Kraina popiołu. Kroniki Ambhy. Tom 2

Dzisiaj przenieśmy się na chwilę do Cesarstwa Ambhańskiego, w którym, dziesięć lat po zakończeniu pierwszej części, wciąż odczuwalne są skutki podjętych przez Mehr decyzji, a po kraju szerzy szaleństwo się spowodowane klątwą. Niemniej, tym razem, nie śledzimy dalej losów Mehr, a jej młodszej siostry Arwy, która jest dwudziestojednoletnią wdową, czyli wedle wszelkich ambhańskich praw powinna być posłuszna, niewidoczna i pogrążona w żałobie do ostatnich dni. Niczym duch. Jej pochodzenie jednak nie daje o sobie zapomnieć i chwilę po trafieniu do eremitorium oddaje się na służbę córce cesarza, która wysyła ją do pracy z jej przyrodnim, nieuznanym bratem Zahirem. Razem wkraczają do krainy popiołów w poszukiwaniu wspomnień najważniejszego człowieka znanego cesarstwu i jedynej osoby, która być może wiedziała jak cofnąć klątwę.

Muszę przyznać, że mam słabość do tej dylogii. Najpierw byłam zachwycona pierwszym tomem, teraz zachwycam się drugim. Przede wszystkim niesamowicie podoba mi się stworzony świat i magia nim sterująca – surowe zasady i specyficzna kultura, kontrast między mieszkańcami cesarstwa a rasą Amrithi, motyw dewa i koszmarów, burze, podczas których śnią bogowie, taniec jako język pozwalający wezwać duchy, aż w końcu tajemnicza Kraina Popiołu, w której mieszczą się wspomnienia przodków. Przez całą książkę możemy obserwować zmianę jaką przechodzi Arwa, jej naukę, pojmowanie świata. Z przykładnej szlachcianki gotowej oddać życie w imię kraju staje się buntowniczką akceptującą swoją naturę i sprzeciwiającą się woli cesarza. A do tego dodajmy niezwykle kruchą i delikatną relację między nią a Zahirem – postacią, która całkowicie skrada serce i wnosi do tej historii ogromne ilości ciepła i wzruszające zakończenie, w którym wreszcie dostałam to, na co z niecierpliwością czekałam od pierwszej strony. Po części żałuję, że nie ma kolejnych tomów i to koniec tej przygody, a po części jestem szczęśliwa, że od początku do końca autorka utrzymała poziom i dzięki temu ta dylogia mogła wpaść do moich ulubieńców.

Czytaliście już "Cesarstwo piasku"? Macie ochotę przenieść się znowu do tego niesamowitego miejsca? Jeśli tak, to "Kraina popiołu" jest dla Was ☺️

To druga część cyklu, której poznajemy losy Arwy - młodszej siostry Mehr, znanej nam z pierwszej części. Akcja rozpoczyna się jednak kilka lat po wydarzeniach opisanych w Cesarstwie popiołu, w momencie, gdy Arwa, jako młoda wdowa,podróżuje do schronienia, gdzie wraz z innymi wdowami może wieść spokojne życie opłakując męża. Jednak to co się wydarzyło, gdy on zginął, a raczej sposób w jaki zginął, prześladuje naszą bohaterkę.

Wkrótce Arwa podejmuje decyzję, by znów stać się użyteczną - w końcu w ten sposób została wychowana przez swoją macochę, a wpojone jej wartości trudno zmienić.

Młoda wdowa zostaje więc przeniesiona na dwór niedomagającego już cesarza, gdzie wraz z jego synem bękartem - Zahirem, ma znaleźć sposób na uleczenie cesarstwa z klątwy.

Akcja powieści jest powolna, za to bardzo klimatyczna. Widzimy w jaki sposób Arwa poznaje swoje korzenie i moc, która w niej drzemie. Jak przestaje czuć potrzebę bycia tylko narzędziem i powoli budzi się w niej pewność siebie i bunt przeciwko temu, czego uczyła jej macocha.

Mamy tu też spokojny i nienachalny wątek miłosny, ale też ukazane jest skomplikowane uczucie, które Arwa odczuwała do swego męża, którego wybrali jej rodzice.

Powieść oczywiście przesycona jest niesamowitym klimatem. Zwłaszcza tytułowa kraina popiołu dostarcza nam wielu wyjątkowych onirycznych wrażeń.

