Kolory Krwi. Błękitny Mur. Tom 1

Vayenne chce ratować brata, który z dnia na dzień niknie w oczach przez trawiącą go chorobę i głód. Dziewczyna rusza do Ajterów, potężnych magów, którzy chronią ludzkość, by prosić ich o pomoc. Ryzykuje, ale dla Otime jest gotowa na wszystko. Na miejscu okazuje się, że rodzeństwo ma w sobie moc, która pozwala im dołączyć do Ajterów. Tu nauczą się nią władać. Czy jednak akademia magów będzie dla nich bezpiecznym miejscem?

Błękitny mur to pierwszy tom serii Kolory krwi autorstwa pisarki ukrywającej się pod pseudonimem MissElle. Narrator trzecioosobowy relacjonuje wydarzenia rozgrywające się wokół głównej bohaterki, Vayenne. Poznajemy ją, gdy jest jeszcze dzieckiem, ale potem akcja skupia się na jej nastoletnim życiu. W międzyczasie narrator co jakiś czas pokazuje wydarzenia wokół innych, drugoplanowych postaci, pozwalając czytelnikowi lepiej poznać ten świat, dostrzec intrygi i relacje międzyludzkie. Jest to też okazja, by dowiedzieć się więcej na temat głównej bohaterki, bo jest ona bardzo często tematem rozmów drugoplanowych postaci.

Fabuła to przede wszystkim pokazanie, jak bohaterka radzi sobie z nauką władania magią. Dziewczyna pracuje ciężko, ale nie można powiedzieć, że zawsze jest odpowiednio zmotywowana – odkrywa, że ten piękny z zewnątrz świat bywa zepsuty, co działa na nią demotywująco. Jest wplątana w niebezpieczne intrygi, które mogą przypieczętować jej los. Boi się, że ktoś odkryje, jaką mocą włada, nie zawsze też umie nad nią panować. To, co innym przychodzi łatwo, dla niej bywa drogą przez mękę. Wszyscy widzą w niej potencjał, ale ona sama nie czuje się wyjątkowa.

Fabuła nie tylko pokazuje, jak Vayenne uczy się w akademii. Są tu też różne intrygi, które dziewczyna obserwuje, lub w które mimowolnie się wplątuje. Wierzy w sprawiedliwość i szybko przekonuje się, że innym nie jest to bliskie pojęcie. Poświecą się dla osób, na których jej zależy, co jest godne pochwały. Nie jest jednak tak, że czego się nie dotknie, okazuje się sukcesem – autorka postarała się, by Vayenne miewała pod górkę, co wypadło bardzo dobrze. Gdyby sprzyjało jej ciągle szczęście, mogłabym się zniechęcić do tej postaci, stałaby się sztuczna i nieprawdziwa.

Autorka powoli buduje wydarzenia i świat przedstawiony. Opowiada o mocy, prezentuje Ajterów, stawia przed bohaterką wyzwania. Mam jednak poczucie, że to, co dostaliśmy w tym tomie, to dopiero początek. Jest tu kilka wątków, zwrotów akcji, nie można się nudzić, ale to jeszcze nie wszystkie asy, jakie autorka miała w rękawie. Mam nadzieję, że w kolejnym tomie rozbuduje postać Vayenne i opowie więcej o jej świecie. Bohaterka jest sympatyczna, chociaż czasem zachowywała się jak dziecko, mimo że miała szesnaście lat. Momentami zapominałam, że to już niemal dorosła kobieta, bo jej zachowanie na to nie wskazywało. To mój główny zarzut dla tej powieści.

Błękitny mur to fantastyka, która z pewnością trafi w młodzieżowe gusta. Nie ma tu wątków miłosnych, jest za to ciekawie zarysowany wątek rodzeństwa, opieki i odpowiedzialności. Podoba mi się też motyw magii – nietypowy, nie do końca jeszcze przeze mnie (i mam wrażenie, że przez bohaterkę również) rozgryziony. Nie zabrakło intryg i podstępów, sekret i zaskoczeń.

Błękitny mur to powieść, która pozytywnie mnie zaskoczyła. Dzięki temu, że Vayenne nie była idealna, polubiłam ją. Mam jednak poczucie, że bohaterowie zachowywali się jak dzieci dużo młodsze niż w rzeczywistości byli. To mi przeszkadzało w lekturze. Niemniej jestem ciekawa, jak dalej potoczą się losy głównej bohaterki i w co jeszcze się wpakuje.

