Kocia kawiarnia

Prawdziwy must-have dla kociarzy, a zarazem lekka i przyjemna książka, którą bez problemu można "łyknąć" w jeden wieczór.  Dzięki niej zrozumiałam nieco więcej zachowań ze strony mojego kota, a przede wszystkim zyskałam mnóstwo porad życiowych. Właśnie za sprawą kotów z kawiarni Neko. Nieco rozczarował mnie fakt, że książka jest dość krótka - to jednak powinnam zauważyć już w czasie sięgania po nią. Na pewno jednak nie żałuję wydanych pieniędzy - zwłaszcza że tytuł ten stwarza potencjał do tego, by do niego wrócić.

"Kocia kawiarnia" Anny Solyom, jest uroczą książka dla miłośników zwierząt, która opowiada historię prowadzenia kawiarni pełnej kotów. Autorka ukazuje codzienne wyzwania i radości związane z opieką nad zwierzętami, a także przedstawia interesujące osobowości kotów, które zamieszkują kawiarnię. "Kocia kawiarnia" to przemiła i rozczulająca książka, która pozwala na chwilę oderwać się od codzienności i cieszyć się magią opieki nad zwierzętami. Książkę mogę śmiało polecić osobom szukającym lekkiej lektury do poduszki. :)

Książka, która pod wieloma względami mnie zaskoczyła. Przede wszystkim tym, jak wartościowym dziełem się okazała. Dzięki kotom, którzy są jej głównymi bohaterami, można pozyskać wiele nieoczywistych porad życiowych, które... naprawdę sprawdzają się w akcji. To nietypowe ich przedstawienie, a jednocześnie lekkość całej książki sprawiły, że przeczytałam ją w dosłownie jeden wieczór. Miła, by nieco odciągnąć się od codzienności, odstresować się, a może i nieco zmienić swoje życie i to, jak się do niego podchodzi?

O kotach mogę czytać, pisać, mówić… koty to od dwóch lat mój świat i przyznam szczerze, czuję się w nim rewelacyjnie!

Zobaczywszy „Kocią kawiarnię” moje serce fiknęło koziołka i wiedziałam, że nie mogę przejść obojętnie obok tej pozycji, niczym mruczek koło miski pełnej przysmaków.

Mieliście kiedyś okazję odwiedzić kocią kawiarnię? Ja tak. Mieszkałam wtedy jeszcze w Gdańsku. Pamiętam… zdziwiłam się, że trzeba zdezynfekować ręce i przed wejściem usłyszeć kilka zasad panujących w środku ale szybko dotarło do mnie, że hej, przecież to logiczne! A wręcz potrzebne!

To był miły wypad na kawę. I tak samo będę wspominać historię opisaną w tej książce.

Jeśli zastanawiacie się, czy to poradnik, to odpowiem: i tak i nie. Bo jest to powieść, która niesie ukojenie, ale przypomina nam, czym jest życie. Ma mnóstwo mądrości i kociego przesłania. Czy można być jak kot? Czy te mądre zwierzęta mogą nas czegoś nauczyć?

Oczywiście, że tak. Każde zwierze może, a jeśli tylko macie któreś w swoim otoczeniu, to doskonale to wiecie ;).

Główną bohaterką jest Nagore, która… boi się kotów. Niemniej jednak postawiona pod ścianą podejmuje się oferowanej i bardzo dobrze płatnej pracy.

Jak zmieni się jej życie? Bo bądźmy szczerzy. Zmieni się.

Książka jest tak urocza i tak przyjemnie napisana, że czytanie jej było dla mnie jak ciepły, puchaty kocyk, którym otulacie się w jesienne dni. No albo jak mój Drizzt, który leży mi na kolanach nawet podczas pisania tej recenzji

Nie ma co owijać w bawełnę – "Kocia kawiarnia" kupiła mnie po tym, jak tylko przeczytałam kilka pierwszych zdań. I tak – jestem kociarą (ale mam tylko jednego kota) 🙂

Anna Sólyom zabiera czytelników do gorącej Barcelony, zaprasza na kawę z wąsami do kociej kawiarni i zachęca do odpoczynku przy lekturze swojej powieści. Nie jest to książka, która intryguje swoją fabułą, przepełniona dramatami głównej bohaterki i czarnymi charakterami – jest lekko, przyjemnie i chyba tak właśnie miało być. Anna Sólyom sprawiła, że spędziłam z Nagore czas błogo, spokojnie i kojąco.

No OK, ale co z tymi kotami? "Kocia kawiarnia" pozwala spojrzeć na te stworzenia na nowo, a nie-kociarze mogą je nawet lepiej zrozumieć.

Nagore uczy się przebywać z siedmiorgiem kotów, z których: po pierwsze każdy ma swój charakter, a po drugie swoją postawą przekazują prawdę o szczęśliwym i uważnym życiu. Bądź autentyczny – czyli nie przejmuj się, co myślą o tobie inni, bądź czujny, by odkrywać nowe możliwości, pobudzaj swoją ciekawość, dbaj o swój wygląd i jeszcze kilka innych lekcji wyniosła ze swojej pracy Nagore, a z książki może wynieść czytelnik.

Całość jest napisana w lekkim, przystępnym stylu, a co przede wszystkim zwraca uwagę to objętość powieści – to zaledwie 180 stron. Nie ma tu wielu opisów, które zwalniałyby lekturę, a moją uwagę zwróciła obserwacja zachowań kotów – to były moje ulubione fragmenty.

