Kłamstwa, którymi oddycham

Myślała, że to już za nią. Że demony przeszłości, z którymi zmagała się przed laty, raz na zawsze zniknęły z jej życia. One jednak pojawiają się w najmniej spodziewanym momencie, pod postacią oprawcy, który nie tylko niegdyś ją zgwałcił, ale również został ojcem jej syna. Gdy kłamstwa stopniowo zacznają wypływać na wierzch, uporządkowane dotąd życie Justyny zaczyna walić się niczym domek z kart...

"Kłamstwa, którymi oddycham" to moje drugie spotkanie z twórczością Katarzyny Misiołek i muszę przyznać, że było ono równie udane. Zdecydowanie w niedalekiej przyszłości muszę sięgnąć po inne powieści spod pióra autorki, gdyż zarówno lekkość jej stylu, jak i sposób prowadzenia narracji, bardzo przypadły mi do gustu.

Pod tą delikatną, wręcz eteryczną okładką skrywa się naprawdę mocna historia. Szczerze mówiąc nie sądziłam, że wzbudzi ona we mnie aż tyle skrajnych emocji, od przytłaczającego uczucia bezsilności i współczucia, po rozżalenie i zwyczajną ludzką złość. Misiołek na kartach swojej powieści dobitnie ukazała, jak jedna przemilczana prawda może z łatwością wywołać tragiczną w skutkach lawinę, której nie da się już zatrzymać. Subtelnie poruszyła również kwestię nieprzepracowanej traumy, która przykryta pod warstwą pozornie normalnego życia, z biegiem lat jedynie nabiera mocy.

"Kłamstwa, którymi oddycham" to niezwykle poruszająca, zmuszająca do chwil refleksji powieść obyczajowa, która zapada w pamięć. Z czystym sumieniem polecam!

Jedną z moich największych czytelniczych wad i takich swoistych grzeszków jest fakt, że czytam opisy na książkach. Uwielbiam wiedzieć, co Autor ma dla mnie naszykowane, żeby później nie było niepotrzebnego nie porozumienia, o czym powieść ma być. Chociaż trafia się i tak, że zakochuję się w okładce i tak właśnie trafiam na historię, która potrafi wyrwać mnie z butów.

Justyna w końcu ma życie jak z bajki. Wymarzony domek, z ukochanym u boku i dzieciakami. Sielanka pełną parą. Do dnia, w którym kobieta spotyka człowieka, który zgwałcił ją przed laty. Na domiar złego to szanowany prawnik, na którym przysłowiowa „mucha nie siada”. Przede wszystkim i najważniejszym jest fakt, że podziwiam Autorkę za podjęcie się takiego tematu. Jest wiele powieści z przemocą, z problemami na podłożu psychicznym, ale spotkania ofiary z oprawcą jeszcze nie miałam okazji spotkać. Jeśli chodzi o naszą bohaterkę, miałam z nią zgrzyty w naszej relacji. Chwilami nie mogłyśmy się dogadać, ale ostatecznie zadawałam sobie pytanie: „co byś dziewczyno, zrobiła na jej miejscu?” – nie jestem w stanie sobie tego nawet wyobrazić…

Powieść mocno mnie poruszyła. Relacja kobiety z małżonkiem w sumie oparta była na kłamstwie, miała poważne zachwiania i spięcia, ale dialogi i sytuacje były ogromnie naturalne, za co należy się pokłon pani Katarzynie. Nie mieliliśmy drewna, tylko dochodzimy do wniosku, że przecież kilo soli zeżreć można, a i tak nie dowiemy się, co dzieje się u sąsiada za zamkniętymi drzwiami. Wzruszałam się, czułam nie pokój i dreszczyk na plecach. Wciągłam się w książkę od pierwszych słów, a przecież tajemnice, które w końcu ujrzą światło dzienne, zawahają mocno na jej codzienności.

Pani Misiołek idealnie oddaje uczucia, które kłębią się w ofierze, tak ogromnej traumy. Nie umiem nawet pomyśleć, co Justyna musiała przeżywać, mimo że pisarka oddaje emocje jeden do jednego. Podczas lektury naturalnie wychodzi nam zatapianie się w przemyśleniach. Podobała mi się ta historia – jej prawdziwość i naturalność. Nie ma tutaj specjalnego naciągania, by fabuła wyszła rzeczywista. Kłamstwo ma krótkie nóżki, demonów przeszłości nie można zatuszować nowym życiem, a milczenie niekoniecznie jest złotem. Ogromnie polecam!

