Kolejne upiorne opowieści po zmroku. Historie, które mrożą krew w żyłach. Tom 3

Kolejny zbiór opowiadań, które są idealne do czytania przy kominku lub do opowiedzenia przy ognisku. Niektóre z tych opowiadań są straszne inne śmieszne, lecz każde czyta się przyjemnie,.

Całość dopełnia piękna oprawa i ilustracje do każdego z opowiadań. Polecam ;)

„Przerażają nas umarli, ponieważ pewnego dnia będziemy martwi tak jak oni. Przerażają nas ciemności, ponieważ nie wiemy, co czai się w mroku”, czyli ostatnia już część upiornych opowieść Alvina Schwartza.

Kolejne upiorne opowieści po zmroku to już trzeci i zarazem ostatni tom tej serii. Czytam wszystkie części, więc byłam na bieżąco i już wiedziałam, czego mogę się spodziewać.

Alvin Schwarz po raz ostatni już zabiera czytelników do świata swoich upiornych opowieści. Potrafią nas przerazić najróżniejsze rzeczy i zjawiska. Przerażają nas umarli, przerażają ciemności, nocne szelesty, trzaski, wrzaski i tajemnicze szepty. Ze strachem reagujemy na niewyraźne kształty albo na odgłosy zbliżających się kroków. Boimy się dziwnych zdarzeń i koszmarów, które… czasami okazują się rzeczywistością.

Zwykle staramy się unikać sytuacji, które mogą wywołać strach, a jednak wciąż opowiadamy sobie niesamowite historie. Na przykład o przedwczesnym spotkaniu ze śmiercią. O smacznych potrawach z ludzkiego mięsa. O tajemniczym psie, nawiedzającym dom samotnego mężczyzny. O dziwnych stworach, obejmujących w nocy władzę nad mokradłami. O dziewczynie, wychowywanej przez wilki, albo o pewnym rancho w Teksasie, na którym zadomowił się poltergeist.

Największym atutem tej książki, podobnie jak to miało miejsce przy poprzednich tomach, jest jej wydanie. W twardej oprawie z ciekawymi i makabrycznymi rysunkami w środku. Rysunki Stephena Gammella są cudne i jednocześnie przerażające, dzięki czemu możemy wczuć się w klimat opowiadań. Podobnie jak w poprzednich tomach, Schwartz ma dla nas kilkanaście historyjek – jedne straszne, drugie mniej.

Książkę przeczytacie w jeden wieczór. Jeśli lubicie horrory, to tutaj raczej tego nie dostaniecie, chyba że jesteście wyjątkowo strachliwi. Z opowiadań można nawet się pośmiać i same w sobie są dosyć ciekawe. Idealnie sprawdzą się na nocne opowiadania przy ognisku. Kolejne upiorne opowieści po zmroku dostarczy wam rozrywki.

Będę zachwycać i podziwiać tę książkę na półce. Naprawdę bardzo podoba mi się jej wydanie. Co do treści to ta seria posiada tyle samo fanów co i antyfanów. Uważam, że jest to dobra lektura, przy której można się nieźle bawić. Nie jest to oczywiście górnolotna pozycja, ale spokojnie można wykorzystać ją jako przerywnik pomiędzy bardziej wymagającymi tytułami.

Faktycznie muszę przyznać, że zebrane tutaj opowiadania mają przyjemny klimat – takich właśnie typowych opowieści o duchach. Są krótkie, proste, ale na pewno znajdzie się grono czytelników, w których wzbudzą niepokój. Wydaje mi się, że jak ktoś naprawdę lubuje się w takich krótkich historyjkach grozy, to taki zestaw trzech książek Schwartza sprawi mu nie lada radość! Czy to do poczytania przed snem czy zaczerpnięcia inspiracji do straszenia znajomych – albo podczas ogniska w lesie, albo podczas zakrapianej imprezy – każda okazja dobra, żeby sobie nieco ponieść adrenalinę, prawda?

Cała recenzja: [Adres usunięty]

Do czytania po zmroku!

Jesteście żądni dreszczyku grozy? Macie ochotę się czegoś wystraszyć? Może do tego (momentami) także pośmiać? Lubicie ludowe podania, miejskie legendy i historie przekazywane z pokolenia na pokolenie? Bardzo dobrze trafiliście :) Alvin Schwartz zabiera nas bowiem w podróż przez strach, którą najlepiej jest odbyć... po zmroku :)

Bać można się wielu rzeczy: ciemności, śmierci, nienazwanego potwora w szafie, złych omenów, ziszczenia się niekorzystnych wróżb... Można się wreszcie bać wszelkich "strachów", nazwijmy to, odziedziczonych z pokolenia na pokolenie. Szeptanych po kątach, przekazywanych sobie po cichu historii, których faktycznego wydarzenia się (o ile miało ono miejsce) nikt już wprawdzie nie pamięta, a jednak żyją one w zbiorowej świadomości. Na takich właśnie opowieściach skupia się Alvin Schwartz.