Ostatnio trafiam na świetne debiuty i bardzo mnie to cieszy.

Vayenne kocha swojego schorowanego młodszego brata Otime.

Mieszkają w bardzo biednej wiosce i rodzice widząc dobiegający kres życia syna postanawiają go otruć by ulżyć mu w cierpieniu. Dziewczyna jest temu przeciwna i wyrusza wraz z Otime do Twierdzy magów.

Bardzo dużo przeciwności spotkaja na swojej drodze, a Vayenne uzbrojona jest tylko w sztylet. Ajterowie odmawiają pomocy.

Jednak jeden z nich zwraca na nią uwagę. Okazuje się, że w rodzeństwie drzemie moc i zaczynają pobierać nauki by samemu stać się Ajertami.

Co z tego wyniknie musicie się dowiedzieć sami, a mówię Wam, Warto !!

Debiut świetny ! Czekam na kolejną część. Przepłynęłam przez książkę i nagle okazało się, że to koniec.

Bohaterowie świetni! Tacy prawdziwi z krwi i kości. Polubiłam ich i to nie jednego. Nie tylko Vay i Otime, ale również przyjaciół Raza i Orena☺️

W lekturze było sporo wątków , ale autorka świetnie to rozwinęła . Widać, że książka jest dopracowana w każdym calu jak to się mówi.

Nie będę więcej Wam pisać. Naprawdę uwierzcie, milosnicy fantasy będą zachwyceni !!

Czytając książkę „Kolory krwi. Błękitny mur” autorstwa MissElle zastanawiałam się, czy na pewno była ona debiutem? Ta historia była tak dobra, że czytała się szybko, gwałtownie i uzależniająco. W fantastyce bardzo cenię złożony system magiczny i dobrze rozbudowany świat w powieści, dlatego też nie przesadzę, jeśli powiem, że autorka wykonała kawał dobrej roboty. Trzymałam swój egzemplarz w dłoniach, kiedy tylko mogłam, jednak czułam niedosyt wychodząc do pracy, czy zajmując się innymi obowiązkami. Moje myśli wracały w kierunku głównych bohaterów, byłam ciekawa, co się wydarzy. Czy też tak macie? Kiedy czytacie interesującą powieść i sympatyzuje się z bohaterami, chcecie by ich opowieść zakończyła się dobrze?

Główną bohaterką książki autorstwa MissElle pod tytułem „Kolory krwi. Błękitny mur” jest Vayenne, bardzo odważna dziewczyna, dla której brat jest wszystkim. Wydaje się, że oprócz niej nikt się nim nie interesuje, ani tym, co się z nim stanie. Czy można mu pomóc? Chłopiec jest chory, coraz bardziej podupada na zdrowiu i wydaje się, że nie ma dla niego ratunku. Vay jednak nie chce się poddać, chce zrobić wszystko, aby ocalić chłopca. Postanawia zaryzykować, zabiera sztylet ojca i wyruszyć do Twierdzy Ajterów, legendarnych bohaterów, potężnych magów, ma nadzieję, że w ten właśnie sposób Otime odzyska zdrowie. Czy Vayenne to się uda, a może jedynie roztrzaska jej dziecięce marzenia? Ile będzie w stanie poświęcić dla brata?

„Kolory krwi. Błękitny mur” to pierwszy tom cyklu Kolory Krwi autorstwa MissElle, kiedy go skończyłam to szczerze żałowałam, że nie mam kolejnej części. Autorka stworzyła niesamowitą historię, która jest bardzo złożona i właśnie tak została przedstawiona. Wszystko niezwykle mnie ciekawi, świat przedstawiony, Akademia, Ajterowie, magia i moce, którymi dysponują. W powieści jest wiele sekretów, zupełnie jakby każdy krok dział się z określonego powodu. To niezwykle przyjemne zaskoczenie, z pewnością, kiedy siądziecie do książki i zaczniecie przeżywać z bohaterami wszystkie przygody, rozwiązywać sekrety, to nie będziecie chcieli przestać. Trudno mi uwierzyć, że jest to debiut, a jest niesamowicie udany. „Kolory krwi. Błękitny mur” to fantastyczne zaskoczenie i obietnica nieprzewidywalnej historii. Bohaterowie nie są idealni, mają wady, zalety, nie zostali wykreowani na szybko i niedbale, miło było widzieć ich w różnych sytuacjach. Czasami to, co się nam wydaje nie jest tym, co jest prawdziwe.