Całość czyta się dosyć powoli, bardziej smakując te powieść, niż przeżywając kolejne zwroty akcji, do czego często przyzwyczaja nas ostatnio literatura. W związku z powyższym nie każdy będzie zadowolony z tego tempa, mi jednak ono nie przeszkadzało, tylko pozwoliło w pełni docenić piękno tej historii.

Z niecierpliwością wypatrywałam premiery drugiego tomu ekscytującej serii od Tashy Suri i kiedy tylko "Kraina popiołu" wpadła w moje ręce - od razy zabrałam się za lekturę. Liczyłam na moc wrażeń i niezapomnianych atrakcji a jednak autorka miło mnie zaskoczyła jeszcze bardziej podnosząc poprzeczkę i potęgując wszystko to co tak bardzo urzekło mnie przy lekturze pierwszej części.

Autorka zachwyca głębią przekazu. Zbudowała szeroki świat, którego kres majaczy gdzieś na horyzoncie, ale idąc ku zachodzącemu słońcu i tak mamy poczucie, że nie znajdziemy się na żadnej krawędzi. Dopracowane tło wydarzeń, malownicze miejsca i zwiedzane krainy to jednak zaledwie początek pozytywnych aspektów tej wielowymiarowej powieści, ponieważ wszystko utrzymane zostało tutaj na wysokim poziomie: od intensywności wydarzeń, przez różnorodne emocje, po charyzmatyczną kreację bohaterów, których przywitałam z otwartymi ramionami, ponieważ za sprawą pierwszego tomu ogromnie się do nich przywiązałam.

Drugi tom opowiada o dalszych potyczkach Arwy i kolejnych stojących na jej drodze przeciwnościach, więc tych, którzy jeszcze nie mieli okazji poznać pierwszego tomu, odsyłam do nadrobienia zaległości. Nie zatrzymujemy się bowiem, nie przypominamy sobie tego co było a dynamicznie poruszamy się na przód, bo nie ma miejsca na wspominki, gdy gonią nas kolejne problemy. W Cesarstwie Ambhańskim nie ma bowiem miejsca dla wdowy a już na pewno nie dla tej, która jako jedyna przeżyła masakrę. W dodatku dziewczyna sama musi radzić sobie z towarzyszącymi jej negatywnymi emocjami, smutkiem i rozpaczą a także własną toksyczną naturą, ale kiedy przełknie gorzkie łzy zrozumie, że klątwę można przekuć w odkupienie dla Cesarstwa.

Dużo można pisać o zaletach fabuły, jej dopracowaniu oraz mnogości wątków, ale żeby faktycznie poczuć smak tej przygody najlepiej zmierzyć się z nią samemu. Autorka gwarantuje nam dynamiczną, niebezpieczną przygodę, w której wszystko może się zdarzyć a największym jej plusem jest poczucie, że zło od dobra dzieli tutaj bardzo cienka granica. Magia, klątwa i poczucie ogromnego zagrożenia stanowią machinę napędową do dalszego działania a bohaterka nie załamuje rąk tylko podejmuje wyzwanie i z podniesioną głową dumnie kroczy ku kolejnym problemom. Jej przygoda nie doczeka się jeszcze ostatecznego rozwiązania, pozostawiając apetyt na więcej, ale to co otrzymamy zaspokoi w pełni oczekiwania czytelnika na intensywną fantastykę przepełnioną intrygami, niepowodzeniami oraz zagrożeniem przyspieszającym bicie serca.

"Kraina popiołu" to magia w najlepszym fantastycznym wydaniu. To dążenie do celu, walka z przeciwnościami a także podsycanie wartości poczucia bliskości oraz potrzeby akceptacji. Podczas lektury towarzyszyła mi paleta skrajnych emocji a główna bohaterka, o ile to tylko możliwe, stała mi się jeszcze bliższa, więc lekturę pochłonęłam szybciej niż zakładałam a styl Tashy Suri mocno wpłynął na moją wyobraźnię. Wszystkim miłośnikom wielkich przygód, nieograniczonych krain oraz walki o ocalenie cesarstwa gwarantuję, że powyższa seria Was nie zawiedzie.