Justyna miała wszystko czego potrzebowała do pełni szczęścia. Wymarzony dom, cudownego męż i dwoje ukochanych dzieci. Niestety sielankowe życie kończy się kiedy kobietę na placu zabaw rozpoznaje mężczyzna, który wiele lat temu ją zgwałcił. Co gorsze okazuje się, że jej oprawca jest jej sąsiadem i szanowanym prawnikiem. Codzienność Justyny zamienia się w koszmar. Sekrety i kłamstwa, którymi oddycha zaczynają wychodzić na jaw. A demony powracają.

#kłamstwaktórymioddycham to bardzo poruszająca opowieść o świecie kłamstw i pozorów, którymi oddycha główna bohaterka. Autorka ukazuje portret kobiety, która walczy ze swoimi demonami wracającymi w najmniej spodziewanym momencie.

Fabuła gna od pierwszych stron i nie odpuszcza ani na chwilę. Zaskakująca, pełna zwrotów akcji, intryg powieść, której nie sposób odłożyć choć by na moment. Lektura skłania do refleksji i udowadnia, że każde kłamstwo prędzej czy później wyjdzie na światło dzienne i doprowadzi do nieodwracalnych skutków.

Julia po dość trudnej przeszłości i uporaniu się z demonami z minionych lat, wreszcie staje na nogi i zaznaje spokoju oraz stabilizacji. Wymarzony dom, mąż i dwójka wspaniałych dzieci to jak spełnienie marzeń.

Do dnia kiedy podczas wspólnej zabawy z córeczką na placu zabaw spotyka jego... obecnie szanownego prawnika, oprawcę z dawnych lat.

Od teraz nic już nie jest takie samo, gdyż skrzętnie skrywane tajemnice, sekrety i wspomnienia ożywają z ogromną siłą siejąc spustoszenie w poukładanym życiu naszej bohaterki.

Czy Justyna poradzi sobie z trauma z przeszłości? Jaka tajemnice ukrywa kobieta?

Kim jest nieznajomy?

~"KŁAMSTWA KTÓRYMI ODDYCHAM" Katarzyny Misiołek, to emocjonujący, obezwładniający, a zarazem zaskakujący, namalowany słowem obraz przedstawiający zatrważające życie skrzywdzonej kobiety. Osoby, której pod wpływem chwili, "nieznany" mężczyzna odebrał godność, kobiecość i szacunek .

~To właśnie ten moment, diametralnie zmienia życie naszej bohaterce stając się jej codziennym koszmarem, wydarzeniem o którym tak po prostu chciała by zapomnieć.

Jednak nie jest to takie proste, gdyż powracające wspomnienia wraz z konsekwencją czynu zadanego przez oprawcę, stając się zawiłą plątaniną kłamstw, sekretów którą z powodu wstydu, karmi się najbliższych.

Do tego stopnia, że wszystko wokół staje się jeszcze bardziej zagmatwane, a sama ofiara wraz z rodziną cierpią najbardziej.

~ "KŁAMSTWA KTÓRYMI ODDYCHAM" to niełatwa, gorzka historia, która mogłaby wydarzyć się naprawdę, gdyż realizm bólu skrzywdzonej kobiety, którym raczy nas autorka to nie przerysowane i nie przekoloryzowane momenty z życia każdego z nas.

Przemoc fizyczna, psychiczna to główne tematy, które odegrały diametralny wpływ w obecnym życiu naszej bohaterki, stając się tym samym lawiną nieuniknionych zdarzeń, kłamstw, które w późniejszym stadium wywołały destrukcyjne konsekwencje dla wszystkich.

~ Będąc już po lekturze myślę że każdy z nas w swoim życiu doświadcza niewinnego kłamstwa, które czasem nigdy nie ujrzy światła dziennego.

Dlatego na przykładzie książki i zaczerpnięcia z niej lekcji, sami możemy przekonać się jak jedno małe nadużycie prawdy staje się lawiną namnażających jak grzyby po deszczu, kłamstw przez które nie da się zbudować szczęśliwego związku czy rodziny.

