Kitsune. Pradawna magia

Dwa różne światy. Dwie różne dziewczyny - kapłanka i przyszła uzdrowicielka. Przyjaźń ponad wszystko? Los jest przewrotny i wystawia to uczucie na test, podczas gdy świat podąża w stronę chaosu. Równowaga pomiędzy życiem śmiertelnych a pradawną magią zostaje zachwiana. Nadchodzą trudne czasy. Jak poradzą sobie w tym świecie obie dziewczyny, które nie mają pojęcia o zagrożeniach, które mogą na nie czychać?

Czytając sam opis liczyłam na dobrą książkę i muszę przyznać, że autorka mnie nie zawiodła. Książka ma 359 stron, których kompletnie nie odczułam. Szybko i lekko mi się tą książkę czytało. Ogólnie bardzo mi się spodobał sam pomysł na fabułę i jego oryginalność. Pojawiają się magiczne istoty z japońskiego folklory, co bardzo mi się spodobało. Również jest słowniczek z tyłu tych istot, które pojawiają się w książce, przez co gdy nie pamiętamy co to za istota łatwo nam jest sprawdzić. Bohaterowie są dobrze wykreowani. Wydarzenia poznajemy z perspektywy Hany i Mei. Podczas tej podróży można zaobserwować zmiany jakie zaszły w nich. Stały się bardziej dorosłe i zrozumiały co chcą robić w życiu. Łączy ich piękna prawdziwa przyjaźń, której nie sposób jest zerwać. Akcja książki jest spokojna, ale nie przynudza. Nie ma jakiś mrożących w żyłach krew scen czy zaskakujące, niespodziewane momenty. Można niektóre rzeczy samemu przewidzieć. Choć powiem, że samego zakończenia czyli tego jak bohaterki los pokierował nie przewidziałam, a liczyłam na coś innego. A samo zakończenie jakby za szybko się wszystko stało, choć ostatnio wszystkie zakończenia się za szybko kończą dla mnie. Czytając najwięcej emocji nazbierało się na koniec. Kto jest ciekawy co się wydarzyło sam musi się przekonać. Polecam! 9/10

„Dawno temu magia i legendy były żywe wśród ludzi. Nadszedł czas ich powrotu.”

.

.

Dwie dziewczyny. Pierwsza – Hana – żyje między ludźmi. Jej przeznaczeniem jest profesja Uzdrowicielki. Druga – Mei – mieszka w świątyni. Jest kapłanką a także Kitsune, lisim demonem, co jest ścisłym sekretem. Dziewczęta nie mają prawa się spotkać, a jednak los chce inaczej. Lata temu ich drogi skrzyżowały się, co wykiełkowało w długoletnią i niezwykle silną przyjaźń. Życia Mei oraz Hany zmieniają się, gdy w świątyni Inari dochodzi do masakry.

Historia napisana przez Agnieszkę Ziętarską jest świeża i nietuzinkowa. Bardzo magiczna, ale w nieznany czytelnikowi sposób. Autorka czerpie wiedzę z demonologii japońskiej, co z pewnością wyróżniło jej powieść na tle książek z rodzimego rynku.

Co jeszcze było tak oryginalnego?

Moim zdaniem wątek przyjaźni między Haną i Mei. Nie spotkałam jeszcze książki, gdzie byłby on tak mocno wysunięty na pierwszy plan. Żeby dwóm kobietom; nie w sposób romantyczny; tak mocno na sobie zależało. W „Kitsune” naprawdę czuć miłość tudzież silną więź.

W fantasy często spotykany jest motyw wędrówki. A ja go lubię, dlatego cieszę się, że i tutaj się znalazł. Mei i Hana podróżują osobno, mimo że pokonują podobną trasę, ich przygody są różne.

Mnie bardziej podobały się rozdziały z perspektywy Hany. Dziewczyna stawiała pierwsze kroki jako samodzielna Uzdrowicielka i radziła sobie znakomicie, a ja z przyjemnością czytałam o jej poczynaniach.

