Kiedy wierzyliśmy w syreny

Kit straciła ją. Wiele lat temu. Ukochaną siostrę, z którą czuła ogromną więź. Josie była jej towarzyszką zabaw, powierniczką.

I odeszła, mimo że nie odnaleziono jej ciała.

W ataku terrorystycznym czasem tak bywa.

Tylko...dlaczego właśnie Kit zobaczyła ją w wiadomościach? W Nowej Zelandii, całą i zdrową.

Ta historia przesiąknięta jest emocjami. Takimi, które odczujecie w najgłębszych zakamarkach duszy. Ten dysonans między radością odzyskania utraconej osoby, a żalem z powodu lat bólu.

Znajdziecie tu też traumę dzieciństwa, która odciska piętno na dorosłym życiu. Znajdziecie toksyczność, pozornie postrzeganą jako miłość.

I ten przekaz, że miłość zawsze można odbudować. Zawsze...dopóki tli się życie w sercu.

Czasem warto cofnąć się do czasów, kiedy wierzyliśmy w syreny, aby znaleźć na nowo drogę do siebie nawzajem.

Ta książka to idealny przykład, że powieść nie musi mieć pędzącej akcji, nie musi opierać się na romantycznej relacji, a nawet mieć skomplikowanej fabuły, żeby zachwycić i nie pozwolić czytelnikowi się oderwać, aż do ostatniej strony.

To dramat obyczajowy, pełen emocji, traum. Historia trudnej relacji między siostrami, między córką, a ojcem, córką, a matką. To wszystko owiane tajemnicą teraz, w teraźniejszości, ale też tajemnicą z przeszłości. Niby oczywista, a zarazem pełna niedopowiedzeń. Prosta, bo ciężko tu szukać wymyślnych wydarzeń, a równocześnie złożona jak życie. I chociaż ktoś by mógł zarzucić jej, że to nie mogło się wdarzyć w realnym świecie, to to w jaki sposób wszystkie wydarzenia zostały przedstawione sprawia, że ja uwierzyłam w każde słowo.

Podeszłam do tej książki całkowicie bez oczekiwań, nawet trochę bez wgłębiania się o czym będzie, a okazało się że takiej powieści chciałam.

Czytało się świetnie, była wciagajaca, angażująca i ciekawa. Myślę, że zostanie w moich myślach na dłużej. Ogromnie polecam.

Ależ to była wyjątkowa historia. Niewymuszona, lecz kapryśna jak ocean. Raz piękna i spokojna, by po chwili zaskoczyć gwałtownością i surowością jak wzburzone fale.

Nie bez powodu nawiązuje tutaj do oceanu i fal, bo "Kiedy wierzyliśmy w syreny" to opowieść nie tylko o (niezwykle skomplikowanej) relacji człowiek - człowiek, więzi między siostrami, czy między rodzicami, ale to też historia o relacji człowiek - natura. O nierównej walce z żywiołem, któremu wystarczy kilkanaście sekund by dokonać nieodwracalnych zniszczeń.

Barbra O'Neal postawiła na bardzo złożony opis postaci, rozbudowaną warstwę emocjonalną czy trudną relację rodzinną. Wyniszczającą, niepokojącą i uzależniającą. Na próżno szukać w tej historii emocjonującej czy porywającej akcji. W głównej mierze opiera się na wspomnieniach z dzieciństwa, traumach i powolnym oddalaniu się od siebie. Jest to historia z gatunku tych raczej spokojnych wyważonych i początkowo oszczędnych w emocje. Przypomina ciszę przed burzą. Bo choć wydawać by się mogło, że jest stworzona do delektowania się nią, aniżeli do pochłonięcia jej na raz. Tak, wraz z nadejściem ostatnich kilkudziesięciu stron akcja mknie jak szalona.

Przeplatające się rozdziały i narracja prowadzona z perspektywy dwóch sióstr daje czytelnikowi lepszy ogląd na sytuację. Stopniowo odkrywane tajemnice i wątek poboczny budują napięcie, chociaż jak wspomniałam, historia należy raczej do oszczędnej w spektakularne tempo.

"Kiedy wierzyliśmy w syreny" to opowieść o nowym starcie, o przełamywaniu lęków, pokonywaniu demonów i o potężnej sile, jaką jest siostrzana więź.

Macie ochotę na historię z niespieszną fabułą, otoczoną aurą tajemniczości i pełną barwnych opisów? Może opowieść o rozdzielonych przez los siostrach będzie czymś idealnym? 🧡 Z pozoru lekka i przyjemna, ale zawiera mnóstwo emocji, przyczajonego mroku i bólu. Porusza serducho! 🥰

•

Kit od zawsze chciała nieść pomoc potrzebującym. Dziś jako ambitna pani doktor pracuje na oddziale ratunkowym. Poza pracą uwielbia surfing. To tę pasję dzieliła wraz z starszą siostrą. Niesiona przez falę, odczuwa bliskość Josie. Dziewczyna zginęła bowiem w ataku terrorystycznym przed kilkunastu laty. I choć ich dzieciństwo nie było sielanką, wychowywały się praktycznie same, u boku rodziców prowadzących restaurację na plaży, to łączyła je silna więź. Po pojawieniu się Dylana, który przejął część obowiązków rodzicielskich, dziewczynki zaczęły zauważyć, co dzieje się w ich domu. Josie ucieka w alkohol, narkotyki i złe towarzystwo. Kit zaszywa się w książkach i nieco oddala od siostry. A Dylana dopadają demony przeszłości.

Podczas nocnego dyżuru, Kit widzi w wiadomościach relację z pożaru klubu w Auckland. Gdy zauważa w nich twarz swojej zmarłej siostry, nie wierzy własnym oczom. Matka przekonują ją jednak, by ruszyła w świat w poszukiwaniu Josie.

Czy uda jej się odnaleźć siostrę? Jak zakończy się podróż w nieznane?