"Kocia kawiarnia" Was nie przytłoczy, pozwoli odetchnąć i na chwilę przenieść się do cudownego miejsca w Barcelonie – Neko Cafe. Po lekturze tej książki po prostu poczujecie się dobrze. Polecam!

Uwielbiam koty i kocham kawę więc musiałam sięgnąć po tę książkę, gdy tylko przeczytałam jej tytuł i zobaczyłam okładkę. Nie żałowałam tej decyzji ani przez chwilę! To wspaniała, ciepła opowieść o poszukiwaniu swojego miejsca na świecie, w którym nie brakuje licznych wyzwań i przeciwności losu. W zabawny i pokrzepiający sposób udowadnia, że nawet po największej burzy w końcu wychodzi słońce i na każdego z nas gdzieś tam czeka szczęście. Czytając miałam ogromną ochotę przenieść się do Barcelony i odwiedzić opisywany lokal. Polecam!

Jeśli jesteś na życiowym zakręcie i nie wiesz, co zrobić, aby być w końcu szczęśliwym, to Kocia Kawiarnia jest dla Ciebie. Każdy z nas ma takie momenty, gdy jest mu ciężko. Każdy ma swoje demony, z którymi walczy. Czasem potrzebujemy wysłuchania albo leżenia pod kocem. Ale są chwile, w których to książka Cię otuli.

I to będzie właśnie Kocia Kawiarnia.

„- Co to jest ikigai? – zapytała zaciekawiona Nagmore.

- To japońskie słowo na określenie czegoś, co dodaje ci skrzydeł i sprawia, że codziennie rano masz ochotę wstawać z łóżka, że chce ci się żyć…”

Choć to filozoficzna opowieść, nie chciałabym, aby skupiała się na kryzysie wieku średniego, na słynnej granicy „40”, w którą wkroczyła bohaterka. Ta książka nie jest zależna od wieku, a od doświadczenia i momentu życiowego. „Nie potrzebujesz siedmiu żyć. Możesz być szczęśliwym w tym”. Nagore nie ma pracy, nie ma celu, nie ma perspektyw. Miała być w końcu „ta dorosła”, która utrzyma się bez pomocy rodziców. Jak wielu z nas nie potrafi zdefiniować, czym jest dla niej szczęście. Bo czy Ty potrafisz odpowiedzieć: czym jest dla Ciebie szczęście? W wyniku pewnych okoliczności dostaje prace w kociej kawiarni. Jest tylko jedno „ale”: nienawidzi tych zwierząt. Kocie serenady przerywają jej drogocenny sen, a co dopiero mówić o odnalezieniu wspólnego języka… Jednak okazuje się, że od kotów można nauczyć się wiele i wspólnie zdefiniować:

Czym jest dla nas szczęście.

„Czuła, że wpadła w egzystencjalną czarną dziurę, która nieubłaganie wciąga ją coraz głębiej.”

Zakochałam się w powolnym klimacie upalnej Barcelony, gdzie kawa ma wyjątkowy smak w akompaniamencie mruczenia i odgłosów leniwego przeciągania się. Cudownie jest obserwować, jak zmienia się podejście głównej bohaterki, jak dojrzewa, odkrywa siebie i walczy o każdy następny dzień. Ta opowieść ma dawać nadzieję na: szczęście, miłość, przyjaźń, odnalezienie własnej drogi. Ma niesamowity azjatycki klimat, takiej mądrości w słowie, a jednocześnie oszczędności w ładunku emocjonalnym. Każdy fragment jest tu ważny, każdy kot ma swoją funkcję. Kojarzy mi się to z opowieściami, które skrywają w sobie morał. W tej króciutkiej historii skrywa się wiele cytatów, mądrości, a każdy z nas może wziąć coś dla siebie.

Kocia kawiarnia to miejsce odkryć.

„Koty udzieliły mi ważnej lekcji – powiedziała Yumi na zakończenie prezentacji. – Zaakceptuj siebie taką, jaka jesteś, a nie będziesz potrzebowała aprobaty ze strony innych.”

Warto dawkować sobie historie, może nawet wybrać się samodzielnie do takiego miejsca i zobaczyć na własne oczy, z czym zmagała się główna bohaterka. Zwolnić. Zastanowić się, co Tobie daje szczęście. Może wcale nie lubisz swojej pracy? A może potrzebujesz coś zmienić w swoim życiu? Podczas poznawania historii Nagore sam sobie zadasz pytanie: co daje mi szczęście? Czy jestem szczęśliwy? Co mogę zmienić, aby było MI lepiej? Kocia kawiarnia namawia do zdrowego egoizmu, do podróży w głąb siebie. Ta książka jest świetna na prezent, zwłaszcza dla osób wrażliwych, które potrzebują zwolnić i docenić to, co mają tu i teraz. Od Kociej kawiarni uśmiech sam pojawia się na twarzy, a w serduszku jest jakby cieplej… A to przepiękne wydanie! Ta cudowna wyklejka! Sprawdźcie sami!

„Dobra książka, gorąca herbata i kot na kolanach… Czego więcej potrzeba do szczęścia?”

Nagore to czterdziestoletnia kobieta, która niedawno rozstała się z partnerem, straciła pracę, a także pomysł na siebie. Postanawia przeprowadzić się do Barcelony, by tam zacząć nowe życie. W związku z brakiem oszczędności i perspektyw zawodowych, przyjmuje ofertę pracy w kociej kawiarni, mimo że tak naprawdę nie znosi kotów. Wkrótce okazuje się jednak, że te urocze, mądre stworzenia mogą dać kobiecie kilka ważnych życiowych lekcji.

