Korea od kuchni

Ta - na pierwszy rzut oka – niewielka, skromna. W środku jednak – prawdziwa bomba smaków, zapachów i barw koreańskiej kuchni.

To pozycja, która łączy konkretną wiedzę z pasją do gotowania. Bez zbędnego gadania, bez lania wody – samo mięso. Albo tofu, jeśli ktoś woli.

Autorka zgrabnie i przystępnie wprowadza nas w świat koreańskiej kultury stołu. Dowiesz się, jak powinno wyglądać tradycyjne podanie potraw, kto zaczyna jedzenie, dlaczego ryż to więcej niż tylko dodatek.

Takie smaczki sprawiają, że nie tylko gotujesz – czujesz się, jakbyś na chwilę przeniósł się do Seulu.

Przepisy? Różnorodne. Są i takie dla kuchennych ninja, którzy nie boją się fermentowanej soi, precyzyjnego krojenia wołowiny i polowania na egzotyczne składniki.

Ale są też dania, które zrobisz w zwykły wtorek, po pracy, z tego, co masz pod ręką. Czytelne instrukcje, podpowiedzi, z czym co jeść, jak podać. Wszystko jasno i konkretnie.

A wydanie? Cudo. Zdjęcia są tak apetyczne, że człowiek robi się głodny, nawet jeśli przed chwilą jadł. Strony aż pachną smakołykami. Książka nie tylko do czytania, ale do podziwiania – spokojnie może leżeć na stoliku kawowym i cieszyć oczy.

To smakowita podróż po Korei – tej prawdziwej, domowej, pełnej zapachów i rytuałów przy stole. Jeśli choć raz pomyślałeś o kimchi albo marzysz o spróbowaniu dak galbi w swojej kuchni – ta książka to strzał w dziesiątkę.

Bardzo ciekawa pozycja – i bardzo smaczna.

Drugie wydanie książki o kuchni koreańskiej. Nie miałem jej w swoich zbiorach książek kulinarnych, więc postanowiłem sięgnąć po ten tytuł. Ważny powodem był także fakt, że pisana jest nie przez koreańskiego autora, ale przez Polkę, która jest zafascynowana tym krajem i oczywiście kuchnią. To wartość tej książki, ponieważ niuanse oczywiste dla Koreańczyka, a nie zrozumiałe dla nas nie pojawiają się. Wręcz odwrotnie, autorka Anita Raszka tłumaczy rzeczy, które sama odkryła i doświadczyła, otwierając nam oczy, na wydawałoby się rzeczy oczywiste, a jednak najczęściej nieznane.

Urzekł mnie cytat ze skrzydełka książki: "Bap meogeosseoyo? - Jadłeś już dzisiaj?. Tak brzmi koreańskie: Jak się masz? To pokazuje, jak ważna jest w życiu Koreańczyków kuchnia i dzielenie się jedzeniem. Przypomina mi to słowa Brata Alberta "Być dobrym jak chleb". Gdzie ten chleb też nie tylko mówi o aspekcie jedzenia, ale dzielenia się, zachowań i otwartości na drugiego człowieka.

Ciekawy jest początek książki, gdzie autorka pokazuje tło tego, o czym chcemy się dowiedzieć: czyli szczypta o kulturze, zachowaniu, ale także instrukcja jak poradzić sobie w restauracji, ale także zapoznaje nas z podstawowymi przyprawami i składnikami dań kuchni koreańskiej.

Kiedy posiadamy już solidną bazę, możemy przejść do gotowania. W książce zawartych jest kilkadziesiąt przepisów na proste i popularne potrawy kuchni koreańskiej. Każde posiada opowieść o potrawie, dokładny spis produktów oraz sposób przygotowania.

Miłośnicy kimchi znajdą przepis jak zrobić to prawdziwe, są dania wegetariańskie, zupy, dania główne, kluski ryżowe i najmniej... deserów, bo jak pisze autorka, kuchnia koreańska nie specjalizuje się w wymyślnych cukierniczych smakołykach. Za to jeśli chodzi o street food, to fiu, fiu, fiu.

Ja zaraz po przeczytaniu sięgnąłem o jeden z przepisów na moją ulubioną sałatkę z ogórków, którą gdzieś kiedyś znalazłem w sieci. Smakowała mi bardzo, ale dopiero z książki Anity Raszki uwypukliła wszystkie swoje atuty. Oi muchim, czyli ostra sałatka z ogórków wchodzi u mnie w cykl zamknięty. Jedna się kończy, drugą zaczynam przygotowywać. Przede mną sigeumchi namul... Jak zrobię to napisze co to. A potem kolejne przepisy trafią do kuchni.

Polecam nie tylko domowym mistrzom patelni, ale także szefom kuchni profesjonalnych lokali gastronomicznych i to wcale niekoniecznie azjatyckich.

W obecnych czasach mamy ogrom możliwości aby kosztować smaki z różnych stron świata. Sprawiły to częstsze podróże. Co rusz, nawet w małych miastach otwierają się restauracje, które oferują smakoszom kuchnie do których „tubylcy” tęsknią. Rozsmakowali się w nich na wakacjach, u znajomych, którzy są bardziej biegli w sztuce kulinarnej lub są to obcokrajowcy, którzy zadomowili się nad Wisłą i tęsknią za swoimi rodzimymi potrawami.

No i najważniejsze – produkty! To dzięki ich coraz lepszej dostępności jesteśmy w stanie przygotować coś innego niż bigos.

Kuchnia azjatycka już od prawie trzydziestu lat mami mnie swoimi smakami i zapachami. Przyznam szczerze, że nie jestem biegła na tym polu, mimo że internet aż „kipi” od przepisów. Ja jednak jestem tradycjonalistką i wolę książkę, która mi się „nie wygasi” i w każdym momencie jestem w stanie spojrzeć w przepis. Dlatego idealnym dla mnie rozwiązaniem jest najnowsza pozycja Wydawnictwa RM „Korea od kuchni”. W owej pozycji na wstępie przyszły kuchmistrz zaznajamia się z koreańską kulturą jedzenia, ze zwrotami związanymi z pożywieniem oraz dlaczego są one tak ważne w życiu każdego koreańczyka a także o fundamentalnych kolorach. Znajdziemy także objaśnienie budowy koreańskiego menu a także podstawowych składników używanych w owej kuchni. Kursant zostanie poprowadzony poprzez robienie kiszonek, klusek, zup, dań głównych dodatków i deserów.

Zdjęcia przyprawiają o burczenie w brzuchu a mnogość składników potrzebnych do przygotowania fajnego dania osobiście przyprawia mnie o ból głowy. Uwielbiam dania jednogarnkowe ale najchętniej wykonuje takie, które są czteroskładnikowe.

Wiem czego na pewno nie zrobię – zupy na kaca - „Gamjatang”. Natomiast smacznym i prostym deserem są lody. Wymagają użycia dwóch składników i nieco cierpliwości. Moim ulubioym działem pozostanie jednak – „Dodatki” a w nim sałatka z rzodkwi i sałatka z cukini.

Po przeczytaniu wszystkich przepisów i próbie odtworzenia kilku, muszę przyznać, że ów przepiśnik jest dobrze skonstruowany. Czytelna część ze składnikami oraz opis przyrządzania danej potrawy nie odstręczą. Ci którzy nie posiadają doświadczenia w gotowaniu również nie powinni mieć problemów z przyrządzaniem potraw znajdujących się w tej książce. Powiem więcej, może ona być zachętą do rozpoczęcia „przygody z garami”. Bo o to chodzi, aby to co robimy sprawiało nam radość i było zabawą a nie przymusem.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].