•

Historia o poszukiwaniu prawdy, rodzinnych tajemnicach, traumach i uzależnieniach. Znajdziemy w niej również piękny wątek miłosny i cudowne opisy przyrody. Może uda się Wam usłyszeć szum oceanu i poczuć nadmorską bryzę? 🌊 Jest w niej coś magicznego.🧜‍♀️ Polecam serdecznie, do popołudniowej herbatki będzie idealna! 😍

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwomuza . 💖

Czy macie czasem ochotę zniknąć?

Nie ukrywam, że kilka razy przez moją głowę przebiegła taka myśl, nawet ostatnio, ale później po chwili zastanowienia stwierdziłam, że nie, nie dam się, dam radę, bo zniknąć oznacza brak kontaktu z moją rodziną… a tego sobie nie wyobrażam. Dla nich, dla chwil spędzonych z nimi, przetrwam wszystko…

Kit od wielu lat żyje w przeświadczeniu, że jej starsza siostra zginęła podczas ataku terrorystycznego, kiedy nagle w programie informacyjny dostrzega jej twarz. Czy to przewidzenia, czy tak bardzo za nią tęskni, że cały czas ją wszędzie widzi? A może to jednak ona, może Josie żyje? Kobieta musi się upewnić! Wyrusza do Nowej Zelandii z misją odnalezienia siostry, a wspomnienia wracają jak bumerang.

Kit i Josie, jak się okazuje nie miały łatwego dzieciństwa, choć były momenty, kiedy uśmiech nie schodził z ich twarzy, ale to były tylko chwile… To właśnie minione lata stały się początkiem końca relacji rodzinnych, ale pojawiła się szansa na odbudowanie ich. Czy łatwo zapomnieć o straconym czasie, o krzywdach, łzach, traumach i smutkach? Nie…. ale warto spróbować odnaleźć się na nowo.

Historię poznajemy z perspektyw dwóch sióstr. Powoli odkrywamy wszystkie tajemnice, które miały ogromny wpływ na to, jak potoczyły się losy każdej z nich.

To była bardzo przejmująca historia, dla mnie szczególnie, bo sama mam siostrę i nie wyobrażam sobie, że mogłaby mi wywinąć taki numer. Poznając dzieciństwo bohaterek, wracałam myślami do naszego i wspominałam wspólne zabawy, rozmowy, zdarzenia, które w jakiś sposób nas ukształtowały.

To opowieść o tym, że kłamstwa mogą wszystko doszczętnie zniszczyć…. nie warto, nawet najgorsza prawda jest lepsza niż oszukiwanie najbliższych.

Czytając tę książka słyszałam szum fal, tych fal kiedy Kit i Josie razem surfowały, wtedy w dzieciństwie i teraz po latach, a każdy wodny pomruk był inny, kipiał zupełnie innymi emocjami, których tu znajdziecie ogrom…

"Kiedy wierzyliśmy w syreny" to wciągająca i pełna emocji powieść autorstwa Barbary O'Neil. Historia śledzi życie dwóch sióstr, Kit i Josie, które zostały rozdzielone przez traumatyczne wydarzenie w dzieciństwie. To złożony dramat rodzinny, historia miłosna i opowieść o odkrywaniu siebie.

Narracja podzielona jest na dwie linie czasowe: jedna to teraźniejszość, gdzie Kit żyje jako lekarka, a druga to przeszłość, gdzie Josie została uznana za zmarłą….

O'Neil tworzy dobrze złożone postacie. Kit, główna bohaterka, jest wiarygodną postacią, która zmaga się z ciężarem swojej przeszłości, a jej podróż w kierunku uzdrowienia i samopoznania jest inspirująca. Josie, zaginiona siostra, jest również fascynującą postacią, a jej historia łamie serce.

Pięknie opisana jest również sceneria powieści, która zabiera czytelnika w podróż przez [Adres usunięty]. surowe wybrzeża Nowej Zelandii.. Żywe opisy autorki i dbałość o szczegóły tworzą poczucie zanurzenia w historii.

Akcja powieści toczy się w dobrym tempie, a każdy rozdział odsłania nową warstwę przeszłości sióstr... Historia nie jest pozbawiona zwrotów akcji, co sprawia, że czytelnik jest zaangażowany w podróż bohaterów.

Kolejną zaletą książki jest poruszana w niej tematyka. Powieść porusza takie kwestie jak żal, strata, trauma, przebaczenie i siła siostrzeństwa. Autorka porusza te tematy z wyczuciem i niuansami, tworząc historię, która jest zarówno poruszająca, jak i dająca do myślenia. Polecam!

Kit od lat żyje w przekonaniu, że jej siostra, Josie zginęła w ataku terrorystycznym. Jej wieloletnia żałoba kończy się poniekąd w dniu, kiedy widzi swoją siostrę podczas transmisji na żywo z pożaru klubu. Kit postanawia pójść śladami Josie i odkryć prawdę. Czy dziewczyna żyje? Jak to możliwe, że Kit zobaczyła ją w telewizji? Co skłoniło bohaterki to podejmowania drastycznych decyzji?

Na tę książkę trzeba mieć "swój czas". Trzeba się nad nią pochylić, móc w pełni poświęcić jej czas, aby zrozumieć jej przesłanie. To piękna, pełna emocji lektura. Autorka tworzy coś na wzór eseju, pełnego dygresji i retrospekcji. Ta książka zbudowana jest ze wspomnień, które jak łaty na kocu uszyte zostały z traum, gniewu i żalu. To historia o dzieciństwie pełnym smutku i cierpienia, ale i o próbach podnoszenia się ze zgliszczy przeszłości.

Jak często wspominacie Wasze dzieciństwo? Było beztroskie, wypełnione szalonymi zabawami z rodzeństwem czy może jesteście jedynakami? Rodzeństwo są momenty, w których mamy ochotę udusić brata czy siostrę, ale z drugiej strony nie wyobrażamy sobie życia bez nich. W chwilach kryzysowych jesteśmy w stanie wskoczyć za nimi w ogień. Z wiekiem te rodzinne więzi się trochę rozluźniają, ponieważ jak to w życiu bywa, ludzie rozjeżdżają się po świecie. Co nie zmienia faktu, że nie warto pielęgnować tych stosunków, ponieważ po śmierci rodziców tylko rodzeństwo nam zostanie.