🐱🥧

,,Kocia kawiarnia" to książka, podczas czytania której czułam się bardzo zrelaksowana. Autorka przeniosła mnie do niezwykłej, urokliwej kawiarenki w słonecznej Barcelonie i przyznaję, że świetnie się tam bawiłam.

To powieść krótka i prosta, ale też piękna w swoim przekazie, a jej fabuła jest nieskomplikowana i przyjemna w odbiorze.

Bardzo podobał mi się pomysł osadzenia akcji w kociej kawiarni. Każdy z jej mieszkańców miał bowiem do przekazania coś bardzo ważnego.

Wątek romantyczny był uroczy, choć nie zaangażowałam się w niego jakoś szczególnie. Chciałbym bliżej przyjrzeć się rozwojowi relacji Nagore i jej nowego wybranka.

Podsumowując, jest to pozycja obowiązkowa dla wielbicieli kotów, kawy i Barcelony ☕

Nagore po raz kolejny znajduje się na życiowym zakręcie. Nie ma oszczędności, pomysłu na siebie, a jej ostatni związek właśnie się rozpadł. W akcie desperacji przyjmuje pracę w kociej kawiarni w Barcelonie, choć nie znosi kotów i kociarzy!

Czy wśród puchatych futer i głośnych miauków odnajdzie wreszcie szczęście?

To, co na początku ją przeraża, w miarę upływu czasu staje się przemieniającym doświadczeniem. Od każdego z siedmiu mieszkańców kawiarni Nagore dostaje wyjątkową lekcję. Może nawet dzięki nim wreszcie się zakocha (o zgrozo, w kociarzu!)?

Czasem zdarzają się cuda, zwłaszcza jeśli w pobliżu jest kot!

"Kocia kawiarnia" jest debiutancką powieścią autorki, a jak już wiecie lubię i często sięgam po debiuty, dlatego też nie mogłam przejść obojętnie obok tego tytułu, dodatkowo do sięgnięcia po tą książkę zachęcił mnie ciekawy opis i wszechobecne tam koty. Jeśli chodzi o mój stosunek do tych zwierząt, to przyznaję się bez bicia, że wcześniej nie przepadałam za kotami, jednak kiedy zauważyłam, że mój autystyczny synek Janek bardzo lubi obcować z kotami nie było innego wyjścia jak przygarnąć malucha, teraz po ponad roku od tamtego momentu mamy już dwa koty! Ale wracając do książki... Styl i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny, co sorawia, że książkę czyta się z zaciekawieniem i bardzo sprawnie, ze względu na swoją objętość "Kocia kawiarnia" jest idealną lekturą na jeden wieczór. Fabuła książki jest ciekawie nakreślona, dobrze poprowadzona i bardzo przewidywalna, ale wcale a wcale nie odbiera to radości z czytania. Bohaterowie tej powieści zostali ciekawie wykreowani, ale moim zdaniem w szczególności na uznanie zasługuje prezentacja siedmiu kotów, z których każdy jest inny, ma swoje określone zachowania, zwyczaje. Naprawdę miło było obserwować razem z główną bohaterką te zwierzęta, to właśnie one pomogły Nagore wyciągnąć pewne wnioski dotyczące jej życia. "Kocia kawiarnia" to urocza, niezobowiązująca i pełna ciepła opowieść o odnajdywaniu siebie, swojego miejsca na ziemi, miłości i kotach rzecz jasna, idealna dla miłośników "sierściuchów" i nie tylko. Polecam! Moja ocena 8/10.

Na okładce widzimy cztery koty, ścianę oraz stolik z krzesłami. Prosto, minimalistycznie - kocia kawiarnia. Pastelowe odcienie głównie dominują, co mi się akurat w tym przypadku podoba. Posiada skrzydełka, które są dodatkową ochroną przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytamy kilka słów o autorce. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka, bym powiedziała, że jest duża. Podzielona została na rozdziały, a każdy z nich jest zatytułowany. Liczy niecałe dwieście stron. 

 

Moje pierwsze spotkanie z autorką wypadło dosyć nieźle. Nie mamy tutaj rozbudowanej fabuły, ponieważ nie ma tutaj zbyt wielu stron, a i jest to prosta historia. Bardzo prosta, na tyle, że mogę stwierdzić, że dawno nie czytałam nic tak lekkiego, prostego i co ważne, zawierającego jakikolwiek morał. Tutaj mamy ich trochę, ale to też wszystko zależy od tego, jak ją zinterpretujecie. Ogólnie jestem osobą kochającą zwierzęta, koty również. Od razu przypomniałam sobie o tych, które miałam w swoim życiu i które dzielnie stawiały czoła swoim kocim problemom. Wzruszyłam się...

Nie mamy tutaj też dokładnego opisu Barcelony, dlatego miejscowości, w jakiej toczy się akcja nie ma najmniejszego znaczenia, bo pod tym kątem, niewiele zyskacie.

 

Akcja głównie ma miejsce właśnie w kociej kawiarni, gdzie nasza bohaterka zaczyna swoją pracę. To nie ważne, że wcale tych zwierząt nie lubi... Widzimy jak jej sposób postrzegania siebie, życia i naszych mniejszych przyjaciół zmienia się.

