Krew nie woda

Pierwsze wrażenie? Mroczne szkockie wyżyny, ulewny deszcz i ciało w rzece. I ten cholernie cięty humor detektywa Logana, który sprawia, że chce się czytać dalej nawet kiedy robi się naprawdę nieprzyjemnie.

Fabuła? Wyobraź sobie mroczne, szkockie wyżyny, gdzie legenda o potworze z Loch Ness nagle staje się przerażająco realna. Właśnie w taki klimat wrzuca nas J.D. Kirk w drugim tomie swojej serii. Niespokojny detektyw na emeryturze. Głównym bohaterem jest doświadczony inspektor Jack Logan. Po latach ścigania psychopatów i przeżytych traumach, przenosi się w spokojne szkockie góry, szukając wytchnienia i ucieczki przed przeszłością, która nie daje mu spać po nocach. Ma nadzieję na nieco spokojniejszą służbę, ale los, jak to on, ma wobec niego inne plany. 🌊 Potwór z Loch Ness atakuje? Spokój na wyżynach zostaje brutalnie przerwany, gdy na brzegu słynnego jeziora zostaje znalezione bestialsko okaleczone ciało. 🎭 Szalona pogoń za sensacją. Morderstwo od razu rozgrzewa media do białego stopnia. Te natychmiast ogłaszają, że to sprawka „Potwora z Loch Ness”. Do miasteczka zjeżdżają się tłumy łowców Nessie i turyści żądni sensacji, którzy nieświadomie utrudniają śledztwo i zacierają kluczowe dowody. 🤫 Mroczne sekrety małej społeczności. Podczas gdy wszyscy szukają mitycznego stwora, Logan i jego zespół muszą działać szybko i skupić się na prawdziwym, ludzkim złu. Szybko okazuje się, że pozory mylą, a w małej, hermetycznej społeczności, gdzie każdy kogoś zna, roi się od sekretów, półprawd i mrocznych tajemnic. Prawdziwy potwór może być znacznie bliżej, niż ktokolwiek się spodziewa. ⏳ Śledztwo z ogromną presją czasu. Czasu jest niewiele, a presja rośnie z każdą godziną. Logan musi lawirować między fałszywymi tropami, które odwracają jego uwagę od prawdziwego zła, a politycznymi naciskami z góry. To śledztwo może okazać się największym wyzwaniem w jego karierze, a jakiekolwiek potknięcie może być dla niego ostatnim. Dodatkowo, w najgorszym możliwym momencie, z mroków przeszłości wychodzi stary wróg, przez co gra toczy się nie tylko o rozwiązanie zagadki, ale i o życie.

Czy zatem chodzi o szaleńca, czy prawdziwy mityczny potwór? Nie pozostaje mi nic innego, jak tylko odesłać Cię do lektury – gwarantuję, że będziesz zaskoczony, podobnie jak ja! 😉

J.D. Kirk mistrzowsko miesza śledztwo z prywatnymi demonami bohaterów, a każdy trop prowadzi w coraz mroczniejsze zakamarki. Nie brakuje zwrotów akcji, które zwalają z nóg i momentów, kiedy cisza w pokoju robi się głośna.

Bohaterowie to prawdziwy majstersztyk. Jack Logan – zgorzkniały, zmęczony życiem, ale lojalny jak mało kto. Jego załoga? Każde z nich ma swój bagaż, własne dziwactwa i momenty, które wyciskają łzy (albo wybuch śmiechu w najmniej odpowiednim momencie). Czujesz ich strach, złość, bezsilność. I ogromną potrzebę sprawiedliwości.

Tempo? Od pierwszej strony gaz do dechy, ale z przystankami na złapanie oddechu. Autor pisze jak facet, który wie, że czytelnik nie chce opowiadań – chce być W ŚRODKU akcji. Dialogi ostre, cięte, naturalne. Opisy miejsc tak plastyczne, że czujesz zapach torfu i wilgoci.

Dla kogo? Dla fanów szkockich kryminałów z pazurem (czytajcie: Stuart MacBride, Chris Carter). Dla tych, którzy lubią, gdy humor miesza się z grozą, a sprawiedliwość ma swoją cenę. Nie dla osób o słabych nerwach – brutalność jest tu obecna, ale nigdy bez sensu.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

„Krew nie woda” to drugi tom cyklu o inspektorze Jacku Loganie. Kryminał z mocnym szkockim klimatem, surowy, momentami brutalny, ale jednocześnie pełen czarnego humoru.

Jack Logan po przeprowadzce liczy na odrobinę spokoju, jednak gdy na brzegu Loch Ness zostaje znalezione okaleczone ciało, on i jego zespół rozpoczynają trudne śledztwo. Tymczasem mieszkańcy coraz bardziej podsycają sensacyjne plotki o potworze z jeziora.