Pamiętacie książkę Tashy Suri „Cesarstwo Piasku”? To pierwszy tom cyklu The Book of Ambha, który jakiś czas temu dla Was recenzowałam. Doczekaliśmy się drugiego tomu, co ciekawsze z zupełnie inna główną bohaterką, która także nie miała łatwego życia. Akcja powieści rozgrywa się dziesięć lat po wydarzeniach rozgrywających się w „Cesarstwie Piasku”. Tak, jak w przypadku pierwszego tomu szata graficzna jest niesamowita, kolory intensywne, wprost nie można oderwać wzroku od książki. Byłam zaciekawiona dalszym rozwojem akcji, a także zastanawiałam się, czy autorka poszerzy dla nas świat potęgując czytelnicze doznania. Czy spotkamy jeszcze Mehr? Wiele pytań kłębiło się w mojej głowie, dlatego też wzięłam się za lekturę i przepadłam.

Główną bohaterką książki autorstwa Tashu Suri pod tytułem „Kraina popiołu” jest Arwa, kobieta jest młodszą siostrą wspomnianej wcześnie Mehr. Życie jej było ciężkie, jako jedyna ocalała masakrę w wyniku, której stała się wdową. W świecie wykreowanym przez Tashę Suri takie kobiety musiały się udać w specjalne miejsce, gdzie ostawały do kresu swoich dni. Nazywano je emitorium wdów, jednak dziewczyna jest bardziej niezwykła niż przypuszczała. W jej żyłach płynie krew potępionych, chce tylko się ukryć przed wzrokiem i potępieniem. Czuje, że jest hańbą dla rodziny, chociaż tak naprawdę stara się być przykładną obywatelką. Los jednak bywa przewrotny, ktoś skazany na potępienie ma szansę, aby ocalić świat. Nie można wybrać tego, kim się urodzimy i jaka krew płynie w żyłach, kim są rodzice i bliscy, ani tego, kiedy przyjdzie nam ich stracić. Arwa wraz z przekleństwem otrzymała dar, jak go wykorzysta? Czy znajdzie w sobie siłę i zacięcie, aby odmienić nie tylko swój los, ale także wszystkich innych?

„Kraina popiołu” to książka, która rozwija świat poznany w „Cesarstwie Piasku”, zachęca czytelnika do zapoznania się z innymi bohaterami, a wszystko to w pustynnej otoczce. Tasha Suri tym razem postawiła na akcję, jest bardziej zarysowana, co sprawia, że ciężko było odłożyć książkę na chociażby na chwilę. Niebezpieczeństwo, emocje, bohaterka wychowana zupełnie inaczej niż Mehr, w końcu w Cesarstwie kobiety nie miały zbyt wiele praw, musiały się podporządkować. Bardzo podobała mi się Kraina Popiołu, o której nie sposób jest nie wspomnieć, musze przyznać, że autorka ma niesamowitą wyobraźnię, z której czerpie garściami. Polubiłam Arwę, momentami było mi jej żal, jednak miała w sobie wiele siły, którą nie zawsze zdawała się dostrzegać. „Kraina popiołu” to historia, która jest bardzo ciekawa, potrafi rozbudzić w czytelniku emocje, przenieść w zupełnie inny świat sprawiając, że stanie się on częścią zawiłej historii.

Po poprzednim tomie, który nie do końca przypadł mi do gustu, miałam pewne obawy czy ta książka mi się spodoba i czy jednak uda mi się przekonać do tej serii. Muszę przyznać, że naprawdę pozytywnie się zaskoczyłam, bo historia Arwy została o wiele lepiej napisana niż ta poświęcona jej siostrze.

Akcja w dalszym ciągu dość powoli się rozkręca, jednak tym razem zarówno fabuła, jak i bohaterowie są o wiele bardziej interesujący i przyciągający uwagę. Bardzo spodobało mi się wyważenie wątku politycznego i romantycznego, bo żaden z nich nie przytłaczał zbytnio całokształtu, jak to miało miejsce w "Cesarstwie Piasku".

Postacie były naprawdę intrygujące i dawały się polubić. Szczególnie Arwa, która okazała się dość ciekawą i złożoną bohaterką oraz Zahir, o którym z chęcią dowiedziałabym się czegoś więcej. Gulshera również zapadła mi w pamięć i uważam, że jej obecność zrobiła dla historii wiele dobrego.

Podsumowując, jestem bardzo pozytywnie zaskoczona tą powieścią i cieszę się, że tak miło spędziłam przy niej czas. Jeśli podobnie jak ja nie jesteście wielkimi fanami pierwszej części, ale mimo wszystko zobaczyliście w niej potencjał, to koniecznie sięgnijcie po "Krainę Popiołu", bo moim zdaniem jest ona bardzo klimatyczna i zdecydowanie warta uwagi 😊.