Wspaniały debiut autorki.

Świat fantasy z cudownie wykreowanym światem oraz różnobarwnymi bohaterami.

Moim największym zachwytem w tej książce ,jest szeroko rozbudowany system magii , który zaciekawia od pierwszy stron i muszę przyznać, im dalej w las tym jest ciekawiej,mimo to czytelnik nie czuję się wrzucony na głęboką wodę,od nadmiaru informacji co moim zadaniem jest ogromnym plusem .

Nieszablonowe podejście do głównej bohaterki jako ''wybranej'',cieszę się bo jest tu przełamanie bardzo popularnego schematu ''wszystko umiem ,wychodzi mi z łatwością'', tu tak nie jest ,razem z bohaterką uczymy się ,rozwijamy przeżywamy wzloty i upadki co w moim przypadku bardzo zżyło mnie z Vayenne.

Nie zabrakło tu wielu intryg polityczny oraz eleganckich przepychanek słownych ,które trzymają w napięciu. Książka daje nam odczucie wiszącej w powietrzu tajemnicy i wielkiego planu na co zacieram rączki ,ponieważ czuję w kościach coś wielkiego.

Muszę przyznać książka jest bardzo płynnie i lekko napisana ,z rozdziału na rozdział czytałam niczym burza ,ciężko mi było się od niej oderwać. Wielkie brawa za wyrwanie mnie z mocnego zastoju czytelniczego ,co już samo mówi za siebie.

Kolory Krwi to przede wszystkim wciągająca fabuła oraz wielowątkowości historii. Mamy tu wielu bohaterów oraz wiele perspektyw ,co tylko rozszerza możliwości ,mam nadzieję cudownej serii…

Rewelacyjna książka nie tylko dla nastolatków , każdy znajdzie w niej coś dla siebie.

Gorąco POLECAM !

Pierwsze co zasługuje na uwagę to wspaniale rozbudowany świat. Dopracowany w każdym szczególe.

Hiererchia, magia, polityka intrygi i tajemnice.

Wszystko zostało przedstawione w sposób przystępny i nie przytłaczający. Czytelnik nie gubi się w nadmiarze informacji. Wręcz przeciwnie, chłonie je jak gąbka i pragnie dowiedzieć się więcej.

Fabuła krok po kroku odkrywa przed nami tajemnice jednocześnie zostawiając nas z nowymi pytaniami.

Dzięki szkoleniu, które przechodzi bohaterka i jej przyjaciele możemy dokładniej przyjrzeć się magii i regułom, które nią rządzą.

A dzięki perspektywom wielu bohaterów możemy dokładniej poznać zasady i szczegóły dotyczące pewnej intrygi politycznej i zagadce tajemniczego morderstwa.

Co jest urzekajace czytelnik nie gubi się w historii. Wszystko jest opisane w sposób logiczny. Do tego bohaterowie są różnorodni i bardzo ciekawi. Zwłaszcza Enlil, obdarzony ogromną mocą, Abraxas. Chociaż na pierwszy rzut oka może wydawać się zimny i nikczemny to tak naprawdę bardzo złożona postać

Vayenne, główna bohaterka też nie należy do tych prostych. Chociaż z początku odważna, to z czasem staje się zlęknioną dziewczyną. Otoczoną przez potężne osobistości, obciążona ogromną tajemnicą nie wytrzymała presji i się poddała. Pierwszy raz czytałam, historię w której bohaterka przechodzi negatywną przemianę. Jest to bardzo odważne posunięcie, ale też wyszło naprawdę dobrze i realistycznie.

Samo zakończenie nie satysfakcjonuje🙈 i to nie w sensie, że było słabe o nie. Chodzi o to, że ciężko jest się rozstać z tak dobrą historią. Po prostu potrzebuję kolejnego tomu i kolejnego i jeszcze jednego🤣 I wtedy będę usatysfakcjonowana😉

Was za to zachęcam do zapoznania się z tą historią. Obiecuję, że nie pożałujecie!