Pojawia się również baaaardzo prosty wątek romantyczny, gdzie nasza bohaterka po prostu jest zauroczona. Nie jest to wątek przepełniony emocjami czy wieloma zdarzeniami, po prostu jest. 

Nagore to kobieta, którą ktoś bardzo skrzywdził i zamknęła się na ludzi, na wszystko niemal. Ma czterdzieści lat i żadnej perspektywy na przyszłość.

Mamy też innych bohaterów, ale do nikogo nie jesteśmy w stanie się zbytnio przyzwyczaić, bo książkę czyta się szybko i jest krótka, a co za tym idzie nie można wszystkiego w tak krótkiej formie rozwinąć. 

Reasumując uważam, że jest to książka niezwykle prosta, ale z niejednym przesłaniem, które warto mieć na uwadze. Dla mnie to było miłe spędzenie czasu, tym bardziej, że założycielka tej kawiarni miała jasny cel - nie zbieranie pieniędzy, a znalezienie domu dla dzieciaków, [Adres usunięty]ów, które mieszkały w tej kawiarni. Coś na wzór schroniska i adopcji. To był moment niezwykle łapiący za serce, gdy Yumi o tym opowiadała. Polecam obowiązkowo wszystkim kochającym te zwierzęta, ale i osobom szukającym przerywnika od cięższych, trudniejszych lektur. Myślę, że będziecie zadowoleni. 

Barcelona, kawa i koty ? Trzy razy TAK !

" Kocia kawiarnia" to książka, która otuli was w jesienno- zimowe wieczory.

Nagore znajduje się na życiowym zakręcie. Ma czterdzieści lat, a nie ma pracy, żadnych oszczędności a jej związek właśnie się rozpadł. Kiedy przyjaciółka proponuje jej pracę w kociej kawiarni, zdesperowana zgadza się ją przyjąć. Jest tylko jeden problem. Nagore nie lubi kotów. Ani kociarzy.

Nagore dostanie w kawiarni wyjątkową lekcję. Od kogo ? Kotów, oczywiście.

Ale co to za lekcja, musicie się przekonać sami sięgając po książkę.

" Kocia kawiarnia" to niezwykle ciepła i pozytywna powieść. Jest króciutka, ale jakże urocza i mądra w swej prostocie. Ukazuje naturę kotów, ich zachowania i przyzwyczajenia.

To historia o stawianiu na nogi, zyskiwaniu pewności siebie oraz kotach, oczywiście.

„To nie my wybieramy kota, który nam się podoba, to kot wybiera człowieka, z którym chce dzielić życie”.

"Kocia kawiarnia" to urocza historia dla miłośników kotów, ale nie tylko. Myślę, że każdemu umili czas przy czytaniu.

Przedstawiam Wam "Kocią Kawiarnię", czyli kawę, koty i Barcelonę 🐈 Ja przepadam tylko za hiszpańskim klimatem, kociarą nie jestem, a kawy nie cierpię, ale postanowiłam sprawdzić co kryje się pod tą uroczą okładką 🤍

W taki sposób spędziłam przyjemny wieczór w towarzystwie doborowej historii o kobiecie rozpoczynającej pracę w kociej kawiarni. Otuliła mnie niczym ciepły... kot! Prosta opowieść o życiu, codziennych kłopotach i troskach. Pełna dobroci, podnosząca na duchu i zaprzyjaźniająca z czworonożnymi, charyzmatycznymi istotami 🐈

Będę w miły sposób wspominać tę książkę! Nie zachwyciła, mam do niej raczej neutralny stosunek. Odrobinę brakowało mi klimatu Barcelony. Wspomnę jeszcze, że jest prześlicznie wydana! Sentencja: żyjmy, jak najpiękniej możemy. Tylko od nas zależy, czy będziemy szczęśliwi.

6.5/10 ⭐

Jak wiele można nauczyć się od kotów?

Okazuje się, że ich zachowanie nie tylko jest kojące i inspirujące, ale także w pewnym stopniu mentorskie.

Dla pewnie wielu z nas obecność kotów w życiu ma wyjątkowe znaczenie. Bo nie wiem jak Was, ale nic mnie bardziej nie uszczęśliwia, gdy odwiedzam dom rodzinny, niż kot wskazujący na kolana i domagający się solidnej dawki miłości.

Z radością sięgnęłam po "Kocią kawiarnie" z kilku powodów. Uwiodła mnie ilością stron, jestem typem czytelnika, który wyznaje zasadę - im mniej, tym lepiej. Następnie gatunkiem, a przede wszystkim właśnie wzmianką o kotach w tytule.

Ta krótka, aczkolwiek mocno zaskakująca historia, okazała się otulająca niczym kocyk w chłodny dzień. Za sprawą przyjemnego, lekkiego pióra autorki, pochłonęłam ją w kilka godzin godzin, doskonale się przy tym bawiąc. Ten niepozorny tytuł okazał się być powieścią o przełamywaniu lęków, dążeniu do odnalezienia w życiu swojego celu, oraz szczęścia. Udowodnił, że choć życie może kłaść nam pod nogi kłody, czasami te niespodziewane rozwiązania, najmniej racjonalne, okazują się drogą do szczęśliwego zakończenia. Bo czymże dla Nagore było podjęcie pracy w kociej kawiarni, jeśli nie przełamaniem uprzedzeń i wyjściem ze swojej strefy komfortu?