Gdy przyszło do mnie Cesarstwo Piasku, przez pierwsze dni po prostu wpatrywałam się w tę piękną okładkę z myślą, że muszę ją wkrótce przeczytać. Trochę czekała na swoją kolej, bo ponad dwa miesiące od premiery. Kolejnym tomem w cyklu Ksiąg Ambhy jest Kraina Popiołu, która jest estetycznie równie piękna jak poprzedniczka.

Obawiałam się, że dalsze losy Mehr okażą się nudniejsze i zepsują ten ciekawie zbudowany świat, jednak jak się okazało - nie musiałam się niczym przejmować, ponieważ to nie protagonistka z poprzedniej części wiedzie prym w tej... co więcej, początkowe informacje sugerują, że bohaterka z pierwszej części nie żyje.

Arwa jest już młodą kobietą. Jeszcze nie tak dawno temu żyła w pałacu udając ambhańską szlachciankę. Tak bardzo uwierzyła w to, że naprawdę może się nią stać, że prawie zapomniała o swoich korzeniach, które za wszelką cenę chciała wyplenić z niej jej macocha. Jak to mówią - krew jest silniejsza niż woda. Dziewczyna musiała dostać bolesną lekcję, żeby zapamiętać, że nie można uciec od przeznaczenia, ani od swojego dziedzictwa.

Ciężko nie porównywać jednego tomu do drugiego, zwłaszcza gdy mamy do czynienia z zupełnie innym bohaterem i pozornie inną historią, aczkolwiek o punktach wspólnych. Trudniej było mi brnięcie przez historię Arwy, gdyż w Cesarstwie Piasku została zepchnięta do marginalnej roli na początku historii. Przez takie przestawienie z jednej perspektywy na drugą poczułam się z lekka zbita z pantałyku zwłaszcza, że w historii Mehr pozostało kilka kwestii, które warto byłoby rozwiązać.

Postać Arwy nie budzi sympatii, a przynajmniej nie z początku. Dziewczyna od dzieciństwa jest uczona pokory i bycia idealną szlachcianką. Tak naprawdę przez cały czas żyje jak marionetka tylko po to, żeby przeżyć. Do czasu aż zdaje sobie sprawę, że nie może uciec od dziedzictwa i musi zacząć walczyć o siebie w zupełnie inny sposób.

Wątek miłosny wpleciony subtelnie przez co można skupić się na wątku dotyczącym dewa, tradycji i apokalipsie dotychczas znanego ludziom świata. Autorka dobrze budowała napięcie i ciekawie rozwiązała kwestię samej Krainy Popiołu i pozyskiwania wiedzy od przodków.

Ilość opisów nie jest nużąca, natomiast kwestie polityczne już z lekka tak.

Zakończenie pozostawiło we mnie niedosyt. Miałam wrażenie, że to miało zostać zamknięte, a jednak ktoś nie domknął drzwi do końca. Liczyłam na coś przełomowego, a tymczasem nagle pojawiły się jakieś postacie i wyglądało to tak, jakby miały odwrócić naszą uwagę od tego, że nie za bardzo dostaliśmy odpowiedzi na pytania nasuwające się już od pierwszej części. Może byłoby to w porządku, gdyby były dalsze tomy, jednak to dylogia, a więc temat powinien zostać wyczerpany.

Pod względem działania świata duchów i tego ziemskiego, demonów i niektórych wątków takich jak ugrupowania wdów pozycja wypada dobrze, natomiast postać bohaterki wypada ciut blado na tle Mehr.

Kolejna zakończona w ostatnim czasie dylogia, którą mogę szczerze polecić.

Co prawda tom pierwszy zrobił znaczną część odpowiedzialną za klimat, jednak w obu pozycjach były ciekawe aspekty i rozwiązania, które warto było śledzić.

Kraina popiołu. Kroniki Ambhy to moim zdaniem książka niezwykła. Przenosi bowiem czytelnika we wspaniały, magiczny świat, w którym wszystko może się zdarzyć. Książkę poleciła mi siostra, która również, tak jak ja, jest zagorzałą miłośniczką literatury fantasy. Nie żałuję, że jej posłuchałem, bo wrażenia, jakie zafundowała mi ta powieść zostaną we mnie na długi czas. Każdy, kto lubi zamknąć się na chwilę w innym, niezwykłym świecie i zapomnieć o szarzyźnie dnia codziennego powinien tę powieść przeczytać.