Pamiętajmy, że kluczem do rozwiązania najtrudniejszych problemów to szczera prawda, nawet jeśli bywa brutalna.

~ Bezapelacyjnie polecam! Prezentowany tytuł to lekcja dla każdego! Polecam J.K

Na przedmieściach w pięknym domu mieszka Justyna z mężem i dwójką dzieci. Wiodą spokojne, ustatkowane życie. On pracuje i zarabia na dom, a ona opiekuje się dziećmi.

Przypadkowo na pobliskim placu zabaw kobieta rozpoznaje mężczyznę sprzed lat, który wyrządził jej wiele złego. Mariusz brutalnie zgwałcił i wykorzystał młodziutką Justynę. Owocem tej okrutnej nocy jest Szymek, jej starszy syn.

Od tego momentu spokojne życie z dala od miasta zmienia się w koszmar. Kobieta nie radzi sobie i z wspomnieniami i z tym co planuje Mariusz.

Cała historia to obraz skrzywdzonej młodej kobiety, która po latach wciąż nie może się uporać z demonami przeszłości. Kolejne kłamstwa, którymi karmi bliskich wcale nie pomagają. Sprawiają, że wszystko jeszcze bardziej się komplikuje.

Mam mieszane uczucia po tej lekturze. Początkowo zbyt wiele się nie działo. Akcja płynęła dosyć monotonnie wciąż kręcąc się wokół jednego tematu. Główna bohaterka momentami mocno mnie irytowała i totalnie nie rozumiałam jej zachowań. A im bliżej do zakończenia mam wrażenie, że autorka chciała nadrobić fabułę wplatając kilka wątków, które według mnie wprowadziły tylko większy, zbędny chaos. Coś tutaj mi ewidentnie nie zagrało. Sam pomysł na historię bardzo ciekawy, ale potencjał chyba nie został wykorzystany.

Kłamstwa zatruwają życie, niszczą rodziny, są źródłem wielu kłopotów. Osoby, które karmią się kłamstwem być może nie mają tego świadomości, a być może nie potrafią żyć inaczej. Nie wiedzą, że można żyć bez kłamstwa, nie wiedzą, jak życie wolne od niego może być czyste i piękne … Jedno jest pewne, na kłamstwie nie można zbudować szczęścia … Nawet idealne kłamstwo zawsze jest kłamstwem …

Justyna wiedzie spokojne życie na przedmieściach miasta, w idealnym sąsiedztwie. Wspaniały i kochający mąż, udane dzieci, piękna sielanka. A tak przynajmniej widzimy to z boku. Ale wspaniały czas się kończy w jednej chwili, spokój kobiety nagle zostaje zakłócony. Na placu zabaw spotyka mężczyznę, który w przeszłości ją skrzywdził, padła ofiarą jego seksualnych żądz. Ale nikt o tym nigdy się nie dowiedział, dziewczyna skrzętnie ukrywa tę prawdę przed całym światem. Dlaczego? Wstyd, upokorzenie, czuje się jak ta gorsza, napiętnowana. Ma wrażenie, że ma na czole wyryte, że padła ofiarą gwałtu. Z tym balastem idzie sama przez całe życie. Teraz okazuje się, że ten, który ją skrzywdził mieszka dwa domy dalej, na tej samej ulicy i – jak na złość - zaprzyjaźnia się z jej mężem. Jej codzienność rozpada się w miał, obawia się, że prawda nieoczekiwanie ujrzy światło dzienne. Tyle lat ukrywała to przed mężem, on tak jej ufa …

Kłamstwa, którymi oddycham to gorzka i pełna bólu opowieść o tym, jak urazy z przeszłości potrafią zniszczyć życie, jak potrafią zatruć codzienność i sprawić, że ma się przeczucie, że każda kolejna chwila jest tą ostatnią. Kłamstwa, szczególnie te ukrywane przez lata, zawsze ujrzą światło dzienne. Nie można żyć nadzieją, że się o nich zapomni, że nikt się o nich nie dowie. Przeciwnie, one dają o sobie znać w najmniej oczekiwanym momencie. I najgorsze jest to, że czasami jest za późno, aby się z nich tłumaczyć, aby próbować naprawić wyrządzone nimi zło.