"Większości z nas udaje się pozostać na tej planecie, w naszych ciałach, przez siedemdziesiąt lub osiemdziesiąt lat, wszyscy po drodze gromadzimy blizny, każda z nich ma swoją historię".

Kit pracuje na izbie przyjęć w szpitalu w Santa Cruz. W telewizji natrafia na relację na żywo z pożaru klubu w Nowej Zelandii, na zdjęciach zauważa kobietę łudząco podobną do jej zmarłej tragicznie przed piętnastu laty siostry Josie. W pierwszym momencie nie dowierza, ale tak się składa, że jej matka oglądała ten sam program i również twierdzi, że na nagraniu widziała Josie. Prosi Kit, aby wyruszyła w podróż i odszukała swoją siostrę. Kit ma szansę na urlop i podróż do wydarzeń z przeszłości. Dwie siostry różne niczym ogień i woda w dzieciństwie miały tak naprawdę tylko siebie. Dla rodziców liczyła się praca i libacje. Josie w dzieciństwie była dla Kit nie tylko siostrą, ale również przyjaciółką i bratnią duszą. Na początku spędzały ze sobą każdy wolny czas. Z wiekiem zaczęły się od siebie oddalać. Każda z nich miała inny pomysł na życie. Pytanie czy udało im się go zrealizować? Czy teraz jeżeli się odnajdą, będą umiały jednogłośnie stwierdzić, że są szczęśliwe? Kit przez lata stworzyła chłodną, ale uprzejmą powłokę, przez którą jej prawdziwe ja nie może się przebić. Jest zdystansowana i trudno dostępna. Jak będzie wyglądało spotkanie sióstr po latach? Czego o sobie nawzajem się dowiedzą?

"Kiedy wierzyliśmy w syreny" to podróż sentymentalna do czasów dzieciństwa, które wcale nie było takie beztroskie. Brak zainteresowania dziećmi ze strony rodziców doprowadził do nieszczęścia. Czas poświęcony dzieciom jest bezcenny i żadne zabawki i błyskotki nie są w stanie go zastąpić. W rodzinie Josie i Kit tego zabrakło, przez co dziewczyny zapłaciły wysoką cenę. Zanim zasiądziecie do tej lektury, przygotujcie sobie chusteczki.

Polecam!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Muza.

Kiedy wierzyliśmy w syreny - historia dwóch sióstr. Kit i Josie.

Josie zaginęła w ataku terrorystycznym, zatem Kit uznała, że jej siostra musiała naprawdę zginąć i żyła wiele lat w żałobie za ukochaną siostrą. Pewnego dnia w trakcie oglądania telewizji Kit zauważa swoją Josie w programie. Zmęczona i żyjąca w cierpieniu uznała, że na pewno tylko jej się zdawało. Dopiero, kiedy matka Kit również to potwierdza, że widziała Josie wówczas Kit postanawia ruszyć w podróż, aby ją odnaleźć.

Książka jest pisana z perspektywy Kit a także Josie (w nowym życiu Mari)

Bohaterki wracają do wspomnień swojego dzieciństwa, które było zdecydowanie niezbyt szczęśliwe i dobre. Zaniedbanie przez rodziców, brak rodzicielskiej miłości, brak ich zainteresowania wszystko to bardzo odbiło się na rozwoju Josie, która wpadła w narkotyki i alkoholizm. Również i na Kit złe dzieciństwo zostawiło na sobie piętno.

Jest to wspaniale opowiedziana historia dwóch sióstr. Wyjawnione mroczne sekrety Josie zdają się być usprawiedliwieniem, dlaczego postanowiła sfingować własną śmierć i zacząć życie od zera. Czy Kit będzie w stanie wybaczyć wszystko siostrze. Jak wielka może być siostrzana miłość?

Czy kobiety w końcu siebie odzyskają?

Musicie koniecznie przeczytać tą historię.

Jestem pewna, że i wasze serce nieraz mocniej zabije a oczy będą pełne wzruszenia.

„Kiedy wierzyliśmy w syreny” to bardzo specyficzna książka. Z jednej strony fabularnie nie dzieje się tutaj zbyt wiele i nie ma zatrważających zwrotów akcji. Jednak od powieści ciężko się oderwać, ponieważ porusza ona bardzo bolesne, wstrząsające, ale i wzruszające wspomnienia naszych bohaterek. Śmiało można powiedzieć, że jest to ich oda do bólu i samotności, a także hołd dla dzieciństwa, które zostało naznaczone złem.

Kit I Mari w sposób wręcz intymny dzielą się szczegółami swojego życia. Skala emocji jaka emanuje z każdej strony jest niewiarygodna i to właśnie ona sprawia, że książka ta jest naprawdę piękna. Podoba mi się jak Barbara O’Neal z delikatnością i ogromnym wyczuciem pisze o tematach bolesnych, a wręcz traumatycznych. Gorzkie chwile przeplatają się z radosnymi i sponiewierają nas emocjonalnie.

„Kiedy wierzyliśmy w syreny” to książka, która zagości w moim sercu na naprawdę długo. Opowiada o utraconym dzieciństwie, uzależnieniach, budowaniu przyszłości i o siostrzanej więzi. Jestem pewna, że jeżeli po nią sięgniecie to przepadniecie w lekturze tak ja. Zdecydowanie polecam.

"Uwielbiałam ich oboje, ale moja siostra była najważniejsza. Czciłam nawet powietrze, którym oddychała. Zrobiłabym

wszystko, co by mi tylko kazała - ścigałabym bandytów czy zbudowała drabinę na księżyc. Ona z kolei przynosiła mi płaskie jeżowce do zbadania oraz kruche ciasteczka pop-tarts, które kradła ze spiżarni w domowej kuchni, i przez całą noc mnie przytulała."

