Kolor rzeczy niewidzialnych (barwione brzegi)

📖⚘️Jacka i Rain pozornie dzieli wszystko i kompletnie do siebie nie pasują. On jest szkolną gwiazdą i wszystko przychodzi mu z łatwością. Ona z kolei ma analityczny umysł i wierzy tylko w to, co zostało naukowo udowodnione. A jednak jakaś niewidzialna siła sprawiła, że zbliżyli się do siebie. I cały czas pcha ich ku sobie, mimo że oni wciąż utrudniają przeznaczeniu zadanie.

📖⚘️Autorka opisuje łańcuszki zdarzeń, które są niczym platek śniegu wywołujący lawinę. Skłania to do refleksji nad tym jak niewiele trzeba by nasze życie potoczyło się zupełnie inaczej. Jak w teorii o efekcie motyla. Bardzo podobało mi się jak autorka splata przypadki i nadaje im większe znaczenie.

📖⚘️Historia zaczyna się trochę od końca, kiedy bohaterowie spotykają się po latach. Od razu czuć między nimi ogromne napięcie i byłam strasznie ciekawa z czego ono wynika. A tego dowiemy się bardzo dokładnie, bo autorka cofa nas w czasie i opowiada o skomplikowanej relacji, która połączyła ich przed laty.

📖⚘️Nie jest to może najwybitniejsza historia miłosna jaką poznałam, ale na pewno będę ją dobrze wspomninać, bo autorce udało się poruszyć coś w moim sercu. Bardzo kibicowałam głównym bohaterom, mimo że robili okropne głupoty i ranili się tak naprawdę bez powodu. W pewnym momencie byłam wręcz przytłoczona tym, że cały czas się od siebie odsuwają i nie potrafią znaleźć wspólnej drogi. W związku z tym, w

moim odczuciu książka mogła by być odrobinkę krótsza.

📖⚘️"Kolor rzeczy niewidzialnych" mogłabym porównać do "Love, Rosie" czy "Lata koloru wiśni". Wzbudziła we mnie podobne uczucia i emocje. Jeśli lubicie motyw "przypadek czy przeznaczenie" będziecie oczarowani historią Jacka i Rain.

[współpraca reklamowa papieroweserca]

Kolor rzeczy niewidzialnych to opowieść skupiająca się nie tylko na miłości romantycznej, ale jej różnym konfiguracjom z innymi osobami, a także skomplikowanymi relacjami nie zawsze popartymi badaniami naukowymi. Jednym słowem jest tu bardzo dużo ciekawostek, które na pierwszy rzut oka wydają się wiedzą bezużyteczną ale wprowadzają pozytywną atmosferę.

Co znajdziecie w środku;

☽ narrację pierwszoosobową od strony głównych bohaterów; Rain oraz Jacka a także przeplata się z trzecioosobową - tak jakby narratorem/obserwatorem była autorka;

✦ kopalnie cytatów dających do myślenia;

☽ sporo zabawnych sytuacji z czasów szkolnych głównych bohaterów;

✦ niepowtarzalnych przyjaciół którzy nakręcają całą dynamikę powieści;

☽ trudne sytuacje życiowe takie jak żałoba, strata marzenia życia;

✦ różne środowiska i ich zderzenie;

☽ skomplikowane relacje i ciągła analiza tego co mogłoby być ale nie było.

"Pamiętaj Rain: jedyną słuszną wymówką, żeby nie żyć, jest bycie martwym. Więc żyj. Śmiej się. Miej marzenia. Tańcz. Krzycz. Skacz. Kochaj. Żyj".

Po dość mieszanych recenzjach jakie do tej pory przeczytałam, trochę bałam się tego jak odbiorę tę książkę. I przyznam się, że po początkowych rozdziałach ciężko było mi się odnaleźć w nowym świecie, ale też wczuć się w relacje bohaterów. Nawet po przeczytaniu mam wrażenie, że nadal nie potrafię czytać między wierszami w ich relacji, ale na szczęście wiele wyjaśnia się samo. Jak dla mnie najlepszą częścią jest wspólna przeszłość bohaterów w szkole. To najzabawniejszy czas. Przypomniał mi się tu film Angus, stringi i przytulanki. Niektóre momenty były aż do przesady absurdalne ale i urocze. I właśnie od tego zaczęło się wszystko.