„Kłamstwa, którymi przez długie lata dosłownie oddychałam, również po jakimś czasie zbladły. Udało mi się nawet wmówić sobie, że rozmył je czas, przepadły … Kłamstwo zawsze wypływa, to jedna z głównych zasad wszechświata. Ale ja chciałam wierzyć, że moje łgarstwa udało mi się na zawsze pogrzebać w mroku przeszłości”.

Autorka porusza bardzo ważne kwestie, przemoc wobec kobiet. Bo gwałt to coś bardzo okrutnego, coś niszczącego i hańbiącego. Po takiej traumie jest się ciężko podnieść, wstyd i rozgoryczenie nie dają spokoju. I skrzywdzona kobieta sama sobie musi radzić z tą sytuacją, z jednej strony wstydzi się przyznać, z drugiej boi się, że oprawca będzie się mścił. I żyjąc w matni strachu brnie w kłamstwa, które zatruwają życie rodzinne.

Nie mam odwagi, aby oceniać zachowanie bohaterki, nie czuję się do tego w żaden sposób upoważniona. Łatwo jest, będą z boku, ferować wyroki i wskazywać nieprawidłowości w zachowaniu. Tylko osoba, która była w podobnej sytuacji może się wypowiadać w tak delikatnej materii. Ale mam żal do Justyny, że do kłamstw namawiała również niewinne dziecko. To tylko mogło sprawić, że spirala kłamstw będzie się tylko zapętlała i ciągnęła w nieskończoność.

Lektura bardzo potrzebna i ważna. O takich zdarzeniach trzeba mówić głośno i je potępiać. Nie wolno pozwolić, aby sprawca czuł się bezprawnie, aby miał przekonanie, że za złe czyny nie poniesie kary. Ale ta historia uczy też, że nie warto kłamać i budować na nim swojego życia. Kłamstwo to bardzo kruchy fundament, który wraz z upływem czasu traci swoją moc.

Sięgnijcie po nią i spróbujcie się zmierzyć z bólem, z którym z odwagą i nieposkromioną siłą walczyła bohaterka.

Wydawnictwo Novae Res po raz drugi, w dodatku w bardzo krótkim czasie, serwuje nam książkę starannie dopracowaną przez Katarzynę Misiołek. Osoby nieznające jej twórczości powinny wiedzieć, że jest to pisarka niezwykle szczera, spostrzegawcza, nie boi się tematów tabu, a na dodatek nigdy nie tworzy czegoś przesłodzonego i bajkowego.

Pani Misiołek skutecznie przekonuje nas, że życie człowieka nigdy nie jest czarno-białe, a nasze plany czy marzenia mogą być zniszczone w zaledwie kilka sekund. Co więcej, autorka najnowszej powieści czynnie bierze także udział w spotkaniach online i jest wtedy tak samo szczera, jak podczas snucia swoich historii. Za to ją cenię i sięgam po jej książki w ciemno- wiem, że nie odczuję zawodu, tylko satysfakcję, a czas poświęcony lekturze nie będzie stracony.

Tym razem główną bohaterką jest Justyna. Kobieta mieszka w pięknym domu, ma kochającego męża Tomasza oraz dwójkę dzieci- nastoletniego Szymona oraz słodką, malutką Amelię. Kiedyś pracowała w kwiaciarni, teraz swój czas poświęca na prowadzenie domu i wychowywanie dzieci. Mąż nigdy się od niej nie odsuwa, można powiedzieć, że jest w nią wpatrzony jak w cudny obrazek. Wszystko pięknie się układa do momentu, kiedy to Justyna spotyka na swojej drodze Mariusza- wilka w owczej skórze. Kiedyś, w czasach studenckich, Justyna została brutalnie zgwałcona właśnie przez niego. Mówi się, że świat jest mały i powiedzenie to idealnie pasuje do sytuacji przestraszonej kobiety. Nie dość, że spotkała go na placu zabaw, to jeszcze okazuje się, że będzie go widywała cały czas, gdyż Mariusz jest od teraz jej bliskim sąsiadem. Mało tego, uroczy mąż Justyny zaczyna się z nim zaprzyjaźniać…. Czy spanikowana kobieta wyzna mu prawdę? Czy powie, co spotkało jej pewnej nocy na imprezie? Warto się o tym przekonać i poznać dalsze losy bohaterów, które są milion razy bardziej pokrętne.