Książkę podzielono na kilka rozdziałów. Poświęcono je śmierci, dziwnym zjawiskom, zdziczałym ludziom, koszmarom, a także zjawiskom a'la poltergesit oraz historyjkom nieco lżejszym, humorystycznym. Wśród nich znajdziemy opowiastkę o ożywionym strachu na wróble, o podanej na obiad wątróbce (która bynajmniej nie była pochodzenia zwierzęcego), a także historię o podarowanym w prezencie, zarażonym wścieklizną szczurze (pomylonym z bezwłosym psem), o nawiedzającym pewnego jegomościa (nieistniejącym?) czarnym psie, czy też o kobiecie, która każdego dnia podwożona z przystanku okazuje się być duchem. A także o ulubionej klaczy, która spowoduje po swej śmierci zgon byłego właściciela. Wybór jest zatem spory :)

Wspólnym mianownikiem każdej zawartej w książce historii jest jej... szalenie krótka forma :) To w znakomitej większości dosłownie kilkustronicowe historyjki / anegdotki. I tu mogą się zacząć schody w ocenie, albowiem nie każdemu taka forma odpowiada. Mi podobało się szalenie, jednak nawet ja przyznać muszę, że owe króciutkie formy mogą dla pewnych czytelników być minusem. Dlaczego? Otóż dlatego, że każda historyjka kończy się zanim zaczniemy się tak naprawdę bać... ;) Mi, jak wspomniałem, w ogóle to nie przeszkadza - traktuję tę książkę jako miłą odmianę, a skrótowość zawartych w niej historyjek jako okraszoną dreszczykiem emocji rozrywkę. Jeśli liczyliście na jakieś opowiadania lub na sążnisty horror... No nie, to nie ten adres ;)

Forma przyjęta przez Schwartza jest - jak dla mnie - zaiste fascynująca. Wszystkie zawarte tu opowieści są albo zasłyszane, albo wydobyte na światło dzienne z bibliotecznych annałów, albo też zaczerpnięte z ludowych przekazów czy podań. To fascynujące, pokazuje to bowiem jak bardzo starch zakorzeniony jest w ludzkiej świadomości - siedzi ON w niej tak głęboko, że jego powody są przekazywane z pokolenia na pokolenie (jedna z zawartych tu historii korzeniami sięga starożytnego Rzymu!). Poza tym wszystkim jeśli przypomnimy sobie, że w każdym przekazie czy historii tkwi zazwyczaj ziarno prawdy... wtedy dreszczyk emocji tylko wzrasta :)

W książce zwracają także uwagę ZNAKOMITE ilustracje. Są naprawdę pierwsza klasa - bardzo fajnie uzupełniają one treść książki, a do tego ogląda się je z prawdziwą przyjemnością; widać, że rysownik zna się na rzeczy :)

Jak dla mnie pozycja świetna - koniecznie jako lektura do poduszki!

Książka zrecenzowana dzięki uprzejmości Księgarni [Adres usunięty]

Więcej o książce:

[Adres usunięty]

W zasadzie ciężko napisać o tej książce coś innego niż o pozostałych dwóch tomach, gdyż historie się od siebie różnią, ale klimat jest ten sam. Ta seria jest na pewno idealną rzeczą dla osób lubiących legendy i opowiastki przekazywane sobie nocą przy ognisku, w namiocie lub na strychu. Myślę, że wtedy i ja mogłabym poczuć na plecach mały dreszczyk, ale czytając w domowych pieleszach, te historie nie robią na mnie zupełnie wrażenia.

Jak zawsze jestem zachwycona oprawą graficzną i wydaniem książki. Twarda oprawa, tłoczone litery, mroczne ilustracje Stephena Gammela, duże litery, krótkie rozdziały, sprawiają, że zbiór ten jest miłą, ale nie rewelacyjną rozrywką na godzinę lub dwie.

Tym razem dostajemy historie, w których śmierć jest początkiem, a nie końcem, rzeczy niewiarygodne, w które niektórzy wierzą, a niektórzy nie, opowieść o dziewczynce, która żyła z wilkami, znalazło się też miejsce na senne koszmary oraz złośliwe duszki, a także na zabawne historyjki i waśnienia do niektórych rozdziałów.

Sięgając po tę lub pozostałe części cyklu, musimy pamiętać, że powstały one w poprzednim stuleciu. Myślę, że wtedy historie Alvina Schwartza robiły na czytelnikach większe wrażenie. Autor daje wskazówki, jak modulować głos i opowiadać je naszym towarzyszom, co jest ciekawym zabiegiem. Naśladując jęki oraz odgłosy duchów, czarownic i innych stworów, może mielibyśmy szczęście kogoś przestraszyć, choć raczej kierowałabym je do nastolatków.

W zasadzie niby mnie te historyjki zbytnio nie porwały, ale zrobiło mi się smutno, że to już ostatnia część, ponieważ mimo wszystko sięgnęłabym po kolejne, jeśliby istniały.