Kolejne etapy w relacji Rain i Jacka miały różne fazy, dla mnie nie do końca zrozumiałe choć miało się wrażenie, że spotkali właściwą osobę w niewłaściwym czasie. I takie uczucie towarzyszy nam do prawie samego końca książki. Na plus jest postawa Rain i jej ciągła analiza wszystkiego oraz scenariusze w głowie które mogłyby się wydarzyć ale nie muszą. To nas bardziej zbliża do niej bo kto z nas nie ma podobnie.

Natomiast Jack może się wydawać przez większość książki toksycznym antybohaterem i tą osobą co wszystko burzy. Ale spokojnie dojrzałość ma to do siebie że ludzie też się zmieniają, ale w przypadku Jacka ten proces jest długi ale zbiera też swoje plony w dość nieoczywisty sposób.

Kolor rzeczy niewidzialnych wydaje się oksymoronem dwójki różnych ludzi którzy od początku nie potrafią żyć ze sobą i bez siebie. Dzięki nim poznajemy różne etapy miłości, ból i wieczne udawanie/ ukrywanie się przed innymi. Wbrew pozorom z książki można wyciągnąć coś dla siebie. Nie jestem fanem rozwleczonej relacji miłosnej głównych bohaterów, ale w jakimś stopniu rozumiem czemu została tak poprowadzona. Wydanie bardzo przyciąga wzrok nie tylko ze względu na barwione brzegi czy zdobienia w środku ale również to czy to co jest na okładce pojawia się w treści ❤❤❤.

Rain i Jack. Dwie małe cząstki wszechświata, które od zawsze wydają się przyciągać i odpychać jednocześnie. Gdy ich wspólni przyjaciele organizują przedślubne spotkanie, losy tych dwojga po raz kolejny się splatają. Pozostawieni samym sobie na jedną noc, w wynajętym na weekend domku opowiadają nam historię swojej, do tej pory niespełnionej miłości. Choć los nieraz dawał im szansę, oni zawsze znajdowali pretekst, żeby odwrócić się od oferowanego im na tacy szczęścia.

Ta nieśpieszna historia pierwszej miłości Jacka i Rain wzbudziła we mnie całe mnóstwo emocji.

Rain ma duszę naukowca i analityka. Na świat patrzy przez pryzmat nauki i faktów, ciężko jej zrozumieć zjawiska, które nie znajdują w nich oparcia. Pod swoją introwertyczną maską, kryje się jednak wrażliwa, choć niezrozumiała dla niej dusza. Jack natomiast to chłopak, który z pozoru ma wszystko. Przystojny, popularny, łatwo nawiązujący znajomości, a jednak zagubiony. Tych dwoje wbrew różnicom znajduje wspólny język i łączy ich coś, czego oboje nie potrafią nazwać. Mimo oczywistej dla wszystkich wkoło, łączącej ich wyjątkowej chemii, tych dwoje nie potrafi być razem. Czy los, który umiejętnie raz po raz stawia ich sobie na drodze, zwycięży? Czy może tych dwoje zdecyduje się na zawsze odwrócić od siebie i zaprzepaścić to, co ich do siebie przyciąga?

Tę cudowną historię miłosną dopełniają wspaniałe postaci i wątki poboczne. Relacja Rain z jej ojcem i umierającą mamą zagrała na najczulszych strunach mojego serca. Mama Rain, kobieta z hippisowską duszą raczy nas niezwykłą mądrością życiową i ujmuje umiejętnością postrzegania tego czego nie widać gołym okiem. Natomiast tata Rain oferuję tę mądrość w zupełnie inny, choć równie ważny sposób. Do tego szczypta magii, czy też wyjątkowego zbiegu okoliczności, jakim jest wątek wędrującej książki! Jestem kupiona!