▪︎▪︎

Josie ginie w ataku terrorystycznym, przynajmniej tak myśli jej siostra, dopóki nie zobaczy jej piętnaście lat później w telewizji.

Ta książka ma coś w sobie, chociaż nie jest do końca tym czego możemy się spodziewać czytając opis.

To poruszająca opowieść o dwóch siostrach, których relację naznaczyła tragiczna przeszłość. To opowieść o krzywdzie, kłamstwach i przebaczeniu, a wątek ataku terrorystycznego i zaginięcia Josie, jest tutaj tylko pretekstem.

Nie liczcie na pełną akcji fabułę, przygotujcie się na nieśpieszny rytm i trzymający w napięciu, rollercoaster emocji.

Z jednej strony niełatwa, ale z drugiej przynosząca ukojenie historia.

Josie ginie podczas ataku terrorystycznego. Jej siostra powoli godzi się z tą myślą, ale wszystko zmienia się gdy widzi ją w telewizji. Po namowie mamy wyrusza do Auckland szukać swojej starszej siostry. Czy to faktycznie Josie? Jaki miała powód żeby sfingować swoją śmierć?

Liczyłam na coś nowego, na jakiś powiew świeżości. Niestety historia, którą napisała autorka nie wybiła się niczym szczególnym. Książka nie była zła, ale nie była też rewelacyjna.

Opowieść ma za dużo ciągłego tekstu, który wiele razy się powtarza tyle tylko, że w innych słowach. Fakt jest taki, że sens jest ten sam. Było kilka wspomnień, które moim zdaniem nie wnosiły nic do całej fabuły.

Może i czytałam z zainteresowaniem, ale całe wytłumaczenie tajemnicy było nudne i bez szału. Zakończenie miało mnie zaskoczyć, ale tak się nie stało.

Barbara ma przyjemny dla oka styl i miała fajny pomysł na fabułę. Wykonanie jednak nie poszło w tą stronę, w którą miało iść, ale cóż… Takie są moje odczucia. Bohaterki niczym się nie wyróżniały tak jak i cała historia.

„Kiedy wierzyliśmy w Syreny” to książka, która wciąga i intryguje od pierwszych stron. Opowiada ona historię dwóch sióstr: Kit i Josic. Piętnaście lat temu jedna z nich, Josie została uznana za zmarłą w wyniku katastrofy kolejowej. Ciało nigdy nie zostało zidentyfikowane. Siła eksplozji była podobno tak duża, że było to niemożliwe. Jakim więc cudem Kit, widziała dziewczynę po latach w wiadomościach o eksplozji klubu w Nowej Zelandii. Zadawałam sobie pytanie czy Kit, kobieta ciężko pracująca jest tak zmęczona, że wydaje się jej, że to jej siostra? Ma urojenia? Tak bardzo za nią nadal tęskni, że widzi ją w każdej podobnej osobie? Na drugi dzień jednak okazuje się, że te same wiadomości ogląda matka dwóch kobiet i również ma wrażenie, że widziała swoją zmarłą córkę. Kit postanawia dowiedzieć się prawdy i udaje się do Nowej Zelandii. W trakcie podróży wspomina wspólne lata z Josie i pewnym zbuntowanym nastolatkiem, Dylanem, który stał się częścią ich rodziny. To on uczył dziewczyny między innymi surfingu. Wspomnienia te nie zawsze były miłe. Były też związane z cierpieniem i z traumą z dzieciństwa. Czy Kit odnajdzie siostrę i czy obie będą umiały po latach odzyskać siebie? Przekonajcie się sami.

Autorka zainteresowała mnie swoją pomysłem na akcje od samego początku i dostarczyła mi wielu emocji. Od samego początku czułam klimat tajemnic i niewyjaśnionych spraw sprzed lat. Zadawałam sobie wiele pytań co takie wydarzyło się w życiu dziewczyn, że jedna z nich postanowiła wykorzystać okazję i usunąć się. „Kiedy wierzyliśmy w Syreny” to bardzo poruszająca i głęboka analiza uczuć sióstr, które tonęły w oceanie kłamstw, niedopowiedzeń. Historia, która rozpoczyna się od wspomnienia o ataku terrorystycznym wcale jego nie dotyczy. Tutaj należy bardziej zagłębić się w historię dwóch kobiet.

„Kiedy wierzyliśmy w Syreny” to powieść, która na pewno dostarczy Wam wielu emocji. Od radości, nadziei, po smutek i złość. Dla mnie była to książka, trochę inna niż zazwyczaj czytam. I zaskoczyła mnie. To nie tylko powieść o dwóch siostrach i ich więzi.

Jest to przede wszystkim powieść o poszukiwaniu prawdy, traumatycznych przeżyciach z dzieciństwa i o pogodzeniu się ostatecznie z tym co było.

Książkę polecam zarówno fanom literatury pięknej, jak również każdemu, kto poszukuje w książce czegoś więcej niż zwykłej historii.

 Dwie siostry, ocean kłamstw i poszukiwanie prawdy po latach.  🤫

Josie Bianci zginęła przed laty podczas ataku terrorystycznego na pociąg. Relacja na żywo z pożaru klubu w Auckland uchwyciła jej twarz. Nie ma wątpliwości: to ona. Wraz z tym nadchodzi powódź emocji – żalu, straty i gniewu – które Kit w końcu ma szansę uspokoić, jeśli odnajdzie siostrę. Po przyjeździe do Nowej Zelandii Kit rozpoczyna swoją podróż do wspomnień z przeszłości, do dni spędzonych na plaży z Josie. I do traumy, która prześladowała Kit i Josie przez całe ich życie.

„Moja siostra nie żyje od prawie piętnastu lat, a tu nagle widzę ją w wiadomościach w telewizji.”

Już te kilka słów przyciąga uwagę i sprawia, że nie można przejść obojętnie obok tego tytułu. „Kiedy wierzyliśmy w syreny” to wielowątkowa opowieść o kłamstwach, tajemnicach i mrocznej przeszłości głównych bohaterek.

