Krąg polarny. Wiking Stromberg. Tom 1

Byłam przygotowana na spokojną lekturę, ale "Krąg..." okazał się aż nużący. Rozwiązujemy zagadkę kryminalną, a śledztwo jest najmniej ważnym elementem tej historii. Bohaterki często myliły mi się ze sobą, ich życiorysy i relacje nie przykuwały aż takiej uwagi, jaką powinny. Zakończenie były dla mnie najciekawszą częścią, ale dobrnęłam do niego na siłę i w ostatecznym rozrachunku myślę, że chyba nie było warto. W zasadzie wszystko kręciło się wokół spotkań dziewczyn w ramach czytelniczego klubu, tylko czemu one w nim uczestniczyły, skoro ewidentnie nawzajem się nie lubiły?

"Krąg polarny" Lizy Marklund to z założenia kryminał, jednak na pierwszy plan wysuwa się rozbudowane tło obyczajowe.

Po pierwszych stronach spodziewałam się mrocznego kryminału co sugerowały znalezione bezgłowe zwłoki, najprawdopodobniej zaginionej 40 lat wcześniej koleżanki z klubu książki.

Przez szwedzkie imiona, nazwiska i nazwy miejscowości wszystko mi się gmatwało i nie mogłam się długo do nich przyzwyczaić. Całość toczyła się dość powolnym tempem. Nie czułam się specjalnie zaangażowana w tę historię, choć były momenty zaskoczenia. Na pewno była to końcówka i nieoczekiwany zwrot, który bardzo mnie zaskoczył. Ogólnie nie było źle, choć lubię szybszą akcję, a tu znalazłam właśnie powieść obyczajową z wątkiem kryminalnym.

Zaciekawił mnie dyskusyjny klub książki, wokół którego budowała się ta opowieść. Dyskusje książkowe często przypominały mi dyskusje toczące się na książkowym instagramie.

Reasumując, książka ciekawa pod kątem obyczajowym , toczy się dość powolnym tempem i ma w sobie wątek kryminalny, na którym opiera się cała historia.

Mnie nie porwała, ale warto sprawdzić samemu.

Lubię książki Lizy Marklund. Z przyjemnością sięgnęłam po Krąg polarny. Czy to była satysfakcjonująca lektura?

Tytułowy Krąg polarny to założony w latach 80. XX wieku młodzieżowy klub dyskusyjny. 5 nastolatek regularnie się spotyka i rozmawia, głównie o książkach, ale nie tylko. Nic nadzwyczajnego. Do czasu Bowiem pewnego dnia jedna z dziewczyn znika. Długo prowadzone dochodzenie policyjne nie doprowadza do jej odnalezienia. Nikt nie wie co się z nią stało.

40 lat póżniej, tuż przed Bożym Narodzeniem 2019 roku, w filarze mostu zostają odnalezione pozbawione głowy zwłoki młodej kobiety. Okazuje się, iż ofiara jest zaginiona 4 dekady wcześniej nastolatka. Policja, już w nowym składzie i przy użyciu nowoczesnych technik rozpoczyna szeroko zakrojone śledztwo. To co śledczy odkryją będzie bardzo zaskakujące.

Marklund ciekawie prowadzi dochodzenie policyjne, chociaż nie ukrywam, nie ono jest najmocniejszą stroną książki. Jej największym atutem są retrospekcje z wiosny i lata roku 1980, gdy zaginęła ofiara, które to wspomnienia przeplatają się z wydarzeniami ze współczesności. Pisarce obie płaszczyzny czasowe udało się świetnie połączyć. Dzięki nim możemy poznać tajemnice, sekrety, zwyczaje społeczeństwa szwedzkiego sprzed 40 lat i tego współczesnego.

Poza tym, jak to w skandynawskich książkach, mocno akcentowane są problemy społeczne. Głównym problemem jest niewydolność systemu opieki i problem homofobii. Jest to szeroko ukazane i omówione.

Autorka kładzie także spory nacisk na wymowę społeczną i obyczajową książki. Kwestia kryminalna jest na drugim planie.

