryminalne polskie są chyba jedynym gatunkiem, jaki zawsze mi wchodzi. To znaczy, nie mam do nich zastrzeżeń, tak jak nie lubię polskich romansów, czy thrillerów, poza naprawdę dużymi wyjątkami, tak komedie kryminalne są naprawdę dobre. Tak też było z książką Pana Bełkowskiego.

Motyw zbrodni wpleciony w naszą polską historię, rycerskiego zakonu Braci Dobrzyńskich zrobił na mnie wrażenie. Ja w ogóle nigdy nie słyszałam o tym zakonie, dopiero po przeczytaniu tej powieści i zagłębieniu się w temat wiem, że był to zakon rycerski zorganizowany przez biskupa pruskiego Chrystiana pomiędzy 1216 a 1228 r. w celu szerzenia wiary chrześcijańskiej i podboju Prus. Nasza książka opowiada o morderstwie dyrektora muzeum, które wydarzyło się rok wcześniej, zanim policjanci dostali rozkaz do niego wrócić. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie to, że jest ono powiązane właśnie z tajemnicami zakonu, wielkim skarbem i nieoczywistymi wydarzeniami.

Komedie kryminalne, to z reguły książki, aby tak powiedzieć delikatnie płytkie. One nie mają wnieść nic do naszego życia, czytamy je raczej dla rozrywki, aby się pośmiać a przy okazji przeżyć jakąś przygodę, poczuć dreszczyk emocji etc. Z książką Pisarz, jest ten problem, że zawiera wątki historyczne. Problem nie problem, przez ten zabieg powieść staje się źródłem informacji, zachęca do zgłębienia tematu, oddzielenia plew od prawdy etc. Oczywiście nastrój powieści, bohaterowie, dialogi to wszystko zachowano w sposobie humorystycznego przedstawieni, przez co historia nie jest nudna i żmudna, to duży atut, nie każdy lubi publikacje z wątkiem historycznym.

Zaskoczyło mnie, że pozycja ta ma tak mały druk. Ona jest dość gruba jak na gatunek, ale gdyby była wydana większym, standardowym drukiem dostalibyśmy kobyłkę. Mnie bardzo wciągnęła, jak na debiut Autora naprawdę godny uznania. Wiecie, czytając, miałam w głowie Pana Nienackiego i Jego opowieści o Panu Samochodziku. Nie wiem dlaczego, ale te książki bardzo mi przypominały Krew pod kamieniem, a może na odwrót. Służby Bezpieczeństwa, Naziści, tajemnice historii, różnobarwne społeczeństwo, tajemnicza fotografia sprzed lat, ukryty skarb i morderca, który zrobi wszystko, aby prawda nie wyszła na jaw.

Połknęłam tę powieść w dwa dni. Muszę powiedzieć, że byłam zaskoczona, że to debiut. Napisane, tak jakby stworzył ją naprawdę obeznany Autor, który ma na koncie już kilka podobnych dzieł. Napis na okładce komedia kryminalna trochę mnie zwiódł, bo spodziewałam się właśnie czegoś w stylu Pana Rogozińskiego, a dostałam ambitną komedię z wątkiem historycznym. Jeśli lubicie ten gatunek, koniecznie musicie przeczytać.

[Adres usunięty]