Nie chcę, rzecz jasna, zdradzać zbyt wiele, ale powiem tylko, że autorka bardzo dobrze zaplanowała fabułę, a czytelnicy nie będą znudzeni. Nie ma tu nic przypadkowego, historia Justyny nie jest w żadnym razie powtarzalna. Ciąg następujących po sobie wydarzeń przypomina domino- gdy jedna sytuacja okazuje się dramatyczna, następstwa wcale nie są łagodniejsze i wręcz burzą dotychczasowy spokój Justyny. Podczas czytania poszczególnych rozdziałów niejednokrotnie włosy jeżyły mi się na głowie, a o taki efekt zapewne chodziło pisarce. Jej pomysłowość w splataniu wątków jest tutaj nieoceniona.

Historia Justyny mówi nam o tym, w jakim beznadziejnym położeniu znajduje się ofiara gwałtu. My, ludzie, potrafimy być bezlitośni i plotkować, ile tylko się da. Często się bowiem mówi, że to kobieta sama była sobie winna, na pewno wyzywająco się ubrała, kokietowała mężczyznę, a potem, na własne życzenie, wpakowała się w dramat. W rozumieniu społeczeństwa do teraz panuje przekonanie, że facet to macho, mogący na potęgę sypiać z kobietami, natomiast płeć piękną postrzega się wówczas jako nieprzyzwoitą, bezwstydną. Co najgorsze, to ofiara gwałtu czuje wstyd, zażenowanie i niemal chowa się przed innymi- rodziną znajomymi, sąsiadami. To przykre, ale prawdziwe położenie zaatakowanej kobiety. Czy kiedyś się ono zmieni? Wątpię w to, niemniej bardzo dobrze, że Katarzyna Misiołek poruszyła kolejny ważny temat społeczny.

Życie w kłamstwie, udawane relacje sąsiedzkie, a także kreowanie się na kogoś idealnego to bardzo ważne wątki, które znajdziemy w najnowszej powieści Katarzyny Misiołek. Czy istnieje jednak człowiek, który nigdy niczego nie zataił lub nie zachował się inaczej w gronie znajomych? Raczej nie…

„Kłamstwa, którymi oddycham” to kolejna udana pozycja pisarki. Z niecierpliwością będę czekać na następne tytuły, gdyż warto to zrobić.

Gorąco polecam!!

Katarzyna Misiołek napisała kilka bardzo wciągających powieści, które miło mnie zaskoczyły. Spędziłam przy jej twórczości wiele godzin niezapomnianych przygód, więc ogromnie ucieszyła mnie wieść o jej nowym dziele. Pełna nadziei zabrałam się za lekturę "Kłamstwa, którymi oddycham" i przyznaję, że opowieść zdecydowanie dorównuje swoim poprzedniczkom.

Fabuła utrzymana jest w klimacie obyczajowym z mocnym zabarwieniem dramatu. Sięgamy po niełatwy temat przemocy i obserwujemy jak bohaterowie radzą sobie w zaistniałej sytuacji. Każdy podchodzi do tematu inaczej, więc mamy okazję obserwować przekrój różnych zachowań a sama autorka rewelacyjnie poradziła sobie z ich kreacją składając na nasze dłonie ludzi w których dostrzegamy samych siebie. Podczas czytania napotkamy na drodze wiele emocjonalnych wyzwań, zgorzknienia oraz niezrozumienia, ale to wszystko jest potrzebne, by o podobnych wydarzeniach nie bać się mówić głośno.

Justyna przeprowadziła się do domu na przedmieściach, żeby móc poczuć się bezpiecznie i spokojnie. Nie spodziewała się, że spotka tam mężczyznę, który w przeszłości ją zgwałcił. Bogaty, szanowany prawnik dla niej był jedynie potworem. W dodatku mieszkającym teraz dwa domy dalej. Jak więc poradzić sobie w sytuacji, gdy powracają demony z przeszłości a niedawno nadbudowana psychika dziś ponownie sięga po reakcje obronne?

Bardzo dużo emocji towarzyszyło mi podczas śledzenia losów Justyny. Autorka nie owijała w bawełnę tylko dogłębnie opisała problem z każdej możliwej strony. Widziałam więc jak ciężko było z tym głównej bohaterce i jak inni reagowali na całą sytuację. Prawnik, który kiedyś dopuścił się karygodnego czynu dziś żył szczęśliwie i bezkarnie a we mnie aż się gotowało na tą niesprawiedliwość losu. Podobała mi się za to wizja autorki rozwiązania sprawy, którą mam nadzieję, że i Wy zechcecie poznać.