Przepiękna historia o pierwszej miłości, miłości niespełnionej, życiowym zagubieniu, żałobie i traumach. Opowiedziana z wrażliwością i wnikliwością. Nieśpieszna, lecz poruszająca do głębi. Idealna dla osób, które poszukują w lekturze skomplikowanych emocji i wzruszeń.

Dodam jeszcze, że znalazło się w niej też miejsce na dobry, cięty i sarkastyczny humor, które rozluźnią te uczuciowo cięższe momenty.

Ta książka jest pisana strasznie chaotycznie. Gubiłam się cały czas czy czytam o przeszłości czy teraźniejszości. A jak chwilowo przechodziłam na audiobooka to już w ogóle nie widziałam co się dzieje.

Nie mam za dużo do powiedzenia bo zupełnie mi się ona nie podobała. Bohaterowie nie zrobili na mnie żadnego wrażenia, nie rozumiem ich zachowań, a dialogi momentami były strasznie denne.

Dużo zbędnych opisów, styl taki bardziej poetycki, zupełnie nie w moim guście. Minęło kilka dni odkąd ją skończyłam, a ja już nie pamiętam co tam się działo.

Książka nie wywołała we mnie żadnych emocji, wątek mamy- naszej głównej bohaterki miał pewnie wywołać lawinę łez, ale na mnie również nie zrobiło to większego wrażenia. Było to smutne, ale jak już wspomniałam styl autorki w ogóle nie przypadł mi do gustu.

Skusiła mnie piękna okładka i barwione brzegi, ale reszta mi się zupełnie nie podobała. Niestety.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

"Kolor rzeczy niewidzialnych" to historia o przeznaczeniu i trudnej, zawiłej drodze do jego spełnienia. Autorka potrafi wywołać w czytelniku wzruszenie i sprawić, że jego serce pęka na pół — udowodniła to w swojej poprzedniej książce, a w tej tylko potwierdziła swoje umiejętności. Bez wątpienia była to piękna powieść, napisana literackim, przyjemnym stylem, w którym przeważają opisy uczuć i przeżyć głównych bohaterów.

Rain to dziewczyna, której bliżej do racjonalnego myślenia niż bujania w obłokach. Można opisać ją trzema cechami: inteligentna, szczera i introwertyczna. Jack to wieczny marzyciel. Pod maską cwaniaka skrywają się ogromne pokłady wrażliwości. Ścieżki tej dwójki co jakiś czas się przecinają, a każde kolejne spotkanie sprawia, że na konto ich wspólnych doświadczeń przybywa tyle samo szczęścia, co smutku.

Mimo trudnych emocji obecnych w tej historii — często emocjonalnie pogmatwanych, to bardzo spokojnie poprowadzona powieść. Andrea Longarela potrafi przeprowadzić przez wszystkie uczuciowe turbulencje zarówno czytelnika, jak i swoich bohaterów z niezwykłą cierpliwością, roztaczając nad nimi coś na wzór bezpiecznego parasola, który sprawia, że co by się nie działo, bez względu na to, jaki koniec będzie miała stworzona przez nią historia, to widocznie, tak musiało być, a walka z przeznaczeniem zawsze jest na spalonej pozycji — nam pozostaje to zaakceptować i zrozumieć, że życie bywa nieprzewidywalne jak pudełko czekoladek.

Relacja Rain i Jacka jest jak jazda na rollercoasterze. Raz są miłosne wzloty, innym razem tragiczne w skutkach upadki lub zawirowania. Jednak bez wątpienia ich historia jest TĄ romantyczną. Tą, dla której warto sporo przeżyć, aby dojść do wniosku, że z przeznaczeniem nie wygrasz. Tylko czy tak było też w przypadku tej twardo stąpającej po ziemi dziewczyny, której cięty humor mógł równać się z najostrzejszymi żyletkami i chłopaka, który, aby tylko nie być szczęśliwym, zawsze dokonywał złych wyborów?

Przepięknie napisana, cudne love story, wspaniałe wydanie, które jest wisienką na torcie dla całej powieści.