Kolory naszych serc

Kiedy serce wypełnia sztuka, ale ciemność czai się, by je pochłonąć w całości.

Nie zaznała szczerej dobroci za młodu, a czym nasiąknie się za młodych lat, tym będzie się i w przyszłości... Melania jest wytworna, arystokratyczna, chłodna i nie owija w bawełnę.

Jest sobą.

Sobą, ale chyba jednak nie do końca.

Maska, którą nosi na co dzień, twarz, którą widzi każdy to kobieta, która została wychowana w oziębłych relacjach, w samotności, a także w ignorancji.

Kiedy serce zamarza, nasze wewnętrzne skłonności do bycia radosnym niczym małe szczenię, zanika...

Jednak czytając o Melanii, wiedziałam od początku, że chciałabym ją przytulić.

Na jej drodze stanął Wiktor oraz energiczny Marcel.

Bracia, którzy chcąc nie chcąc stają się częścią świata naszej artystki.

I od tej pory, wszystko zaczęła się zmieniać.

Pomimo bagażu życia, który ciąży na ich barkach, na barkach Wiktora - w życie całej trójki wkrada się iskra.

Iskra, które może rozpalić, ale nie spalić na popiół.

Dajmy im szansę.

Czytałam ją powoli. Uwierzcie mi, czytałam tę książkę bardzo powoli, chciałam zrozumieć wszystko, co ma mi do przekazania. Czułam też nieodpartą potrzebę, aby wejść w głowę Melanii.

Jest bardzo skomplikowana, choć początkowo może się wydawać, że jej zachowanie jest schematyczne. Ale naprawdę.

Ona gra tu pierwsze skrzypce, pierwszy pędzel, pierwsze pociągnięcie na płótnie.

Jest postacią, która poruszyła mnie do reszty.

Tak cierpiąca, a jednocześnie grająca złą, zbuntowaną, nieczułą.

Chciałabym, żebyście poznali Melanię, dali jej szansę.

Poznajcie również Wiktora, bo na to zasługuje.

Agnieszka stworzyła opowieść, która porusza, mrozi, a jednocześnie zamraża. Która nakłania do analizy, wiary i wyciąga smutek z samego środka serca.

Daję Wam teraz szansę, by po przeczytaniu recenzji, po prostu złapać za egzemplarz i dać swojej wyobraźni, namalować historię Melanii w jej barwach.

Melania i Wiktor - dwa różne światy i dwa odmienne charaktery, które ukształtowało życie oraz wychowanie. Jednak, jak się okazuje, miłość rządzi się swoimi prawami i nie można oszukać serca i uczuć, które mienią się ferią palety barw.

Melania to silna kobieta, która od najmłodszych lat uczona była perfekcjonizmu. Osiągnęła sukces jako malarka. Nigdy jednak nie zaznała rodzicielskiej miłości, a samotność towarzyszy jej od zawsze. Jej cięty język i to, że nie da sobie w kaszę dmuchać, sprawia, że odbieramy ją jako osobę zimną, oschłą, niedostępną, przez co początkowo ciężko jest obdarzyć ją sympatią. Jednak, gdy tylko poznamy ją bliżej, zaczynamy się do niej przekonywać i rozumieć. Pomagają nam w tym wspomnienia z dzieciństwa Mel. Kobieta odkrywa przed nami swoje sekrety...

Z kolei Wiktor w wieku siedemnastu lat został obarczony ciężarem odpowiedzialności. To było ogromne wyzwanie dla tak młodego chłopaka. Jestem pełna podziwu, że dał radę. Koszt był wielki, bo bezpowrotnie stracił młodość, radość z bycia nastolatkiem. On od razu musiał wejść w buty dorosłego, ale poradził sobie świetnie, wyrastając na mądrego i troskliwego mężczyznę. 

Historia okazała się być pełna dramatów, a co za tym idzie, wywołała we mnie mnóstwo emocji - od radości, wzruszenie, po rozdzierające serce smutek i ból. Wszystko wydaje się być realne, pozwala utożsamiać się z bohaterami.

Książka niesie ze sobą piękne, uniwersalne przesłanie. Pokazuje, że mimo posiadania różnych dóbr materialnych, można być samotnym. Każdy z nas popełnia błędy, ale one są potrzebne, abyśmy zrozumieli, że w życiu najważniejsi są ludzie, nasi bliscy. 

Mimo iż fabula nie pędzi, to i tak sprawia, że czyta się ją jednym tchem. Mamy możliwość dokładnego przyjrzenia się wszystkiemu, co dotyczy bohaterów, wydarzeń, a przede wszystkim panującej między nimi relacji.

Agnieszka Karecka oprócz wątku uczuciowego, porusza także wiele innych ważnych tematów. Sztuka, malarstwo, akceptacja siebie, rodzinność, przyjaźń, więzy międzyludzkie, bezinteresowna pomoc innym ludziom, życie w blasku fleszy - to część z tego co znajdziemy.