"Kłamstwa, którymi oddycham" budzi wiele skrajnych emocji. To niełatwa powieść, ale za to pięknie napisana i bardzo błyskotliwa. Porusza temat o którym głośno należy mówić i mówi o sytuacjach, które nie powinny mieć miejsca. Katarzyna Misiołek spisała się na medal pisząc powieść, która przyciąga do siebie i pozostaje w pamięci na długo po zamknięciu ostatniej strony.

Do tej pory miałam okazję zapoznać się z twórczością Katarzyny Misiołek, pisaną pod pseudonimem Daria Orlicz. Z tego też powodu postanowiłam skusić się na tę lekturę, która jest najnowszym wydaniem pisarki pod jej nazwiskiem. To sprawia, iż tym bardziej warto jest zwrócić na nią uwagę. ,,Kłamstwa, którymi oddycham" Katarzyny Misiołek to pozycja, która pokazuje w jaki sposób instagramowe życie może różnić się od tego rzeczywistego.

Justyna była przekonana, że przeprowadzka do nowego domu będzie spełnieniem jej marzeń. Obecnie wiodła szczęśliwe życie, jednak problem polegał na tym, że pewnego razu spotkała gwałciciela, który obecnie był już szanowanym prawnikiem. Czy możliwym było to, by Justyna ponownie musiała przeżyć koszmar wspomnień?

,,Kłamstwa, którymi oddycham" Katarzyny Misiołek to bardzo ciekawe wydanie, na które warto zwrócić uwagę w wolnym czasie. Jest to niezwykle zajmujące wydanie z tego względu, że polska pisarka porusza bardzo ważne zagadnienie tego, jak wygląda świat tworzony przez pozory i czy możliwe jest jego kreowanie w taki sposób, by udawało się żyć zgodnie z tym, co się stworzyło.

Realizm tej powieści uderza w czytelnika już od pierwszej strony. Nie pozostawia złudzeń co do pozorów, w jakich człowiekowi zdarza się pławić. Tym dobitniej to widać, że nie ma tu niczego przerysowanego. To wszystko można spotkać w rzeczywistości. 

Wydaje się, że Justyna wiedzie udane, szczęśliwe życie. Jednak w jej poukładany świat wdzierają się tajemnice i kłamstwa z przeszłości. Kobieta boi się, że wszystko co do tej pory było jej stałą, może runąć niczym domek z kart. Zaczyna odczuwać gniew, frustrację i żal. Widzimy, do czego mogą prowadzić tajemnice i jakie niosą ze sobą konsekwencje. Żaden związek nie przetrwa, jeśli nie będzie budowany na szczerości, prawdzie i rozmowie. Rozmowa to podstawa udanych relacji. Ale nie tylko ten problem dotyczy rodziców. Przecież są jeszcze dzieci. Czy one niczego nie widzą, nie czują, nie boją się? Trzeba mieć na uwadze ich dobro i bezpieczeństwo. 

Nie potrafię postawić się na miejscu Justyny. Nie wiem, jak ja sama bym się zachowała w jej sytuacji, jakie podjęła decyzje. Będąc biernym obserwatorem, wszystko wydaje się prostsze. Zdarzało się mi zbyt głęboko wchodzić w tę historię (ale to chyba dobrze), dlatego potrzebowałam od czasu do czasu nabrać nieco dystansu do tego, co czytam. Emocje, smutek, ból, dramat, niemoc uderzają w czytelnika niczym obuch. Ale gdzieś w tym wszystkim nieśmiało przebija się nadzieja, bo przecież w każdej kobiecie drzemie siła do walki, prawda?

Katarzyna Misiołek podejmuje się wielu ważnych tematów, jak chociażby przemocy fizycznej i psychicznej (w tym poczucia winy u ofiary). To, co ludzie pokazują na zewnątrz, za zamkniętymi drzwiami niekoniecznie musi tak wyglądać. Tam może rozgrywać się prawdziwy dramat. Jednocześnie autorka ukazuje znieczulicę społeczeństwa, która udaje, że nie widzi problemu.