Od pierwszych stron powieść buduje mroczny klimat i atmosferę niepokoju. Ogromnym atutem jest szkocka sceneria - po lekturze naprawdę ma się ochotę ruszyć śladami bohaterów. Sam Logan to postać uparta, sarkastyczna i mocno poturbowana przez życie. Bez reszty poświęca się śledztwu, a jego relacje z innymi bohaterami wypadają bardzo naturalnie. Między postaciami czuć chemię, a dialogi są swobodne, pełne ironii i czarnego humoru, który świetnie równoważy cięższe momenty. Tempo historii jest dynamiczne, a śledztwo prowadzone w klasycznym stylu - pełne poszlak, dedukcji i wielu wątków. Logan musi przebić się przez mur tajemnic małej społeczności, jednocześnie mierząc się z demonami przeszłości i dawnym wrogiem. To jednak nie tylko kryminał oparty na brutalnej zbrodni. Autor skupia się przede wszystkim na emocjach, relacjach i wpływie przeszłości na bohaterów. Historia opiera się na rodzinnych tajemnicach, lojalności i przemocy, a wszystko zostało podane w bardzo realistyczny sposób. J.D. Kirk pisze niezwykle obrazowo - łatwo wyobrazić sobie zarówno miejsca, jak i emocje postaci, dzięki czemu nawet spokojniejsze fragmenty ani przez chwilę nie nużą. Polecam 🧡

Szkocja. Loch Ness.

Lipcowy wieczór nad jeziorem, w założeniu dwójki nastolatków romantyczny, okazał się dramatyczny… Dzieciaki odkrywają w lodowatej wodzie zmasakrowane ciało kobiety owinięte w brezent.

Starszy inspektor Jack Logan na własne życzenie przenosi się na północ Szkocji. Potrzebuje zmiany, dręczą go nierozwiązane sprawy, nie może pogodzić się z tym, że niektórzy mordercy uniknęli kary. Już w czasie drogi do nowego miejsca pracy otrzymuje wezwanie do wyjaśnienia tej zatrważającej zbrodni.

Reaguje błyskawicznie, chociaż to trochę zmęczony życiem, doświadczony przez los facet. Ma zamiar bezzwłocznie oddać się śledztwu, jak zwykle nie dbając o polityczną poprawność ani biurokratyczne konwenanse.

Jego cięty, często czarny dowcip, ironiczne riposty oraz dystans do samego siebie i otaczającej go rzeczywistości sprawiają, że lubię go coraz bardziej. Pod grubą skórą cynika kryje się głębokie poczucie sprawiedliwości, lojalność wobec zespołu oraz niezłomna determinacja w ściganiu morderców. Świadków przesłuchuje łagodnie, ale dociekliwie, ufając swojej intuicji.

Druga część cyklu czytała mi się jeszcze lepiej niż pierwsza. Obok brutalności i mroku, które są nieodłączne w pracy kryminalnej, pojawiają się znakomicie zarysowane postacie, autentyczne problemy i angażujące dialogi. Sama historia poprowadzona jest świetnie - dynamicznie, z dużą dawką napięcia. Autor stworzył historię, która łamie serce i uświadamia, że w niektórych ludziach drzemie bestia o wiele gorsza niż osławiony potwór z Loch Ness.

Powieść czyta się szybko, zgadzam się ze sformułowaniem na okładce - to kryminał uzależniający, bezkompromisowy!

Chciałem Was ponownie zaprosić do Szkocji, abyśmy wspólnie z inspektorem Jackiem Loganem rozwiązali kolejne zagadkowe morderstwo, czyli dziś opowiem Wam o książce "Krew nie woda" od J. D. Kirka.

Tym razem Jack Logan musi rozwiązać nietypowe m0rderstwo: bestialsko okaleczone ciało młodej kobiety zostaje wyłowione z Loch Ness, a media i poszukiwacze potworów od razu stawiają na słynnego potwora, przeszkadzając w śledztwie. Do tego inspektorowi na ręce patrzy jego przełożony, a w mieście Jack Logan spotyka swojego dawnego, osobistego wroga.

Jeśli śledzicie moje konto, no to możecie wiedzieć, że poprzedni tom tej serii, "Stosy kości", wybitnie mi się podobał, zatem moje oczekiwania były ogromne. I zostały spełnione, choć w pewnym momencie obawiałem się, że "Krew nie woda" będzie tytułem jedynie bardzo dobrym, a nie świetnym. Jednakże jest to powieść genialna. Uwielbiam styl J.D. Kirka, to budowanie napięcia, klimat mglistej Szkocji oraz bardzo nietypowe rozwiązania spraw.

