Kolor miłości i krwi

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Kott i muszę zaznaczyć, że jest ono niesamowicie emocjonalne i poruszające. Inspirując się autentycznymi wydarzeniami z 2014 roku które miały miejsce w Ukrainie, autorka stworzyła nietuzinkową, a zarazem przepiękną i niebanalną historię.

Akcja powieści choć wielowątkowa, toczy się miarowo i dość spokojnie, choć zdarzają się momenty, w których niesamowicie przyśpiesza- wtedy serwuje czytelnikowi istny rollercoaster.

Momentami niezwykle wzrusza i rozdziera serce na tysiące kawałków, za chwilę wywołuje złość i oburzenie na zaistniałą sytuację, by za sekundę znów wywołać ciepły uśmiech. Fabuła gwarantuje emocjonalną huśtawkę, bez chwili na złapanie oddechu. Konsekwentnie budowane napięcie nie opuszcza czytelnika do samego końca.

Bohaterowie są niejednoznaczni, poranieni psychicznie, a zarazem niezwykle wyraziści- posiadają swoje wady i zalety. Łatwo można się z nimi utożsamić, poczuć ich emocje zrozumieć postępowanie- chociaż czasami wydaje się, że nie zawsze jest ono słuszne.

Barwne i plastyczne opisy bieszczadzkich wsi, kultury, ludzkich charakterów i podejścia do "obcych" sprawiają, że łatwo można wyobrazić sobie miejsca, i wydarzenia, które mają lub miały miejsce w powieści.

Szczególnie opisy dotyczące wspomnień o obronie lotniska w Słowiańsku w maju 2014 i o zbrodniach II wojny, chwytają za serce i zmuszają do refleksji nad zawiłością życia, i ludzkim podejściem do drugiego człowieka- wyciągnięcia dłoni z pomocą, ale i jej przyjęcie czasami od kogoś do kogo czujemy szczerą niechęć.

"Kolor miłości krwi" to poruszająca i wyjątkowa opowieść o relacjach międzyludzkich, o ponoszeniu odpowiedzialności za siebie i tych, na których nam zależy, pokazująca jak bardzo jedno wydarzenie może wpłynąć na dalsze życie... Jak może je złamać, a jednocześnie dać nadzieję, że wszystko jeszcze można naprawić, że wszystko może się jeszcze ułożyć... Dla mnie zdecydowanie jest tu więcej koloru miłości... i muzyki o "Bieszczadzkich aniołach".

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. To historia trudna i bolesna, ale pokazująca jak bardzo trzeba docenić tych, których mamy obok siebie. "Kolor miłości i krwi" to powieść, która po przeczytaniu zostanie z Wami przez długi czas...

POLECAM...

Historia miłości, która nie miała prawa zaistnieć. Ona - sławna pisarka, starsza od jego matki. On - młody żołnierz, Cyborg broniący lotniska w Doniecku przed separatystami, Ukrainiec, który po stracie żony, synka i domu podczas wojny, szuka pracy w Polsce, by spłacić długi. Miała połączyć ich wspólna książka i relacja pracodawczyni - pracownik, połączyła miłość, której oboje się bali. Gdy Marko nabiera odwagi, by wyznać swoje uczucia, jest już za późno...

Płaczę pisząc te słowa.

Płaczę, bo wierzyłam w tę miłość.

Płaczę, bo pokochałam Marko, choć nie czytał książek i nie lubił psów.

Płaczę, bo historia wojny to nie fikcja literacka. To działo się niedawno i dzieje się teraz, na naszych oczach.

Płaczę, gdy przypominam sobie obraz wiszącego prania, koszulki żony i spodenek synka, wszystkiego co zostało z rodziny i domu Berezowskiego.

"Kolor miłości i krwi" to przepiękna opowieść nie tylko i miłości, ale też o poszukiwaniu własnych korzeni oraz walce o przyszłość. Nie znajdziesz tu cukierkowych uczuć i idealnych ludzi. Mała bieszczadzka wieś była świadkiem dwóch wielkich uczuć. Niestety nie wszystkim było dane żyć długo i szczęśliwie. Przewrotny los, przy małej pomocy samej Juliette, stawia na swojej drodze potomków Polki Anny i Ukraińca Mykoły, którzy pokochali się w złym miejscu i złym czasie. Im nie dane było żyć razem, nie podczas II Wojny Światowej, gdy sąsiad sąsiadowi stał się wrogiem. Czy Marko i Juliette dostaną swoją szansę? Czy czerwone maki staną się symbolem ich miłości czy krwi?