Bardzo lubię, kiedy w książkach historię opowiadają różne postaci. Dokładnie tak została podzielona narracja tej książki. Poznajemy historię z perspektywy Kit i Mari. Przyznam szczerze, że mi najbardziej podobały się rozdziały z perspektywy Mari.  Na samym początku autorka nakreśla, że w jej historii ewidentnie brakuje ważnych elementów układanki i wiedziałam, że rozdziały z jej udziałem przybliżą nas do tajemnic, które skrywa przed rodziną. Byłam bardzo ciekawa co takiego siedzi w głowie tej kobiety i na szczęście autorka wnikliwie zagłębia nas w tę wiedzę, dając wyraźny obraz jej myśli i poczynań, a także utwierdza nas w przekonaniu, że w tej historii jest mnóstwo niedomówień, dlatego tak bardzo ciągnie czytelnika do finału.

Autorka tak fajnie konstruuje tempo tej akcji, tak fajnie przedstawia czytelnikowi kolejne wydarzenia, że nie sposób jest oderwać się od tej powieści. Bardzo chciałam wiedzieć, co wydarzy się dalej, w jakim kierunku potoczy się fabuła, a dzięki powracaniu co jakiś czas w przeszłość, mogliśmy lepiej wyobrazić sobie, dlaczego życie bohaterów potoczyło się tak, a nie inaczej.

Nie sądziłam, że ta historia aż tak mnie w siebie zaangażuje. To pełna kłamstw i niedomówień historia, gdzie siostrzana więź zostaje poddana wielkiej próbie. Powiedzieć prawdę, czy skłamać? Tutaj nie ma dobrego rozwiązania. Autorka stawia bohaterów pod ścianą nie dając im możliwości ukrycia głęboko skrytych tajemnic. „Kiedy wierzyliśmy z syreny” to świetnie napisana powieść, której jednak największym atutem nie jest fabuła, tempo akcji, wykreowany świat czy jakikolwiek inny element, a zdecydowanie bohaterowie. To ich kreacja zachwyciła mnie tutaj najbardziej, to, jak szalenie skomplikowane i pełne sprzeczności są ich charaktery – zwłaszcza w przypadku głównych bohaterek, bo to one, jako postacie przewodnie, najbardziej wyróżniają się w tej historii. Przebywają oni niesamowicie długą drogę, która fantastycznie kształtuje ich charaktery, sprawiając, że czytelnik ma świetną możliwość obserwacji tego, jak bardzo zmieniają się ci bohaterowie, a także – przede wszystkim – jak okazują się być kimś zupełnie innym, niż przypuszczaliśmy.

Tę książkę czyta się naprawdę bardzo szybko, po części zdecydowanie z powodu bardzo krótkich rozdziałów. Podzielenie narracji pomiędzy dwie główne bohaterki, które na zmianę relacjonują rozgrywające się wydarzenia, dziejące się w dokładnie tym samym momencie, a jedynie z innego punktu widzenia, to najlepszy aspekt tej książki.

Życie pisze różne scenariusze, a tą historią autorka uświadamia nas, jak takie zmiany kształtują naszą osobowość. Uświadamia, jak życie potrafi dać w kość odbierając nadzieję na lepsze jutro. Jednak piękno takich sytuacji polega na podniesieniu się z upadku. Piękna historia o siostrzanej więzi i uzdrawiającej mocy wybaczania.

KIEDY WIERZYLIŚMY W SYRENY to powieść, w której po trosze znajdziecie wszystko: obyczaj, romans, ale też zagadkę i trudną przeszłość.

Lubię takie nieoczywiste powieści z mieszaniną różnych gatunków, a losy Kit i Josie taką historię mi zaserwowały. Niecodzienną i wielce poruszającą, bo pod płaszczykiem obyczaju autorka przemyciła wątek traumatycznego dzieciństwa i molestowania.

To właśnie ten wątek przeszłości najbardziej mnie ciekawiła, pokazuje jak Kit i Josie nie miały łatwo. Trudne dzieciństwo, cały czas kładzie cień na ich obecne życie i podejmowane decyzje. Już sam fakt sfingowania własnej śmierci przez Josie, wiele mówi o jej traumie.

Wprawdzie zdarzały się momenty, że powieść trochę mi się dłużyła, ale to bardziej za sprawą spokojnego stylu autorki, niż samej w sobie historii.

Nieobliczalna, sensualna, odurzająca niczym silny narkotyk! Barbara O'Neal nakreśliła iście magiczną historię, która przybiera formę wyjątkowo angażującego doświadczenia, fundującego niebywałe wzruszenie oraz zadumę nad dramatycznymi konsekwencjami niewłaściwego macierzyństwa. Tak, to zdecydowanie jedna z tych głębokich, dotykających najczulszej struny opowieści, które pozostawiają po sobie ślad już na zawsze!

Fundamentem tej poruszającej historii jest mistrzowsko nakreślone tło psychologiczne, ale także otumaniający, naszpikowany mrocznymi sekretami klimat, dopełniony kolejnymi rodzinnymi dramatami, których konsekwencje okazały się wręcz miażdżące.

Nie byłoby tak odurzającej opowieści, gdyby nie fenomenalnie nakreślone, jakże złożone i nieprzeniknione postacie. Autorka zafundowała czytelnikom całą plejadę barwnych bohaterów, a każdy z nich skrywa swoje sekrety, walczy z własnymi demonami, ukrywa się pod starannie dobraną maską. Wspaniałym elementem, dodatkowo podsycającym już i tak duszną oraz napiętą atmosferę, są dołączone retrospekcje, wspomnienia sióstr, jakie wyjątkowo silnie mącą w głowie, w efekcie czego kartki przelatują przez palce w zawrotnym tempie.