"Kłamstwa, którymi oddycham" to intrygujący, trzymający w napięciu, pozostawiający z licznymi refleksjami obraz pozorów. To powieść o przemocy, wielkiej krzywdzie i jej kosekwencjach, bezsilności oraz trudnych, nie zawsze właściwych decyzjach. Czy kłamstwo w imię dobra najbliższych jest wybaczalne? Czy można je usprawiedliwić? Polecam poznać tę historię. 

„Wszyscy uwielbiamy żyć w naszych własnych, starannie wyreżyserowanych bajkach (...)”.

Gwałt to zbrodnia na ciele i umyśle. Szczyt bestialstwa sięgający dna człowieczeństwa. Skala zjawiska szokuje.. A przepracowanie takiej traumy przez jej ofiarę jest trudne, bardzo trudne, niekiedy niemożliwe..

Książka Katarzyny Misiołek pt.: „Kłamstwa, którymi oddycham”, to historia silnej i dzielnej kobiety, Justyny, która na pierwszym roku studiów padła ofiarą gwałtu. To wydarzenie ją naznaczyło, napiętnowało, zniszczyło, odebrało wiele.. Dzięki sile charakteru Justyna podniosła się jednak z kolan, nikomu nie opowiedziała o swojej „ranie”, otoczyła się emocjonalną zbroją i postanowiła o siebie zawalczyć..

Dziś jest trzydziestoparoletnią kobietą, ma kochającego męża będącego miłością jej życia i dzieci, poza którymi nie widzi świata. Odnalazła również swoje miejsce na ziemi – wymarzony dom z ogrodem na przedmieściach, swoją bezpieczną przystań. Jest szczęśliwa. Wszystko, co złe zostało daleko. Odcięła się od mroku. Do czasu..

Pewnego dnia okazuje się, że dwa domy dalej, na tej same ulicy zamieszkał mężczyzna, w którym kobieta rozpoznaje swojego gwałciciela. Jest szanowanym prawnikiem, ma piękną żonę i dzieci. W jednej chwili codzienność Justyny zmienia się w koszmar. Mózg bombarduje ją urywkami retrospekcji z „tej” nocy, a rzeczywistość przeraża.. Wytrącona z równowagi kobieta w pewnym momencie dochodzi do ściany i nie ma wyboru, musi wyjść naprzeciw swojemu strachowi, nawet jeśli będzie to oznaczało konfrontację z własnymi kłamstwami..

„Kłamstwa, którymi oddycham” to chwytająca za serce, emocjonalna, kobieca powieść o krzywdzie i jej konsekwencjach, o przemocy i niemocy, sprawcy i ofierze, a właściwie ofiarach.. O odpowiedzialności, macierzyństwie, wychowaniu, trudnych i niekoniecznie właściwych decyzjach oraz o nadziei i woli walki o lepsze..

Polecam💔.

„Czasem człowiek idzie przez noc tak czarną, że nie widzi ani krańca drogi, ani nadziei na świt. Ale później zawsze wychodzi słońce”

Jeszcze rano Justyna czuła się szczęśliwa. Wydawało się iż koszmary przyszłości udał się zostawić daleko za sobą. Jednak jedno niepozorne spotkanie w parku powoduje że wszystko rozsypało się jak domek z kart. Świadomość że jej oprawca sprzed lat mieszka kilka domów dalej, a do tego jest szanowanym prawnikiem wydaje się nie do zniesienia. Czy będzie potrafiła żyć wiedząc że mężczyzna który zniszczył jej w przeszłości życie mieszka tak blisko. Zwłaszcza że mąż nieświadomy wydarzeń z przeszłości wydaje się być zachwycony nowym sąsiadem...

"Kłamstwa którymi oddycham" to historia która jest wyjątkowo prawdziwa co uderza już od pierwszych stron. Nic tu nie jest wymyślone czy przerysowane. Tajemnice, kłamstwa z przeszłości i strach przed zniszczeniem obecnego życia zaczynają niszczyć bohaterkę i wpływać na dotąd udane życie rodzinne. Pojawia się gniew, frustracja i żal.