"Kolory naszych serc" to mądra, pasjonująca, chwytająca za serce powieść o odcieniach życia, sile prawdziwej miłości i rodziny, poszukiwaniu i odzyskiwaniu siebie, przełamywaniu granic i wychodzeniu ze swojej strefy komfortu oraz odkrywaniu zaufania. Polecam!

Kochani, ta piękna niebieska książka, pięknie wydana choć może niepozorna, zrobiła na mnie ogromne wrażenie.. dlaczego? Otóż jeden z jej bohaterów skradła moje serce.. zostanie na ten moment moim ulubionym bohaterem książkowym.. a powiedziałam to dopiero drugi raz w życiu więc o czymś to świadczy... 🥺

Krótko o treści:

Melania, młoda kobieta mieszkająca w pięknym domu, ma w domu gosposię i osobistego menadżera w końcu jest znana i bardzo cenioną artystką! Jej obrazy są sprzedawane za wysokie stawki, i ma swoich fanów, bo nie przebiera w słowach... ale moim zdaniem jest przedewszystkim... samotna.

Wiktor... mój ulubieniec 🥺 młody mężczyzna, pozytywny, dobry, pomocny, wrażliwy, pracowity.. poświęcił się, żeby wykształcić się ba fizjoterapeutę dzięki temu może zapewnić jakikolwiek byt sobie i młodszemu bratu.. którym to właśnie on się opiekuje.. przeszedł w życiu wiele, a mimo wszystko jest wspaniałym człowiekiem..

Poznali się, bo Melania pilnie potrzebuje fizjoterapeuty, ponieważ po wypadku nie może rysować.. a Wiktor.. cóż on po prostu potrzebuje pieniędzy.. Ta dwójka jest z pozoru zupełnie inna, dwa różne światy, inne spojrzenia na życie.. ale co się stanie gdy bliżej się poznają? Czy można zmienić kogoś wcale tego nie chcąc? A może to po prostu dostrzeżenie tego, że robi się źle?

Gdy przeczytałam pierwsze zdania tej książki powiedziałam sobie, o matko co za okropna główna bohaterka... już wiem, że jej nie polubię, za to Wiktora darzyłam sympatią od razu.. i myślałam sobie co ta Autorka wymyśliła, żeby taką okropną kobietę mu stworzyć.. i wiecie co? Niezwykle się zdziwiłam gdy podczas czytania, odkrywałam kolejne karty życia Melani... całkowicie ją zrozumiałam.. ba! ja się nawet trochę z nią utożsamiałam, a potem się z nią zżyłam i jak najmocniej kibicowałam.. Agnieszka Karecka, porusza tutaj trudne tematy: samotność, trudne dzieciństwo, strata, walka o lepsze jutro, ale ta książka choć mocno emocjonalna, wzruszająca, łamiąca serduszka i wywołująca łzy, to też taka historia dająca nadzieję na lepsze jutro.. tylko trzeba walczyć o siebie i swoje szczęście do końca, nie poddawać się i nigdy w nie nie wątpić! Ta książka zostanie ze mną na bardzo długi czas, bo jej bohaterowie żyją w mojej głowie..

O tej książce mogę pisać godzinami, naprawdę.. mogę o niej mówić.. tylko czy to ma sens? Naprawdę jeśli chcecie, żeby książka poruszyła Wasze serduszko, dała do myślenia, chcecie doświadczyć przemiany bohatera to to jest zdecydowanie tą książka. 🥺💙

Przeczytajcie proszę!

W historiach autorki wszystko ze sobą współgra. Fabuła jest niesamowicie dopracowana, wciągająca i nie daje o sobie zapomnieć.

Poznałam Melanie Goldberg, malarkę z bardzo apodyktycznym charakterkiem. Przez wypadek doznaje urazu nadgarstka, przez który nie może malować i spełniać się w swojej pasji. Melania szuka dobrego rehabilitanta, który pomoże przywrócić sprawność w jej dłoni. Na jej drodze staje Wiktor, podczas terapii między nimi nawiązuje się więź, której Melania bardzo się boi. Skrywane sekrety chcą wyjść na powierzchnię, oboje motają się w swoich odczuciach. Jak rozwinie się ich znajomość? Czy tajemnice z przeszłości zawsze będą rzucać cień na przyszłość?

Kolejny raz moje serducho biło mocniej przy nowo poznanych bohaterach.

Melania i jej charakter to twardy przeciwnik. Otoczyła się murem obojętności, stała się odporna na ataki, nikomu nie ufała i nie miała zamiaru tego zmieniać. Często raniła, nawet nie zdając sobie z tego sprawy.

Wiktor zdobył moje serce już od pierwszych stron, stał się rodzicem i wsparciem dla swojego brata, kiedy stracili rodziców. Niesamowicie dzielny i pracowity. A to jak bardzo chciał nieść pomoc innym łapało totalnie za serce.