Barbara O'Neal gra na czytelniczych emocjach niczym prawdziwy wirtuoz! Fabuła jest nieobliczalna, niemożliwa do przewidzenia, dlatego nie daje czytającemu ani chwili wytchnienia. Liczne zwroty akcji, a dokładniej kolejne odkryte wstydliwe sekrety, przyprawiają o szybsze bicie serca i nie pozwalają na odłożenie książki, nawet na sekundę. Tak, to jedna z tych pozycji, jaką nie sposób się spokojnie delektować, gdyż odkrycie prawdy i poznanie pełnej historii sióstr Bianci staje się naszym jedynym celem.

"Kiedy wierzyliśmy w syreny" jest dotykającą najczulszej struny, odurzającą historią o rodzinnym dramacie, skomplikowanych siostrzanych relacjach oraz trudnych wyborach i ich rozległych skutkach. To wreszcie pasjonująca opowieść o niezwykłej determinacji, spełnianiu marzeń i ucieczce od bolesnej przeszłości za wszelką cenę. Boleśnie prawdziwa, przeszywająca na wskroś, dopełniona mistrzowskimi kreacjami bohaterów! Ta książka zatrzęsie waszym sercem! Polecam gorąco!

Jak poradzić sobie po stracie siostry, ojca i najlepszego przyjaciela? Dla wchodzącej w dorosłość Kit taka strata była ogromnym obciążeniem i traumą z którą żyła przez lata. Jej świat jednak wywraca się do góry nogami, kiedy w relacji telewizyjnej z Nowej Zelandii zauważa swoją nieżyjącą siostrę. Jak to możliwe? Czy kobieta z telewizyjnej migawki, to rzeczywiście Mari?

Kit wyrusza do Nowej Zelandii by odnaleźć siostrę, ta wyprawa jednak okazuje się czymś więcej niż poszukiwaniem zaginionej Mari, to wyprawa w głąb siebie dla Kit, powrót do swoich wspomnień zarówno tych dobrych jak i tych traumatycznych, to próba odnalezienia odpowiedzi na pytanie kim stała się Kit żyjąc przez lata w żałobie za utraconymi członkami rodziny. Dlaczego do dziś jest sama i nie potrafiła stworzyć szczęśliwego domu?

A co stało się z Mari? Jeżeli rzeczywiście żyje to co sprawiło, że uciekła od matki i siostry? Kim stała się w Nowej Zelandii? Czy rozpozna Kit? Czy nadal tak samo jak przed laty kocha serfowanie w oceanie?

Podróż Kit stanie się początkiem nowego życia dla obu kobiet. Bo jak się okazało czasami śmierć jest dopiero początkiem.

Książka Barbary O’Neal to bardzo emocjonalna podróż w głąb kobiecej duszy, obnaża najgorsze traumy i krzywdy, pokazuje jak łatwo można zniszczyć życie młodej dziewczyny, jak ważną rolę w roli młodego człowieka odgrywają odpowiedzialni rodzice i jakie konsekwencje niesie ze sobą beztroska rodzicielska, nieodpowiedzialność i bezstresowe wychowanie. Niezaopiekowanie dzieci stają się pożywką dla wszelkiej maści zwyrodnialców, nie inaczej było w tym przypadku. To książka ku przestrodze i z bardzo ważnym przesłaniem, wzruszająca, niełatwa, ale ostatecznie dająca nadzieję, że nawet w największym mroku możemy odnaleźć światło.

Piękna historia o siostrzanej więzi i uzdrawiającej mocy wybaczania. POLECAM!!!

Na pewno każdy z nas stracił bliską osobę...

Co się wtedy czuje?

Ilu ludzi tyle sposobów radzenia sobie ze stratą.

Jednym będzie trudno od razu się pozbierać. Każde miejsce, rzecz będzie przypominać o osobie, która odeszła, a to będzie niosło za sobą kolejne łzy, kolejny żal, kolejny ból.

Drudzy będą krzyczeć z bezradności. Złorzeczyć Bogu i całą winę zrzucać niego, bo to przecież przez Niego odeszła osoba, która była dla nich całym światem.

Inni, aby pozbierać się po stracie, będą musieli skorzystać z pomocy specjalisty.

Ale będą też tacy, którzy będą starali się radzić sobie sami.

Ale co w przypadku, gdy osoba, którą przez wiele lat uznawaliśmy za zmarłą - ŻYJE?

Co wtedy się czuje?

Złość czy radość?

Żal czy euforię?

Czy będziemy w stanie spojrzeć tej osobie w oczy?

Czy będziemy w stanie z nią rozmawiać?

Czy będziemy próbowali ją zrozumieć?

Szczerze? Sama nie wiem, co bym w takiej sytuacji zrobiła.

Z jednej strony na pewno byłabym szczęśliwa, ale z drugiej... No właśnie... Z drugiej miałabym do tej osoby ogromny żal...

W takiej sytuacji znalazła się Kit. Jej siostra, z chwilą ataku terrorystycznego, została uznana za zmarłą.

Minęło wiele lat.

Zarówno Kit jak też matka dziewczyn, powoli pogodziły się z tą stratą.

Lecz kiedy w telewizji, podczas wiadomości, widzą twarz Jossie. Obie nie mogą w to uwierzyć.

Wkrótce Kit, za namową matki, postanawia odszukać siostrę. Wyjeżdża do Nowej Zelandii, gdzie ma nadzieję spotkać się z Jossie...

Jednak czy to spotkanie będzie udane?

Czy Kit będzie potrafiła wybaczyć siostrze?

"Kiedy wierzyliśmy w syreny" to powieść, która zmusza do refleksji. Pełno w niej tajemnic, niewyjaśnionych spraw, tęsknoty i żalu.

Poznajemy tu dwie historie.

Historię Kit.

Historię Jossie.

Niegdyś były bardzo ze sobą zżyte.

Zawsze mogły na sobie polegac.

Były swoimi bratnimi duszami.

Co się zatem stało, że Jossie postanowiła upozorować własną śmierć?

Jakie tajemnice skrywa?

A uwierzcie, że tych jest całkiem sporo i każda z nich jest bardzo bolesna.

W "Kiedy wierzyliśmy w syreny" autorka porusza ważne tematy.