Jeśli chodzi o perspektywę Mei, na uznanie na pewno zasługują momenty, gdy wracała z ludzkiej formy do postaci Kitsune. Wówczas wydarzenia opisywane były z perspektywy lisa, który mimo zachowanej ludzkiej świadomości, miał zwierzęce zachowania. Przykładowo było to gryzienie i smak krwi w pysku. Oj, od dawna nie miałam do czynienia ze zwierzęcą perspektywą! Ostatnio chyba w zetknięciu z literaturą dziecięcą, dlatego miłą odmianą było spotkanie jej w książce dla starszego czytelnika.

Jeśli chodzi o minusy tej pozycji, były dwa.

Niezbyt przemawiały do mnie wątki miłosne. Nie czułam chemii między bohaterami. Nie pamiętam żadnych momentów, by było goręcej, romantyczniej, by wydarzyło się coś, co rozpaliłoby uczucia. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że przy Mei było to za szybko i historia nie straciłaby na niczym, gdyby relacje miłosne nie były w ogóle wprowadzone.

Ostatnie rozdziały były superważne dla fabuły. Akcja przyśpieszyła, wyczuwało się podniosłość wydarzeń, padały ważne słowa, trwała walka… a ja się wynudziłam. I najgorsze jest to, że nie potrafię wytłumaczyć dlaczego. Być może bardziej zaangażowała mnie sama droga, jaką przeszły bohaterki, niż to po co w ogóle szły. Nie chcę niczego ujmować autorce. Po prostu mam problem końcówką książki. Niestety wpłynęło to na to, że po zakończeniu lektury nie było efektu „wow”.

Podsumowując, polecam Wam „Kitsune. Pradawną magię”, jeśli macie ochotę na naprawdę oryginalne fantasy albo znudziły Wam się książki, gdzie wątek miłosny gra pierwsze skrzypce. Tu przyjaźń i pradawna magia stoją ponad wszystkim.

"Kitsune" @agnieszkazietarska to moje pierwsze spotkanie z autorką. Czy udane? Nawet bardzo, to kolejna dla mnie nowość bo ja rzadko nawet w liceum sięgałam po polską fantastykę, cieszę się że to się zmienia i że trafiam na tak dobre książki. Fabułę poznajemy przez dwie główne bohaterki: Hana to przyszła uzdrowicielka, która ma przejąć obowiązki po swoje matce. Mei jest kitsune która sprawdza swoje życie za murami świątyni. Te dwie kobiety nie miały prawa się spotkać a tym bardziej zaprzyjaźnić. Jednak razem w trójkę tworzą niesamowite trio tak różne a jednak tak bliskie sobie nawzajem.

"Prawdziwa przyjaźń nie zna żadnych granic. Jest silniejsza niż czas czy odległość"

Polubiłam bohaterki choć czasami miałam problem by określić ich relację, akcja toczy się wartko a fabuła jest bardzo ciekawa, wydarzenia wciągają a do tego motyw podróży jest pełen nawiązań do mitologii japońskiej. Jednak najciekawsze jest poznawanie naszych bohaterek, w końcu wyruszają daleko od swojego miejsca zamieszkania i odkrywają nie tylko świat ale siebie same. To co mi się nie podobało to postać Rena a właściwie jak w pewnym momencie z ciekawego bohatera odszedł na dalszy plan. Wątek romantyczny też był dla mnie za szybki i było go dla mnie za mało, chciałabym by był bardziej rozwinięty. Jednak to z pewnością książka do której wrócę z przyjemnością i jeszcze raz wyruszę z dziewczynami w poszukiwanie pradawnej magii i magicznych istot.

Bywają powieści, które już za sam wygląd, nutkę tajemnicy sprawiają, że czuje się, że trzeba je przeczytać i innej opcji się nie przewiduje. Kiedy zobaczyłam książkę Agnieszki Ziętarskiej w zapowiedziach moje oczy się zaświeciły z radości, a kiedy poznałam opis to musiałam się zainteresować nieco bardziej i tak książka trafiła w moje dłonie. Zawsze lubiłam legendy, postacie powiązane z duchami lisów, uważam, ż to coś innego, interesującego, czy miałam rację? To w końcu powieść fantasy, a takim nie mogę się oprzeć. Agnieszka Ziętarska napisała powieść ukazującą silę kobiet i ich przyjaźni. Uwielbiam klimat Japonii, magii, walkę dobra ze złem, jeśli tak jak ja kochacie takie rzeczy, bez wahania powinniście sięgnąć po tą lekturę.