Tak, jak wspomniałam na wstępie, lubię prozę Lizy Marklund, ale z przykrością muszę stwierdzić, iż to jej najsłabsza książki. Nie jest to zła lektura, ale mogłaby być dużo lepsza, gdyby pisarka do niektórych kwestii, jak np. nakreślenia bohaterek, ale nie tylko tego, podeszła porządniej, konkretniej, bardziej się przyłożyła. Niektóre sprawy, jak np. kwestie społeczne i obyczajowe są bardzo dobre, inne, jak np. niektórzy bohaterowie, mam wrażenie, że nakreśleni ot tak, na odczep. Szkoda. Mogła z tego wyjść dobra książka, może nawet bardzo dobra. A tak mamy bardzo przeciętną powieść, którą trudno nazwać kryminałem i o której po zakończeniu lektury od razu zapomnimy. Można przeczytać, ale czy warto?!

Grupa pięciu nastolatek na początku lat 80 XX wieku zakłada „Krąg polarny”- klub dyskusyjny, w którym regularnie się spotykają, rozmawiając o książkach będących swoistą mieszanką tytułów odzwierciedlających osobowości młodych kobiet. Jednak jedna z dziewczyn niespodziewanie znika, a po czterdziestu latach jej bezgłowe ciało zostaje odnalezione zamurowane w fundamencie mostu. Śledztwo w tej sprawie prowadzi Wiking Stormberg- szef tutejszej policji, w którym wiele lat temu było zakochanych klika dziewcząt z „Kręgu polarnego”. Fakt ten oczywiście wciąga stróża prawa w skomplikowane i żmudne śledztwo, będące pokłosiem wielu dramatycznych w skutkach wyborów…

Skandynawskie kryminały to powieści bazujące na niezwykłym klimacie, którego na próżno czasami można doszukiwać się w podobnych książkach z innych części świata. Gęsta, mroczna atmosfera i piętrzące się tajemnice bohaterów sprawiają, że czytelnik staje się poniekąd ich ofiarą, będąc wciągniętym w centrum wydarzeń. Wszystko to okraszone jest często bardzo plastycznym językiem, niemal natychmiast wywołującym w głowie czytelnika odpowiednią projekcję danej sceny.

Nie inaczej jest także w tym przypadku. „Krąg polarny” to historia, w której autorka wymyka się nieco ze sprawdzonych schematów, tworząc intrygę kryminalną na bazie znanych książek. Sam ten fakt sprawia, że czyta się ją z wielkim zaciekawieniem. Dokładając do tego borykanie się bohaterek z trudami życia codziennego, ich refleksjami, marzeniami, porażkami i zwycięstwami- tymi małymi i tymi mniejszymi, Liza Marklud napisała typowy szwedzki kryminał ze wszystkimi jego atutami.

Akcja rzecz jasna nie pędzi na łeb na szyję. Wręcz przeciwnie- jej niespieszna narracja momentami zastraszająco zwalnia, wyrzucając na pierwszy plan wątki obyczajowe, które są w tym przypadku kluczem do rozwiązania zagadki. Dla mnie osobiście bardzo dobry kryminał i pierwsze spotkanie z autorką, które z pewnością owocować będzie dłuższą znajomością. Polecam…

Współpraca z wydawnictwem Czarna Owca.

Liza Marklund to kolejne kryminalne nazwisko, które przez lata widniało na mojej liście "do przeczytania". Bardzo długo zbierałam się do napisania tej opinii, ponieważ targały mną sprzeczne uczucia. Zbyt długo, bo niewiele z nich pamiętam.

"Krąg polarny" to historia o dziewczynach, przyjaźni, dojrzewaniu, morderstwie i tajemnicach. A wszystko to oparte o literaturę. To może nawet bardziej powieść obyczajowa niż kryminał.

Krąg polarny to nazwa literackiego klubu dyskusyjnego tworzonego przez kilka nastolatek w latach 80. W klubie omawiane są przeróżne tytuły. Czy to przypadkowy wybór? Pewnego dnia jedna z dziewcząt znika. 40 lat później ktoś odkrywa zwłoki.

Przyznaję, że chylę czoła przed tym, jak autorka zbudowała pomysł i fabułę opierając się na innych powieściach. To fascynujące. Całość jednak odbieram przeciętnie. Nie umiałam się do połowy książki wciągnąć w tę historię. Plusem jest atmosfera panująca w książce oraz złożone postaci. Tempo akcji typowe dla skandynawskich kryminałów. Zapewne dlatego, że wątki obyczajowe dominowały. Ciekawa, ale nie porywająca. Może powinnam zacząć od innego tytułu autorki...