Spotkamy się tu między innymi: z brakiem uwagi że strony rodziców. A przecież ona jest dla dziecka bardzo potrzebna. Tłumaczenie tego, co dobre i złe jest dla dziecka ważne, by mógł odnaleźć się w życiu. Tymczasem Kit i Jossie były zdane tylko na siebie. W końcu jednak różnica wieku, mimo iż niewielka, zaczęła je od siebie oddalać. Uzależnienie, trauma i strata najbliższych osób, wpłynęła na życie dziewczyn. Ukształtowała je i zmusiła do podjęcia takich a nie innych działań...

O tej książce mogłabym pisać bez końca.

Jest ona niewątpliwie tą, która na długo zostanie w mojej pamięci.

Polecam z całego serca ❤️

Przez trzy sekundy widzisz w telewizji swoją zaginioną przed piętnastoma laty siostrę. Nie jesteś do końca pewna, czy to ona, ale matka widziała to samo. Wyruszasz na jej poszukiwania na inny kontynent, masz jeden punkt zaczepienia: klub, który spłonął, a przed którym stała.

Kit po przybyciu na miejsce poznaje Javiera, przystojnego i charyzmatycznego Włocha, który bardzo szybko zyskuje sobie jej uwagę. Spędzają bardzo miło czas, dogadują się niesamowicie, jakby byli bratnimi duszami. Jednak kobieta blokuje głębsze uczucia w stronę mężczyzny. Jej życie niestety nie było łatwe, nie miała dobrych wzorców do naśladowania w dziedzinie miłości, sama stroni od długotrwałych relacji. Ma swoją pracę na ostrym dyżurze, która absorbuje większość jej czasy, ma kota przybłędę, któremu oddała serce, ma deskę surfingową, która przywołuje do jej myśli wspomnienia o siostrze i o przyjacielu, jej opiekunie. O życiu, które utraciła.

"Kiedy wierzyliśmy w syreny" to piękna powieść o wybaczaniu na wielu płaszczyznach. Nie tylko między siostrami, ale i w małżeństwie, które budowanie było na kłamstwie. To, jak bardzo zranione i napiętnowane przez przeszłość były obydwie siostry łamało serce. Brnąc coraz dalej w fabułę mamy możliwość poznania ich bliżej, przyjrzenia się motywom, które pchnęły je w kierunku późniejszych wyborów. Barbara O'Neal stworzyła historię, od której nie dało się oderwać. chłonęłam kolejne rozdziały, chciałam wiedzieć, co zaraz się wydarzy, jak potoczą się losy bohaterów, w którą stronę pokieruje ich życie. To nie jest typowy romans, choć ten wprowadzony podobał mi się niebywale, uczucia między dwójką bohaterów były piękne. To przede wszystkim walka o utracone wspomnienia, kiedy rodzi się niewielka nadzieja, że można naprawić przeszłość.

Fanom powieści obyczajowych z wątkiem romantycznym zdecydowanie polecam "Kiedy wierzyliśmy w syreny" bo to książka, przy której niemożliwym jest wyłączyć uczucia.

Ona odeszła...nie ma jej obok. Ona nigdy nie wróci. Czyżby? W głowie Kit od piętnastu lat tworzył się jeden obraz - siostry, której już nigdy nie zobaczy, nie usłyszy. Jeden reportaż na żywo wszystko zmienia. Czy może być gorzej? Może! W gruzach widzi kobietę łudzonco podobą do Josie! To musi być jej siostra! Ale za razem przecież to takie niemożliwe! Emocje wracają z zdwojoną mocą. Kobieta decyduje się wyjechać i ruszyć drogą pełną wspomnień związanych z Josie. Czy przechodząc przez te miejsca odnajdzie w końcu upragnioną odpowiedź: gdzie tak naprawdę jest jej siostra? Czy w telewizji był to ktoś zupełnie inny? Czy ona naprawdę odeszła?

Dwie siostry, jedna zagadka. Muszę przyznać, że Autorka potrafiła mnie przyciągnąć do swojej historii i zarazem dać chwilę na zastanowienie. Byłam prowadzona przez życie bohaterki przez które na całokształt padało nowe światło. Dowiadywałam się czegoś nowego, a zarazem rozumiałam coraz więcej. Niejednokrotnie otrzymywałam historię, która na pozór była zwykła - ale, gdy spojrzałam na nią nieco inaczej w mojej głowie układał się ukryty sens tego wspomnienia. Czytając je, a zarazem lawirując w teraźniejszości zaczynałam rozumieć stosunek głównej bohaterki. Tutaj chodziło o coś więcej niż sam zamach na pociąg. Tutaj tkwi większy sekret niż sobie myślałam. Tajemnicą nie jest, tylko Josie...

Przesuwając kartki napotykam na Mari - kolejną kobietę opisującą swoje życie. Jest mężatką z małymi szkrabami, ale i jej życie jest pełne wspomnień, które nie raz nas zadziwią, zszokują, rozbawią - opowiada ona szczerze o tym co zapamiętałam. Czyżby ta kobieta mogłaby pomóż rozwiązać zagadkę toczącą się w głowie głównej bohaterki?

Po mimo trudnych sytuacji, które spotkały obie kobiety w książce nadchodzi przełom i za pagórków wyłania się słońce. Czyżby obie odnalazły szczęście i drobne odpowiedzi, które zaprowadzą je do rozwiązania zagadki? Sami zobaczcie!

Ta książka sparawila, że zrozumiałam co to znaczy walka mimo wszystko. Chęć ostatecznego pogodzenia się z tym co tam naprawdę stało się tamtego dnia. Odnalezienie prawdy było ważniejsze niż przekonanie, że Josie zginęła. Może wydawało się to naiwne, ale jednak Kit nie szczędziła trudnu by znaleźć się w danych miejscach. Ale gdy na to teraz patrzę po przeczytaniu całej książki mam wrażenie, że to był także rodzaj terapii i pogodzenia się zarazem z przeszłością (być może ta kobieta to nie była Josie). Była przekonana, że jednak ona naprawdę zginęła, ale widziałam, że z tyłu jej głowy jest głosik: a może jednak? To była walka ponad wszystko, pełna determinacji i łaknąca odpowiedzi. Odpowiedzi po latach.