Warto również zauważyć, iż autorka porusza tu wiele ważnych problemów takich jak przemoc fizyczna i psychiczna. Pokazuje jak bardzo mylący może być obraz rodziny który widzimy. Przecież nikt z nas nie wie co dzieje się za zamkniętymi drzwiami, jaki dramat się tam może rozgrywać. Uświadamia też do czego mogą prowadzić niektóre tajemnice. Ich konsekwencje gdy wychodzą na światło dzienne. Pokazuje, że związek należy budować na prawdzie i szczerości ale też, iż jak istotne jest rozmowa z partnerem. Nie można udawać, iż nie ma problemu gdyż sam z siebie niestety się nie rozwiąże.

Całość zmusza do refleksji i zastanowienia. Trudno też nie postawić sobie pytania jak my byśmy zachowali się na jej miejscu. Jakie podjęli decyzję. Z boku zawsze wygląda to prościej niż gdy dana sytuacja dotyka nas bezpośrednio. Zdecydowanie polecam.

"Jeszcze dziś rano czułam się szczęśliwa. Koszmary przeszłości udało mi się zostawić daleko za sobą i nieco pewniej stanąć na nogach, ale teraz, (...) wszystko to, co latami układałam sobie w głowie, rozsypało się w drobny mak."

Jedno przypadkowe spotkanie na placu zabaw burzy wewnętrzny spokój Justyny. Bolesne wspomnienia gwałtownie powracają i rozdrapują świeżo zasklepioną ranę. Sielanka zmienia się w dramat całej jej rodziny.

Kobieta w młodości została skrzywdzona. To co się stało wyryło bolesne piętno na jej duszy do tego stopnia, że miewała myśli samobójcze. Przez długi czas odczuwała strach, izolowała się od ludzi. Nieświadoma rangi problemu rodzina jedynie pogłębiała jej stan. Justyna przez to wszystko nałożyła maskę. Zmieniła się fizycznie, jednocześnie myśląc, że stała się twardsza psychicznie.

Mówią, że czas leczy rany, ale czy należy to brać za pewnik?

Wystarczyła chwila by nawarstwiające się kłamstwa wzmogły napięcie i skumulowały złe emocje. Strach przed rozpadem dotychczasowego życia sprawił, że związek Justyny i Tomasza zaczął przechodzić kryzys. Między partnerami coraz częściej zaczęło dochodzić do nieporozumień. Nieszczerość sprawiła, że zamiast wsparcia raczyli się wzajemnymi pretensjami.

Nie można zapomnieć jednak o jeszcze jednej, niezwykle istotnej kwestii - uczuciach dzieci. Rodzice zamknięci w kleszczach własnych problemów często nie widzą jak one pośrednio oddziałują na ich dzieci. Skoro dorośli sobie nie radzą, to co ma zrobić zagubiony we własnych emocjach nastolatek? Gniew miesza się z rozdzierającym żalem do całego świata. W chwili największej słabości w głowie jawią się najgorsze myśli.

Autorka między wierszami przemyciła także problem znęcania psychicznego i fizycznego oraz łączącą się z nimi ślepotę i znieczulicę społeczną. Pod płaszczykiem dobrego statusu społecznego i za drzwiami pozornie porządnego domu mogą rozgrywać się dantejskie sceny. Tylko od sumienia postronnych świadków zależy czy uda się w porę przerwać gehennę domowników.

Podsumowując, tytuł idealnie oddaje treść tej powieści. Główna bohaterka przez lata dusiła w sobie prawdę. Nawet najbliższych raczyła idealnie dobieranymi kłamstwami. Dla ich dobra, ale czy na pewno?

Zachowanie Justyny nie raz wzbudziło we mnie sprzeciw. Nie ze wszystkim się zgadzałam, jednak po chwili, nabierając dystansu sama zaczynałam się zastanawiać, co ja bym zrobiła w takiej sytuacji. Łatwo oceniać będąc tylko biernym obserwatorem.

Przedstawiona tutaj historia jest intrygująca, trzyma w napięciu i wywołuje przeróżne emocje jednocześnie dając do myślenia.

Odbiegając od samej fabuły należy zaznaczyć, że Autorka posiada lekki styl, a przede wszystkim warto pochwalić za naturalne i niewymuszone dialogi. Wszystko to wpływa na odbiór, a odbiorca ma wrażenie jakby czytał o losach ludzi z własnego otoczenia.

Czytajcie! Polecam!