Niesamowicie spodobała mi się kreacja Nagore. Kobiety, która od zawsze panicznie bała się kotów. Choć nadal, mimo wykonywanej pracy, trzymała czworonożnych nieprzyjaciół na dystans, stopniowo odkrywała ich niezwykle cechy.

Jedyny zarzut jaki wobec "Kociej kawiarni" mam, to niespodziewane zakończenie. Z ochotą przeczytałabym o dalszych losach Nagore i uczuciu jakie odkryła. Nie ukrywam, że ten wątek bardzo przypadł mi do gustu. W mojej ocenie zasługiwał na rozwinięcie.

"Czasem warto postawić wszystko na jedną kartę, by odnaleźć swoje Ikigai"

Lekka, maksymalnie ciepła i otulająca książka do przeczytania na jeden raz? Powieść na jesienną chandrę, gdy za oknem zbyt mało słońca, a za wiele snującej się mgły. Na rosnące w sklepach ceny i denerwujących ludzi. Jeśli żaden tytuł nie przychodzi wam do głowy - już spieszę z pomocą. Kocia kawiarnia spełnia każdy z tych warunków.

Jest lekka, a dodatkowo autorka wyposażyła ją w sporą ilość krótkich rozdziałów - takich, gdzie nawet nie wiemy kiedy zaczynamy kolejny, jeszcze następny i szybko okazuje się, że znajdujemy się już praktycznie na końcu i aż szkoda ją w tym momencie odłożyć. Perypetie Nagore choć toczą się w szybkim tempie to jednak nie są pozbawione wielu mądrości i złotych myśli, które warto sobie zapisać. Na trochę ponad 100 stronach znalazłam całe mnóstwo świetnych cytatów. O łapaniu każdego dnia, każdej zwyczajnej i codziennej chwili. O tym, że we współczesnym świecie ciągle biegniemy, a tak naprawdę nie wiemy w jakim kierunku.

Jest maksymalnie ciepła i otulająca. Jej lekturę porównałabym do tego idealnego momentu kiedy po ciężkim dniu kładę się do łóżka, wybieram najdogodniejszą pozycję na brzuchu, prostuję i rozluźniam zmęczone nogi. Senność odczuwam praktycznie cały czas, ale w ciągu dnia sobie na to nie pozwalam, a więc domyślcie się jaki to dla mnie błogi moment. Wyobraźcie sobie tylko klimatyczną kawiarnię, a gdzie by nie spojrzeć koty. Wylegują się, przechadzają, praktycznie nie zwracają uwagi na odwiedzających to miejsce klientów. Ta ich dostojność, powolność w celebracji dnia codziennego i błyskawiczna szybkość, ale tylko gdy tego potrzeba, to cechy, które moglibyśmy częściej wykorzystywać we współczesnym świecie. Ostatnio często trafiam na książki, które przypominają mi o tym, żeby zwolnić. Pewnie nie jest to przypadek.

Nie jestem kociarą, ale spodobały mi się kocie sylwetki jakie występują w tej książce. Każdy wyjątkowy, o innym temperamencie i upodobaniach. Mam wrażenie, że autorka skupiła się nawet mocniej na zarysowaniu tych postaci aniżeli ludzkich. Bardzo mi to odpowiada.

„Zabija nas raczej brak ciekawości. Ktoś, kto zrezygnuje z wyobraźni, kto nie liczy już na to, że wydarzy się coś nowego, kto nie wychodzi poza swoją sferę komfortu, zaczyna umierać”.

Trzeba przyznać, że coś ma w sobie ten cytat. Gdyby nie ciekawość, wiele rzeczy by nas ominęło i stalibyśmy w miejscu.

„Kocia kawiarnia” to przesympatyczna, pełna humoru historia, o tym, że nie trzeba być kotem, który ma siedem żyć by być szczęśliwym. Wystarczy nam to jedno, które mamy. Przykładem tego jest Nagore, która ma prawie 40 lat, nie ma pracy, pieniędzy, chłopaka. Ma za to długi i koty za oknem, które nie pozwalają jej spać. Bohaterka boi się również tych zwierząt. Jeden z kotów w dzieciństwie podrapał jej twarz i od tamtej pory serdecznie ich nienawidzi i omija szerokim łukiem. Los jednak zakpił z niej. Pewnego dnia dzwoni do Nagore jej koleżanka z wiadomością, że znalazła jej pracę u Japonki, która przeprowadza się do Barcelony, gdzie chce otworzyć kawiarnię. Jest jeden problem. Nie jest to zwykłe miejsce, gdzie podaje się kawę i ciastko. Znajdują się tam również koty. Yumi, szefowa chce by zachęcić klientów do adopcji kotów oraz do przygarniania nowych.

Czy Nagore przezwyciężyła strach przed kotami? Czy nauczyła się rozpoznawać sygnały wysyłane przez kocie ogony, oczy i uszy? Kim jest Marc? Czy znalazła również miłość?

Książka jest niewielkich gabarytów. Czyta się ją bardzo szybko, ale nie tylko ze względu na ilość stron, ale również ze względu na lekkie pióro autorki, oraz spora dawkę humoru. Historia opisana przez Annę Solyom jest ciepłą historią, przez którą płynie się. Nie znajdziemy tutaj rozbudowanej fabuły czy zwrotów akcji, ale nie jest to minus tej książki. Wręcz przeciwnie. Czasami szuka się czegoś lekkiego i na jeden wieczór i „Kocia kawiarnia” właśnie jest taką książką. Historia Nagore daje również nadzieję, że po każdej burzy wyjdzie w końcu słońce.