Sama fabuła jest niezmiernie wciągająca, jest to idealny mix śledztwa oraz mocnej akcji, ale i humoru, reprezentowanego przez jednego z policjantów, który jest moim ulubieńcem. Ponadto, choć przewidziałem pośrednio winnego, bo wytypowalem sobie grono podejrzanych, to jednak zakończenie mocno mnie zaskoczyło. Było bardzo nietypowe, tak jak w pierwszym tomie, ale i niepokojące.

Seria o Jacku Loganie jest jak na razie świetna i na szczęście nie będę musiał długo czekać, aby dowiedzieć się czy trzeci tom również taki jest bo Wydawnictwo Prószyński zaplanowało premierę "Kodu zabijania" na 30 czerwca.

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @[Adres usunięty]zje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

Po raz drugi mamy możliwość towarzyszyć inspektorowi Loganowi w rozwiązywaniu sprawy, która wystawia jego umiejętności śledcze na próbę. Jeszcze nie pokonał demonów z poprzedniej makabrycznej sprawy, a już wpada w kolejną. Tym razem akcja dzieje się w miejscu, o którym za sprawą pewnego potwora słyszał każdy, a mowa o jeziorze Loch Ness. Dwoje nastolatków odkrywa zanurzone ciało kobiety i od tego momentu czekamy na odpowiedzi nurtujących nas pytań: Co jej się przydarzyło? I kto za tym stoi? Logan i jego ekipa oprócz profesjonalizmu, wyróżniają się nutką humoru, który sprawia, że lubi się ich jeszcze bardziej i zdecydowanie lepiej przyswaja się fabułę. Pomiędzy dogryzaniem sobie posuwają śledztwo do przodu, a my mamy coraz bardziej widoczny zarys całej sytuacji. I o ile części wydarzeń i tego, kto za tym stoi się domyśliłam, tak wiele faktów mnie zaskoczyło, co tylko było dodatkowym atutem. Książka mimo tematyki jest fajnie napisana, a słuchana w formie audiobooka sprawia ogromną frajdę dzięki lektorowi, który każdej postaci nadaje zupełnie inny charakter poprzez modulacje głosem. A jak wiadomo, lektor potrafi wiele dodać, lub zabrać czytanej fabule. W tym wypadku jest równie dobry, jak książka. Z pewnością będę miała na oku tę serię i chętnie sięgnę po kolejne tomy, by znów spotkać inspektora Logana w akcji.

Kirk wraca z kolejną powieścią, która podobnie jak pierwszy tom cyklu jest bezpośrednią, surowa, brutalna, a napięcie osacza od początku niczym aura „altruizmu” przy wizycie teściowej. Autor bardzo zręcznie wykorzystuje szkockie krajobrazy i brytyjski humor wraz ze szkockim cynizmem.

Nad Loch Ness znaleziono okaleczone ciało, sensacja naturalnie przyciąga uwagę mediów i ludzi spragnionych sensacji. Jako fanka wykorzystywania legend i mitów doceniam, że Kirk wykorzystał potwora z jeziora jako zmyślną zasłonę dymną, która od lat ciekawi jednak tym razem nie jest niczym innym jak odwróceniem uwagi od tego co faktycznie przeraża i jest znacznie bardziej realne.

Inspektor Logan to nadal ten sam zmęczony życiem, obarczony przeszłością i nacechowany wcześniejszymi dochodzeniami, ale ta kompozycja intryguje i sprawia, że bohater jest ciekawy. To co miało być w jego przypadku ucieczką, zostaje szybko zweryfikowane przez życie, ponieważ ucieczka w szkockie wyżyny nie pozwoliła uciec przed kroczącym za nim demonami.

Kirk w książce narzuca typową dla siebie dynamiczną narracje, która nie daje chwili wytchnienia, a kolejne tropy pojawiają się szybko, prowadząc w coraz to nowe rewiry śledztwa, która często okazują się drogą donikąd, co wprowadza pozytywny literacki chaos i realizm prawdziwego śledztwa. Książka też genialnie pokazuje, że „zagrożenie” na które wszyscy zwracają uwagę, rzadko okazuje się tym, która stanowi prawdziwe niebezpieczeństwo.

Muszę też docenić czarny humor, który towarzyszy całej lekturze, a jego trafność i wykorzystanie sytuacyjne bardzo mnie przekonało, bo było w tym coś co z jednej strony rozładowywało napięcie, ale i pogłębiało portrety postaci.

Nie zawiodłam się i „Krew na wodzie” okazał się solidną pozycją, która doskonale pokazuje, że potwory nie potrzebują legend i istnieją naprawdę, a gnieżdżą się niestety w ludzkiej skórze, która tylko delikatnie jest przysłonięta całunem codzienności.