„Kitsune. Pradawna magia” ma dwie główne bohaterki, które bardzo się od siebie różnią, a przynajmniej rzeczy, którymi się zajmują. Hana jest człowiekiem, wkrótce zostanie Uzdrowicielką. W jej domu jest pełno ziół, przyrządza się wiele eliksirów, od dziecięcych lat towarzyszą jej legendy. Jest przeciwieństwem Mei, która jest nie tylko człowiekiem, ale także lisim demonem. Kapłanka świątyni Inari nie czuje si szczęśliwa będąc w tym miejscu, jak jej siostry. Przyjaźń tych dziewcząt nie powinna mieć miejsca, gdyż obywa światy, ludzki i ten demoni nie powinny się stykać. Mei nie powinna ingerować w jej życie, a jednocześnie nie może nie widywać się z przyjaciółką. Wszystko jednak się zmienia, a świat dąży do upadku, wszystko stara się ogarnąć chaos. Czy Hana i Mei będą potrafiły temu przeciwdziałać? Co się dzieje z pradawną magią?

„Kitsune. Pradawna magia” to powieść, która wciąga i sprawia, że nie jest łatwo się wyplątać, a wręcz nie chce się tego robić. Wkroczyłam w świat przepełniony nawiązaniami do japońskiej mitologii, naparami, ziołami i eliksirami, aż w domu poczułam ich specyficzny zapach. Agnieszka Ziętarska pokazała w swojej książkę siłę prawdziwej przyjaźni, która pomimo tak wielu przeciwieństw trwała. Nie było idealnie, czasami dziewczyny były rozdarte, ale wiedziały, że są dla siebie ważne nawet, jeśli nie mogły rozmawiać ze sobą o wszystkim. Wszystko zaczyna się od tego, że kapłanką ukazuje się omen śmierci, co nie zwiastuje niczego dobrego. Wrażeń Wam na pewno nie zabraknie, tak samo jak emocji. „Kitsune. Pradawna magia” jest książką pięknie wydaną także pod kątem graficznym, nie można od niej odwrócić wzroku. Agnieszka Ziętarska wtłoczyła na karty swojej powieści magię, bez której świat by podupadł i stał się niezwykle płytki. To niepowtarzalna historia, po którą sięgnę jeszcze nie raz.

Hana, córka uzdrowicielki, która szkoli się by za jakiś czas również nią zostać. Mei, młoda kapłanka świątyni Inari, która nie jest człowiekiem lecz kitsune. Pochodzące z różnych światów znajdują wspólny język i zaczyna łączyć je specjalna więź. Stają się przyjaciółkami. Niestety lata harmonii między ludźmi a magicznymi istotami zostają zakłócone. Następuje czas zmian. Czy ich przyjaźń przetrwa próbę? By poznać tą niesamowitą opowieść sięgnijcie po książkę!

Historia jest niezwykle ciekawa i aż nie ma się ochoty odkładać książki. Postacie są wykreowane w ciekawy sposób i są bardzo różnorodne. Ogromnie podobało mi się osadzenie historii w krainie przesiąkniętej magią i istotami z mitologii japońskiej. Bardzo fajnie było zatopić się w tą historię. Poznawać ją z perspektywy zarówno człowieka jak i kitsune. Poznawanie ich obaw i niepokoi związanych z niebezpieczeństwem nadchodzącym ze strony demonów, ale również ich przyszłości było świetną przygodą. Autorka pięknie ukazała istotę przyjaźni i jej siłę.

Warto również zwrócić uwagę na piękne wydanie powieści i niezwykłe grafiki. Okładka i grzbiet powieści prezentują się niesamowicie i książka będzie idealną ozdobą każdej biblioteczki. Ogromnym plusem jest również spis magicznych istot na końcu książki.

Osobiście bardzo Wam polecam tą powieść. Dajcie się porwać w podróż pełną magicznych istot i pradawnej magii!

Za egzemplarz książki do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuję wydawnictwu.