Polecam miłośnikom kotów, Barcelony i „kawy z wąsami”.

[współpraca reklamowa] Wydawnictwo Mando

Otulająca unoszącym się wprost ze stron aromatem kawy, wdzięcznie emanująca miłością do kocich futerek, z lekkością afirmująca wymruczane remedium na życiowe troski.

„Kocia kawiarnia” to powieść pod każdym względem kompletna, choć rozpisana na niepozornej ilości stron, o moralizatorskim, ale absolutnie nienachlanym wydźwięku, będąca literackim spełnieniem marzeń każdego wielbiciela czterech łapek. Z wyraźnie odczuwalną pasją Anna Sólyom kreśli nie tylko ludzkie, ale i miauczące portrety psychologiczne, stanowiące fundament do wysnuwania cennych wskazówek, kierujących ku osiągnięciu pełni egzystencjonalnego spokoju. Nieprzeciętnie urocza, zabawnie figlarna i majestatycznie puchata, historia odzwierciedla istotę słodkich, ale i umiejących wystawić pazurki kotowatych, będąc ich papierowym odpowiednikiem. Koncepcyjnie wykreowana fabuła, kompiluje cenny przekaz ze szczodrze nasączonymi ciepłem emocjami, które przyjemnie oddziałują na odbiorcę. Niespodziewana miłość, niecodzienna przyjaźń i swoisty szacunek do innych istot, jaskrawie przenikające z prostotą treść, intencjonalnie kształtują życiowe prawdy. Sugestywne, aczkolwiek naturalnie uzmysławiane, akcentowane są przez wymowne zachowanie kocich kulek futra – łatwo zrozumieć, że to osobliwi w swojej charakterności nauczyciele uważności, pokory i cierpliwości. Symbolicznie nakreślająca odważne decyzje, które mogą w zaskakujący sposób przewartościować codzienny smak losu, książka esencjonalnie buduje nadzieję na lepsze jutro – to opowieść realnie podnosząca na duchu, z czułością kojąca zagubione dusze poszukujące swojej ostoi. „Kocia kawiarnia” to literackie miejsce komfortu, które pozwala wyzbyć się presji i zatrzymać w dozie kontemplacji własnych doświadczeń, daje szansę się wyciszyć i zrelaksować. Także mimowolnie rozmarzyć, co niewątpliwie nie jest trudne w towarzystwie stworzeń zauważalnie czerpiących wszystko, co najlepsze z danej chwili. Harmonijnie przybiera ramy wartościowej terapii, dążąc do wyzwolenia w czytelniku równowagi. Delikatnie niczym muśnięcie kocimi wibryssami, namawia do ważnych zmian w pojmowaniu rzeczywistości. Tytuł obowiązkowy dla szalonych kociarzy, ale zapewne potrzebny każdemu człowiekowi bez względu na zwierzęce preferencje – całą paletą doznań wpływa na wyobraźnię, przytulnie moszczącą się futerkową perspektywą na dnie serca. I bezsprzecznie to powieść idealna dla mnie – dosłownie ukształtowana pod hasłem BooksCatTea.

“Czasem zdarzają się cuda, zwłaszcza jeżeli w pobliżu jest kot”*

Nagore zawalił się świat. Straciła ukochaną pracę w Londynie, a facet, z którym tworzyła wieloletni związek, zostawił ją dla innej. Los chciał, że trafiła do Barcelony, a tam do…Neko Cafe. Dziewczyna nie przepada za kotami, a oprócz tego cierpi na ailurofobię - lęk przed nimi. Powoli, między jednym kotem, a drugim, między kolejnymi kawami z wąsami na piance, Nagore nie zauważa momentu, w którym koty stają się jej bliższe, niż kiedykolwiek mogłaby się spodziewać. A może dzieje się tak za sprawą właścicielki kawiarni Yumi? A może na jej zmianę wpłynął poznany w Neco Cafe młody prawnik, Marc? A może fakt pojawienia się w życiu dziewczyny pewnego starszego pana i jego kota? A może po prostu koty zmieniły jej podejście do otaczającego ją świata?

Ta książka jest ciepła i przytulna jak miłe kocie futerko. Czyta się ją błyskawicznie (sprawdziłam i zajęło mi to dwie godziny), jest pięknie wydana i pełno w niej kocich mądrości, które warto wykorzystać w swoim ludzkim życiu.

*cytat pochodzi z książki “Kocia Kawiarnia” A.Sólyom

Przepiękna, ciepła i wciągająca historia, w której koty odgrywają ogromną rolę w życiu pewnej sceptycznie nastawionej do nich kobiety. Idealna na jesienny wieczór!

Piękna, prosta i krótka książka, ale pełna magii.

Naszą bohaterką jest Nagore, która ma prawie 40 lat i czuje, że życie ją zawiodło, bo wróciła do Barcelony, jest samotna i bez pracy. Przyjaciółce udaje się jednak załatwić jej pracę jako kelnerka w kociej kawiarni - Neko Cafe - problem w tym, że Nagore ma fobię na punkcie kotów…

Podobało mi się przede wszystkim to, jak w tak małej książce i z lekkim akcentem, autorce udaje się przekazać nam, poprzez koty, tak ważne przesłania. Jak powinniśmy stawiać czoła sytuacjom w naszym życiu i jak, dzięki małym rzeczom, możemy być szczęśliwi.

