Korngold

Totalnie przepadłam w tym szaleństwie narracji! 🤯

Zniszczona powojenna Warszawa, ledwo prosperujący hotel Robotnik, a w nim krwiożerczy wampir i poszukujący go łowca. Z innej strony współczesność, jeden ze Szczecińskich bloków, mieszkanie na piątym piętrze i jego stupięćdziesięcioletnia właścicielka Nina, powszechnie znana wariatka-wdowa. Do tego dodajmy tajemnicze morderstwo, świńską krew, cudowną maść, niepokojący obraz i Bibliotekę Pamięci…

Wszystko na pierwszy rzut oka wydaje się proste, ale im głębiej w strony, tym większy zawrót głowy.

Sięgnęłam po tę książkę z zupełnie pustą głową, nie patrząc na opinie i nie mając wobec niej żadnych oczekiwań. Ot tak, książka na wieczór. Nie macie pojęcia, jak dobrze spędziłam z nią czas!

Nie chcę wam zaburzać odkrywania kolejnych stron, to byłaby zbrodnia, dlatego jak zwykle, moja recenzja jest całkowicie bez spoilerów.

Bardzo spodobał mi się pomysł na tę książkę i konsekwencja autora, co do monologu jednej z postaci. Świadomość przeplatania się historii i faktów dodaje tutaj nutki podejrzliwości, czy aby na pewno wszystko, czego się dowiadujemy, jest prawdą? Czy ktoś nawija nam makaron na uszy, a my się w tym nie orientujemy? Do tej pory nie mam pojęcia!

Postać Niny jak najbardziej na plus! Jest rozbudowana, pełna emocji i sprzeczności, wzbudza w czytelniku zainteresowanie i rozwija w miarę kolejnych stron swą historię. Niestety, nie mogę tego powiedzieć o Jakubie, mam wrażenie, że został pominięty, pytanie tylko, czy to celowy zabieg autora i perspektywa kontynuacji?

Zawiodłam się również zakończeniem, liczyłam na mocny zwrot akcji, który zostawiłby mnie w osłupieniu na dłuższą chwilę. Tak się nie stało, właściwie akcja zostaje przerwana w połowie. Dlatego mocno się zastanawiam, czy jest to zabieg celowy z myślą o kontynuacji? Czy wielość wątków, bohaterów i mnogość narracji zwyczajnie autora zmiażdżyły? Mam nadzieję, że pierwsza myśl jest dobra. 😉

Nie jest to książka prosta w odbiorze, wymaga pewnego stopnia skupienia ze względu na narrację i przeplatające się dość mocno wątki, ale to zdecydowanie perełka tego typu. Brakowało mi czegoś takiego, co wciągnie od pierwszej strony i zmusi czytelniczy mózg do pracy, jeśli macie ochotę na coś lekkiego - Korngolda zostawcie w spokoju. 🤗

Czy życie wieczne jest tak ekscytujące, jak nam się wydaje?

Czy łowcy wampirów mają w sobie odrobinę charyzmy i poczucia humoru?

Czy zdołasz oddzielić szaleństwo od prawdy?

Czy wiesz, co łączy staruszkę, melonik i muchy?

Czy ominiesz tę historię, czy zostaniesz przez nią całkowicie pochłonięty?

Nie zdradzę nic więcej, idźcie i sięgnijcie po nią wszyscy, którzy chcecie zdobyć odpowiedzi na powyższe pytania lub omińcie na półce w księgarni, decyzja w Waszych rękach (i głowach)! 🧐

„Myślisz, że w moim wieku nie wypada bawić się wyobraźnią, Jakubie? Może. Ale ja mam sto pięćdziesiąt lat, a ty nie żyjesz od siedemdziesięciu”.

Gdyby istniały wampiry i funkcjonowały jak ludzie w naszym społeczeństwie, czy potrafiłyby się w nim odnaleźć? Wiodąc prawie zwyczajne życie, jako rasowi wysysacze ludzkiej krwi, znalazłyby swoje miejsce przykładowo w polityce?

Maciej Paterczyk autor powieści pt. „Korngold” zaprosił mnie do nietypowego świata. Do powojennej Polski komunistycznej, zrujnowanej Warszawy, w której żyje ostatni łowca wampirów i..wampiry.

W Robotniku, pełnym dziwaków i prostytutek, Jakub próbuje odnaleźć wampira po tym, jak w wąskiej uliczce podczas zmierzchu doszło do rzekomego samobójstwa pewnego mężczyzny.

W hotelu zaczyna kręcić się milicja, gdy dochodzi do kilku morderstw.

„Nazywam się Jakub Korngold. Gdybym miał umrzeć, niech ci, którzy znajdą…”.

Na co dzień dżentelmen w meloniku, eleganckiej marynarce i w lakierkach od warszawskiego szewca Sikory. Czasem ze szpikulcem w dłoni. Elegant, który przed wojną prowadził szczęśliwe i rodzinne życie.

Nina. Stara, Krwawa i złośliwa Wampirzyca, która współcześnie opowiada tę oryginalną historię, przeskakuje pomiędzy swoimi a łowcy wspomnieniami. Między Warszawą, Szczecinem oraz nieświeskiem zamkiem.

Spijając cudzą krew, potrafi przejąć i niszczyć pamięć ofiary, kradnąc jej bezcenne chwile. To właśnie w gmachu bezpieki śledcza Nina dokonuje przesłuchania Jakuba. Czy wąpirzyca znajdzie odpowiednie metody, by uzyskać swój cel? I co nim jest?

„Jak marny hotelowy pokój mógł być początkiem drogi do zamczyska w Nieświeżu..?”.

W tym morzu warszawskich gruzów skrywa się odciśnięte piętno wojny. Tu czai się mrok i mgła jak w zobrazowanych przez autora latach 40. w Warszawie.

To również kilka dramatycznych historii naszego bohatera lub Ady szwaczki.

Czytelnik staje się tu obserwatorem życia dwóch wieków. Gdzie w jednym i drugim trudno się odnaleźć.

Nie jest to zbyt łatwa w odbiorze lektura, przynajmniej dla mnie. Pierwszoosobowa narracja Niny, pozornie chaotyczna, utrudniała jej zrozumienie. Jednakże jej monolog z czasem ten mętlik porządkował.

W powieści zabrakło mi obiecanego humoru, za to dostarczyła mi ona lekkiego nastroju grozy i niepokoju. Wszechobecne pająki, zmieniający się w hotelowym pokoju upiorny obraz i sama postać Niny przeniosła mnie w świat nadludzkich sił.

Skosztujecie krwi? 🩸