Kelnerki, barmani, wodzireje. Jak obsługiwaliśmy klienta w PRL

To, co najciekawsze zazwyczaj dzieje się na zapleczu… Albo inaczej to, co najważniejsze dzieje się na zapleczu… Autor zabrał nas tym razem śladem lokali gastronomicznych oraz miejsc, w których można było przed laty rozerwać się. Wspomnieniami o tych miejscach dzielą się byli kelnerki, barmani, dyskdżokeje i kabareciarze. Dzięki nim mogliśmy dowiedzieć się jak działały [Adres usunięty]. kultowe kluby, ekskluzywne restauracje i hotele, ale także bary mleczne, bary szybkiej obsługi oraz wagony restauracyjne.

Zazwyczaj czasy PRL-u kojarzą się z szarą egzystencją i smutkiem. I coś w tym jest, bo czasy słusznie minione nie były najlepszym czasem dla Polski i Polaków. Jednak czytając wspomnienia i rozmawiając z osobami, które żyły w tamtych czasach zorientowałam się, że peerelowskie czasy miały różne odcienie. Było smutno, ale trafiały się radosne chwile… Niby były braki, ale często Polacy potrafili zrobić coś z niczego. Czasami kombinowali… Kelnerki, barmani, wodzireje. Jak obsługiwaliśmy klienta w PRL to książka, która pozwala dostrzec różne odcienie życia w tamtym okresie. Autor pozwolił zobaczyć jak wyglądały ,,od kuchni’’ różne miejsce, w których mogli zjeść Polacy lub rozerwać się. I nie wiem jak to robi, ale swoim gawędziarskim stylem pisarskim sprawił, że nie dało się przy tej książce nudzić. Z największą przyjemnością chłonęłam wiedzę o czasach, które były czasami młodości moich dziadków i rodziców. Jej lektura była świetną okazją do rodzinnych wspomnień… Zadawania pytań o ich młodość. Kelnerki, barmani, wodzireje. Jak obsługiwaliśmy klienta w PRL to wartość edukacyjna sama w sobie. To wartość sentymentalna sama w sobie. I serdecznie ją polecam.

Urodziłem się w '82 roku, więc PRL pamiętam tylko trochę, jak wspomnienie, które już blaknie, ale które pozostawia po sobie jakiś dziwny posmak. Myślę, że tak jest dla większości ludzi z mojego pokolenia i chyba z takim założeniem wyszedł autor pisząc ten reportaż. By oddać atmosferę, klimat, smaki i cały koloryt tamtych lat, które już nie wrócą(wiadomo)a które mimo panującej szarzyzny w większości aspektów życia, było bardziej kolorowe niż ktokolwiek dziś mógłby podejrzewać. To świat barów mlecznych(z książki dowiecie się czemu nazywamy je właśnie mlecznymi)restauracji, hoteli i wagonów restauracyjnych. To wywiady z ludźmi, którzy w nich pracowali i do dziś bardzo dobrze i z sentymentem wspominają tamte czasy. Bo jak wynika z ich opowiadań, choć praca była ciężka, czasami wręcz trudna, to można się było w niej dobrze bawić, dawała satysfakcję, a nawet można było na niej zarobić, w tej czy innej walucie. Obraz Polski, bo mowa tu na szczęście nie tylko o Warszawie, jest naprawdę fascynujący i czyta się ten tekst bardzo dobrze. W książce jest bardzo dużo fotografii, które dopełniają naszą wyobraźnię i sprawiają, że jeszcze bardziej możemy uzmysłowić sobie jak to kiedyś było pić zachodnie trunki, kiedy nie było ich w sklepach czy bawić się na dancingach. To podróż sentymentalna. I jak to zwykle bywa, gdy mówimy o czymś czego już nie ma, jest to lekcja historii. Taka, która nie nudzi, a uczy. Ciekaw też jestem jak książkę odbiorą osoby pracujące w gastronomii i jakie różnice wyłapią między tym jak jest dziś, a jak obsługiwaliśmy klienta w Polsce Ludowej. Jest czy było lepiej? Dla mnie znakiem tamtych czasów na zawsze pozostanie śledź po japońsku przyrządzany przez mojego tatę, na pamiątkę potrawy, którą można było zjeść w przydworcowych bufetach, a że idą święta niedługo znowu go spróbuję i wspomnę tą książkę, bo trafiła do mnie w odpowiednim momencie. Polecam!

Za książkę dziękuję @wydawnictwomuza