Kim byłaś Anno?

,,Miej gdzieś ludzi, którzy stają ci na drodze. Miej gdzieś ich kąśliwe języki. One mogą zniszczyć człowieka! Wierz w siebie, Anka! Tylko w siebie wierz!”

Anna od pierwszych dni swojego życia, była niczym ptak, o pięknym kolorowym upierzeniu. Wyróżniała się wśród rówieśników swoim wielkim zamiłowaniem do malowania. Z niebywałą pasją, podchodziła do każdej swojej pracy, co nie rzadko spotykało się jedynie ze słowami krytyki. Mimo to, ona robiła to co kochała najbardziej, tworzyła. Marzyła o liceum plastycznym, a jej największym wsparciem okazała się nauczycielka plastyki, która dostrzegła w niej niebywały talent. Dzięki niej, wielki świat zaczął otwierać swoje podwoje dla Anny, która momentalnie się nim zachłysnęła.

,,Liczy się co innego. Ludzie muszą umieć być ze sobą, rozumieć się, kochać ale muszą też… hmn… szanować własną niezależność”

Wszystko zmieniło się, gdy poznała Witolda. Ten szarmancki i elokwentny mężczyzna, niemal natychmiast zawrócił jej w głowie. Małymi kroczkami, co dla Anny było niezauważalne, zaczął ją osaczać, czarując miłymi słowami i gestami. Ani się obejrzała, utknęła w złotej klatce, nie mając prawa nawet do ostatniego słowa. Mimowolnie, pozwoliła sobie odebrać kolory, przeistaczając się z barwnej papugi w zwyczajnego wróbla. Wszystko to następowało powoli, ale w ogólnym rozrachunku, przyniosło za sobą nieoczekiwane konsekwencje.

Nie spodziewałam się, że życie Anny potoczy się takim rytmem. Jako genialnie zapowiadająca się artystka, mogła z łatwością podbić świat malarstwa. Wybrała jednak miłość. Miłość, która po części okazała się być dla niej zgubna. Nie pochwalam jej późniejszego postępowania, chociaż staram się zrozumieć, jak bardzo przytłoczona musiała być swoim życiem. Być może był to krzyk rozpaczy, by ktokolwiek z bliskich jej osób zobaczył, że ona już nie daje rady, że się pogubiła. Tak wiele niewypowiedzianych słów zawisło między małżonkami, a wraz nimi, nieprzebrana tęsknota. Witold, który chciał uchylić nieba ukochanej żonie, nie rozumiał, że ona potrzebuje swobody i możliwości podejmowania decyzji samodzielnie. Anna natomiast, nigdy nie próbowała się przeciwstawiać. Refleksja przyszła jednak zbyt późno.

Muszę przyznać, że to była dla mnie bardzo ciekawa lektura. Zaskakująca i bardzo nieprzewidywalna. Skłaniająca do refleksji nie tylko nad sensem życia ale również jego kruchością. Styl Autorki jest bardzo oryginalny, nietuzinkowy a historia, niezapomniana.

Każdy z nas, startując w dorosłe życie, ma swoje plany, ambicje, marzenia. Ile z nich pozostaje spełnionych, wiemy tylko my sami.

Anna też je miała, tylko czy tak do końca były jej własne? I ile z nich znalazło spełnienie?

Jak bardzo jesteśmy w stanie uwierzyć w siebie i w swoją moc sprawczą? Na ile pozwolimy naszym najbliższym na kierowanie własnym losem?

To dobra, choć o bardzo smutnym wydźwięku, książka. To nawet bardzo dobra książka. O wielkiej samotności i zagubieniu, o życiu z kimś i dla kogoś.

O pustce, której nie potrafią wypełnić nawet najbliżsi.

O rozczarowaniu, na które tak naprawdę zdecydowaliśmy się sami i życiu w złotej klatce, gdzie masz wszystko, ale nie masz nic. Bo nie wszystko złoto, co się świeci. 