Mi sirenita! 😉 Ta książka jest dla każdego, kto chce razem z Kit odnaleźć prawdę.

Bardzo, bardzo dziękuję @muza za egzemplarz! 🤗🤗🤗[Współpraca z Wydawnictwem Muza].

Relacje rodzinne są wystarczająco trudne bez różnego rodzaju dramatów, które się wydarzają. Niestety wiele jest takich rodzin niewydolnych wychowawczo, w których rodzice nie potrafią zająć się sobą, nie potrafią się porozumiewać, nie mówiąc już o wychowaniu dzieci. W takiej sytuacji bardzo często te dzieci muszą wcześnie stać się na tyle dojrzałe, by zająć się sobą i swoim wychowaniem, a nierzadko również rodzicami. Takie zaburzenie w systemie rodziny nigdy nie pozostaje bez wpływu na przyszłe życie, odciskając swoje piętno na tych dzieciach i często nie pozwalając odczuwać pełni szczęścia w dorosłym życiu. Powstał nawet termin, DDD, czyli dziecko z rodziny dysfunkcyjnej, a wszystko to jest konsekwencją rodziców niewydolnych wychowawczo, nie potrafiących zaspokoić podstawowych potrzeb dziecka, nadmiernie opiekuńczych lub nieobecnych emocjonalnie. Te niezaspokojone w dzieciństwie potrzeby sprawiają, że w dorosłym życiu czujemy frustrację i niespełnienie. Niekiedy ratunkiem może być oparcie, jakie znajdujemy w rodzeństwie oraz w innych ludziach, choć nigdy nie wypełnią oni pustki po rodzicach.

Współcześnie rodzinę Bianci nazwalibyśmy właśnie taką niewydolną wychowawczo. Rodzice, restauratorzy, cały swój czas poświęcali na prowadzenie lokalu, zakrapiane przyjęcia, zupełnie zaniedbując dwie córki, Josie i Kit. Darzący się gwałtowną miłością państwo Bianci, targani wybuchami namiętności, żyli w nieustannym dramacie kochając się i nienawidząc, kłócąc i godząc. Nie było w tym miejsca dla dzieci, a dorastające córki zupełnie nie zaprzątały ich myśli. Kiedy w ich życiu pojawił się Dylan, uciekinier i ofiara przemocy domowej, to on tak naprawdę podjął się opieki nad dziewczynkami, w najlepszy sposób, w jaki potrafił. Państwo Bianci przygarnęli go nie pytając o przeszłość, dali mu kąt do spania i posadę w restauracji, a on niejako pragnąc się odwdzięczyć, zaopiekował się siostrami, które wyrastały na dzikie dzieci, całymi dniami wypatrując syren i szukając skarbów. Starsza, Josie, była dziewczynką która już w dzieciństwie odznaczała się wyjątkową urodą, młodsza za to była niezwykle bystra. Niestety ta uroda zgubiła Josie, która już jako dziewięciolatka zwracała uwagę gości rodziców. Sama też nieustannie kręciła się po lokalu podpijając drinki czy zaczepiając gości. Być może to właśnie dzień, w którym jeden z nich ją zgwałcił, stał się początkiem jej końca. Dorastając prezentowała zachowania opozycyjno-buntownicze, negując wszystko i wszystkich, pogrążając się coraz bardziej w nałogach i przygodnym seksie. Tym bardziej, że nie było już Dylana, który mógłby ją sprowadzić na ziemię.

Zresztą nie tylko Dylan odszedł. Tragicznie zginął również ojciec dziewczynek, a trzęsienie ziemi, które przypieczętowało jego los, pochłonęło również ich dom i restaurację. Josie już nie potrafiła się odnaleźć w tym wszystkim, oddalając się od swojej siostry. Wreszcie odeszła z domu, z rzadka utrzymując kontakt z Kit, kiedy ta wyjechała na studia medyczne. A po tym, jak okradła siostrę ze skromnego dobytku, ta nie chciała mieć z nią nic wspólnego. Dlatego też informacja o katastrofie kolejowej, w której zginęła Josie, była straszna, ale również przyniosła pewien spokój. Jednak, kiedy kilka lat później Kit, już lekarka pracująca w izbie przyjęć w Santa Cruz, przez przypadek dostrzega twarz siostry w telewizji, odżywają wspomnienia i tęsknota za Josie. Okazuje się, że kamera uchwyciła kobietę w trakcie kręcenia materiału z pożaru klubu w Auckland. A choć to irracjonalne, bo przecież Kit wie, że siostra nie żyje, jest przekonana że w telewizji pokazała się właśnie ona. Pod wpływem matki rzuca zatem wszystko i wyrusza do Nowej Zelandii, by odnaleźć Josie. Przy okazji będzie musiała zmierzyć się też z wspomnieniami wielu bolesnych, traumatycznych wręcz momentów swojego życia.

To zaledwie początek wyjątkowej opowieści o rodzinie, siostrzanych relacjach i konsekwencjach braku miłości w dzieciństwie, napisana przez Barbarę O`Neal. Opublikowana nakładem Wydawnictwa MUZA SA powieść pt. „Kiedy wierzyliśmy w syreny”, to jedna z piękniejszych książek, jakie czytałam w ostatnich miesiącach. Syreny są motywem łączącym obie kobiety, a choć nieustannie pojawiają się w opowieści, to książka skoncentrowana jest bardziej na emocjach bohaterów i powrocie do przeszłości. Z zachwytem czytamy ją łapczywie zdając sobie sprawę, jakie konsekwencje ma brak opieki rodzicielskiej i jak trudno jest żyć w kłamstwie. Opowiedziana z perspektywy Kit i tajemniczej Mari historia zaskakuje, ale i dogłębnie analizuje relacje rodzinne i emocje, które potrafią one wywoływać.