Książka nie do przeoczenia dla tych, którzy kochają koty!

Ta książka to przyjemny comfort read, który każe jeszcze raz zastanowić się nad tym, co jest naprawdę ważne. Należy po prostu pozwolić, aby podczas czytania zapadła w nas mądrość poszczególnych kotów.

Muszę jeszcze wspomnieć o samym wydaniu - jest bardzo jakościowe! A tekstura okładki jest bardzo przyjemna!

Jest to książka dość szczupła, dlatego też jest to wspaniała powieść, którą można podarować miłośnikom kotów, którzy stronią od grubszych książek albo w ogóle ich nie czytają.

Była to dla niej ostatnia deska ratunku. Jednak jak miała przekonać się do pracy w miejscu, w którym główną rolę odgrywają znienawidzone przez nią sierściuchy? Te lekceważące spojrzenia, te nocne zawodzenia miejskich włóczęg, które nie pozwalały jej zasnąć... Cóż, Negore przyjmując posadę kelnerki w kociej kawiarni nie miała pojęcia, że ta decyzja wkrótce wywróci jej życie do góry nogami.

Miałam raz okazję odwiedzić kocią knajpkę w Gdańsku, jednak szczerze mówiąc nie wspominam tego najlepiej - było tłoczno, głośno, a wokół panował istny chaos, nad którym obsługa nie była w stanie zapanować. Niemniej do kawiarni prowadzonej przez książkową Yumi wybrałabym się z czystą przyjemnością!

"Kocia kawiarnia" to na pozór prosta, lekka w odbiorze historia, którą spokojnie można pochłonąć w jedno popołudnie. Niemniej ma ona w sobie coś, na co już dawno nie natknęłam się w żadnej innej lekturze. Coś otulającego, wręcz kojącego i jednocześnie dającego nadzieję na lepsze jutro. Anna Sólyom w swoim dziele ukazuje, że czasami miłość spotyka nas nie tylko w najmniej spodziewanym momencie, ale i w kompletnie nietypowym dla nas miejscu.

Nie mogę nie wspomnieć również o sposobie, w jaki wydana została ta pozycja. Jako okładkowa sroka przykładam sporą wagę do detali, a teksturowa oprawa naprawdę robi wrażenie, coś przepięknego!

"Kocia kawiarnia" to niezwykle ciepła, pokrzepiająca historia, która idealnie sprawdzi się w te ponure listopadowe wieczory - rozgośćcie się w miejscu wypełnionym odgłosami kocich pomruków i przesiąkniętym aromatycznym zapachem kawy, gwarantuję, że nie ma nic bardziej relaksującego!

Muszę przyznać, że żadna ze mnie kociara. Jednak okładka i tytuł przyciągnęły mnie do siebie i na początek to wystarczyło. Byłam ciekawa tej książki, choć założyłam, że to opowiadania a nie jedna powieść. To chyba przez te siedem kocich żyć.

Główna bohaterka, Nagore, ma prawie czterdzieści lat, kilka euro na koncie i żadnego pomysłu co robić dalej. Pewnego dnia, gdy wszystko widzi w najczarniejszych barwach dzwoni do niej przyjaciółka z propozycją pracy. Jednak słysząc jaka to praca Nagore nie pała entuzjazmem. Liczy, że nie zostanie przyjęta. Jednak okazuje się inaczej, Nagore zaczyna pracę w kociej kawiarni, miejscu niezwykłym i osobliwym, mimo tego że cierpi na ailurofobię czyli lęk przed kotami. Klienci przychodzą do kawiarni i mogą też zaadoptować jakiegoś kota, który tam mieszka. Jednak dla Nagore ta praca staje się czymś więcej. Otwiera ją na świat, na nowe możliwości.

Przepiękna książka. Napisana z prostotą, bez zbędnych udziwnień. Prosta historia o tym, że szczęście może Cię spotkać w najmniej oczekiwanym momencie. Jest też o tym, że warto wychodzić ze swojej strefy komfortu, oswajać lęk. Nigdy nie wiadomo co na nas czeka za rogiem, może właśnie to czego szukamy, ale nie w takiej formie jak się tego spodziewamy.

Po przeczytaniu książki, chciałam więcej, a to jest chyba najlepsza rekomendacja jaką można dać powieści. Byłam i jestem zachwycona. Ta książka na pewno będzie umilać mi nie jeden wieczór.

Życie lubi dawać w kość. Czasami wręcz celowo stawia człowieka na zakręcie, aby pozwolić mu zresetować obrzmiałe pesymizmem argumenty. Rozstanie, brak pracy, brak środków do życia – reasumując, brak jakichkolwiek perspektyw. I jeszcze wisienka na torcie w postaci drących się za oknem kotów, które zupełnie nie myślą o sennych potrzebach ludzi. Bohaterka Kociej kawiarni stoi właśnie na tak grząskim terenie, zauważalnie jest zagubiona i potrzebuje zmiany – ta przychodzi niespodziewanie i zaskakuje swym mruczącym charakterem.