Z czasem przybiera ono inne odcienie, by niekiedy zamienić się w czerń.

A my zostajemy z podziurawionymi marzeniami, zagubieni i zobojętniali.

Autorka świetnie skonstruowała portrety psychologiczne bohaterów. Stajemy się częścią ich historii, odczuwamy emocje i czujemy się wręcz w obowiązku kierowania nimi, do popychania ich do działania. Annie współczujemy, ale równie mocno pragniemy nią potrząsnąć, by się ogarnęła, by zaczęła być i czuć. Tylko na to jest już za późno.

Ale jesteśmy my, tu i teraz. Ile w nas jest z nas samych, a ile z Anny?  Może czas postawić wszystko na jedną kartę i rozpostrzeć skrzydła?

Bardzo wiele w Annie widzę wspólnego z Aną Magdaleną Bach z powieści Gabriela Garcíi Marqueza "Widzimy się w sierpniu". Miłość i zagubienie, potrzeba wolności i drugie życie. Tylko, czy druga szansa ma rację bytu?

Powieść "Kim byłaś, Anno" zmusza nas do refleksji nad sensem życia, nad jego istotą i przewartościowaniem. Zostawia nas z wieloma pytaniami, na które niełatwo odpowiedzieć, ale taki rachunek sumienia bywa oczyszczający. Bo życie to nie bajka,  ale sami możemy je nią uczynić.

Sięgnijcie po tę książkę, by zrozumieć samych siebie. Ode mnie 9/10.

“Można żyć i niewiele przeżyć. Żyć i nie spotkać nikogo ważnego. Żyć, byle żyć…”

Anna była, cichą, spokojną, we wszystkim posłuszną i uległą żoną. Pojechała do matki, sama, mąż z nią nie jeździł bo nie przepadał za teściową. Nagle telefon, jego żona nie żyje, zginęła w wypadku. Kiedyś Anna była inna, tryskała z niej energia, miała pasje, marzenia, przewidywano, że zostanie odnoszącą sukcesy artystką. Na drodze młodej kobiety stanął on młody, przystojny, zakochany w niej do szaleństwa, pochodzący z bogatego domu przyszły biznesmen. I wtedy świat stojący przed nią otworem, zamknął się tuż przed jej nosem. Teraz pozostał po niej stary neseser, a w nim koronkowe rzeczy, których nigdy wcześniej jej mąż u niej nie widział. Kim tak naprawdę była Anna, dlaczego dała się zamknąć w złotej klatce?

Plany, marzenia, oczekiwania od życia i nagle wszystko się zmienia. Fabuła zajmująco poprowadzona, dotyka skomplikowanych relacji międzyludzkich, stopniowo dozuje nerwowe oczekiwanie. Ukazuje przeszłość bohaterki i losy jej matki, to ciekawe zestawienie nie jest przypadkowe. Bohaterowie barwnie ukazani, złożone, różne postacie, ciekawy rys ich charakterów. Anna to przykładna żona i matka. Ma wszystko i nie może mieć własnego zdania, ono się nie liczy. W końcu coś w niej pęka…

Nie jest to łatwa i lekka historia, Autorka porusza trudne, skomplikowane tematy. Biją z niej smutek, realizm, jest do bólu prawdziwa. Życie, codzienność w całej swej zagmatwanej, mrocznej okazałości. Miłość, która przychodzi i zaczyna przysłaniać wszystko inne. Mąż, dzieci. Stłamszenie, stopniowe zamykania się na ludzi, na własne potrzeby, brak własnego zdania, uleganie we wszystkich aspektach życia. Ważny jest On. Miłość staje się zaborcza, uzależniająca, ograniczająca, zła. Stopniowo porzucane marzenia, pogubione szanse, zatracenie siebie, samotnosć. Manipulacja, kłamstwa, podwójne życie, ucieczka w coś zakazanego. Trudne, toksyczne relacje rodzinne, toksyczna matka i jej wpływ na życie innych.