Bohaterowie poboczni również zostali świetnie wykreowani, brat Wiktora- Marcel to nastolatek z typowymi, młodzieńczymi problemami, które w tych czasach dzieją się dosyć często. Ich relacja była trudna, bo oboje musieli się odnaleźć w nowej sytuacji życiowej, ale więź jaka się między nimi wytworzyła była absolutnie cudowna.

Menadżer Melanii- Piotrek, to świetny facet, którego można polubić za poczucie humoru i

wytrwałość przy jej boku..uwierzcie mi, łatwo nie miał. 😄

Historia porusza ważne tematy, które topią serce. Bohaterowie pod skorupą skrywają prawdziwe ja i demony z którymi walczą. Melania nie chciała się otworzyć, a on bardzo chciał poznać jej sekrety. Było to przeurocze! Ten kontrast między nimi był bardzo widoczny, ale to jak się zaczęli dopełniać kruszyło serce.

Miłość to skomplikowane uczucie.. autorka włożyła wiele emocje w tą historię, a ja z zapartym tchem śledziłam losy bohaterów.

Jest to piękna książka nie tylko od zewnątrz, skrywa w sobie cudowny przekaz, który każdy powinien poznać, zapamiętać i powtarzać jak mantrę. Znajdziecie tutaj wiele sytuacji, które przyprawią was o szybsze bicie serca, można się wzruszyć, uśmiechnąć i kibicować bohaterom w ich wyborach, które nie zawsze są oczywiste.

Zakochałam się po raz kolejny. Gratuluję:-)

"Warto mieć obok sie­bie bli­skich. A jeśli ich za­bra­kło, zna­leźć no­wych. Świat jest pełen sa­mot­nych, skrzyw­dzo­nych ludzi, któ­rych można po­ko­chać".

To jedna z tych historii, która zostawia ślad.

Ogromnie polecam !!

Melania to niesamowicie uzdolniona artystka, która tworzy niepowtarzalne dzieła sztuki - obrazy. Podczas ucieczki z planu telewizyjnego nie zauważa nadjeżdżającego samochodu i ulega poważnemu wypadkowi. W jego wyniku ucierpiała ręka kobiety przez co malowanie nie wchodziło w grę. W jej życiu pojawia się Wiktor - rehabilitant, który samotnie wychowuje swojego nastoletniego brata. Wiktor zgadza się podjąć wyzwania jakim jest intensywna rehabilitacja aby Melania jak najszybciej powróciła do pełnej sprawności. Czym ta dwójka jest bliżej siebie tym kobieta staje się coraz bardziej zimna i niedostępna a na jaw wychodzą skrywane sekrety i tajemnice. Koniecznie musicie poznać jak potoczą się losy tych bohaterów!

Standardowo rozpocznę od pióra autorki, które zdecydowanie mnie urzekło! Tekst pochłania się bardzo szybko! Opisów mamy tutaj dosyć sporo i ja za tym nie przepadam ale w tej pozycji nie mogło być inaczej i to oddaje całe piękno tej historii - to właśnie są to przemyślenia i wspomnienia bohaterów i jest to dla mnie na ogromny plus. Możemy przenieść się w czasie, ponieważ autorka przytacza w swojej historii wspomnienia sprzed laty, które ukazują ciężkie momenty z życia bohaterów. Perspektywę poznajemy z oby dwóch stron. Książkę pochłania się bardzo szybko!

W tej książce jest pełno emocji i przyznam szczerze, że dawno tak solidnie sobie nie popłakałam! Agnieszka karmi nas silnymi emocjami i ciężkimi przeżyciami jak i wspomnieniami. Oby dwoje bohaterów miało ciężkie dzieciństwo - całkiem różne a jednak podobnie ciężkie. I niech was nie zmyli opis książki - tutaj romans tej dwójki to w żadnym stopniu motyw przewodni! Motywem przewodnim są właśnie te uczucia i emocje, chęć kochania i chęć stabilizacji. Melania przechodzi ciężką drogę w tych wszystkich emocjach a my jej w tym towarzyszymy. Właściwie nie tylko jej bo Wiktorowi również.

Niesamowicie podobał mi się tutaj motyw sztuki i malarstwa. To jak zostają poddane ocenie emocje przelane na płótno. Przenosimy się do książki, widzimy ich oczami i współodczuwamy to co tam się dzieje.

Wiele z tej książki można wyciągnąć i to jest dla mnie najpiękniejsze. Nie zawsze to co widzimy jest zgodne z tym co może kryć się we wnętrzu i warto o tym pamiętać. Zakończenie totalnie szokuje, mamy taki zwrot akcji, że możemy zbierać szczękę z podłogi! Uwielbiam takie momenty i uważam, że to zakończenie zrobiło ogromną robotę!

„Kolory Naszych Serc” to wspaniała i niezwykle wartościowa pozycja! Polecam ją każdemu, kto chce się zmierzyć z ciężkimi przeżyciami bohaterów, tutaj mamy emocjonalny rollercoaster i może polać się wiele łez. Nie mniej jednak polecam z całego serducha sięgnąć po tą niesamowitą historie