A wszystko w pięknych okolicznościach – Anna Sólyom zaprasza bowiem do Barcelony, gdzie w odmętach życiowego huraganu, zmusza pewną czterdziestolatkę do podjęcia walki z parszywymi lękami. Bo przecież Nagore ewidentnie nienawidzi kotów, wręcz panicznie boi się ich nieokiełznanego towarzystwa – to widać gołym okiem! A jednak kobieta staje na wysokości miauczącego zadania i podejmuje się wyzwania, które może zrekonstruować jej fatalną sytuację. Z przerażaniem przekracza próg świeżo otwartej kawiarni, gdzie rządy sprawuje siedem wyjątkowych sierściuchów. To co dla bohaterki zdaje się być szalenie trudne, dla czytelnika okazuje się niesamowitym doświadczeniem – to przygoda pełna nie tylko kawowego aromatu oraz scen z udziałem czworonożnych przyjaciół, ale też spektakl obfitujący w cenne życiowe morały. Tu nauczycielami są koty, których zachowania niejednokrotnie podpowiadają najlepsze rozwiązania. To dzięki nim ta krótka historia dostarcza tak przyjemnych i eterycznych doznań. Z pewnością też buduje dobre myśli i staje się niecodziennym symbolem afirmacji życia.

Piękna, aromatyczna, niesamowicie rozgrzewająca! Kocia kawiarnia emanuje smukłym kształtem – to przecież niespełna dwieście stron, a jednak efektownie wkrada się do chłonnej wyobraźni, śmiało nasączając ją budującym ciepłem oraz ekspresją życiowych sentencji. W oczach czytelnika przybiera postać swoistej lekcji, której znamiennym mentorem okazują się kocie zachowania – to w nich finezyjnie zaszyty jest czar tej minipowieści, to w nich czai się nadzieja na lepsze jutro. Anna Sólyom prezentuje historię niemal bajkową – z pewnością uzależniającą przytulnym kawiarnianym klimatem, jednocześnie mądrą, komfortową i zabawną.

Czy jesteś miłośnikami Barcelony, kawy i kotów? Lubicie czuć się dobrze, czytając książki? Czy uwielbiacie powieści, które poprawiają humor? To dobrze trafiliście. "Kocia kawiarnia" to bardzo ciekawa historia, w której "główną" rolę odgrywają koty, no dobra ludzie też. Jesteście ciekawi tej książki?

Nasza główna bohaterka stoi nad przepaścią swojego życia. Ma 40 lat i właśnie rozstała się ze swoim partnerem. Nie ma pracy. Czuje się nikomu niepotrzebna. Widzi marne perspektywy na swoją przyszłość. W akcie desperacji podejmuje ekstremalną pracę w pewnej kawiarni. Nie byłoby nic w tym dziwnego, gdyby nie jej paniczny strach przed kotami i kociarzami. Po prostu ich nienawidzi. Czy zmieni zdanie, gdy pozna pewną grupkę kotów w swoim nowym miejscu pracy? Czy któryś z nich skradnie jej serce i odmieni na zawsze jej życie? Czy wierzycie, że koty przynoszą szczęście i rzucają uroki? Z tego, co ja wiem, to koty potrafią wykryć choroby.

Biorąc do ręki "Kocią kawiarnię" nie byłam świadoma, że otrzymam tak ciepłą historię, która przyczyni się do mojego śmiechu i łez. Wczułam się w losy naszej bohaterki. Powieść należy do tych nieodkładanych i "must have". Idealna opowieść na długie i chłodne jesienne wieczory. Cudownie poprawia humor. "Kocia kawiarnia" to idealna obyczajówka.

Wielkie brawa dla Anny Sólyom. Podoba mi się jej styl pisania. Stworzyła wyjątkową i przewrotną historię. Ta powieść została przetłumaczona na 8 języków. Nie dziwię się temu.

Jeżeli macie ochotę przeczytać lekką historię bez zbrodni w tle, to serdecznie zapraszam do przeczytania "Kociej Kawiarni".

Z całego serca polecam tę powieść, mommy_and_books.

Koty to piękne, mądre i niezależne istoty. Chodzą własnymi drogami. Są doskonałe. Sprawiają, że świat jest lepszy. Plotka głosi, że mają siedem żyć i podobno to one wybierają człowieka, z którym chcą żyć.

"Kocia kawiarnia" to krótka powieść obyczajowa, której akcja rozgrywa się w Barcelonie. Jej bohaterką jest Nagore. Kobieta nie ma pracy, pieniędzy, niedawno rozstała się z mężczyzną. Przyjaciółka załatwia jej rozmowę w sprawie zatrudnienia. Nagore ma być kelnerką w kociej kawiarni. Jest tylko jeden problem. Kobieta boi się i najdelikatniej mówiąc nie przepada za kotami.

Od każdego futerkowego mieszkańca kawiarni Nagori dostaje cenną lekcję.

Czy bohaterka pozbędzie się uprzedzeń i zmieni swoje życie na lepsze?

Przekonacie się podczas lektury.

Kocia kawiarnia to miejsce pachnące aromatyczną kawą, pełne kocich indywidualności. Można tu przysiąść na chwilkę lub na dłużej, poznać jej puchatych mieszkańców. Zakochać się i adoptować jednego z nich.

"Kocia kawiarnia" to urocza historia dla miłośników kotów i nie tylko. Można się przy niej pośmiać, wzruszyć i miło spędzić czas. A także czegoś nauczyć od jej futrzanych mędrców. To książka, która otuli was swoim ciepłem w chłodny wieczór. Jest przytulna i milusia jak kocia sierść. Potrafi ukoić i dać wytchnienie od codzienności.

Nagore i koci bohaterowie czekają właśnie na Ciebie 🙂. I życzą udanej lektury.