Czytajcie i wzruszajcie się 💔

Jeśli jesteście ze mną dłuższy czas, to wiecie, że uwielbiam kryminały, dlatego z przyjemnością zgodziłam się zrecenzować powieść Margoty Kott „Kolor miłości i krwi”, która zaliczana jest właśnie do tego gatunku. Ci z Was, którzy przeczytali opis powieści wiedzą już, że kryminał ten zawiera w sobie polsko-ukraińskie love story naznaczone śmiercią. Co więcej - było to moje pierwsze zetknięcie się z autorką i muszę przyznać, że nie czuję się zawiedziona. Powieść jest ciekawa, a do tego porusza trudne tematy. Owszem, w pewnych momentach niektóre wydarzenia się przeciągają, co niekiedy staje się nudnawe, ale mimo to książka zrobiła na mnie dobre wrażenie. Podczas czytania powieści zdecydowanie musimy przygotować się na odczuwanie emocji takich jak smutek, ból, czy cierpienie. Nie jest to łatwa lektura, gdyż wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego co dzieje się za naszą granicą, ale właśnie dlatego uważam, że książka ta jest warta przeczytania.

Link do recenzji i zdjęcia na moim bookstagramie: [Adres usunięty]

@wybranka_ksiazek

Znowu opis książki zrobił mnie w balona. Na szczęście fabuła, choć okazała się o czymś innym niż myślałam, podobała mi się. I szybko zaszyłam się w historii Margot Kott.

"Historii nie zmienimy, choćbyśmy nie wiem jak się starali.

Nieporozumienia przeradzają się w nienawiść, nienawiść w agresję, a agresja rodzi morderstwa".

Główną rolę gra tutaj Marko. Spodobał mi się sposób wykreowania tego bohatera. Taki sam swój chłop, który co myślał, to mówił. Dużo w życiu przeszedł. Był w samym środku wojny, zobaczył straszne rzeczy i nie chciał do nich wracać. Jednak los postawił na jego drodze pisarkę, bardzo bogatą pisarkę z pięknego dworu. A wspomnienia, których nie chciał mieć w głowie, wypłynęły na powierzchnię.

Autorka stworzyła miły klimat w małej wiosce na Bieszczadach. Ogromną uwagę zwróciłam na to jak ludzie są różni w tej historii. Od biedy po bogactwo. Z dużą tolerancją i znikomą, wręcz odrzucająca kogoś kto nie miał wpływu na swoją historię, Marko został często oceniony przez pryzmat nienawiści i wielkich uprzedzeń bo pochodził z Ukrainy.

Wielowątkowa historia, napisana w różnych liniach czasowych przy której miło spędziłam czas.

Momentami wracamy do przeszłości bohatera i jego dobrych wspomnień, a za chwilę autorka karmi nas okropnymi obrazami z wojny pełnych bólu i cierpienia. Podobał mi się ten kontrast. Czego mi zabrakło to bardziej rozbudowanego wątki romantycznego. Zabrakło mi tego romansu zdecydowanie, nie czułam między bohaterami tej chemii.

Jednak autorka poruszyła wiele wzruszających tematów, które stworzyły ciekawą historię o losach zwykłych i niezwykłych ludzi i ich cierpieniach.

To dopiero moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, jednak jestem przekonana, że nie ostatnie. Margota Kott umiejętnie stopniuje napięcie i powoli prowadzi akcję, tak, aby czytelnik zbyt szybko nie domyślił się rozwiązania wszystkich wątków. Podobnie jak i sam główny bohater, którym zostaje Marko Berezowski, Ukrainiec, który przyjeżdża do wsi Strzebowiska za pracą. Jego pracodawczynią zostaje Juliette Gauthier, pisarka romansów. Jak się równie szybko okazuje, także kobieta ma inne zamiary wobec przybysza, niż początkowo oboje zakładali. Na tle aktualnych wydarzeń na Ukrainie ta historia poruszy wszystkie Twoje struny.

Pod pretekstem poszukiwań ochroniarza Juliette zamierza tworzyć historię wojenną. Pomóc ma jej w tym monsieur Berezowski i choć kobieta jest nawet starsza od jego matki, miłość nie wybiera. Sam Marko zaś ma wojenne doświadczenia, ponieważ jako jeden z wielu Cyborgów bronił lotnisko w Doniecku. Szczególnie uderzyło we mnie wspomnienie mężczyzny, kiedy opowiada, że trzech towarzyszy broni zostało rozstrzelanych zaraz po tym, jak uciekali w płomieniach. Jeden z nich został jednak rozerwany na strzępy, a przyjaciele z grupy ruszyli, narażając swoje życie, po to, by rodzina miała sposobność go pożegnać.

To jedno z wielu wspomnień, które przejawiają się w tej historii,,Kolor krwi i miłości" to z pewnością nielekka lektura, ale jednak jakże potrzebna w tym dzisiejszym świecie, pełnym nienawiści, podążania w pogoni za pieniędzmi, władzą. Margota Kott pokazuje, że można inaczej, można spróbować odciąć się od swojej przeszłości, jednak ona i tak prędzej, czy później nas dogoni. Serdecznie polecam uwadze miłośnikom twórczości autorki, ale także tym, którzy jej nie znają. Na pewno nie będzie to czas stracony.