Przejmująca, emocjonująca, bardzo życiowa historia. Skłania do refleksji nad ulotnością i kruchością życia. Zakończenie zaskakuje, mocno. Polecam, Tatiasza i jej książki :)

A może macie ochotę na historię o Annie, która dla miłości porzuciła swoje marzenia?

Czytając książkę pt. "Kim byłaś Anno?" poznajemy Witolda, któremu w wypadku ginie żona, a on dostaje po niej walizkę z jej rzeczami, które są zbyt wyuzdane jak na nią. Poznajemy historię Anny. Kobieta ma piękny dom, dzieci i cudownego męża biznesmena. Z biegiem przewracanych stron dowiadujemy się jak tak naprawdę wyglądało życie Anny za zamkniętymi drzwiami jej domu.

"Kim byłaś Anno" autorstwa Iwony Żytkowiak to poruszająca powieść, która łączy w sobie elementy literatury obyczajowej oraz psychologicznej. Książka opowiada historię Anny, kobiety, która staje przed wyzwaniami związanymi z odkrywaniem swojej tożsamości i poświęca swoje życie dla toksycznej miłości. Styl pisania autorki jest płynny i wciągający, co sprawia, że czytelnik szybko angażuje się w losy bohaterki. Autorka z dużą wrażliwością ukazuje zawirowania emocjonalne Anny, jej relacje z bliskimi oraz wewnętrzne zmagania. Książka porusza ważne tematy, takie jak pamięć, trauma, a także poszukiwanie akceptacji i zrozumienia. Powieść jest nie tylko głęboko refleksyjna, ale także pełna zwrotów akcji, które trzymają w napięciu. Autorka mistrzowsko buduje atmosferę tajemnicy, co sprawia, że czytelnik ma ochotę odkrywać kolejne warstwy historii.

"Kim byłaś Anno" to lektura, która może skłonić do przemyśleń na temat własnej tożsamości i relacji międzyludzkich. To książka, która zostaje w pamięci na długo po przeczytaniu. Pamiętajcie o tym, by dbać o swoje szczęście. Anna tego nie zrobiła i całe życie poświęciła dla kontrolującego ją męża, a niestety okrutny los nie był dla niej przychylny.

Gorąco polecam wszystkim kobietom ku przestrodze.

Czytajcie! Emocje i refleksje gwarantowane.

BRUNETTE BOOKS

Książka „Kim byłaś Anno?” Iwony Żytkowiak to moje pierwsze, a zarazem udane spotkanie z twórczością autorki. To poruszająca powieść, która wnikliwie bada temat tożsamości, miłości, poświęceń oraz ceny jaką płacimy za życie zgodnie z oczekiwaniami innych.

Autorka w interesujący sposób portretuje postacie Anny oraz Witolda, mężczyzny, który po śmierci żony zmaga się z pytaniami o jej prawdziwe życie, które okazało się zupełnie inne, niż zakładał. Iwona Żytkowiak pokazuje, jak łatwo można zbudować fałszywy obraz drugiego człowieka, opierając się na własnych oczekiwaniach i wyobrażeniach. W kontekście Witolda, jego żałoby i odkryć, które stawiają pytanie o to, kim naprawdę była Anna i jak dobrze nznamy tych, których kochamy, stawia trudne pytanie o granice miłości – czy można kogoś zniewolić z miłości, zorganizować jego życie na własnych warunkach, nie dostrzegając jego pragnień? Zamknąć go w „złotej klatce”, pozbawić możliwości realizacji marzeń, nie dostrzegać pragnień.

„Kim byłaś, Anno?” to powieść, która zmusza do zastanowienia się nad naturą związku i miłości, nad tym, jak łatwo można zgubić się w wyobrażeniach o drugiej osobie i jak wielkie znaczenie ma przestrzeń dla samorozwoju w relacjach. To książka, która zostaje w głowie i sercu, prowokując pytania, na które nie zawsze łatwo odpowiedzieć.